TEXAS

Texas, 4 tot 18 februari 2018

Als we zondag 4 februari wakker worden staat de zon aan een staalblauwe hemel te stralen en al vroeg in de ochtend is het 11 graden. Heerlijk. We dumpen ons grey- en black water, vullen schoon water en nemen dan afscheid van Beate en Gerhard die nog een dag in Big Bend blijven. Via de noordingang (75 km verder dwars door de desert) verlaten we Big Bend en rijden de lange eenzame weg naar het oosten. Om ons heen staan woeste, kale bergen in allerlei vormen.

On the little golf course

We stoppen even in Marathon waar we te midden van de woestijn een schitterende tuin met waterpartijen vinden. Natuurlijk lopen we er even rond en slaan ook nog een golfballetje alvorens we onze reis voortzetten. Dat we niet ver van de grens zijn zien we aan de glad gewreven strook zand langs de weg. Ik probeer de autobanden te trekken waarmee de weg wordt glad houden maar er is geen beweging in te krijgen. En nu maar hopen dat mijn voetstappen de Border Patrol niet op het verkeerde been brengt. Behalve zo nu en dan een paar huizen en een saai stadje is er niets om ons heen. Maar dit landschap is uitermate geschikt om cowboy muziek op te zetten en we zingen beiden uit volle borst mee. Naarmate we de Pecos river naderen wordt het landschap iets heuvelachtiger en om half 5 arriveren we in Langtry. Daar stoppen we bij een RV-park, nu ja, zo wordt het aangegeven maar het is meer een stukje land waar electrapalen en water is neergezet. Het ligt tegenover het Judge Roy Bean Visitor center, wat bijna sluit dus daar gaan we morgen nog een kijkje nemen. Nu kunnen we nog lekker in het zonnetje zitten en genieten van de warmte en later een prachtige zonsondergang.

 

Saloon / Court room Roy Bean in Langtry

De volgende morgen is de lucht grijs, het is slechts 8 graden, een groot contrast met de afgelopen dagen. Daar we deze weg naar het oosten al eerder hebben gereden hebben we de “Saloon, annex Court room” van Judge Roy Bean al bezocht, maar toch is het altijd leuk er opnieuw een kijkje te nemen. Hier gold de “Law, West of the Pecos”. Roy Bean was niet alleen eigenaar van een saloon, maar ook Judge en als er recht gesproken moest worden pakte hij zijn wetboek, haalde een jury bij elkaar uit zijn klantenkring in de bar en verhuisde naar de balustrade voor de bar waar hij (op zijn eigen manier) recht sprak, daarbij gesteund door zijn revolver naast hem op tafel liggend. Niet zelden kwam het voor dat iemand behalve een straf ook een rondje aan de bargasten moest betalen. Het Visitor Center heeft een interessante film over Judge Roy Bean en het stadje Langtry en ook veel kaartmateriaal.

 

Pecos River close to the Rio Grande

Wel fijn, want dat komt van pas op onze verdere reis. Rond half 11 de volgende morgen verlaten we Langtry en stoppen iets verderop om een blik te werpen op de kloof waar de Pecos river naar de Rio Grande stroomt. De natuur is hier indrukwekkend. Ver hoeven we niet te rijden want in Del Rio, een grensplaatsje met Mexico, stoppen we. De zon is inmiddels weergekeerd, de lucht wordt steeds blauwer en ook de temperatuur stijgt naar 21 graden. Aangenaam weer. Bij Walmart zijn speciale camperplekken waar we rustig staan. Helaas is het weer niet stabiel en dinsdag 6 februari is de lucht weer grijs en hangen wolken tot aan de grond. Wel is er weinig wind zodat de temperatuur rond de 14 graden blijft steken. Deels langs de grens, deels door het binnenland rijden we naar Laredo, opnieuw een grensplaats met Mexico. Het is een grote stad met veel verkeer en niet echt uitnodigend dus als we eindelijk een Walmart vinden waar we mogen overnachten (we moeten wel ons kenteken doorgeven aan de manager) blijven we staan. We hebben vandaag 312 km gereden. Echt veel voor ons doen. Onderweg miezerde het regelmatig en er was of prairieland met bossages of olievelden om ons heen dus geen aanlokkelijk gebied om te blijven hangen.

 

Travel Center

We kijken wel even bij het Visitor Center van Laredo, een oud koloniaal gebouw omringt door een schitterende tuin met waterpartijen. Je waant je hier in zuid Spanje. Gelukkig stopte de miezer regen rond 2 uur en als we even stil staan wordt het warm, tropisch warm, het loopt tegen de 25 graden. Met recht verdient de trail die we thans volgen naar het zuiden de naam “Texas Tropical Trail. Als we denken dat dit zwoele weer zich voortzet hebben we het mis want de volgende dag is het slechts 10 graden, er staat een harde koude wind en het miezert. We rijden langs de westgrens van Texas naar het zuiden. Ergens naast ons stroomt de Rio Grande maar we zien hem niet. Wel regelmatig groepjes auto’s van de Border Patrol en een groepje mensen dat onderschept wordt door een laaghangende helicopter, duidelijk illegalen.

 

 

 

Flowers at Falcon State Park

Rond het middaguur arriveren we bij Falcon State Park. Hoewel het weer niet zo mooi is en nog koud hebben we geen zin om verder te rijden. Gelukkig stopt de miezer regen zodat we in de middag nog wat kunnen rondwandelen maar lang duurt die tocht niet want het is slechts 10 graden en koud, te koud om buiten te zijn. Ach, nu kan Dick foto’s uitladen en enkele uitzoeken voor de website. Donderdag 8 februari is er weinig verandering in het weer. Het blijft rond de 10 graden en zwaar bewolkt. Natuurlijk stoppen we in het kleine stadje Roma, een National Historic Landmark aan de Rio Grande. Een hangbrug verbindt dit stadje met Mexico. Helaas is de hangbrug verwaarloosd en dichtgespijkerd en niet meer toegankelijk en gaat alle verkeer naar Mexico nu over een lelijke betonnen brug. Het weer is niet aanlokkelijk om eens gezellig naar de overkant naar Mexico te lopen dus kijken we alleen even rond in het oude centrum van Roma waar nog heel veel gebouwen opgeknapt moeten worden. Rond de lunch zijn we in Mission, de stad van de grapefruits, maar helaas vinden we nergens fruitstalletjes. Wel een “Five Guys”, een hamburger tent, die we hebben leren waarderen in Baltimore en we kunnen de verleiding niet weerstaan zo’n heerlijke burger te eten. Ze smaken werkelijk voortreffelijk maar samen met fritekes is het veel eten. Vanavond zal er weinig komen van koken.

 

There is a hole on the Fence

We rijden nu pal langs de grens en regelmatig zien we dat de huizen hier in hun achtertuintje een mooi stevig metalen hek hebben staan van zeker 5 meter hoog. Wel handig want dit hek zal niet zo snel omwaaien en het wordt altijd goed onderhouden. En dan arriveren we in Brownsville de zuidelijkste stad van Texas aan de Mexicaanse grens. Tot onze verbazing mogen we gewoon bij Walmart, vlak aan de grens, staan en het is er nog rustig ook. Nu ja, rustig voor wat auto’s betreft. Dat kan niet gezegd worden van de vogels. Per honderden tegelijk strijken ze hier neer in de bomen van Walmart om de nacht door te brengen. Ze maken een enorm lawaai, de film Birds van Hitchcock moet hier uitgevonden zijn.

 

Je kunt wel zien dat we nu in een deel van de USA zijn wat tot 1846 nog aan Mexico toebehoorde. De bouw en de gezichten van de mensen zijn Mexicaans en om ons heen wordt alleen Spaans gesproken. Velen beheersen niet eens de Engelse taal, dat blijkt als ik in Walmart een vraag stel. Helaas is het weer wat minder want als we vrijdag 9 februari opstaan, miezert het en is de lucht volledig bedekt met grijze wolken. Maar het is wel 15 graden. Natuurlijk willen we het oude centrum van Brownsville bekijken maar als we op de oude begraafplaats rondlopen, gaat het hard regenen. Dus lang blijven we hier niet rondkijken en de rest van de oude gebouwen zien we vanuit onze auto terwijl we langsrijden. Gelukkig wordt het droog als we het “Palo Alto Battlefield” naderen. Op deze historische plek begon in mei 1846 een twee jaar durende oorlog met Mexico die pas eindigde nadat de Mexicaanse hoofdstad door de Amerikanen ingenomen werd en in 1848, nadat de vrede getekend was, raakte Mexico bijna de helft van zijn grondgebied kwijt aan de USA. De video presentatie is indrukwekkend en je realiseert je pas wat een enorme verandering deze oorlog teweeg heeft gebracht als je het verschil in de grenzen van beide landen ziet, voor en na de oorlog. Nog diep in gedachten rijden we over de Battlefields, via een oud Plantation house waar Sabelpalmen verbouwd worden (wat ons enkele malen dwars door het 5 meter hoge grens hek voert) naar Boca Chica, een plaatsje aan de kust.

End of the Road Boca Chica

De lange weg naar de kust eindigt abrupt in een berg zand waar de zee tegenaan buldert. Er is helemaal niets hier behalve een grijze zee en een paar meter strand en daarbij is het mistig en grijs. Niet echt een plek om nu rond te lopen en al helemaal geen plek om te overnachten. Dick is “not amused” met mijn weg keuze. Hij moet nu zeker 40 mile omrijden voor we opnieuw bij de zee arriveren, nu in Port Isabel. Het is inmiddels warmer geworden maar de lucht blijft grijs. Omdat het al eind van de middag is besluiten we bij Walmart in Port Isabel te overnachten en morgen South Padre Island te verkennen. Het weer is wel omgeslagen want het is inmiddels 20 graden en het voelt zwoel warm aan. Dus onze korte broeken gaan aan en de truien worden opgeborgen. Ondanks een dikke mist op zaterdagochtend 10 februari breekt al snel de zon door en zien we blauwe lucht. Het is niet koud, er waait practisch geen wind en al vroeg is het rond de 18 graden. We rijden Padre Island op. Overal waar je het strand kunt betreden moet je 10 dollar toegang betalen en de campgrouds staan vol, overvol en je staat pal naast elkaar. Na 5 mile stopt de bebouwing en laten we de winkeltjes en hotels achter ons. En niet veel later stopt de weg ook, een hoog zand duin voorkomt dat je verder rijdt naar het einde van het Island.

 

Cleaning the RV

We draaien dus om en omdat het zonnetje is gaan schijnen en onze camper stinkend smerig is van de afgelopen dagen (het rijden over zandwegen met regen) gaan we naar een wasinstallatie en kan Dick zich met veel heel veel schuim uitleven op het schoon krijgen van de camper. Als we daarna ook nog de camper uitzuigen zijn we beiden tevreden. Zo kunnen we ons weer vertonen. Omdat de campgrounds op het eiland niet aanlokkelijk zijn rijden we terug naar Walmart, pakken onze fietsen en gaan Port Isabel verkennen. Er zijn hier heel wat caches verborgen die ons naar alle leuke plekjes in Port Isabel brengt. Ondanks de harde wind die inmiddels is opgestoken is het warm en kunnen we gewoon in ons T-shirt en korte broek rondfietsen.

