CALIFORNIA, OREGON and IDAHO (English version)

California, Oregon and Idaho, november 4th until november 13th 2017

We have a good, but also busy, stay at home. It’s because I regularly stay with my Auntie Ank (we enjoy each others company).  We celebrate her 93rd birthday with friends, family and an good buffet. We drive almost half our country to get spare parts for the RV, we have to bring back to America. And fortunately, we also have time to visit our good friends Thecla and Thomas. Just before we came home, Thomas had an serious accident on his work and we want to see them in person and bring get well wishes. But our stay in the Netherlands is actually too short.

Breakfast with Apple Pie

On november 4th already our alarm clock wakes us up at 3 am and after a breakfast with Apple Pie, given by auntie Ank (otherwise we have nothing to eat) we take a cab at 4 am to the airport. Next to a travelbag, we have a big square box with a new roof window. Of course, this box must be handed in at the odd luggage, but that’s not possible on this early hour on Saturday morning  so I hope this baggage comes along to the USA. (Dick doesn’t doubt about it). After a good journey, we have to wait only 3 hours (a short time) in London, and looking at great movies in the plane, we arrive at three o’clock in the afternoon in San Francisco. We stayed in the back of the plane so it takes long to get off and we may join a line of at least 500 people for customs and when we are almost there, I change rows , so it takes 1.5 hours before we get our stamp again and are allowed to stay in the USA for another half year. After all that waiting we directly can pick up our luggage, yes even our square cardboard box. Despite the fact that we brought cheese, cookies and liquorice (of course we said this to customs) it’s not necessary to pass an extra inspection and the BART train to Alameda is already waiting so we leave the airport pretty fast.


On the road with the big box

Unfortunately, we have to wait half an hour for the bus to the storage so we arrive not before 6.15 pm at the storage when the office is already closed. Fortunately Treila has authorized us so we can take our RV from behind the fence and in the dark night we drive to Antioch. There is only a place behind the fairgrounds. Despite the map the host gave us, we have to search in the dark for the place to stay but finally we find this spot with electricity on the grassland. Unfortunately the “Mexican” has a power failure so we cannot get any food and we eat some canned soup. It was a very long day with a time difference of 9 hours, so at eight o’clock pm we are sleeping.


Of course we wake up early because of the jet lag but now in the morning of  Sunday november 5th we can shop early at Walmart (of course it’s not allowed to stay overnight here). We really need to do some shopping because we did not leave any food behind in our RV. A good thing because we find traces of mice in the RV. So we have to clean up also. Only a piece of chocolate and a sachet of herbs is eaten by the mice but we have to look whether or not there is a nest somewhere. The weather is beautiful, real autumn weather with plenty of sunshine and blue skies and a temperature of 65 degrees, so we can put everything outside. With the exception of a towel with a big hole (the mice probably found this soft towel great for a nest), we find nothing else and end of the afternoon we have a clean RV, stripped of mice droppings. Still our Mexican shop didn’t open so we cook a meal in the RV. The temperature is completely different compared to 10 days ago, it is at least 30 degrees cooler. Winter is coming.

Traffic jam to Alameda

On Monday morning again we wake up early so we also leave Antioch early. But nevertheless, we quickly join the traffic jam towards San Francisco. Although we are heading North we first drive to Alameda to pay the remaining amount for our Storage.  After two hours (1 hour longer because of the traffic jam) we arrive, welcomed by Treila. We’re talking and socializing before we finally say goodbye and leave Alameda. There is no more traffic jam and after crossing the city of Oakland (many homeless people here), we leave the San Francisco Bay Area and drive through the Napa Valley, surrounded by fields of grapes.


Again the weather is great, the sky is blue and the sun shines, we see the Napa valley at its best. Unfortunately, the State of California has a ban on camping near shops or churches, it’s not permitted, so we grab our “Good Sam” book and search for a public campground at Clearlake Oaks.

View on Clear Oaks Lake

Around three o’clock pm we arrive on a spit of land at a completely deserted campground. It is a beautiful spot on the edge of the Lake. When a resident of the nearby mobile home park says she has no objection that we stay here, but we have to be aware that regularly there are strange characters around, we don’t hesitate and put our RV on a spot. Despite the bright sunshine it’s too cold to sit outside (it’s only 50 degrees) so the rest of the afternoon, from inside our motorhome we enjoy the many water birds on the Lake and our books.


Pellicans in the morning fog


Tuesday november 7th we wake up when the sun appears just over the mountains and the Arctic Sea Fog still covers the Lake. Once this fog pulls up we can admire huge numbers of pelicans, obviously they stay here throughout the night. After a good breakfast we leave this wonderful place and drive further north. We have many winding mountain roads before we arrive in the region of the “Sequoia Sempervirens” or the huge Redwood Trees that grow along the coast of California. They are the “tallest living things ” on Earth. Despite the fact that we saw these huge trees already several times we always enjoy their presence. It is awesome to drive through the forest where they are located. You feel insignificant around this forest giants, growing more than 3000 years old and taller than 377 feet. After regular stops to view and photograph these forest giants (almost impossible by their enormous length and size) we arrive in Ferndale, an old Victorian town.

Historic hotel in Ferndale

On the fairgrounds is a beautiful place for the night. I exchange some books in the office of the Fairgrounds and then we walk to town. It is a pleasant walk because the weather is sunny. Only the temperature does not rise above 50 degrees so we need a jacket. The town has indeed old Victorian houses and shops and the rest of the afternoon we walk around and visit shops. When the sun is almost setting (around half past five) we are back at the Fairgrounds. It’s a quiet environment so we sleep soundly. Unfortunately, the sun is gone on Wednesday November 8th.  A thick layer of clouds covers the sky and every now and then some rain is falling. To bad because today we also drive through the Redwoods. Despite the fact that it’s getting darker and more and more rain is falling, it is stunning and awesome to drive between the forest giants.

However, with the many rain it’s hard to take pictures of the huge herds of Elks that wander freely around here. At half past one we arrive in Crescent City, CA, close to the border with Oregon and it’s raining cats and dogs. If we find out that here we may stay overnight at Walmart, we don’t hesitate and put our RV in the back of the parking lot. We don’t want to continue our drive with this weather. A good decision because after shopping, the wind is blowing hard and the rain is even more intense so staying in our parked RV is very pleasant. Better than driving along the coastal road. Fortunately, the weather improves something when we leave Crescent City on Thursday. When we arrive in Brooking,  Oregon, the sun shines. Now at least we can enjoy this beautiful road along the wild Pacific Ocean.


Big waves at the Pacific Coast


Regularly we stop to watch the wild foaming ocean beating the rocky coast and then we arrive in Florence, Oregon where we find a place near the ocean on a county park. All forest parks along the US-101 are already closed and inaccessible by fences. The rest of the afternoon we stay inside and do our administration. Fortunately, it remains dry although, because of the many clouds, the Sun is little visible. Friday november 10th  the sun shines early in the morning but soon clouds cover the sky. After having breakfast we drive the Coastal highway to the North. We want to find the Cache Across America of Oregon, hidden just north of Florence, OR. The road is beautiful and runs largely along the coast. When we get to the place where the cache is hidden we find our way through the more than man-sized bushes that cover the mountain slopes.