 

 

 

View from Port Isabelle light tower

 

Het is wel eng om boven op een oude historische vuurtoren te staan en daar rond te kijken. Door de storm die inmiddels woedt, voelt het alsof je van de toren wordt weggeblazen. Pas rond 6 uur, de zon is inmiddels achter de horizon gezakt, zijn we terug bij de camper. Het was een leuke dag met schitterend weer en we hebben leuke plekjes gezien. Zondag de 11e is het iets minder mooi weer, de mist is teruggekeerd en de zon laat zich niet zien maar het is nog 24 graden dus we mogen niet klagen. Over kale vlaktes rijden we naar Corpus Christi. Alvorens een kijkje te nemen in Kingsville waar zich de grootste ranch van Texas bevindt stoppen we eerst in Harlingen, natuurlijk moeten we het Iwo Jima Monument bekijken. Helaas is het museum gesloten. Eind van de middag arriveren we in stromende regen in Corpus Christi. Walmart wordt weer eens onze overnachtingsplaats maar het is er het weer niet naar om lekker buiten te vertoeven. Gelukkig stopt de regen ’s avonds en maandag lijkt het iets uit te helderen al waait er een ijskoude wind. We rijden al vroeg Padre Island op (een ander deel) en slaan rechts af naar de National Seashore, 70 mile beschermde kustlijn en duinen, een vogelparadijs en ook nest plek van schildpadden.

 

Camping at the National Seashore on Padre Island

Doordat het zo koud is, slechts 5 graden is er plek op de campground in het National Park en als we betaald hebben gaan we een strandwandeling maken, wel met enkele lagen kleding en een donsjack, dan is het goed te doen. Helaas heb je een four wheel drive wagen nodig om op het 20 mile verderop liggende schelpenstrand te komen, dus van schelpen zoeken komt weinig. Na enkele uren buiten gewandeld te hebben op het strand komen we terug bij de camper waar ik in de luwte van de camper nog heerlijk enkele uren buiten achter de computer ga werken. Wat een fantastisch plekje is dit. Jammer dat de zon niet wil doorbreken en het niet warmer is. Maar het is droog en we genieten van de golven die op de kust beuken. Pas ’s avonds laat gaat het regenen en het is de volgende ochtend mistig maar niet meer zo koud, al 10 graden. Het zicht is drastisch verminderd maar toch rijden we verder het eiland over tot we in Port Aransas aankomen. Ongelooflijk veel huizen zijn hier beschadigd, overal liggen bergen omgekrulde daken en afgescheurde planken.

 

 

Result hurricane Harvey in August 2017

De overblijfselen van orkaan Harvey die hier 25 augustus tekeer ging. Wat moet het beangstigend zijn geweest om toen hier te zijn. We nemen de ferry naar het vaste land waar het er eveneens op lijkt alsof een bom is ontploft. Veel gebouwen zijn dichtgespijkerd, daken omgekruld of helemaal verdwenen. De zijkanten van de houten huizen kunnen opnieuw beplakt worden want de stenenrijen die er normaal tegen aan staan zijn grotendeels weggerukt. Grote vrachtwagens rijden af en aan om de restanten huis, daken en stukken boom af te voeren. Om 1 uur arriveren we in Goliad, een stadje met een prachtig gerechtsgebouw, omringd door oude eiken, waaronder een “Hanging Tree” een oude eik. Het is het plaatsje waar in 1836 een grote groep militairen, overmeesterd door het Mexicaanse leger, geëxecuteerd werd in het Presidio La Bahia, een fort gebouwd om de er vlakbij liggende Mission Espiritu Santo te beschermen. Na het bekijken van het battlefield in Palo Alto willen we natuurlijk ook de voorgaande historie weten en dus bezoeken we alle historische plekken hier alvorens we onze camper neerzetten in het uitnodigende Falcon State Park.

 

Like a Spanish conquistador

Dat de Mission Espiritu Santo veel Spaanse invloeden had blijkt wel uit de maliënkolders die hier nog liggen die we natuurlijk even uitproberen. Wat wegen die metalen hoofdnetten zwaar. Ook woensdag 14 februari is het nog erg mistig als we uit het State Park vertrekken. Onze eerste stop is bij de battlefields in Fannin, waar een Obelisk herinnert aan de vreselijke gevechten hier. We komen langs Victoria waar we ook even stoppen en opnieuw een imposant gerechtsgebouw bekijken alvorens onze reis te vervolgen. In Hallettsville stoppen we. Helaas is het city park waar je tegen een redelijke prijs kon overnachten er niet meer dus zoeken we maar weer eens een plekje bij Walmart. De mist is gelukkig wat opgeklaard en de temperatuur is gestegen naar 18 graden. Echt aangenaam weer om een wandeling door het stadje te maken en natuurlijk gaan we ook even langs bij een “washeteria”, zodat we 1,5 uur later weer een lege waszak hebben en schone kleren. Het is druk in de winkels, mensen doen op het laatste moment nog even inkopen voor Valentine’s Day. Donderdag 15 februari is het nog steeds warm. Voor het eerst in weken heb ik bij het opstaan de verwarming niet aan hoeven te zetten. De afstand naar Sugar Land is niet ver zodat we al eind van de ochtend bij het huis van onze vrienden, Iris en Robert arriveren.

 

Lunch with Elfi in school restaurant

Hun dochters Elfi (10) en Milou (7 ) zitten nog op school maar ik mag in de lunchpauze even met Iris mee naar hun school. Het is ouders toegestaan om de lunch, die in een grote zaal genuttigd wordt, met hun kind door te brengen. Elfi weet niet wat ze ziet want ze had verwacht dat we pas ’s avonds zouden komen. Als de lunch afgelopen is lopen Iris en ik weer terug naar huis en we kletsten gezellig tot we rond half 4 zowel Elfi als Milou kunnen ophalen. Het is onvoorstelbaar hoe gedisciplineerd de kinderen hier zijn. Allen wachten geduldig, in een rij staand buiten de school tot ze of opgehaald worden door hun ouders die in een enorme file auto’s voor de school staan of totdat het kruispunt door hard fluitende klaar-overs volledig wordt stilgelegd en ze kunnen oversteken. In Nederland kunnen we van deze discipline nog wat leren.

 

Caching with Elfi and Milou

Het is schitterend weer, de zon schijnt, de lucht is blauw en het is 24 graden dus Elfi, Milou, Dick en ik gaan even een paar caches zoeken in de buurt, wel op de fiets. Het valt niet altijd mee om op de juiste plek te komen omdat de enorme kasten van huizen met tuinen aan elkaar grenzen en je dus vaak een heel stuk moet omfietsen, maar uiteindelijk met 11,5 km fietsen, vinden we twee caches. De derde is niet meer aanwezig , de bomen waar deze zich had moeten bevinden zijn allemaal gekapt. Wel laat tegen zes uur zijn we terug, Robert is ook net uit kantoor en buiten genieten we van een echte Texaanse barbecue. Oh wat smaakt het vlees heerlijk! Niet heel lang blijven we zitten want om 7 uur heeft Elfi vioolles. Dat vindt plaats in de middle school waar ze volgend jaar naar toe gaat en opnieuw mag ik mee.

 

Violin lessons on the big podium

Elfi is vanavond de enige leerling en de les vindt plaats op het podium van de grote (eet)zaal van de middle school. Iris en ik kunnen gewoon genieten. Het is alsof we bij een orkest zijn zo mooi spelen Elfi en lerares. ‘s Avonds maken we het niet laat want de volgende dag is een gewone werkdag en de wekker staat op 05.45 uur. We ontbijten gezellig samen en als Elfi, Milou en Robert de deur uit zijn, Iris heeft vrij, pakken Dick en ik de fietsen en rijden naar de grote mall van Sugar Land. Enorm veel en leuke winkels zijn hier gevestigd maar ons hoofd doel is Macy want ik ga kijken of ik voor tante Ank een mooie Eileen Fisher broek kan vinden. Helaas heeft Macy in Texas dit merk uit het assortiment gehaald dus onverrichterzake fietsen we eind van de ochtend weer terug. Het is een heerlijk tochtje want was de lucht nog zwaar bewolkt toen we vertrokken, nu we naar huis terugrijden, klaart het op en breekt de zon door en kunnen we in T-shirt fietsen. ‘s Middags gaan Dick en Robert allerlei klusjes om het huis doen en begeleidt Iris een project waar zowel Elfi als drie medeleerlingen in zitten. Ze moeten als team een bouwwerk maken dat een zeker gewicht kan hebben en ook een verhaal erom heen bouwen. Begin maart is de presentatie voor een jury. Het vereist dat de kinderen samenwerken, iets bouwen maar ook iets verzinnen en dus hun fantasie laten werken. Fantastisch! Pas eind van de middag is de sessie voorbij. Het huidige bouwwerk heeft sterke kanten maar blijkt toch nog wat zwakke punten te hebben en is nadat Robert een gewicht erop heeft laten vallen toch deels ingezakt. Het team zal daarom nog wat werk hebben om alles af te krijgen.

 

Eating peanuts

Eind van de middag halen we Milou nog op die een kinderfeestje had in de buurt en gaan we gezellig met zijn allen bij het zwembad zitten en drinken we een glaasje. We hebben elkaar veel te vertellen. Dat komt ervan als je elkaar drie jaar niet gezien hebt. Voor we het weten valt de nacht in. Nu is het binnen toch wat aangenamer. We eten met elkaar een heerlijke zelfgemaakte pizza en kijken op een reusachtig scherm een film van de Angry Birds. Daarna is het bedtijd want ondanks het feit dat het morgen zaterdag is moeten we om 6 uur opstaan omdat we in het Anahuac Wild life Refuge meehelpen met “Crab Trapping Removal” en vuil opruimen. Zaterdag 17 februari na het ontbijt brengen we eerst Milou bij een vriendinnetje die een verjaarsfeestje geeft en dan rijden we met de schitterende truck van Iris en Robert naar Anahuac. Je verkijkt je op de enorme afstanden hier. Om er te komen moeten we dwars door Houston naar de baai van Galveston, zeker 1,5 uur rijden.

 

Crab Trap Removal in Fort Anahuac

We zijn er mooi op tijd, om 9 uur en na een briefing, kunnen we vuilniszakken pakken en in de omgeving het vuil ruimen. Er varen boten rond van Texas Wild Life die krabbenvallen opvissen uit het water. Als die vallen naar de kant gebracht worden mogen wij ze in elkaar stampen en kunnen ze vernietigd worden. Ieder jaar vindt dit evenement plaats als de dagen in februari aanbreken waarbij het niet toegestaan is om krabben vallen in het water te hebben. Dit om de krabben populatie enigszins op peil te kunnen houden. Het blijkt dat veel krabvangers zich niet houden aan de regel en hun vallen gewoon in het water laten in de maand februari want in totaal worden er deze ochtend 140 krabvallen uit het water gehaald.

 

Destroying the traps

Wij stampen ze plat (een betere manier om je agressie kwijt te raken is er volgens mij niet) en we halen eventuele tags van de vallen. Die eigenaren, die nu achterhaald kunnen worden, kunnen in ieder geval een boete tegemoet zien. In de tijd dat de boten op het water in de baai op zoek zijn naar krabben vallen houden wij ons bezig met het weghalen van vuil wat zich langs de kanten en aan de waterrand ophoudt. Net als in Nederland (waar we ook jaarlijks meedoen met een opruimdag) blijf je je verbazen over de enorme hoeveelheden plastic en blikjes die zich overal bevindt en vuilniszak na vuilniszak vult zich. Rond 12 uur worden we getrakteerd op Hot Dogs en een zakje chips. Ik kan jullie verzekeren dat het, na een aantal uur in de buitenlucht te hebben rondgelopen, heel erg goed smaakt. Als we ’s middags in de auto terug naar huis rijden zijn we allemaal rozig en zelfs een beetje gekleurd. Ondanks de sombere weersverwachting scheen de zon volop terwijl er een warme wind blies. Als we tegen half 4 thuis zijn doen we niet meer zoveel, we zitten lekker in de tuin, genieten van het warme weer en praten en praten en praten.

 

Diner at Japanese restaurant

Om 6 uur rijden we naar een Japans restaurant waar we heerlijk met zijn zessen buiten eten. Het is heerlijk, rond de 23 graden en door de airco binnen is het buiten beter vertoeven. Het eten is bijzonder goed, de gerookte zalm die ik heb en het vlees wat Dick heeft besteld is van een buitengewoon goede kwaliteit. Een leuke afsluiting van enkele gezellige dagen. Morgen, zondag zullen we onze reis weer voortzetten.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Een reactie plaatsen

NEW MEXICO and TEXAS (English Version)

New Mexico and Texas, January 22nd till February 4th 2018

I am already looking for our next destination and working on different things when Dick sits quietly in a chair and reflects. He concludes that our diving suits are between the double floors of our RV. It doesn’t sound strange to me because I remember that, 9 months ago I stored something in between, so probably, when we look there we’ll find our diving suits. It’s a fuss to do it right now because then we have to remove our carpet, so when we clean it thoroughly (with slightly warmer weather) we will look.

BLM Campground Valley of Fire

After a quiet night, the storm decreases during the night and there is almost nobody on BLM land with the “shut down”, we leave in the morning and pass a huge lava field. Next to it, on July 16, 1945, the first atomic bomb was detonated. Then we arrive in Alamogordo. We spend the night at Walmart but first it’s time to find a laundromat. After 9 days we really have to wash. When all our clothes are clean and stored away we enjoy a milkshake at Sonic before we go to the visitor center. Unfortunately you can visit “Trinity”, the place where the Atomic bomb exploded, only twice a year, the first Saturday in April and October so we have to come back another time. At Walmart we do some administrative work. We really need to write to Sea Bridge so they can ship our RV back end of April and Dick has to publish on the website. At 6 pm we walk to a Thai restaurant nearby but it’s closed on Mondays so we have a burger, not as tasty but it’s nourishing. After a cold night without frost, we leave Alamogordo on Tuesday morning and visit White Sands National Park.

 

White Sands National Park

I think this park is very special because of the intense white sands. It’s like driving through a snow-covered landscape. Of course we cannot resist climbing the sand dunes, running down and up like playing kids and taking pictures. Unfortunately at some point Dick says it’s enough so after two hours, we continue our journey, and after Las Cruces we arrive at Leasburg Dam state park. It’s not easy to find an empty spot, but after some searching we find one without electricity. But with a steel blue sky and shining sun we don’t need electricity; our solar panels provide enough power to work on our computers. We walk around in the area and then I start my translation. Unfortunately, it directly cools down when the sun sets behind the hills at 5 pm. Dick prepares delicious filet on the grill but we eat inside. At night it’s far below freezing and the sky is clear, filled with stars. In the morning we find long icicles at our RV. After filling up with water and dumping our grey and black water we leave Leasburg Dam on Wednesday January 24th. On our way to Hatch, NM we have to pass a checkpoint of the border patrol (we are about 60 miles from the Mexican border).

 

View from trail Rock Hound State Park

Our passports and visas are in order so we may proceed and in Hatch, the Chili Capital of the world, we enjoy the many Chili ‘s hanging around town. The ranger told us that Rock Hound State Park, near Deming, is very nice so we drive there. There are some empty places (it’s before noon) although the sign at the entrance says that the campground is full. After having a coffee and taking water we walk to the trail. In this State Park you may keep the special stones you find and everywhere on the mountain you see people collecting stones. When we find out that the trail is not going over the mountain but turns below the top we say goodbye to each other. Dick continues the trail and I climb up the rocks that dominate the landscape. From an early age I always want to climb to the top of a mountain.  It is difficult because the mountain is steep and full of yuccas and cacti but finally I make it and am on top of the highest rock. Far below me is the campground and I can see the plains all the way to Mexico. It is awesome to be here. Dick already finished the trail and tries to see me but because of the many boulders he cannot. I have to make a walking stick out of the Yucca flower before I can descend the mountain. It’s really steep and a lot of stones are not stable and loose. I cannot get off the mountain without a scratch so when I’m back at 3 pm, Dick has to remove a lot of prickly’s (from the prickly pear cactus) from different parts of my body.

I collected them while descending. Fortunately we have a good pair of tweezers and Dick is patient so after 15 minutes he gets rid of them. For safety’s sake we put our insulation blanket in front of the windshield when, in an orange glow, the sun sets behind the mountains and it’s getting cold, freezing cold. Like every day we wake up when the sun appears from behind the mountain. After having a shower on the campground and breakfast with eggs, Dick prepares them delicious, we drive over a large, barren plain to Columbus, a border town with Mexico. There we stay overnight at Pancho Villa state park.

 

Pink Shop in Palomas – Mexico

While Dick is publishing the English text on our website I walk around and find out that it is nice to cross the border with Mexico and look around. It’s just noon so we have plenty of time. Dick interrupts his activities and gets our bikes and not much later we drive the 5 miles to Palomas in Mexico. Everyone parks his car on the American side of the border but we take our bikes across the border and arrive in the very poor village of Palomas. It consists of a few stores and shabby buildings. There are many cars, more wrecks, filled with Mexicans, looking at us and observing. We attach our bikes in the middle of the road to a light and when a Mexican, loitering around, says he will watch for it, I agree. We walk around town, go into shops and look for our 1st Mexican cache. It’s some searching because this cache is hidden somewhere in a store full of tourist junk but finally Dick find the pink ammo box standing against a pink wall in the “pink shop”. We buy a handmade mug and then bike through the village. Our Mexican bicycle Guard did his job and took care of our bikes; he is happy with the money we pay. Crossing the border back to America is no problem at all and before the twilight falls we are back at Pancho Villa campground, 5 mile away. It was nice to look around in this Mexican border town but I was shocked because of the poverty in this area. We’re lucky that we still have sunlight when we ride back to the campground because the moment the sun sets it is directly much colder and we didn’t bring jackets. The next morning, Friday, January 26th, we leave Columbus and drive parallel on the border to El Paso in Texas.

 

Climbing tools – Border Patrol Museum

 

Again over an endless plain. In the distance we see a high fence, the border with Mexico. Next to the road is a sandy road that is made smooth by pulling tires, so it’s visible when people cross this road.

 

Border Patrol cars inspect the side of the road and you see them regularly on a lookout. In El Paso we stop at the Border Patrol museum. It is fascinating to see what is done to protect the UNITED STATES. Next to confiscated cars and boats we see different climbing materials used for crossing the existing walls with Mexico. Of course, in the war against drugs and illegals there are frequently victims.

 

 

We let the following text sink in:

I never dreamed it would be me.

My name for all eternity,

recorded here at this hallowed place.

“In the line of duty” I hear them say,

my family now the price to pay.

My folded flag, stained with their tears,

we only had those few short years.

The badge no longer on my chest.

 I sleep now in eternal rest.

My sword I pass to those behind and pray

they keep this thought in mind.

I never dreamed, it would be me

and with a heavy heart and bended knee,

I ask for all here from the past…

Dear God, let my name be the last.

 

Full of impressions, but without a nice border patrol shirt (there were no good ones) we leave.  Illogical for anyone except for us, but we take the road to the North and arrive at 3 pm in Alamogordo, NM where again, we spend a night at Walmart. Now we can have dinner at the Thai restaurant nearby. The food tastes good and is really Thai but it’s less refined than dinner at the “Royal Thai” in Washington, Utah. After a cold and freezing night we wake up at 8 am. We closed our shutters because of the bright Walmart lights above us but as there is no light at all in the RV we don’t wake up and don’t notice that the sun is already awake. I know I never want to sleep in a dark room. After some shopping we drive to the mountains, to Apalache country, higher and higher until 7606 feet. This time of the year Apalache Mountain, is busy with skiing, but now, with the lack of snow, there is nobody.

 

Like a CSI scene – Bottomless State Park

After descending through the big nothing we arrive in Roswell, in Bottomless State Park. Unlike other New Mexico State Parks here is plenty of space and we can pick a nice spot. Although it is cold outside, only 50 degrees, the sun is shining and the sky is steel blue so of course we sit outside. End of the afternoon we are startled by loud voices. At first we think that neighbors have a loud TV but soon we find out that next to the campground is a CSI scene. Sheriffs and policemen with drawn gun approach a car.  Unfortunately, one of the suspects already fled and despite a search of the car, they even approach the trunk with riffles, one is gone. We are told to stay inside because the escaped man is armed and dangerous.

We do as said but of course Dick has first to prepare our meat on the grill and that’s outside. I look around or I see something suspicious.

People who want to return to the campground are unlucky because they are not allowed to proceed and have to go back to Roswell. The whole area is closed and combed out, on the ground and with helicopters. We don’t have TV but we are in a life scene! Of course with the current temperatures, it’s still below freezing, we fix our insulation in front of our windows. This insulation is one of our best purchases.

 

Real cowboys at work

Sunday, January 28th we drive to Roswell. On our way we see real cowboys on horsebacks driving herds of cows. We do our laundry (I don’t understand how often we have to do laundry) and go to the UFO-museum because I will buy another Alien T-shirt. Size XL (youth) is present and matches perfectly so, as happy as a child, I leave with my Alien shirt. Slowly we drive back to the State Park, with regularly stops to search for a cache and in the park we even find a very nice cache. We are third to find.

We talk about geocaching with Jim, an 88-year-old ranger, still at the office in the state park and then we go back to our site. There the sheriff tells us that there is no risk anymore on the campground. The man on the run from the police left this place but will be busted one of these days. He’s not very clever. Just when we want to go inside (it’s getting colder) ranger Jim arrives with a GPS.

 

Jim, the oldest Ranger in Bottomless State Park

He doesn’t use this anymore (he cannot hardly walk) and would like to give it to us. We even get a manual. Monday morning, before leaving, we give Jim some Dutch cookies and a keychain (wooden shoes) for the GPS. He don’t want to have anything for it and after hugging and a promise to come back to visit him again, we drive to Carlsbad, NM.  We already have seen the caves a few times so we go to Walmart but not for long because the parking is filled with idling trucks so quickly we drive back to the North, to Brantley Lake state park where it is quiet and we enjoy the many road runners.

With a fleece and behind a wall we can sit outside until sunset, then the temperature immediately drops to 40 degrees. After a good night rest I skype with auntie Ank and then we drive to Pecos in Texas. New Mexico we will no longer visit you on this trip. The road is anything but scenic, very dusty and overloaded with trucks. We drive along vast fields with oil refineries. We definitely are arrived in Texas. In Balmorhea, we want to stay at a State Park with a large hot spring, but unfortunately, the State Park is now under construction and not accessible so we head to Fort Davis.

 

Marfa Mysterious Lights viewpoint

This State Park is very expensive and we continue again, now to Marfa.  The site “iOverlander” says that it’s allowed to overnight at the viewpoint in Marfa. We arrive there at 5 pm and are not the only ones to spend the night. The viewpoint overlooks a plain where mysterious lights appear, dancing around. But not tonight. The Moon is full and bright and we don’t see a mysterious light on the horizon. But we sleep very well and wake up when the sun rises above the horizon on this last day of January. We drive further south. Unlike yesterday the landscape is mountainous. That’s why the town we pass is called “Alpine” Texas. Around noon we arrive in Terlingua, a Ghost Town near Big Bend National park. It’s beautiful weather, nice and warm, the temperature rises even above 70 degrees and we want to stay. Just outside Terlingua is a dusty campground, but the spot is good and I also can do my laundry so we don’t hesitate and stay here.

 

Painting Terlingua at cemetery Ghost Town

The advantage of this campground is that tonight we can walk to the ancient theatre of Terlingua, less than 2 mile, and have dinner.

The rest of the afternoon we stay outside, it’s warm, 78 degrees and after the freezing weather of the last few weeks we absorb the Sun’s rays. Our jeans are quickly replaced by a pair of shorts. At half past 5, the sun is still shining, we walk to the Starlight Theatre. 3 Years ago we went here with Riley and Karen and had dinner, the food was good and it was a nice place to be. When we arrive at 6 pm it is not busy and we get a nice table next to the live music. Soon we enjoy a beer (Dick a Golden Ale from the Big Bend Brewery and I have a Bud Light) and both we have a huge burger.