Forest view close to CAA cache

It’s hard to struggle through and we are happy when we find a trail in the forest with its tall trees.  Our GPS doesn’t work good among the many trees here and we search and search and search without finding anything. Sometimes we cannot see each other because of the high ferns and many fallen trees. Dick reads the instruction for this cache and find out that we had to download a picture that would bring us closer to the hiding place. We search more determined. We have to find this cache, we did not drive so far to not find this one. Finally we find the cache and are happy. Now we can leave the forest over a much more accessible route through less wooded areas, back to our RV, parked at the coast. Just in time because the sky above the sea turns black and even before we are back in Florence, OR it’s pouring rain again. No problem because we have to do laundry and are busy the next couple of hours.

After two hours we leave the laundromat with bags full of clean clothes. In Florence, we stop at a bookstore with used books and lucky me, again I find 3 books of the series Wagons West. Then we drive back to our county park “Harbor Vista”. It is now 4 pm, the rain is still intense but inside it is pleasant and our books are fascinating so we enjoy the rest of the day. Saturday morning everywhere flags are lined up for the parade of Veterans day. Unfortunately we will not be able to see it because after some shopping at Fred Meyer we leave Florence, going farther east. First there is some rain but soon the sun appear.

Snow during the trip

Although it is colder outside this is better than constantly having rain. Steadily we climb up in the mountains towards the Western Cascades and at around 4710 feet, we are in the snow. The snow disappears when we descend and in Bend, OR, no trace of winter is to be seen anymore. Only the temperature shows us that we are in the mountains, it’s 45 degrees. Even though everywhere at Walmart are signs with “No Overnight” we see some decrepit RV’s and we decide to give it a try. We stay under a “No overnight sign” but nobody bother us and we have a quiet night on this parking lot. And once again I have the ability to look around in Walmart in the evening. I find an awesome Christmas outfit, even my sister and auntie Ank like it, so it is a successful shopping. Sundaymorning we leave Bend early morning, heading East. Over the rolling hills, less and less people are living here and almost no traffic on the road. Just before we arrive in Ontario, OR, the landscape gets more attractive, we drive through a beautiful gorge along a small river.

Unfortunately once again we lose an hour because we arrive in Mountain time. We drive further than we planned, 242 miles, so we arrive end of the afternoon in Ontario, Oregon. Walmart does not allow us to stay and there is no campground, but near Interstate 84 we find a piece of land where trucks are parked. Far away are idling trucks but on our spot it is silent and quiet, only passing and honking trains give some noise. However, I am so tired that even that I don’t hear.

When we wake up on Monday the world is very,  very small. Fog is around us like a thick blanket and it is freezing cold. On the puddles around us is a layer of ice to be seen.

Mountains of potatoes

After we drive an hour, we already arrived in the State of Idaho, the Sun dissolve this fog and we enjoy the warm sun rays. It feels great after all the cold and rain. On the hilly landscape of southern Idaho, for the first time, we see the product where this “Potato state” got its name, mountains and mountains of potatoes. We thought we should never see them because until now we only saw alfa-alfa, corn and onions. That last product is grown here too and in the neighboring state of Oregon, every year more than 1 billion pound onions come across the fields. Around noon we arrive in the small town of Bruneau, Idaho. We have to look around but then Dick find the road to Bruneau Canyon, at first it’s paved but soon we only have a dirt road going to nowhere. There is literally nothing around us.

Geocache Bruneau Overlook

We don’t know or we are on the right way but follow our GPS and yes, after 7 miles, the road narrows more and more, we arrive at  the Bruneau Canyon Overlook where we not only have a magnificent view on a deep black gorge below us but also find two caches, one of them is the Cache Across America, Idaho. Our 5-th State is there. After crossing the bomb range (what is here??)  we are back in the inhabited world and drive another 10 minutes to Bruneau Dunes State park. On a completely empty campground we find a spot and enjoy the last rays of sunshine before the night falls at half past five.


Bruneau Sand Dunes Campground


The night is really, really dark, we are the only ones on the campground and nowhere around us is any light. The Moon is new and not visible, only the stars shine high in the sky. This state park is truly a “dark sky” park.


This week we are confronted with the fact that it’s not quite common to travel together in this beautiful country. Not only are we informed by our neighbor Danielle (she still takes care of our mail), that a good acquaintance, Ria, died, also Susan gave us a message that Mike’s brother Bill, which we met three years ago, suddenly passed away. At such a moment you realize how grateful we may be that we can make such a beautiful trip together.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Een reactie plaatsen


California en Oregon, 4 november tot 13 november 2017

We hebben heerlijke, maar ook drukke dagen in Nederland. Enerzijds komt dat doordat ik regelmatig bij tante Ank verblijf. We vieren gezellig haar 93e verjaardag  met vrienden, familie en een uitgebreid buffet. En we rijden bijna ons halve land door om camper onderdelen te halen die mee moeten naar Amerika. Gelukkig hebben we ook nog tijd om Thecla en Thomas te bezoeken. Net voor onze terugkeer heeft Thomas op zijn werk een ongeluk gehad en we willen hem graag persoonlijk spreken en beterschap wensen. Maar ons verblijf in Nederland is eigenlijk te kort.

Breakfast with Apple Pie

Op 4 november maakt de wekker ons al om 3 uur in de ochtend wakker en na een ontbijt met appeltaart die tante Ank ons heeft meegegeven (we hebben verder niets in huis) zitten we om 4 uur in de ochtend in de taxi naar de luchthaven. Naast een tas hebben we een onhandige vierkante doos bij ons met een nieuw dakluik. Natuurlijk kan deze doos niet op de bagageband maar moet deze afgegeven worden bij de Odd Luggage, iets wat niet mogelijk is op dit vroege uur op de zaterdagochtend dus het is maar te hopen dat deze bagage meekomt (iets waar Dick niet aan twijfelt). Na een redelijke snelle reis, we hebben een korte overstap in London en verder spannende films, arriveren we ’s middags om drie uur in San Francisco. Daar we helemaal achterin het vliegtuig zitten stappen we als laatsten uit zodat we aan kunnen sluiten in een rij voor de douane van zeker 500 mensen en als ik dan (als we er bijna zijn) nogmaals van rij wissel, duurt het totaal 1,5 uur voor we ons verblijfsstempel van opnieuw een half jaar in ontvangst kunnen nemen.