 

Live music in the Starlight Theatre

Meanwhile, three musicians play western music. J.Michael Combs, the lead singer, even uses a Dulcimer. This is the instrument I got to know in Alaska and would learn to play. The food is delicious and the atmosphere is great too. Though we miss Karen and Riley, they had to be here. Unfortunately, they are too far away, in Page, Arizona. The music is great, Dick enjoys and sings too, this western music fits in this ghost town. We leave at 8 pm and over a dark road we walk back to the campground. Despite the fact that it’s full moon, there are a lot of clouds and it’s good that we have head lights. Thursday, February 1st we get up early because before heading to Big Bend, I want to Skype with auntie Ank. Unfortunately we are unable to get a connection so early in the morning we drive to the National Park. At the entrance we are told that the campground was completely full yesterday so, without stopping, we drive to Rio Grande Village.

There are some spots available but it is good that we are early in the day, because soon every place is full. Just after noon another European RV arrives, Gerhard and Beate from Germany.

 

Rio Grande Village campground

The rest of the afternoon we spend time together and we tell each other about our experiences. Like us, they are almost 9 months on the road in North America. We’re lucky because it’s warm, almost 80 degrees and we can sit outside, enjoy our coffee and soda’s. At 5 pm a strong wind is rising and directly it’s a lot cooler so we say goodbye to each other. During the night the storm rages on and the RV is acting like a ship in huge waves but we stay good in the wind. Luckily Friday morning the wind calms. However, the temperature dropped and it’s cold with only 58 degrees. I talk to Beate and Gerhard. Tomorrow, when it getting warmer we will go to Mexico instead of today. Of course we talk and talk and talk and I hang around their RV, according to Dick too long, because he is waiting for me. It’s because we have to tell each other so much. Around 11 am I am back at our RV and we walk to the Visitor Center to get a stamp in my park passport and to the store to read our mail. There is Wi-Fi at the park store. Funny, because now people come from all sides to sit on the balustrade of the shop and checking their mail.

 

Roadrunner colse up

Also a Roadrunner visit us, he doesn’t mind there are so many people around. He starts to parade in front of us all and wants us to make pictures, but, as Gerhard says, he also expects a tip. Unfortunately, feeding of wild life is not allowed in a National Park, so we deny the tip, but enjoy this magnificent bird. In the afternoon the sun penetrate through the clouds, but it’s too little to rise the temperature. Oh well, we enjoy our RV, write and make Apple sauce. Although the Sun doesn’t break through I cannot resist walking the nature trail late afternoon. It leads to a hilltop from where you have a magnificent view on the Rio Grande, the mountains in the distance and the Mexican village of Boquillas del Carmen. Beate and Gerhard had the same idea because I see them standing on the top and later below me.

 

View on the Rio Grande from Nature trail

Like everywhere along the Mexican border there is some Mexican tourist stuff on the rocks. Although they are nicely made, mostly creatures of iron wire and Yucca made walking sticks, it is illegal to buy this stuff. At 6pm Dick prepares our meat on the grill. We will eat it tonight because first we go to the ranger program, it’s about the Protection of Big Bend National Park. It turns out to be more about the protection of nature and what you can and cannot do in a National Park, but the ranger has a fascinating story. Just when the program is finished it starts to rain so we are a bit wet when we are back at our RV but it’s not really cold. Saturday morning, February 3rd Beate and Gerhard arrive at their bikes at 10 am. After admiring Beate’s E-bike, we bike to the border crossing about 3 miles away. It is not really hot but the sun shines in a steel blue sky.

 

International Ferry USA – MEXICO

There is no customs at the border but the ranger of Big Bend tells us what we should know when crossing into Mexico. We have to be back at 5 pm otherwise the US border gate is closed and we have to stay in Mexico.

We walk a sandy path down to the Rio Grande where the International Ferry “Your Ride to the Other Side”, a rowing boat, is waiting for us and all four of us are transferred to the other river bank. On the Mexican side are burros and trucks. Beate and Dick decide to ride a burro to town. Gerhard and I walk next to them and take pictures.

There are no roads, only a hilly sandy track and the distance to the village is 0.8 mile. From this town to the nearest town in Mexico you have to drive 160 miles, so this village, with its simple square houses, relies on the tourists from Big Bend National Park.

 

Easy going on the Burro’s

Dick and Beate enjoy the ride on the back of their burros and actually, I regret that I walked instead of riding a burro too. The next time I take a burro, for sure. In the village is a white container where we have to fill out customs forms and after paying $ 2,-per person (for the Mexican National Park), our passports are stamped and we walk on. The sun has much more power and we are thirsty. So after finding our second Mexican cache we take a table in one of the two Mexican restaurants here and order some food and drinks. There is not much choice but the food is tasty and the Tamales are very, very Mexican. In the afternoon we walk around the village, looking at souvenirs. Near every house is the same tourist stuff for sale, critters made of thread, embroidered bags and towels and sometimes we see a T-shirt.

 

The picture says it all !

Gerhard and Dick cannot resist a T shirt “No Wall” and they both buy it and pose for a piece of wall. Not Trumps Wall but it’s not clear why it’s there, standing alone. It is now 80 degrees and we reach the end of the village. This weather makes thirsty so when we are back in the middle of town we choose the terrace of the second restaurant to have a drink. And then, it’s already 4 pm, we have to go back to the ferry (after visiting the Mexican customs and let our passports stamped again). The International Ferry is still there and moments later we scan our passports at the USA border. There is no customs here but we are photographed and talk through a direct telephone line with customs in El Paso. We did not bring anything with us except for a t shirt and a hat so all four of us are quickly checked in and we ride back on our bicycles to the campground. We had a great and fun day together in this village in Mexico.

Unlike the big border towns this is a great place to visit and a must. We will definitely visit here again, and then we’ll also take a look at the Hot Springs in Mexico. We enjoy the sunset and drink a lot of water. It was a hot, but awesome day

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor NEW MEXICO and TEXAS (English Version)

NEW MEXICO en TEXAS

New Mexico en Texas, 22 januari tot 31 januari 2018

 

Terwijl ik een volgende bestemming op de kaart zoek en overal tegelijk mee bezig ben, zit Dick rustig in een stoel en denkt na. Hij komt uiteindelijk tot de conclusie dat onze duikpakken in de dubbele vloer van de camper zijn opgeborgen. Dat komt mij niet vreemd over want ik herinner me dat ik 9 maanden geleden iets tussen de vloerdelen heb gepropt dus waarschijnlijk als we daar te zijner tijd gaan kijken, vinden we er onze duikpakken. Het is een gedoe om er nu meteen te gaan kijken want dan moeten we de vloerbedekking weghalen, dus dat komt weleens een keer als we weer eens het tapijt gaan poetsen (met iets warmer weer).

BLM Campground Valley of Fire

Na een rustige nacht, de storm is in de loop van de nacht gaan liggen en het is doodstil op dit BLM-land nu er een shut down is, rijden we in de ochtend langs het enorme lava veld waarachter op 16 juli 1945 de eerste atoombom tot ontploffing werd gebracht en arriveren in Alamogordo. We mogen bij Walmart overnachten dus een slaapplek is bekend en het wordt tijd een laundromat te zoeken. Na 9 dagen is dat echt nodig. Nadat alles weer schoon in de kasten is opgeborgen en we een heerlijke milkshake hebben genuttigd bij Sonic gaan we naar het Visitor Center. Het blijkt dat “Trinity” de plek waar de atoomboom ontploft is, alleen op de eerste zaterdag in april en oktober toegankelijk is zodat we een andere keer teug moeten om die plek te bezichtigen dus gaan we naar de parking van Walmart en administratief werk doen. We moeten echt Seabridge schrijven om de terugtocht van onze camper te boeken en Dick kan mooi even publiceren.

‘s Avonds lopen we naar een Thai restaurant vlakbij maar dat blijkt helaas gesloten op maandag dus eten we een burger, niet zo lekker maar wel voedzaam.

 

White Sands National Park

Na een koude nacht zonder vorst, rijden we dinsdagochtend weg uit Alamogordo om niet veel later in White Sands National Park te arriveren. Voor mij blijft dit park heel bijzonder door het intens witte zand wat er ligt, alsof we door een besneeuwd landschap rijden. Natuurlijk kunnen we de neiging niet weerstaan de zandbergen te beklimmen, eraf te rennen, weer omhoog te klimmen en foto’s te maken. Helaas krijgt Dick er op een gegeven moment genoeg van en na twee uur zetten we onze reis voort, langs Las Cruces naar Leasburg Dam State Park. Daar blijkt het niet echt makkelijk nog een plekje te vinden, maar na wat zoeken is er toch een plaatsje vrij, weliswaar zonder electra maar dat hebben we met een staalblauwe lucht en zon ook niet nodig, Onze zonnepanelen leveren nu genoeg stroom om aan de computer te kunnen werken. We wandelen wat rond in de omgeving en ik begin aan de vertaling. Helaas koelt het direct af als om 5 uur de zon achter de heuvels verdwijnt. Nadat Dick lekkere filet bereid heeft op de gril gaan we echt naar binnen.

‘s Nachts vriest het best hard en de sterrenhemel is prachtig om te zien en ’s ochtends hangen lange ijspegels aan de camper. Nadat we water gevuld hebben en gedumpt rijden we woensdag 24 januari weg uit Leasburg Dam State Park en komen op de weg naar Hatch, New Mexico als snel een checkpoint van de Border Patrol tegen, zo dicht zitten we op de Mexicaanse grens. Nadat onze paspoorten en visa in orde zijn bevonden kunnen we doorrijden en genieten van de vele chili’s die in Hatch, de Chili Capital of the World, te vinden zijn. We hebben gisteren van een ranger gehoord dat Rock Hound State Park, vlakbij Deming, erg mooi is en rijden daar naar toe. Er zijn zo vroeg op de dag nog voldoende plekjes (hoewel bij de ingang staat dat alles vol is) en nadat de camper staat en we water gepakt hebben gaan we op stap.

 

View from trail Rock Hound State Park

Een mooie rondwandeling in dit State Park waarbij je de bijzondere stenen die je vindt ook mag meenemen. Overal op de berg kom je daarom mensen tegen die stenen uithakken. Als blijkt dat de trail niet hoog over de berg gaat maar halverwege afbuigt, nemen Dick en ik afscheid van elkaar. Dick vervolgt de trail en ik verlaat deze en klim omhoog naar de rotsen die hoog boven ons uit torenen. Al van jongs af aan wil ik naar de top van de berg toe en dus ook nu. Het valt niet mee want de bergwand is steil en staat vol met Yucca’s en Cacteeën maar uiteindelijk sta ik bovenop de hoogste rotsen en zie onder mij de campground en een vlakte die zich naar Mexico uitstrekt. Het is schitterend om hier te staan. Dick is inmiddels de trail afgewandeld en probeert mij te zien maar door de vele rotsblokken lukt dat helaas niet. Pas nadat ik van de steel van de Yucca bloem een wandelstok heb gemaakt lukt het me de berg weer af te dalen. Helemaal zonder kleerscheuren gaat dat niet want als ik tegen drie uur beneden ben moet Dick wel uit verschillende delen van mijn lichaam enorme stekels halen die zich daar hebben vastgezet. Gelukkig hebben we een goede pincet en is Dick geduldig zodat ik na een kwartier bijna vrij van stekels ben. Voor alle zekerheid doen we isolatie voor de voorruit als de zon in een oranje gloed achter de berg verdwijnt en het ijskoud wordt. Net als iedere dag worden we ook donderdag weer wakker als de zon net achter de bergen tevoorschijn komt. Nadat we op de campground gedoucht hebben en Dick een lekker eitje heeft gemaakt bij het ontbijt rijden we weg door een grote kale vlakte naar Columbus, een grensplaatsje met Mexico. Terwijl Dick bezig is met het publiceren van de engelse tekst op de website loop ik rond en hoor dat het erg leuk is om even de grens met Mexico over te steken en daar rond te kijken. Het is net middag dus we hebben tijd genoeg.

 

Pink Shop in Palomas – Mexico

Dick onderbreekt zijn werkzaamheden, pakt onze fietsen en niet veel later rijden we de lange kale weg op naar Palomas in Mexico. Iedereen parkeert zijn auto aan de Amerikaanse zijde van de grens maar wij rijden met onze fietsen over de grens tot we in het zeer armoedige dorpje Palomas aankomen. Het bestaat uit een paar winkels en armoedige gebouwen en verder is het er erg druk met wrakkige auto’s, vol met Mexicanen die rondkijken en je observeren. In de berm midden op de weg maken we onze fietsen vast aan een lantaarnpaal waarop een rondhangende Mexicaan zegt dat hij erop zal letten en we lopen door wat winkeltjes en gaan op zoek naar onze 1e Mexicaanse cache. Dat is toch wel zoeken want hij bevindt zich ergens in een winkel vol toeristische zooi maar uiteindelijk vindt Dick de knalroze ammobox staande tegen een knalroze muur van de “Pinkshop”. We kopen nog een mooie handgemaakte beker en rijden dan nog wat door het dorpje. Onze Mexicaanse fietsbewaker heeft zijn best gedaan en goed op onze fietsen gelet en is blij met het geld wat we hem betalen. De grens weer over naar Amerika is geen enkel probleem en nog voor de schemer invalt rijden we weer terug naar Pancho Villa campground, 7 km verderop. Het was leuk om even in deze Mexicaanse grensplaats rond te kijken maar ik ben wel geschrokken van de enorme armoede in dit gebied. We boffen dat we nog met de laatste zon naar de campground kunnen fietsen want als de zon onder is wordt het direct een stuk kouder en jassen hadden we niet bij ons. De volgende morgen, vrijdag 26 januari, verlaten we Columbus weer en rijden parallel aan de grens naar El Paso in Texas. Opnieuw over een eindeloos verlaten vlakte met alleen in de verte het hoge hek, de grens met Mexico. Langs de weg wordt een kale strook grond glad gehouden door er autobanden erover heen te trekken, zodat zichtbaar is als er mensen overheen lopen. Regelmatig staan auto’s van de border control langs de kant van de weg op de uitkijk.

Climbing tools – Border Patrol Museum

 

 

In El Paso stoppen we bij het Border Patrol museum wat eindelijk klaar is. Het blijft fascinerend om te zien wat er allemaal gedaan wordt om de USA te beschermen. Naast in beslag genomen voer- en vaartuigen zijn er ook verschillende klim materialen te zien om over de reeds bestaande muren te kunnen klimmen. Natuurlijk vallen er ook regelmatig slachtoffers.

 

 

 

Enige tijd laten we de volgende tekst op ons inwerken:

 

I never dreamed it would be me.

My name for all eternity,

recorded here at this hallowed place.

“In the line of duty” I hear them say,

my family now the price to pay.

My folded flag, stained with their tears,

we only had those few short years.

The badge no longer on my chest.

 I sleep now in eternal rest.

My sword I pass to those behind and pray

they keep this thought in mind.

I never dreamed, it would be me

and with a heavy heart and bended knee,

I ask for all here from the past…

Dear God, let my name be the last.

 

Uiteindelijk vertrekken we vol indrukken maar zonder mooi shirt want die was er niet. Onlogisch voor iedereen, behalve voor ons, pakken we opnieuw de weg naar het noorden en arriveren uiteindelijk rond 3 uur in Alamogordo waar we opnieuw een nacht bij Walmart doorbrengen. Het lukt ons eindelijk om eten bij de Thai te halen. Het smaakt goed en is echt Thai maar duidelijk minder verfijnd dan het eten bij de “Royal Thai” in Washington, Utah. Na een ijzig koude nacht worden we pas om 8 uur wakker. We hadden de verduisteringsluiken dichtgedaan omdat de grote Walmart lampen precies in onze ogen schenen maar daardoor drong er geen greintje licht in de camper door en werden we niet bij het opkomen van de zon wakker. Ik weet wel dat ik nooit in een donkere kamer wil slapen. Na wat inkopen rijden we de bergen in door Apalache land, hoger en hoger tot 2320 meter, langs Apalache Mountain, normaal een skigebied, maar nu, met nergens een greintje sneeuw te bekennen, zijn alleen kale hellingen te zien. Na een afdaling door het grote niets arriveren we in Roswell, in Bottomless Lake State Park. In tegenstelling tot in andere State Parks is hier volop ruimte en we kunnen een mooi plekje uitkiezen. Hoewel het buiten koud is, slechts 11 graden, schijnt de zon wel volop en is de lucht staalblauw dus gaan we natuurlijk lekker buiten zitten.

 

Like a CSI scene – Bottomless State Park

Eind van de middag worden we opgeschrikt door harde stemmen. We denken eerst dat in een naburige camper naar CSI gekeken wordt maar al snel komen we erachter dat vlakbij de campground er zich een echte CSI-scene afspeelt. We zien sheriffs en politie met getrokken geweer een wagen naderen. Helaas de verdachte is al gevlucht en ondanks onderzoek in alle hoeken en gaten van de auto, natuurlijk met geweren in aanslag, wordt de verdachte niet gevonden. Wel krijgen wij de opdracht om binnen te blijven, de ontvluchte verdachte is (vuurwapen) gevaarlijk. Mensen die terug willen naar de campground hebben pech want zij moeten terug naar Roswell. Eerst wordt het hele gebied uitgekamd, ook met helikopters, voordat zij terug kunnen keren naar de campground. Natuurlijk doen we met de huidige temperaturen weer onze isolatie voor de voorkant van de camper. Dit is de beste aankoop geweest die we hebben kunnen doen.

 

Real cowboys at work

Zondag 28 januari rijden we naar Roswell. We zien eindelijk echte cowboys te paard die kuddes koeien opdrijven. Nadat we onze was hebben gedaan (je snapt niet hoe vaak we wel niet moeten wassen) rijden we naar het Ufo-museum want ik wil nog graag een Alien T-shirt hebben. En zo ja, kindermaat XL is aanwezig en past uitstekend dus als een kind zo blij ben ik met mijn Alien shirt. Daarna rijden we langzaam naar het State Park, regelmatig stoppen we om een cache te zoeken en in het park vinden we zelfs een heel leuke cache. We zijn de derde die hem vinden.

 

 

Jim, the oldest Ranger in Bottomless State Park

 

Nadat we er even over hebben gesproken met de Rangers en Jim, een 88-jarige veteraan die op het kantoor van het state park werkt, rijden we terug naar de campground. De sheriff komt vertellen dat er geen gevaar meer is, de verdachte persoon heeft deze omgeving echt verlaten maar een dezer dagen wordt hij wel opgepakt. Om 5 uur net als we naar binnen willen gaan omdat het buiten echt te koud wordt komt Jim langs met een GPS. Hij gebruikt deze niet meer (hij loopt tegenwoordig erg moeilijk) en wil deze graag aan ons geven. Zelfs een gebruiksaanwijzing krijgen we erbij. Maandag voordat we vertrekken geven we nog een pak stroopwafels en een sleutelhanger aan Jim als dank voor de GPS. Verder wil hij niets hebben en dan rijden we naar Carlsbad. De grotten hebben we al een paar keer gezien dus we blijven steken bij Walmart maar niet voor lang want de parking staat vol met ronkende vrachtwagens dus snel zetten we weer koers naar het noorden naar Brantley Lake State Park waar het wel rustig is en we genieten van de vele Roadrunners die hier verblijven. Met fleece en achter een muurtje is het buiten goed uit te houden tot zonsondergang wanneer de temperatuur direct zakt naar 5 graden. Na een rustige nacht en gezellig skypen met tante Ank rijden we weg naar Pecos in Texas. New Mexico zullen we deze trip niet meer bezoeken. De weg is allesbehalve scenic, erg stoffig en vol met vrachtwagens. We rijden langs enorme velden met ja-knikkers en olieraffinaderijen. We zijn in Texas gearriveerd. In Balmorhea willen we bij een State Park overnachten waar een grote warm water spring is, maar helaas, er wordt gewerkt op het State Park en het is niet toegankelijk dus rijden we verder naar Fort Davis maar daar blijkt het State Park erg duur, je moet namelijk naast de campground ook nog per persoon betalen. Dat hebben we niet over voor de beschikbare plaats en rijden dus door naar Marfa.

 

Marfa Mysterious Lights viewpoint

De site “iOverlander” geeft aan dat je in Marfa, Texas, op een viewpunt kunt overnachten. We arriveren er iets na vijven en blijken niet de enigen te zijn die hier de nacht doorbrengen. Het viewpoint kijkt uit op een vlakte waar mysterieuze dwaallichten moeten zijn. Helaas niet alleen is de maan erg fel en verlicht de plek alsof het slechts schemer is, ook zien we geen enkel mysterieus licht aan de horizon verschijnen. Wel slapen we erg goed en worden bij het rijzen van de zon boven de horizon, op deze laatste dag van januari verfrist wakker. Op naar het zuiden. In tegenstelling tot gisteren rijden we nu meer door een berglandschap, niet voor niets ligt hier het stadje Alpine, Texas.

 

Painting Terlingua at cemetery Ghost Town

Rond het middaguur arriveren we in Terlingua, een Ghost Town vlakbij Big Bend National Park. Het is schitterend weer, lekker warm, de temperatuur stijgt zelfs boven de 20 graden en we hebben geen zin meer om verder te rijden. Net buiten de Ghost Town Terlingua is een stoffige campground maar met een schitterend plekje en ook kan ik er wassen dus we twijfelen niet en zetten onze camper hier neer. Het voordeel van deze plek is ook dat we vanavond naar het oude theater kunnen lopen, nog geen 1,5 mile en daar heerlijk eten.

De rest van de middag verblijven we buiten, het is warm, rond de 22 graden en na de koude van de afgelopen weken laten we de zonnestralen op ons inwerken. Onze jeans worden al snel vervangen door een korte broek. Om half 6, de zon schijnt nog, lopen we naar het Starlight Theatre, ongeveer 3 km lopen. 3 Jaar geleden hebben we hier met Riley en Karen gegeten en het was toen niet alleen erg gezellig maar ook erg lekker.

 

Live music in the Starlight Theatre

Als we er rond 6 uur arriveren is het beduidend minder druk dan destijds, maar we krijgen een mooi tafeltje naast de levende muziek en al snel zitten we aan een heerlijk biertje, Dick heeft een Golden Ale van de Big Bend Brewery en ik gewoon een Bud Light en een enorme burger. Ondertussen spelen drie muzikanten heerlijke western muziek. J. Michael Combs, de leadzanger, bespeelt zelfs een Dulcimer. Dit is het instrument wat ik in Alaska heb leren kennen en graag wil leren bespelen. Het eten is opnieuw heerlijk en de sfeer goed. Wel missen we Karen en Riley, die hadden hier nu bij moeten zijn. Helaas, ze zitten wat ver weg in Page, Arizona. De muziek maakt de avond wel en Dick zit zichtbaar te genieten, deze western muziek is dan ook heerlijk om aan te horen en erg passend in deze Ghost Town. Pas na achten verlaten we het restaurant en over de donkere weg lopen we terug naar de campground. Ondanks het feit dat het volle maan is, zijn er redelijk wat wolken en het is fijn dat we hoofdlampjes hebben. Donderdag 1 februari staan we bijtijds op omdat ik, voordat we naar Big Bend gaan, nog even wil skypen met tante Ank. Helaas lukt het niet om verbinding te krijgen dus rijden we even later naar het National Park. Al bij de ingang wordt verteld dat gisteren de campground helemaal vol stond, dus zonder te stoppen haasten we ons naar Rio Grande Village. Er blijken gelukkig nog enkele plekjes vrij te zijn maar het is goed dat we vroeg zijn, want al snel lopen deze ook vol.