On the road with the big box

Voordeel is wel dat we onze bagage, ja ook onze vierkante kartonnen doos, meteen van de bagageband kunnen plukken. Ondanks het feit dat we kaas, drop en koekjes bij ons hebben (natuurlijk netjes aangegeven) hoeven we dit keer niet door een extra inspectie met onze bagage en ook de BART trein naar Alameda staat al gereed zodat we uiteindelijk best snel het vliegveld kunnen verlaten. Helaas moeten we wel bijna een half uur wachten op de bus naar de storage zodat we pas om 6.15 uur bij de storage arriveren, het kantoor is inmiddels gesloten. Treila heeft ons gelukkig zodanig geautoriseerd dat we de camper vanachter het hek vandaan kunnen halen en in het donker rijden we naar Antioch. Daar blijkt alleen nog achter de fairgrounds  plek te zijn. Ondanks de kaart die we van de camphost krijgen is het even zoeken in het donker waar we precies moeten zijn maar uiteindelijk vinden we op een stuk grasland een plekje met electra en zetten daar onze camper neer. Helaas is er een stroomstoring bij de Mexicaan zodat we er geen eten kunnen halen maar met wat soep zijn we ook tevreden. Het was wel een erg lange dag door de negen uur tijdsverschil zodat we om acht uur al in ons bed liggen. Helaas zijn we ook vroeg op want de jetlag speelt ons parten maar nu kunnen we zondag 5 november vroeg inkopen doen bij Walmart. Voor vertrek hebben we immers alle eetwaren opgegeten en we moeten nodig fourageren. Dat niet alleen, ook poetsen is nodig want we hebben sporen van muizen aangetroffen. Gelukkig zijn alleen een stuk chocolade en een zakje kruiden aangevreten maar we moeten nagaan of er niet ergens een nest is. Maar het is schitterend herfstweer, windstil met zon en blauwe lucht alleen niet zo warm slechts 18 graden, dus we kunnen alles buiten zetten. Met uitzondering van een handdoek waar gaten in zijn gemaakt (de muizen vonden deze zachte badstof waarschijnlijk zeer geschikt voor een nest) treffen we verder niets aan dus eind van de middag kunnen we weer een schone camper, van muizenkeutels ontdaan, betrekken. Nog steeds is onze Mexicaan niet open dus koken we zelf een maaltijd. De temperatuur is wel ontzettend gedaald ten opzichte van 10 dagen geleden, het is zeker 15 graden koeler. Het wordt echt winter.

Traffic jam to Alameda

Maandagochtend zijn we opnieuw vroeg wakker zodat we ook al vroeg wegrijden. Maar desondanks lopen we snel vast in de file richting San Francisco. Alhoewel we naar het noorden willen zullen we eerst langs de storage in Alameda moeten om het resterende bedrag voor het stallen van onze RV te betalen. Na een rit van twee uur (1 uur langer door de file) begroeten we Treila. We praten best wel lang met elkaar voor we uiteindelijk gedag zeggen en wegrijden. De grootste verkeersdrukte is inmiddels achter de rug en redelijk snel hebben we de San Francisco Bay Area verlaten en rijden we door de Napa vallei, omringt door velden met druiven. Het is opnieuw schitterend mooi herfstweer en de zon doet zijn uiterste best ons de Napa vallei op zijn mooist te laten zien. Helaas heeft de staat Califormie een verbod op wild camperen, noch bij winkels noch bij kerken mag je overnachten dus pakken we ons “Good Sam” boek en zoeken een public campground bij Clearlake Oaks.

View on Clear Lake

Rond drie uur arriveren we op een landtong bij een volledig verlaten campground. Het is een prachtig plekje  aan de rand van het meer zodat, als een bewoner van het ernaast liggende mobilhome park zegt dat zij er geen bezwaar tegen heeft dat we blijven staan als we ons maar wel realiseren dat het niet mag en er regelmatig vreemde figuren vertoeven, we niet lang aarzelen maar gewoon onze camper neerzetten. Helaas is het ondanks de felle zonneschijn te koud om buiten te zitten (het is slechts 11 graden) zodat we de rest van de middag vanuit de camper genieten van de vele watervogels op het meer en onze  boeken. Dinsdag 7 november worden we wakker als de zon net over de bergen verschijnt en de arctische zeerook nog over het meer hangt.

Pellicans in the morning fog

Zodra deze mist wat optrekt kunnen we enorme aantallen Pelikanen bewonderen die klaarblijkelijk gedurende de nacht hier vertoeven. Na een heerlijk ontbijt verlaten we deze schitterende plek en rijden verder naar het noorden. Na vele kronkelige bergwegen komen we in het gebied van de Sequioa Sempervirens oftewel de enorme Redwood Trees die langs de kust van California groeien. Ze zijn de “hoogst groeiende dingen” op aarde. Ondanks het feit dat we deze enorme bomen al verschillende malen hebben gezien genieten we iedere keer van hun aanwezigheid. Het is dan ook schitterend om door de bossen te rijden waar ze zich bevinden. Wat voel je je nietig bij deze woudreuzen die meer dan 3000 jaar oud worden en hoger groeien dan 115 meter. Na regelmatige stops om deze woudreuzen te bekijken en te fotograferen (haast onmogelijk door hun enorme lengte en omvang) arriveren we in Ferndale, een oud Victoriaans stadje.

Historic hotel in Ferndale

Op de fairgrounds is een prachtig overnachtingsplekje. Na wat oude boeken omgeruild te hebben in het kantoor van de Fairgrounds lopen we het stadje in. Het is een aangename wandeling want het zonnetje schijnt maar omdat de temperatuur niet boven de 11 graden uitkomt hebben we wel een warm jack aan.

Het stadje heeft inderdaad oude Victoriaanse huizen en leuke winkeltjes en de rest van de middag brengen we hier door. Pas als de zon bijna onder is (rond half zes) zijn we terug bij de Fairgrounds. Het is een doodstille plek zodat we heerlijk slapen. Helaas laat de zon zich woensdag 8 november niet zien. Een dik wolkendek bedekt de hemel en zo nu en dan vallen er wat druppels regen. Wel jammer want ook vandaag rijden we weer door de Redwoods . Ondanks het feit dat het gaande de ochtend steeds donkerder wordt en er steeds meer regen valt blijft het schitterend om de weg tussen de woudreuzen door te rijden. Wel is het met de vele regen die valt moeilijk om foto’s te maken van de enorme kuddes met Elks die hier vrij ronddwalen. Om half twee arriveren we in Crescent City, vlakbij de grens met Oregon en het regent pijpenstelen. Als blijkt dat we hier op het terrein van Walmart mogen overnachten aarzelen we niet lang maar zetten onze camper neer. We hebben met deze regen geen zin meer om nog verder te rijden. Een goede beslissing want als we terugkomen van wat inkopen doen gaat het enorm hard waaien en verdriedubbelt de regen zich zodat verblijf in onze geparkeerde camper erg aangenaam is. Beter dan met dit enorm slechte weer rondrijden over de kustweg.

Big waves at the Pacific Coast

Gelukkig verbetert het weer iets als we donderdag wegrijden uit Crescent City en als we in Brooking in Oregon arriveren gaat het zonnetje schijnen. Nu kunnen we tenminste genieten van deze schitterende weg langs de woeste Pacific Ocean. Regelmatig stoppen we om naar de woest schuimende oceaan te kijken die op de rotskust te pletter slaat en voor we het weten arriveren we in Florence-Oregon waar we vlakbij de oceaan een plaatsje op een countypark vinden. Alle forest parks langs de CA-101 zijn inmiddels gesloten en door hekken echt niet meer toegankelijk. We zitten de rest van de middag binnen en doen onze administratie. Het blijft gelukkig wel droog alhoewel door de wolken de zon weinig zichtbaar is. Vrijdag 10 november is vroeg in de ochtend de zon nog zichtbaar maar al snel bedekken wolken de lucht. Nadat we lekker ontbeten hebben pakken we de Coastal Highway naar het noorden. We willen namelijk de Cache Across America van Oregon zoeken die iets ten noorden van Florence verborgen ligt. De weg ernaar toe is schitterend en voert grotendeels langs de kust.