 

Rio Grande Village campground

Net na het middaguur komt nog een Europese camper de campground opgereden, het zijn Gerhard en Beate uit Duitsland. De rest van de middag brengen we met elkaar door en vertellen elkaar wat ieder beleefd heeft. Net als wij zijn ook zij al bijna 9 maanden onderweg in Noord-Amerika. We boffen want we kunnen heerlijk buiten zitten en genieten van koffie en soda’s. Het is gewoon warm, 24 graden. Tegen 5 uur komt een harde wind opzetten en wordt het direct een stuk koeler zodat we afscheid nemen van elkaar.

‘s Nachts woedt de storm voort en de camper gaat enorm te keer maar we staan goed in de wind. Gelukkig gaat de wind vrijdagochtend liggen. Wel is de temperatuur enorm gedaald en buiten is het gewoon koud met 14 graden. Ik spreek met Beate en Gerhard af dat we morgen, wanneer het warmer wordt, naar de grensovergang fietsen (in plaats van vandaag) en blijf er natuurlijk veel te lang hangen. We hebben elkaar ook veel te vertellen. Uiteindelijk ben ik rond 11 uur terug bij de camper en lopen we naar het Visitor Center (om een stempeltje van het park te halen) en naar de winkel om even onze mail te lezen. Er is zowaar Wifi hier.

 

Roadrunner colse up

Wel grappig want uit alle hoeken en gaten komen mensen om hier op de balustrade van de winkel hun mail te checken of mail te schrijven. Ook komt een schitterende Roadrunner buurten. Hij blijft voor ons paraderen en wil dat we foto’s van hem maken, maar, zoals Gerhard zegt, hij verwacht ook wel een tip. Helaas is het voederen van wild life in een National Park verboden, dus onthouden we deze Roadrunner zijn tip, maar genieten doen we wel van deze schitterende vogel. In de middag klaart het een beetje op en de zon lijkt door het wolkendek te dringen, maar helaas, het is te weinig om de temperatuur te doen stijgen. Ach, binnen hebben we redelijk wat te schrijven en ook wil ik weer eens appelmoes maken.

 

View on the Rio Grande from Nature trail

Ook al blijft de zon weg toch kan ik het niet laten om eind van de middag nog even de Nature Trail te lopen die naar een heuveltop voert vanwaar een prachtig zicht is op de Rio Grande, de bergen in de verte en het Mexicaanse plaatsje Boquillas del Carmen. Beate en Gerhard hebben hetzelfde idee gehad want hen zie ik op het topje staan als ik aankom en later zie ik ze afdalen. Net als bij alle uitzichtpunten langs de Mexicaanse grens liggen hier ook op de rotsen enkele Mexicaanse snuisterijen. Hoewel ze mooi gemaakt zijn, meestal diertjes van ijzerdraad en wandelstokken van de steel van de Yucca, is het illegaal om deze snuisterijen te kopen. Tegen 6 uur gaat Dick ons vlees op de grill bereiden. Maar we eten pas om 8 uur want eerst gaan we naar het Ranger praatje op de campground over de bescherming van Big Bend National Park. Uiteindelijk blijkt het meer te gaan om de bescherming van de natuur in het algemeen en wat je wel en niet kunt doen in een National Park maar het is een leuk en boeiend praatje. Net als de Ranger klaar is begint het te regenen zodat we niet helemaal droog terug kunnen lopen maar het is niet echt koud. Zaterdag 3 februari komen Beate en Gerhard om 10 uur met de fiets aanrijden en nadat we Beate ’s E-bike hebben bewonderd, die van Gerhard is in Santa Monica gestolen, rijden we met zijn vieren naar de Border crossing, 3 mile verderop. Het is nog niet echt warm maar de zon schijnt al aan een staalblauwe hemel. De Ranger van Big Bend vertelt ons wat we allemaal moeten weten als we de grens oversteken en drukt ons op ons hart om voor 5 uur terug te zijn want dan gaat de grens dicht en moet je in Mexico blijven.

 

International Ferry USA – MEXICO

En dan lopen we een zandpaadje af naar de Rio Grande waar de International Ferry (Your Ride to the Other Side) een roeibootje, op ons wacht en met zijn vieren worden we de rivier overgezet. Aan de Mexicaanse zijde staan ezeltjes en trucks en Beate en Dick besluiten op een ezel naar het stadje te rijden, Gerhard en ik lopen ernaast en maken foto’s. Er zijn geen wegen, alleen een breed heuvelachtig zandpad en de afstand naar het dorpje is ¾ mile. Om bij de dichtstbijzijnde bewoning in Mexico te komen moet je echt 160 mile rijden. Dit dorpje, met zijn eenvoudige vierkante huisjes, is dus helemaal aangewezen op de toeristen die vanuit Big Bend National Park komen buurten.

 

Easy going on the Burro’s

Dick en Beate genieten op de rug van hun ezeltjes en eigenlijk heb ik eigenlijk wel spijt dat ik niet ook de tocht per ezel heb gedaan. Dat doe ik een volgende keer zeker. In het dorpje staat een witte container waar we onze douane-formulieren moeten invullen en nadat we ook nog $ 2,- per persoon hebben betaald voor het National Park in Mexico, krijgen we een stempel in ons paspoort en mogen we het stadje inlopen. De zon heeft inmiddels veel meer kracht en nadat we onze tweede Mexicaanse cache gevonden hebben gaan we bij een van de twee restaurantjes zitten en wat eten. Er is niet veel keuze maar het voedsel is lekker en de Tamales die wij eten zijn heel erg Mexicaans. Na het eten lopen we op ons gemak door het dorpje langs de huizen waar overal dezelfde souvenirs te koop zijn, van draad gemaakte beestjes, geborduurde tasjes en doekjes en zo nu en dan zien we een T-shirt.

 

The picture says it all !

Natuurlijk kunnen Gerhard en Dick een T-shirt “NO WALL” niet weerstaan en beiden poseren voor een stuk muur wat duidelijk niet de Wall van Trump is maar waarvoor die wel dient is ook niet helemaal duidelijk. Het is inmiddels 27 graden en echt weer om over de zandpaden te lopen. Dat maakt ook dorstig zodat we als we het hele dorp zijn rondgelopen op het terrasje van het tweede restaurantje gaan zitten om wat te drinken. En dan is het al 4 uur en moeten we terug naar de ferry (na ons te hebben afgemeld bij de douane van Mexico en kunnen we even later in de USA onze paspoorten inscannen. Er is hier geen douanepost maar we worden gefotografeerd en praten via een rechtstreekse telefoonlijn met de douane in El Paso. Contrabande hebben we niet bij ons dus snel zijn we alle vier ingecheckt en op de fiets terug nar de campground. Wat hebben we een ongelooflijk leuke dag met zijn vieren gehad in dit dorpje in Mexico. In tegenstelling tot de grote grensplaatsen is dit een verademing om naar toe te gaan en een aanrader. We zullen het zeker opnieuw een keer bezoeken, dan gaan we een kijkje nemen bij de Hot Springs die hier ook zijn. Het terugfietsen gaat snel en we kunnen nog even genieten van de zonsondergang voordat we binnen liters water drinken. Het was een warme, maar fantastische dag

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

NEVADA, ARIZONA and NEW MEXICO (English version)

Nevada, Arizona and New Mexico  January 13th until January 21st 2018

Saturday , January 13th we get up before 7 am. I want to do my laundry early. Then perhaps Dick can put the clothes in the dryers while I skype with auntie Ank and everything will be clean in the morning. After an hour chit chatting, we have so much to talk about, we have breakfast, fold our clean clothes and after that we go to the office on the campground to book a rental car in Baltimore. We already tried to do this at Mike and Susan’s place but that did not work out.

In the Apple Store

Now it does and after checking our mail and chatting with the manager, we walk back to our spot to enjoy the warm sun and chocolate milk. At 2 pm we walk to the bus stop on Boulder Hwy and take the bus to the strip (with a senior card).

We get off at the Fashion Center because I want to look around at Calvin Klein and Macy’s. Unfortunately the warm down jackets are sold out but I manage to buy two new sports tops. We also look for sportswear for Dick but we do not find a nice one. Of course we also stop at the Apple store to see my future laptop (Mike advised me which one to buy).

 

Lights in Las Vegas

After scanning all the shop-windows for bargains, we walk to the Strip. It’s completely dark now and all the lights are on. It never bores to walk around and look at other people and we enjoy the warm evening, it’s 62 degrees and no wind. Again we cannot resist the Outback steak restaurant when we arrive there at 7 pm. As always the steak taste good and satisfied we take the bus back to the campground at 9pm.

Sundaymorning we leave Las Vegas. We drive only till Washington, near St George, UT. We may stay at the parking lot of Walmart, although there are threatening signs that overnight staying is not allowed. Of course, we search some caches and shop around at Walmart. I never get bored of looking around in shops, especially when there is a clearance. I find good looking sport pants for Dick and he says its acceptable (he never says: oh great) and at 7pm we walk to the Royal Thai. Unfortunately, this very good Thai restaurant is closed on Sundays. We could have saved this trip. But there is a Sonic nearby and we find out the burgers here are excellent, so we still enjoy good food.

Monday, January 15th the weather is disappointing. We’ve been spoiled with every day a blue sky and sun and this grey look doesn’t really appeal to us. Soon we drive over the plains, north of the Grand Canyon, heading East, through Grand Staircase Escalante to Page.

Glenn Canyon Recreational Area

Before we arrive there, we first look or Riley and Karen are at home, so we take the road through Glenn Canyon National Recreation area. Unfortunately, they are not at home, nor on their work because all government buildings are closed on Martin Luther King Day. But we enjoy the wonderful view over the Lake and the rocks around. After some shopping we arrive at Walmart where we will stay. I have to translate our website and Dick will do our administration. While I work on my laptop a car is parked next to our RV. It’s Riley and Karen. They saw our RV standing at the parking lot when they passed by to do some shopping. How fun, now we can still meet. After several hours of chatting and socializing we really have to say goodbye to each other. This trip we will not meet each other but in the coming years when they find some property in Washington state (now they are full timers) we hope to see them again.

After Riley and Karen left another visitor arrives, Lissa from Minnesota. With her husband Marty they travel a few weeks. Lissa loves to see our RV. We talk about the different models and also look at their RV, it has a lot of living room and a large garage. We exchange information and Lissa will sent us addresses of second hand motorhomes sellers. It is now 9 pm and we eat only some meatballs. We are not hungry anymore.

 

Nice coloured rocks during the trip

 

After a clear night with a lot of stars we wake up at 8 am on Tuesday. Driving over a high plateau, we leave Page but are still in Indian country. The landscape, first rocky becomes flat, this part of the country is little inspiring. Although we drive on a high plateau of 5575 feet, we only see one coyote and every now and then a passing car.

 

 

 

Hand made in Hubbell Trading Post

 

Luckily, just before we arrive in New Mexico we drive along a National Historic Site, the Hubbell Trading Post. It is one of the few remaining real working Trading Posts. A lot of Indian cars stop here. We see a movie and hear the history about this trading post and then go inside. It’s fun to look around, feel the creacking floor and I immediately fell in love with some rugs. But the price doesn’t suit me, $545 for a rug with the dimensions of a bathroom rug is really too much, even if it is handmade. After making many pictures of this special Trading Post we drive the last part through Navajo country to Gallup, NM, where we park at Walmart. We are in the middle of Indian country, if you are white you are a minority. For the first time we are bothered by people, begging for money.