Forest view close to CAA cache

Als we bij de bewuste plek zijn waar de cache verborgen is banen we ons een weg door de meer dan manshoge struiken die de berghellingen bedekken. Het valt niet mee om ons erdoor te worstelen en we zijn blij als we op een trail aankomen die door het bos met zijn hoge bomen voert. Onze GPS werkt niet al te best tussen de vele  bomen hier en we zoeken lang zonder iets te vinden. Soms zien we elkaar niet eens door de hoge varens en vele omgevallen bomen. Dan leest Dick de aanwijzingen, komen we erachter dat we geen foto gedownload hebben die ons dichter op de plaats van bestemming zou brengen. We zoeken nu noch vastberadener. Het zal toch niet zo zijn dat we deze cache niet gaan vinden. We hebben er best wel heel ver voor gereden. Uiteindelijk vinden we de cache, gelukkig en kunnen we via een veel toegankelijker route door minder dikke bossages, terug naar de camper. Net op tijd want de lucht boven zee kleurt zwart en nog voor we terug zijn in Florence gaat het stortregenen. Ach we moeten wassen dus zijn de komende paar uur wel onder dak. Met tassen vol schone kleding verlaten we uiteindelijk Florence, stoppen nog wel even bij een boekhandel met used books waar ik zowaar weer 3 exemplaren van de serie Wagons West op de kop weet te tikken en rijden dan terug naar ons countypark Harbor Vista. Het is inmiddels 4 uur en het stortregent maar binnen is het aangenaam en onze boeken zijn boeiend dus we komen de rest van de dag wel door. Zaterdagochtend staan overal vlaggen opgesteld voor de parade van Veterans day. Helaas zullen we die niet kunnen zien want na wat boodschappen bij Fred Meyer rijden we het binnenland in. Na eerst nog wat regendruppels komt al snel de zon tevoorschijn. Wel is het kouder aan het worden maar dat is beter dan voortdurend regen.

Snow during the trip

We klimmen gestaag omhoog naar de west Cascades en bijna boven, we zitten nu rond de 1435 meter, staan we in de sneeuw. Deze sneeuw verdwijnt naarmate we lager komen en in Bend is geen spoortje winter meer te zien. Alleen komt de temperatuur niet meer boven de 8 graden uit. Alhoewel overal borden staan met “No Overnight” zien we bij Walmart toch wat aftandse campers staan en we besluiten het erop te wagen. We staan onder een verbodsbord maar worden niet gestoord noch lastig gevallen en hebben een rustige en ongestoorde nacht op deze parking. En ik heb weer eens de mogelijkheid om ’s avonds rond te neuzen bij Walmart. Ik vind een schitterende kerst outfit dus het was ook een geslaagde winkeltocht. Zondagochtend rijden we bijtijds weg uit Bend, verder naar het oosten toe. Dwars door golvende heuvels met weinig bewoning en weinig verkeer op de weg. Pas vlak voor Ontario wordt het landschap aanlokkelijker als we via een schitterende kloof langs een riviertje rijden. Helaas verliezen we weer eens een uur want plotseling komen we midden in Oregon een bord tegen dat we in “Mountain time” arriveren. We rijden verder dan we van plan waren, in totaal 435 km, zodat we pas eind van de middag in Ontario-Oregon, aankomen. Walmart laat hier ook geen overnachtingen toe en er is geen camper te zien, maar vlakbij de Interstate  84 vinden we een braakliggend stuk land waar vrachtwagens geparkeerd staan. Aan één zijde staan ronkende vrachtwagens maar aan de andere kant is het stil en we hebben een ongelooflijk rustig plekje, slechts een voortdurend toeterende trein geeft wat lawaai overlast. Ik ben echter zo moe dat ik dat niet eens meer hoor. Als we maandag wakker worden is de wereld heel erg klein. Mist hangt als een dikke deken om ons heen en het is ijzig koud. Op de plassen om ons heen ligt een laagje ijs. Nadat we even een uurtje gereden hebben, we zijn inmiddels in de staat Idaho aangekomen, weet de zon deze mist op te lossen en kunnen we genieten van de warme zonnestralen. Wat voelt dat heerlijk na al die kou en regen.

Mountains of potatoes

Over het heuvelachtig landschap van dit zuidelijke Idaho zien we voor het eerst het product waar deze “Potato State” zijn naam aan dankt, bergen en bergen aardappels. We dachten ze nooit te zien want tot op heden kwamen we alleen maar alfa-alfa, mais en uien tegen. Ook dat laatste product wordt hier en in de naburige staat Oregon heel veel verbouwd, jaarlijks komen meer dan 1 billion pound uien van de akkers. Rond het middaguur arriveren we in het kleine plaatsje Bruneau. We moeten even zoeken maar Dick vindt al snel de weg naar Bruneau Canyon.


Geocache Bruneau Overlook


Na enkele mijlen stopt het asfalt en komen we op een onverharde weg. We weten niet of we nog goed zitten maar volgen onze GPS en ja hoor, die brengt ons na zeker 12 km onverhard terrein over steeds smallere wegen naar de Canyon Overlook waar we niet alleen een schitterend zicht hebben op een diepe zwarte kloof maar ook nog eens twee caches vinden waarvan één de cache Across America van Idaho. Onze 5e staat is binnen. Nadat we weer in de bewoonde wereld terug zijn rijden we nog een 10 minuten tot Bruneau Dunes State park. Op een volledig verlaten kampeer terrein gaan we staan en genieten nog even van de laatste zonnestralen voor om half zes de nacht zijn intrede doet.

Bruneau Sand Dunes Campground


En die nacht is heel erg donker, wij zijn de enigen die op de campground verblijven. In de verste verte is nergens een licht te zien en ook de maan laat verstek gaan, het is echt aarde donker buiten en alleen de sterren blinken hoog aan de hemel. Met recht is dit State Park een “Dark Sky Park.


We zijn wel deze week met onze neus op het feit gedrukt dat het niet allemaal heel gewoon is om samen door dit schitterende land te reizen. Niet alleen kregen van onze buurvrouw Danielle (die nog steeds de post voor ons verzorgd) te horen dat een goede kennis, Ria, is overleden, ook kwam er net een berichtje binnen van Susan dat Mike’s broer Bill, die we drie jaar geleden hebben ontmoet, plotseling overleden is. Op zo’n moment besef je pas goed hoe dankbaar je mag zijn dat je samen zo’n reis mag maken.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

NEVADA and CALIFORNIA – English version

Nevada and California

Thursday October 12th until Tuesday October 24th 2017


Death Valley

Wednesday evening we eat outside and we admire the beautiful sky, filled with stars. After a good night’s sleep, actually we always have one, we wake up Thursday, October 12th at 7 am. The Sun is shining and the thermometer shows already 72 degrees so we eat outside before leaving this great National park. The closer we approach Las Vegas the more traffic. It’s hard getting used to this traffic after the quiet roads we drove. I direct Dick to the wrong way and the result is that we have to cross all the city and over the Strip. Every hundred yards is a traffic light, always on RED, but finally, after a lot of traffic jams, we arrive at Road Runners RV park at 12.15 pm. Quickly we have a nice spot.