There are a lot of security camera’s on this parking lot. Not for nothing. At 4.30 pm the sun disappears behind the mountains and it’s getting cold, really cold. Fortunately our heating works well so we don’t suffer from the cold.  (06)Wednesday early in the morning I chat again with my auntie Ank before we continue. Outside it is icy cold, the RV is covered with ice is hanging around like a stalactite, it remains cold although the sun is shining and the sky is blue, like the previous days. We are on our way to Albuquerque and Interstate 40 is the only option to go so we drive this more boring route to the East. After a stop at an outpost where we see fireworks, open and exposed next to the T-shirts, in the shop, (in Holland firework has to be stored inside a bunker at night) we continue our trip through Indian country (of course I have to say, native country).

 

View on the Rio Grande River

Around 2 pm we arrive in Bernalillo, a town just north of Albuquerque where we find a public campground. It is a nice place next to the Rio Grande and we decide to stay here overnight. Every place has Wi-Fi so Dick can also publish on our website. The temperature is still very low, around 34 degrees, so we don’t sit outside and even a walk around is only comfortable with a thick layer of clothing. But Iris and Robert in Houston, Texas, tell us that all the roads around Houston are impassable because of ice rain. It is even colder there than in Alaska. With our blue sky and shining sun we cannot really complain about the weather.

 

 

Ice on the RV

 

 

When we get up on Thursday morning it is only 28 degrees and large icicles are hanging at the RV. Fortunately, the sun shines again so after dumping and refilling water we take a shortcut through the Jemez Mountains.

This road is narrow and winds its way up to over more than 8855 feet, but the sun is shining, the road surface dry and the sky blue. It doesn’t look that bad weather is on the way. After driving through a magnificent crater (a new National Preserve) and again climbing a ridge, we even cross a pass of 9115 feet, we arrive in Los Alamos, also called: Atomic City.

 

 

Replica’s Little Boy and Fat Man

 

In June 1942 started in this remote area of New Mexico the Manhattan Project led by Dr.Oppenheimer. It was given the responsibility to design and built an atomic bomb. After a lot of research, they managed to construct the first atomic bomb. On July 16th 1945 this bomb was tested on a place further South in New Mexico (the White Sands Missile Range) and after that, early August, 2 atomic bombs exploded above Hiroshima and Nagasaki and ended World War II. In the Bradbury Science Museum the entire history is told and thanks to some good movies that time revives.

We stay several hours hanging out in this town, with its “secret” past and at 4 pm we drive to Bandelier National Monument. To get there we need to cross the property of the “National Labatories, whereas in the forties still many” secret “and also very advanced research is done. That means that our RV is inspected and we have to show our drivers licence but after that we may continue our way to Juniper campground in Bandelier National Monument. There are only 6 people in the campground.

 

Ready to toast on Loes and Rieta

Although it’s only 40 degrees there is no wind so we can stay at our campfire for a few hours and enjoy the falling night and the heat of the fire. And of course we drink a glass of wine because our friend Rieta and Loes (Dick’s sister) celebrates their birthdays in Holland. Around 9 am the next morning we drive to the Visitor Center and get directions leading us to Frijoles Canyon and the cliff dwellings there.

It’s still quiet in the park and that’s great because now we have all the time to stroll along the Cliff dwellings of the Anasazi People. On different places you can climb the rocks over wooden ladders and see the homes and holy places of the former Indians. Slowly we walk along the steep uprising rocks, climb the wooden ladders and, finally, we go to an elevated balcony house.

 

Cliff Dwellings Bandelier National Monument

To get there you need to climb 4 steep and high ladders. In many other area’s it’s not allowed to enter these places, not even with a guide and here you can climb around on your own. I love Bandelier National Monument! It’s not surprising that people lived here because there is a small river in this canyon and the sun is shining on the south wall so even in winter the temperature is pleasant.

At some point where we have to climb up and down the ladders, it’s so warm that we take off our down Jackets. Around two pm we drive back to our campground. We decide to stay another night and the rest of the day we enjoy the campground. It’s not bad, the Sun is shining and because of the lack of wind it’s good to sit outside. Once again we have to write and Dick has to take care of our pictures. Of course, at 4.30 pm we lit our woodfire, the sun is almost down  and without this fire it’s not agreeable to sit outside. The flames flares high because our wood is dry and we enjoy the falling night. At 7 pm we go inside. We don’t want to cook after all the toasts with brie we got so we only take a sandwich and some yoghurt. We have a good sleep on this really quiet campground.

 

Main Street Santa Fe

Saturdaymorning  January 20th the sun rises above the horizon at 7.30 am and immediately it heats up. Unlike yesterday, last night it wasn’t below 32 degrees. At sunrise it’s 36 degrees, but when we leave at 9 am it’s already 50 degrees. The entrance to Bandelier is closed. Why?? Slowly we drive to Santa Fe, a nice town where unfortunately we find no parking place close to the city centre. We drive along an idyllic square full of Indians offering their goods under the arcades and we see small shops with splendid works of art. Too bad that we do not have a parking spot so we cannot walk around. We drive to Santa Rosa where we want to dive in the Blue Hole. We’ve been here before but it was never possible to obtain a dive permit, but now we can. Dick empty our garage, of course our diving gear is at the bottom. When all our diving gear is outside we can’t find our diving suits. Again, we turn everything upside down and look in all corners, holes and cabinets of our RV.

 

The Blue Hole in Santa Rosa

After a long search we still cannot find our suits. Or we lost them along the way (it should not be possible) or they are still at home, that’s weird too because why forget suits while you take all your diving equipment with you? It makes no sense. But the suits are not there so we bring our tanks back to the rental and have one last look at the Blue Hole before we leave and drive to Santa Rosa State park. Once we will succeed in making a dive here. Although the sun is still shining there is a chilly breeze so we stay inside our RV on the campground. Sundaymorning January 21st, we try to skype early morning. Unfortunately our MiFi doesn’t work but after Dick installs a new prepaid card, our old one was finished, we have MiFi again and at 8 am I can chat with auntie Ank. After breakfast we dump and fill up water. It’s not really fun because it is freezing cold. The chill factor of the strong wind makes the temperature feel like it’s far below zero and the real temperature is 34 degrees. Our fingers are numb just because of the dumping.

 

Over a quiet road we head west. To the “Cache Across America, New Mexico” somewhere South of Albuquerque. It storms so hard that our RV feels like a ship in a raging sea with huge waves. Although we still have a steel blue sky with plenty of sun, in the distance we see gray clouds and when we are near Mountainair, NM, snow is hunted through the streets. Fortunately this snowdrift don’t last very long and when we go further south, after hours of driving in the great nothing, we finally arrive at the Cache Across America.

 

Pronghorns near hiding place cache

Here is really nothing except a huge herd of Pronghorns and the sun shines again. Fortunately, the cache is there. Slowly we continue our way to the South and we stop near Carrizozo on BLM land, next to a lava field, where we spend the night.

All services are closed, BLM land is closed! Near the pay station and the restrooms are notes that you don’t have to pay when there is a shut down so we keep our money in our pocket. Now we understand why Bandelier was also closed. Unfortunately it is still freezing cold outside so we have to stay inside the RV instead of sitting near a campfire with view over the lavafields.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor NEVADA, ARIZONA and NEW MEXICO (English version)

NEVADA, ARIZONA en NEW MEXICO

Nevada, Arizona en New Mexico – 13 januari tot 21 januari 2018

Zaterdag 13 januari zijn we al voor zeven uur op want ik wil voordat ik met tante Ank ga Skypen onze 4 wassen in de machines hebben. Dat geeft Dick de gelegenheid om, terwijl ik gezellig met tante Ank klets, de was eruit te halen en in de drogers stoppen zodat we vroeg op de zaterdagochtend alles schoon hebben. Na een uur met elkaar geskypt te hebben, we hebben elkaar ook zoveel te vertellen, ontbijten we en gaan we in het kantoortje van de campground nog een huurauto boeken in Baltimore. Bij Mike en Susan lukte dat gewoon niet. Nu wel en na nog onze mail te hebben bekeken en gekletst met de manager lopen we weer terug naar ons plekje om te genieten in het warme zonnetje.

In the Apple Store

In de middag lopen we naar de bushalte en pakken de bus naar de Strip (op een senior kaartje). We stappen we uit bij het Fashion Center want ik wil toch nog even bij Calvin Klein en Macy rondkijken. Helaas zijn alle warme dons Jacks uitverkocht maar het lukt nog wel twee mooie sporttops te vinden. Ook kijken we even voor een sportbroek voor Dick maar we vinden geen mooie. Natuurlijk stoppen we ook bij de Apple store om mijn toekomstige laptop te gaan bekijken (Mike heeft mij een goede geadviseerd) en als we ook nog alle etalages gescand hebben op koopjes komen we uiteindelijk op de strip waar het inmiddels donker is en alle lichtjes branden.

 

Lights in Las Vegas

Het verveelt ons nooit om hier rond te lopen, mensen te bekijken en we genieten van de zwoele avond, want met 18 graden en geen wind is het buiten goed toeven. Natuurlijk kunnen we de Outback niet weerstaan als we daar half 7 arriveren. Zoals altijd smaakt de steak goed en voldaan pakken we ’s avonds de bus terug naar de campground. Zondagochtend verlaten we Las Vegas weer. We rijden niet ver want stoppen al in Washington, Utah een voorstadje van St. George. Op het terrein van Walmart mogen we staan ook al staan er dreigende bordjes dat overnachten niet is toegestaan. Natuurlijk zoeken we een paar caches in de buurt en kijken we in de winkel rond. Ook iets waar ik nooit genoeg van kan krijgen, zeker nu er uitverkoop is. Ik vind zelfs een prachtige huisbroek voor Dick die zijn goedkeuring kan wegdragen (hij zegt nooit: oh mooi!) en rond half zeven lopen we naar de Royal Thai. Helaas blijkt dit goede Thaise restaurant op zondag gesloten. We hadden onze trip hiernaartoe dus kunnen besparen. Gelukkig zit vlakbij een Sonic die, naar we al snel merken, naast heerlijke milkshakes ook voortreffelijke burgers heeft, zodat we toch lekker eten. Maandag 15 januari valt het weer wat tegen. We zijn verwend met elke dag blauwe lucht en zon en deze grijze lucht kan ons derhalve niet echt bekoren. Al snel rijden we over de vlaktes ten noorden van de Grand Canyon naar het oosten, door Grand Staircase, Escalante naar Page.

 

Glenn Canyon Recreational Area

Voordat we daar arriveren, kijken we eerst of Riley en Karen thuis zijn en dus pakken we de weg door Glenn Canyon National Recreation Area. Helaas, ze zijn niet thuis en evenmin op hun werk want alle government gebouwen zijn dicht op deze Martin Luther King Day. Maar we genieten wel van het schitterende zicht op het meer en de woeste rotspartijen er omheen. Na wat inkopen zetten we de camper bij Walmart neer en gaan onze administratie bijwerken wat hard nodig is. Terwijl ik aan de vertaling van onze website werk komt opeens een auto pal naast de camper staan. Het blijken Riley en Karen die onze camper zagen staan toen ze langs reden om boodschappen te doen. Wat gezellig, nu kunnen we elkaar toch nog even spreken. Na enkele uren gezellig praten, nemen we echt afscheid van elkaar. Deze trip zullen we elkaar niet meer ontmoeten maar mogelijk, als zij een stuk grond vinden in de staat Washington kunnen we hen de volgende keer daar opzoeken. Nadat Riley en Karen vertrokken zijn komt direct een andere bezoeker langs, Lissa uit Minnesota die met haar man Marty enkele weken rondtrekt en graag onze camper wil bekijken. We praten over de verschillende modellen campers en bekijken ook hun camper, het is er een met veel leefruimte en een grote garage. We wisselen gegevens uit en Lissa zal ons adressen van verkopers van tweede-hands campers doen toekomen. Inmiddels is het bijna 9 uur en we besluiten alleen wat kleine gehaktballetjes te eten. Veel trek hebben we niet meer.