We stay for three days because then it’s cheaper. We are not in a hurry and consider this place always as a resting point on our trip. Offcourse I’m doing laundry, write for the website and Dick is selecting pictures. I’d rather read my books because I just exchanged some and they are waiting for me to read. Today we have a leftover day so we don’t go out for dinner but it is great to stay outside the RV and the food is good too. We still need much sleep because even when we don’t go late to bed, around 9.30 pm, we don’t wake up before 8 am without our alarm clock. The showers at this campsite are great and a welcome change with our own, navy shower in the RV. Although it‘s only 68 degrees and still cool, the sun warms quickly in the morning.

Dick is going to publish, he’ll do it in the campground office because the Wi-Fi is not so strong and I sit outside in the sun to make our English translation. Around noon the result is that I’m like a freshly baked bun and Dick exit the office as an ice cube. Always that freezing air conditioning. After some coffee and a shower we take the bus to the Strip. Unfortunately this time the driver is relentless. If we want a senior card, we have to show a special RTC senior identification and of course we don’t have that. We are not from Nevada. So we have to pay the full price for a ticket, $ 5,-  but that is still much cheaper than if you buy a ticket on the Strip for $ 8,-



We get out the bus at Mandalay Bay and are not the only ones. Many people pay respect to victims of the horrific shooting a week ago. The billboards are full of texts and prayers. The windows from where the shooting was at the festival, on the opposite side of the road, are covered by banners with “# Vegas Strong”. Offcourse there are also candles and texts in memory of the many victims. The music festival “Route 91” is still hermetically sealed off. Lost in our thought we walk through the many casinos where everyday life started again. Only the T-shirts and many texts with “# Vegas Strong” are everywhere. Every now and then we try a slot machine but we never win. Also walking around the casinos and looking at people is enjoyable. Just before 6pm we arrive at our favorite restaurant “Outback” where we get a table at the window, enjoy the view over the Strip and of course the delicious food.

When we walk slowly back in the evening, it’s considerably busier than some weeks ago. It cools down quickly and we are happy to be in the bus back home. Saturday October 14th is really a day to idle or poke around. I complete my translation so Dick can publish soon and thereafter I’m searching in the cabinets to look for what we may take home. I end up with a bag full of clothes we take with us, better leave them at home then in the filled up RV. A second bag will contain other superfluous things which also can better stay at home. Very late we consider that we need to extend our RV insurance so we mail Seabridge to arrange that.


Website works

At 6 pm we shower and walk to Sam’s Town, where my players card, never used to gamble, give us a great deal because we have each $ 5,- discount on the buffet. There aren’t so many people so we do not have to stay in line and may proceed immediately. The food looks delicious, there is plenty of choice and it tastes good. Fortunately, my stomach isn’t so big and the look of the many, really fat people make you eat less. After walking around in this casino looking at the gambling people (actually they never win some) we go back to our RV. Doing nothing is also tiring. After another laundry in the early morning, so we leave Vegas clean, we need to do some shopping, fill up with diesel and propane and withdraw money before we really can leave Vegas and head to, yes again, Death Valley. On our way to the East Sierra this place is, after all, a natural overnight stay. This time we put the RV on the campground at Stovepipe Wells.

It is really quiet here. Except us, there are only a handful of RV’s. It is also very hot when we arrive, 98 degrees, so Dick put the awning down. Unfortunately, it gives us no benefit because the sun is too low but the refrigerator exhaust is in the shade. Because it is too hot to sit outside in the sun, we walk around.


Helping the Ranger with the US-Flag

Near the campground is a Ranger Station and there we hope to get a stamp in our National Park Passport. Unfortunately the stamp is broken, a new one is requested, so we will have to do without it. But we can help the Ranger lowering the US-flag, which, of course, never may hit the ground.

When the sun disappears behind the mountain ridge at half past 5 it is pleasant outside. It’s still 77 degrees.

After a good breakfast we leave Death Valley on Monday morning. Offcourse we first chat some time with our neighbors from Oregon. We know the road but never drove it in this direction, to the West. It’s beautiful to cross the rugged ridges and drive through the lonely desert around us. We ascend and descend and ascend and descend, it doesn’t stop. Our brakes have to work to their limits, particularly after a 9 miles long descent with 9% slope. You really smell the brakes.


Fish Hatchery building

In Lone Pine, the sky is veiled by the smoke, with the result that Mt. Whittney the highest mountain on the US continent (excluding Alaska and Hawaii), is blurred. We drive on the US-395, one of the beautiful roads through the Eastern Sierra Nevada. Nearby is a historic Fish hatchery, a beautiful building which can endure the ages. Unfortunately this doesn’t count for the hatchery, this one don’t exist anymore after a mudslide in 2007. After fueling up in Bishop we look for a campground. Our Good Sam book indicates that there is a BLM campground near Horton Creek. But this place is not so easy to find, due to some road closures, but after asking and driving around, we find the campground in the middle of the mountains, it’s a nice spot.

A short time later we sit outside but when the sun disappears behind the high mountains that surround us, it is directly cold outside. Although we are at an altitude of 4930 feet, not so high up, the clear sky makes that it cools down very fast.

When we wake up at 7 am next morning it’s warm inside our RV. The heating ignited early morning. Outside it is just 42 degrees. Fortunately, it doesn’t take long before the sun get over the mountains and the first rays warm our RV.


Devils Postpiles National Monument

Before we leave, we’ll look at the route and the weather. The forecast looks stable so we decide to make a trip to Devils Postpiles, a special rock formation and National Monument near Mammoth Lake. It’s good that it’s beautiful weather when we drive the steep mountain road, pin, after pin, after pin and go higher and higher up into the mountains above Mammoth.

At 9190 ft we arrive at the Mammoth ski arena. Unfortunately, there is no snow because I would love to ski here. After leaving the skiing area, we drive a narrow one-lane road, descending steeply down at the other side of the mountain. Fortunately we are early in the morning, 9.15 am, so there is no upcoming traffic, really pleasant on this narrow road with deep precipices. In the Valley, at 7500 feet, we soon find the car park. A trail leads us to the basalt columns of “Devils Postpile”. Along the way down we saw some campgrounds but all of them are already closed for the season so it’s good that we did not come here last night. It is freezing cold, around 40 degrees and I regret that we only put on a hoodie and long pants and no jacket, but the trail isn’t so long so after fifteen minutes we arrive at the foot of the 60 feet high Basalt columns. All though this rock formation with 5 to 7-sided vertical columns is pretty impressive, I pictured it taller.

After quite some time walking and looking and making pictures we walk back and return over the narrow, steep, mountain road. Regularly Dick has to turn aside to the steep side of the road, giving priority to oncoming traffic. Sometimes with tremendous speed they drive around the curves, not giving priority to us, climbing traffic. I give a sigh of relief when we arrive at the skiing area where the road widens. After descending the mountain, we continue our drive on US-395.


Tufa’s in Mono Lake

At the Visitor Center we took good maps so we can find our way to the Tufa’s in Mono Lake. It is awesome to walk along this lake (2 to 3 times saltier than the Pacific) and we admire the Tufa formations. The Tufa’s are formed when calcium out of a fresh water source contact the carbonate out of the salt water. The calcium carbonate forms the Rocky towers you see along the coastline. This Lake was seriously threatened by the State of California. They took all the water from the mountains for their own use. Committees took action for many years and managed to keep water for Mono Lake. California now only takes 80% of the water supply from the mountains. This makes, along with a winter with abundant snowfall, that the water level in Mono Lake increases. All this we learn when we look at a very interesting documentary about Mono Lake in the Action Center in Lee Vining.

Around 3 pm we leave Lee Vining to find a campground in the National Forest  on our way to the Tiogapas, but all campgrounds are already closed for the season.  October 15 is a magical date and end of the camping season.


Aspen trees near Silver Lake

It forces us to drive back to Silverlake where, amidst the beautiful colored yellow birch trees, we find a forest campground still open at an altitude of 7200 ft. Now we are surrounded by the high mountains of the Sierra Nevada and it’s cold, very cold, outside. At night the temperature drops to freezing and in the morning everywhere it’s white from the frost. Here it’s winter. Fortunately, the sky is still steel blue and the sun shines on the mountains when we wake up, so the Tioga Pass we want to drive to San Francisco (better than having a 100 miles detour) will be still open.

After checking our mail in Lee Vining, we climb Tioga pass, where we arrive at 9.15 a.m. at almost 10000 feet. It’s obvious that one of these days this road will be closed because all the campgrounds and lodges along the way are already closed.


Yosemite Half Dome view from Olmsted

The ranger thinks the road will be closed before the weekend because of the weather. Snow is expected. When we stop at Olmsted, a viewpoint with the bald smooth rocks and the Half Dome, we see huge clouds of smoke in the distance, caused by the fires in the southern part of Yosemite, near Wawona. That’s why the view around is hazy. Around noon we are in Yosemite Valley. It is very busy here, all parking spaces are full and everywhere are people. In a traffic jam we drive around Yosemite Village, where climbers search for their gear so, in these last sunny autumn days, they can climb the sheer rock walls of El Capitan. All the campgrounds are full, only in Wawona in the South or Hodgdon Meadow in the North are still places available. We decide to drive to the North, it’s closer and further from the fires and Yes, even at 3 pm we find a beautiful spot on Hodgdon Meadow Campground.

It is difficult to level our RV because the ground is very uneven and this campground has only slopes but Dick has developed an art to level our RV, even without levelers. We notice that we are on a significantly lower altitude, almost 4900 ft, because the temperature increase and it’s now 75 degrees.


Together at the campfire

Even when the sun disappears behind the mountains it’s very pleasant outside next to a wood fire because there is practically no wind. Together with Ralf and Rosanne from Amsterdam and our Camphost Cindy we enjoy the campfire and a delicious glass of wine. Thursday October 19th, after breakfast, we leave Yosemite. At the entrance of the park we see the sign that at 5 pm the Tioga Pass will be closed. We are just in time. After a long descent, passing the dreary trees, victim of forest fires last autumn, we arrive in flat country. Every piece of land here is planted with fruit trees and grape vines. No wonder this dry California take so much water from the mountains.

In an almost a straight line we drive to the West and in Antioch, a small town not far from San Francisco, we find the last spot on the Fairgrounds campground. The rest of the afternoon we do our administration and I also skype with my Auntie Ank before she goes to bed. There is a 9 hour time difference with The Netherlands. Because of the cold wind so it’s not agreeable outside. Tomorrow we drive to our storage to do the paperwork so we can storage our RV there.  We don’t leave Antioch early morning because the American insurance mailed us that they need all kind of papers and pictures of our RV and we want to do that first. Our current RV insurance company no longer exists and cannot be extended. We really don’t like this !!!! But we have to deal with it.


Treila, Harbor Bay Storage

Finally we leave the Fairgrounds in Antioch and emerge into the busy traffic around the Bay Area of San Francisco. There is a lot of traffic and people drive aggressive and speed. You need eyes on all sides. At half past 11 am we arrive at Harbor Bay Storage in Alameda where we are warmly greeted by Treila, the manager. Three years ago we met her and stored our RV here and thanks to Treila, again a spot is available. We chat a lot and have fun and Dick shows Treila the art of Geocaching, because we want to search our third “Cache Cross America”, California. It’s hidden near Palo Alto. At 1 pm we leave the storage after saying goodbye to Treila. Everywhere is a traffic jam, often 7 lanes width but eventually we arrive close to our cache.

Unfortunately, it is near the huge Google complex and wherever we look, there are cars parked and nowhere is a place to put our RV. After some time driving around, we find one place to park and we start our search. It’s a long walk and we look more difficult than necessary, but finally we find the cache.

“California” we got you. Riley and Karen found this one too because their name is in the logbook. Earlier at the storage, Treila and I looked for places in this neighborhood to stay overnight and we drive to a public park, high in the mountains. I should have known that the road would not be easy to drive when I see “skyline” and later “alpine” road on the map. Indeed, we drive on a really winding mountain road with deep and steep precipices. The public park is nice but too expensive ($44) so we continue our drive over the coastal mountains to Redwood State Park in La Honda. The road here is even more narrower with a lot of pins and steeper than what we already have driven so I hope there is a spot in this park. It’s already 5pm.


Redwood State Park Campground

We’re lucky because after driving around, only RV’s until 24 feet are allowed and our RV is 24’5” feet, we find an empty spot between the tall Redwoods. Although it is not my first choice to stay in between these tall trees, it’s cool and there is a lot of moisture, this place is very impressive by the huge and tall trees. The temperature is not so bad as long as you don’t sit outside.  Dick prepares our meat on the grill outside and we eat inside. And of course we raise our glass on Riley’s birthday.  Saturdaymorning we see that the campground is completely filled up, so yesterday we got really lucky with this place. It is now 44 degrees but that’s because the Sun cannot penetrate the trees.

However we can change our long pants and hoodie a little later when we leave the narrow mountain road and arrive at the rim drive, we are warmed up by the sun. Our “Hakuna” (navi tool) brings us over all kind of winding roads. The many cyclists here are surprised. We think no other things drive around here than cyclists and small cars, certainly no RV’s. Finally we arrive at Palo Alto and moments later we take Dumbarton Bridge over the bay. It should be a toll bridge but we only see toll booth at the other side of the road. Possible it’s the same as the Golden Gate bridge, you only need to pay toll if you drive into the direction of San Francisco. Near Oakland is Anthony Cabot campground. I think it’s nice to stay here two nights. I should have known better because it is Saturday and after driving 8 miles over a narrow mountain road we find out that the campground is full. So we continue our drive to Antioch.