 

Nice coloured rocks during the trip

 

Na een heldere nacht met veel sterren worden we dinsdag pas om 8 uur wakker. Over een hoogvlakte rijdend verlaten we Page dwars door indianen land.  Na eerst nog schitterende rotspartijen wordt al snel het landschap om ons heen vlak en kaal, een weinig inspirerend land. Wel rijden we over een hoogvlakte van 1700 meter hoogte. Alleen een coyote en zo nu en dan een passerende wagen is te zien.

 

 

 

Hand made in Hubbell Trading Post

Gelukkig komen we net voor we in New Mexico arriveren langs een Historic National Site, de Hubbell Trading Post. Het is een van de weinige nog echt werkende Trading Posts. Je ziet er ook auto’s met indianen af en aanrijden. Nadat we de geschiedenis van deze trading post hebben bekeken kijken we rond. Het is leuk om binnen te kijken, de vloer kraakt van ouderdom en ik ben meteen verliefd op enkele schitterende tapijtjes. De prijs bevalt me echter niet want 545 dollar voor een kleedje met de afmetingen van een badkamer kleedje is echt teveel, zelfs als het “hand made” is. Na vele foto’s gemaakt te hebben van deze bijzondere Trading Post rijden we het laatste stukje door Navajo land naar Gallup, New Mexico, waar we op het terrein van Walmart blijven staan. We zijn midden in Indianenland beland want als blanke ben je hier echt in de minderheid. Voor het eerst worden we lastig gevallen door bedelende mensen. Niet voor niets staan op dit parkeerterrein heel veel beveiligingscamera’s. Om half vier is de zon achter de bergen verdwenen en wordt het koud, erg koud. Gelukkig doet onze verwarming het goed zodat we binnen geen last van de koude hebben.

 

Ice on the RV

Woensdag staan we om 7 uur op omdat ik weer even lekker met tante Ank wil kletsen voor we verder rijden. Buiten is het ijzig koud, een hele ijsrand met pegels hangt aan de camper Het blijft koud ook al trekken, gaande de dag, de wolken weg en gaat het zonnetje schijnen. We zijn onderweg naar Albuquerque en Interstate 40 is de enige optie dus rijden we deze toch saaiere route naar het oosten.

Na een stop bij een outpost waar we ons verbazen over het vele vuurwerk wat hier open en bloot in de winkel tussen de T-shirts ligt, rijden we verder door Indianenland (ik moet natuurlijk zeggen native country). Rond 2 uur arriveren we in Bernalillo, een stadje net ten noorden van Albuquerque waar een public campground is.

 

View on the Rio Grande River

Deze ligt schitterend aan de Rio Grande en we besluiten er de nacht te verblijven. Voordeel is dat iedere plek Wi-Fi heeft dus Dick kan ook weer eens publiceren. Helaas is de temperatuur erg laag, rond de 3 graden, dus van buiten zitten komt niet veel en zelfs een wandeling in de omgeving is alleen aangenaam met dikke lagen kleding aan. Maar van Iris en Robert in Houston, Texas horen we dat daar alle wegen onbegaanbaar zijn vanwege ijsregen. Het is er zelfs kouder dan in Alaska. Dan hebben wij met schitterend blauwe lucht en zon niet echt te klagen. Als we donderdagochtend opstaan is het slechts 1 graad en buiten hangen weer grote ijspegels aan de camper. Gelukkig schijnt de zon opnieuw volop zodat, nadat we gedumpt hebben en water bijgevuld, een binnenweg door de Jemez Mountains kunnen nemen. Deze weg is smal en kronkelt omhoog naar meer dan 2700 meter, maar het wegdek is droog en de lucht is staalblauw. Het ziet er niet uit dat sneeuw onderweg is. Na door een schitterende krater te zijn gereden en opnieuw een bergkam te hebben beklommen, we komen zelfs over een pas van 2780 meter hoogte, arriveren we in Los Alamos, ook wel Atomic City genoemd. In dit afgelegen gebied van New Mexico werd gedurende de tweede wereldoorlog door het Manhattan Project onder leiding van Oppenheimer, na heel veel research, de eerste atoombom gefabriceerd.

 

Replica’s Little Boy and Fat Man

In juli 1945 werd deze getest op een plek zuidelijker in New Mexico (de White Sands Missile Range) en vervolgens werden de eerste atoombommen boven Nagasaki en Hiroshima afgeworpen. In het Bradbury Science Museum wordt de hele geschiedenis uit den doeken gedaan en dankzij enkele goede films herleven de tijden van weleer. We blijven enkele uren rondhangen in dit stadje met zijn “secret” verleden en pas tegen 4 uur rijden we naar Bandelier National Monument. Om er te komen moeten we over het grondstuk van de “National Labaratories, waar net als in de jaren 40 nog steeds veel “geheim ”en ook zeer geavanceerd onderzoek wordt gedaan. Dat betekent dat de camper geïnspecteerd wordt en we onze legitimatie moeten laten zien, maar dan mogen we ook ongehinderd verder rijden naar Juniper campground waar we als bijna enige verblijven.

 

Ready to toast on Loes and Rieta

Hoewel het slechts 5 graden is staat er geen wind zodat we heerlijk enkele uren aan ons campvuur kunnen zitten en genieten van de vallende avond en de warmte van het vuur. En natuurlijk een wijntje want we moeten op Rieta en Loes toosten die beiden vandaag jarig zijn. De volgende morgen rijden we rond 9 uur naar het Visitor Center van Bandelier National Monument en krijgen een routebeschrijving mee die ons door de Frijoles Canyon, langs de bijzonderheden van dit National Monument voert. Het is nog stil in het park en dat is fijn want nu hebben we alle tijd om op ons gemakje de Cliff Dwellings (grotwoningen) van de Anasazi People te bekijken. Het is fantastisch want op verschillende plekken mag je via houten ladders de rotsen beklimmen en zo de woningen en heilige plekken van de vroegere indianen bekijken.

 

Cliff Dwellings Bandelier National Monument

Langzaam lopen we langs de steil oprijzende rotswanden en beklimmen de houten ladders en als laatste gaan we naar een hoog gelegen Balcony house. Om daar te komen moet je zelfs 4 steile hoge ladders beklimmen. En dan te bedenken dat op veel van deze plekken in andere gebieden het niet eens toegestaan is dat je deze plekken betreedt, zelfs niet met een gids en hier mag je op eigen houtje rondklimmen. Bandelier National Monument kan bij mij niet meer stuk. Dat mensen hier gingen wonen was niet zo verwonderlijk want in deze canyon stroomt een riviertje en tegen de zuidwand aan is de temperatuur, zelfs in de winter als de zon schijnt, aangenaam. Op een gegeven moment hebben we het, door ladders op en af te klimmen zelfs zo warm dat we onze dons Jacks uittrekken. Rond twee uur rijden we terug naar onze campground. We hebben besloten pas morgen verder te trekken en blijven de rest van de dag lekker op de campground. Niet slecht want de zon schijnt volop en het is heerlijk buiten te zitten in het zonnetje. Het is weer tijd om wat te schrijven en administratie te doen. Natuurlijk maken we om half 5 weer een kampvuur daar het anders niet doenlijk is om buiten te zitten. Het vuur laait hoog op want ons hout is droog en we genieten van de vallende nacht. Pas tegen 7 uur gaan we naar binnen. Echt zin om te koken hebben we, na alle toastjes met brie, niet meer dus het blijft bij een boterham en wat yoghurt. We slapen heerlijk op deze doodstille campground.

 

Main Street Santa Fe

Zaterdagochtend 20 januari komt rond 7.30 de zon boven de horizon en meteen warmt de temperatuur op. In tegenstelling tot gisteren heeft het vannacht niet echt gevroren. Bij zonsopkomt is het 3 graden, maar als we om 9 uur de campground verlaten is het zelfs al 10 graden. Langzaam rijden we naar Santa Fe, een leuk stadje waar we helaas geen parkeerplek vinden vlak bij het centrum. We rijden langs een idyllisch pleintje vol met indianen die onder de arcades hun waar te koop aanbieden en kijken naar de kleine winkeltjes met schitterende kunstvoorwerpen. Jammer dat we nu geen auto hebben want dan hadden we hier wel kunnen parkeren en rondlopen. Dus rijden we verder naar Santa Rosa waar we in de Blue Hole willen duiken. Al eerder zijn we hier geweest maar nooit was het mogelijk te duiken maar nu wel. We kunnen een duikvergunning kopen en ook flessen huren en Dick haalt de hele garage leeg van de camper want onze duikspullen staan natuurlijk onderop. Als alles buiten ligt blijkt dat we onze duikpakken niet kunnen vinden. Opnieuw wordt alles overhoop gehaald en alle hoeken, gaten en kastjes van de camper uitgespit.

 

The Blue Hole in Santa Rosa

Maar na lange tijd zoeken komen we tot de conclusie dat we onze pakken niet hebben. Of we zijn ze onderweg kwijtgeraakt, wat haast niet mogelijk is, of ze zijn nog thuis wat ook raar is want pakken vergeten terwijl je wel de rest van je duikuitrusting bij je hebt? Het is niet anders. We brengen onze duikflessen weer terug naar de verhuurster en werpen nog een laatste blik op de Blue Hole voor we naar het Santa Rosa Lake State Park rijden. Eens zal het toch een keer lukken om hier te duiken? Hoewel de zon nog volop schijnt waait er een kil windje dus lang zitten we niet buiten. Zondagochtend 21 januari zijn we weer voor 7 uur op om lekker te skypen. Helaas onze MiFi wil niet maar uiteindelijk nadat Dick een nieuwe prepaid kaart geïnstalleerd heeft, onze oude was op, hebben we toch ontvangst en om 8 uur kan ik alsnog gezellig kletsen. Na het ontbijt dumpen we en vullen we water. Dit is niet echt een pretje want het is ijzig koud. De chill factor van de harde wind maakt dat de temperatuur dik onder nul voelt terwijl het toch 5 graden is. Alleen al het dumpen maakt dat we gevoelloze vingers krijgen.

 

Bad visibility during snow storm

Over een doodstille weg rijden we naar het westen toe. Op naar de “Cache Across America” die zich ergens ten zuiden van Albuquerque, New Mexico bevindt. Het stormt zo hard dat de camper als een schip voelt dat zich door een woeste zee met enorme golven beweegt.

Hoewel we nog onder een staalblauwe lucht rijden met volop zon, zien we in de verte een grijze wolkenband en ja hoor, als we vlakbij Mountainair zijn rijden we in een grijze luchtlaag en wordt sneeuw door de straten gejaagd.

 

 

Pronghorns near hiding place cache

 

Gelukkig duurt deze sneeuwjacht niet lang, ook omdat we zuidelijker gaan rijden, en als we na uren door het grote niets zijn getrokken uiteindelijk bij de Cache Across America van New Mexico arriveren, er is echt niets om ons heen behalve een enorme kudde pronghorns, schijnt de zon weer volop. Gelukkig is de cache er en hebben we niet voor niets zo ver gereden. Langzaam vervolgen we onze weg naar het zuiden en op BLM-terrein, naast een krater met lava stoppen we en brengen we de nacht door. Alle services zijn gesloten en overal hangt een briefje dat je niets hoeft te betalen als er een shut down is dus houden we ons geld even in onze zak. Helaas is het nog steeds ijzig koud door de harde wind zodat we niet buiten kunnen zitten en over de lava velden uitkijken.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 2 Reacties