Flea Market in Antioch

On the fairgrounds is a flea market and we have some trouble to reach the campground. But that’s probably the reason that there is still one spot. We may stay for two days. After a cup of coffee, especially Dick earns that with all those mountain roads, we walk around the market. Except a lot of used stuff, Dick call them rubbish, there is also new stuff for sale. I find a new case for my IPhone, urgently needed because the old one really falls apart. We also cycle around to find a laundromat, we want to use tomorrow. Sunday morning we sleep until 8 am and after fueling up we drive to the laundromat. The neighborhood is not really great. A lot of people loiter and everywhere is the smell of hashish. But the laundromat is quiet and the washing machines wash fairly clean so at 11 am we finish and our closets are not empty anymore.

The rest of the day we pack our bags for Holland, I clean the empty fridge and Dick polishes the bikes and our bike rack. Tomorrow we put them inside our RV.  At least we are ready for our journey back home. Bags are packed and tomorrow we only have to dump our grey and black water.


Collecting diner in Mexican Store

We have no food anymore, only a piece of bread for tomorrow, so we walk into the city to a Mexican grocery store. Not only at the flea market, Mexico was all around and everybody spoke Spanish, also at this place you think you are in Mexico. There is also a restaurant so with some help we order food and soon, with Mexican food, we walk back to the RV. The food is good. So good that next time we will take again food from this place. We go to bed in time because tomorrow at 6 am, our alarm clock will wake us up.

Monday October 23rd we drive at sunrise because we want to be early in Alameda and after putting our RV in the storage we take the public transport to our hotel in San Francisco. The Aida hotel is located on Market Street, very conveniently because it’s just a few 100 yards walk from the BART (Bay Area Rapid Transport system) and it also goes directly to San Francisco Airport within 45 minutes. Very easy. Early afternoon we are in our hotel. The room is super simple, the bed very narrow, not what we are used to in American hotels, but we can open the windows, there is no airco (we love that) and the people are very friendly. We walk around in the area, eat some at the Cheesecake Factory on the 7th floor of Macy’s, a well-known department store and then we enter the new Apple store here where we admire the newly announced IPhone 8.

We don’t see much difference with former editions, a lot of people wait for the IPhone X, announced for November 3rd. End of the afternoon we walk back to our hotel and on a TV from the ‘70th we look an episode of criminal minds, you see them 24 hours a day.


A moment to rest in SF

Tomorrow October 25th we fly back to the Netherlands but today, the 24th we still have a day in San Francisco to look around. We don’t want to see the standard tourist attractions but choose a walking tour lead by geocaches and again we come to places we didn’t see before. Around 5 pm, we walked almost 9 miles, we end up at Moo’s, a small restaurant in Grant Avenue. Several times before we had a burger here and once again this one has a “super” quality. We cannot remember where we ever have had a better hamburger. Then we walk back to our hotel and slightly tired, all together we walked 11 miles, we go to our bed.

November 4, we hope to be back in the land of the “unlimited possibilities”.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor NEVADA and CALIFORNIA – English version


Nevada en California

Donderdag 12 oktober tot woensdag 25 oktober 2017

Death Valley

Woensdagavond eten we heerlijk buiten en we bewonderen de schitterende sterrenhemel. Na een heerlijke nachtrust, die we eigenlijk altijd wel hebben staan we donderdag 12 oktober om 7 uur naast ons bed. De zon schijnt al volop en de thermometer staat op 22 graden dus opnieuw buiten eten voor we wegrijden uit Death Valley. Des te dichter we Las Vegas naderen des te drukker wordt het. Wel wennen hoor al dat verkeer na de rust van de National Parks. Ik wijs Dick een verkeerde weg met als gevolg dat we dwars door de stad en over de strip moeten rijden. Dat schiet niet echt op want elke honderd meter is wel een stoplicht wat ook nog eens altijd op rood staat, maar uiteindelijk, na ellenlange files, staan we om 12.15 uur bij Road Runners RV-park waar we snel een mooi plaatsje kunnen betrekken. We blijven in ieder geval drie dagen want daarmee krijgen we een goedkopere prijs voor de overnachtingen. Daarbij hebben we geen haast en beschouwen deze camping altijd als een rustpunt op onze reis. Natuurlijk ga ik wat wassen en de rest van de middag zoekt Dick foto’s uit en ga ik werken aan ons stukje voor de website. Wel jammer want ik heb net weer een aantal boeken kunnen ruilen en die wachten met smart erop tot ze gelezen worden. We hebben vandaag kliekjes dag dus gaan niet uit eten maar het is desondanks genieten naast de camper. We blijven veel slaap nodig hebben want zelfs als we niet echt laat naar bed gaan, rond half 10, worden we zonder wekker niet eerder dan 8 uur wakker.


Vrijdag 13 oktober. De douches op de camping zijn heerlijk en een welkome afwisseling met onze eigen, prima, douche in de camper. Hoewel het pas 20 graden is en dus nog koel aanvoelt warmt de zon ons snel op. Terwijl Dick gaat publiceren, omdat de wifi niet zo sterk is doet hij dat in het kantoor van de camping, ga ik lekker buiten in het zonnetje aan de Engelse vertaling werken. Gevolg is dat ik me rond het middaguur als een vers gebakken broodje voel en Dick als een ijsblokje het kantoor uit komt rollen. De airco zetten ze ook zo koud. Nadat we lekker koffie hebben gedronken en ons opgefrist pakken we de bus naar de strip. Helaas is de chauffeur ditmaal onverbiddelijk. Als we senioren kaartjes willen kan dat alleen bij vertoning van een speciale seniorkaart die we natuurlijk niet bezitten. Dus betalen we dit keer de volle prijs voor een ticket, $ 5, – maar dat is nog altijd vele malen goedkoper dan wanneer je een kaartje op de strip koopt voor $ 8,-



Pas bij Mandalay Bay stappen we uit. We zijn niet de enigen hier. Velen staan even stil bij de afschuwelijke schietpartij een week geleden. Ook de billboards staan vol met teksten en gebeden voor de slachtoffers. Op de plek vanwaar geschoten is op het feestterrein aan de overzijde van de weg worden spandoeken gehangen met “#VegasStrong”. Natuurlijk staan er ook kaarsen en liggen er teksten ter nagedachtenis aan de vele slachtoffers. Het feestterrein van het muziekfestival “Route 91” is nog steeds hermetisch afgezet. Langzaam in gedachten verzonken lopen we verder door de vele casino’s waar het leven van alle dag weer in gang is gezet. Alleen de T-shirts en vele teksten met “#VegasStrong“ zijn overal te zien. Zo nu en dan proberen we een slotmachine uit maar altijd tevergeefs want winnen doen we nooit maar ook met rondlopen door casino’s en kijken naar mensen genieten we. Iets voor zessen arriveren we bij ons favoriete restaurant “Outback” waar we opnieuw een tafeltje bij het raam krijgen, genieten van het uitzicht over de strip en natuurlijk het heerlijke eten.

Als we ’s avonds langzaam teruglopen, lijkt het aanzienlijk drukker dan enkele weken geleden. Het koelt wel snel af en we zijn blij als we in de bus naar huis zitten. Zaterdag 14 oktober is echt een rommeldag. Naast afmaken van mijn vertaling zodat Dick straks kan publiceren, ga ik de kasten eens uitmesten en sorteren wat mee naar huis kan. Uiteindelijk heb ik een tas vol met kleding die beter thuis in de kast kan liggen dan hier. Een tweede tas zal andere overbodige zaken gaan bevatten die ook thuis kunnen blijven.


Website works

We bedenken rijkelijk laat dat we de camper verzekering ook nog moeten verlengen dus verzoeken Seabridge dat te regelen en tegen 18:00 uur frissen we ons op en lopen naar Sam’s Town, waar mijn spelerskaart, die nog nooit gebruikt is om mee te gokken, weer goede dienst doet want hij geeft korting op het buffet. Er zijn maar weinig mensen dus we hoeven niet in een rij te staan en kunnen meteen doorlopen. Het eten ziet er weer heerlijk uit, er is volop keuze en het smaakt zoals altijd goed. Gelukkig heeft mijn maag een duidelijke begrenzing en daarbij doet de aanblik van de vele, echt te dikke, mensen hier je ook minder eten. Nadat we nog wat rondgelopen hebben in dit casino en gekeken hebben naar de vele gokkende medemensen (die eigenlijk nooit wat winnen) lopen we langzaam terug naar de camper waar we al snel ons bedje opzoeken. Ook nietsdoen in de zon vermoeit dus. Nadat we de volgende dag eerst nog even twee wassen hebben gedraaid, zodat we helemaal schoon Las Vegas achter ons kunnen laten, moeten we eerst nog wat boodschappen doen, diesel en propaan tanken en geld opnemen alvorens we echt wegrijden naar, ja alweer, Death Valley. Op weg naar de East Sierra is dit immers een natuurlijk rustpunt. Ditmaal gaan we op de campground bij Stovepipe Wells staan.


Helping the Ranger with the US-Flag

Het is er doodstil want buiten ons staan er slechts een handvol anderen. Het is ook erg warm als we arriveren, 38 graden, zodat we ons zonnescherm uitzetten. Helaas biedt dat ons weinig tot geen profijt omdat de zon te laag staat maar de koelkast uitlaat staat wel in de schaduw. Omdat het eigenlijk te warm is om buiten in de zon te zitten, lopen we wat rond. Vlakbij de campground is een Ranger Station en dus even daarheen om een (datum)stempel toe te kunnen voegen in ons National Park Binder. Helaas is de stempel kapot, een nieuwe is aangevraagd en dus zullen we het moeten doen met het zelf bijschrijven van de datum van ons bezoek. Wel kunnen we even de Ranger behulpzaam zijn met het strijken van de vlag, die evenals bij ons nooit de grond mag raken. Pas als de zon achter de bergkam verdwijnt om half 6 is het met 25 graden op de thermometer wel aangenaam buiten. Na een heerlijk ontbijt rijden we maandagochtend, na nog gezellig met onze buren uit Oregon gesproken te hebben, weg uit Death Valley. De weg is bekend maar nog nooit hebben we deze naar het westen toe gereden. Het blijft schitterend om over de woeste bergkammen te rijden met om je heen het grote niets. We klimmen en dalen en klimmen en dalen, er komt geen einde aan. Onze remmen krijgen in het bijzonder een opdonder na een 9 mile lange afdaling met 9% helling. Je ruikt ze goed. In Lone Pine is de lucht versluierd door de rook met als gevolg dat we Mount Whittney, de hoogste berg op het continent van de USA (zonder Alaska), slechts wazig kunnen zien. We rijden inmiddels op de US-395, een van de mooie wegen door de oostelijke Sierra Nevada.


Fish Hatchery building

Vlakbij is een historische Fish Hatchery, een schitterend gebouw wat de eeuwen kan doorstaan. Dat kun je helaas niet zeggen van de Hatchery die sinds 2007, nadat een modderstroom hier huis hield, niet meer in gebruik is. Nadat we in Bishop volgetankt hebben gaan we op zoek naar een campground. Ons Good Sam boek geeft aan dat er een BLM campground is bij Horton Creek. Helaas is het niet zo makkelijk te vinden, ook als gevolg van enkele wegafsluitingen, maar uiteindelijk na wat rondvragen, komen we toch op onze plaats van bestemming. Te midden van de bergen vinden we een mooi plekje om te staan. Nog even kunnen we buiten zitten maar dan verdwijnt de zon achter de hoge bergen die ons omringen en wordt het direct te koud buiten. Hoewel we helemaal niet zo hoog zitten, op 1520 meter, maakt de heldere lucht dat het ’s nachts erg afkoelt en als we om 7 uur opstaan is de douche heerlijk warm, onze kachel is vannacht aangeslagen. Buiten is het slechts 7 graden. Gelukkig duurt het niet lang voordat de zon over de bergen schijnt en verwarmen de eerste zonnestralen onze camper. Voordat we wegrijden bekijken we eerst de route en het weer.


Devils Postpiles National Monument

Dat laatste ziet er stabiel uit dus besluiten we een uitstapje te maken naar Devils Postpiles, een aparte rotsformatie en National Monument vlakbij Mammoth Lake. Het is maar goed dat het zulk schitterend weer is bedenk ik me als we de ene na de andere haarspeltbocht op rijden en hoger en hoger de bergen in komen boven Mammoth. Op 2800 meter arriveren we bij het skigebied van Mammoth. Helaas ligt er nog geen sneeuw want wat zou ik hier graag wat rondskieen. Nadat we de skiliften gepasseerd zijn komen we op een smalle eenbaansweg die steil de andere zijde van de berg afdaalt. Gelukkig rijden we hier vroeg, 9.15 uur zodat we waarschijnlijk geen tegenligger tegenkomen want dat is op deze smalle weg met diepe afgronden niet echt aangenaam. In het dal aangekomen op 2300 meter vinden we al snel de parking vanwaar een trail naar de basalt kolommen leidt: “Devils Postpiles”. Onderweg zijn we enkele campgrounds tegengekomen maar die zijn al dicht en het is dus goed dat we gisteravond hier niet naar toegereden zijn. Het is ijzig koud, rond de 5 graden en ik heb er spijt van dat we alleen een hoodie en lange broek aan hebben en geen jas, maar na een kwartier wandelen, staan we al aan de voet van de 18 meter hoge basalt kolommen. Alhoewel het best indrukwekkend is om deze rotsformatie met 5 tot zevenkantige verticale kolommen te zien had ik het me groter en hoger voorgesteld. Na redelijk wat foto’s lopen we op ons gemakje terug en beginnen aan de terugreis over de smalle steile bergweg. Dick moet regelmatig naar de uiterste richel van de weg uitwijken om voorrang te geven aan tegemoetkomend verkeer wat soms met enorme snelheid om de bochten scheurt en ons, als tegemoetkomend en klimmend verkeer, vaak geen voorrang geeft. Ik zucht van opluchting als we weer bij de skiliften aankomen waar de weg breder wordt. Nadat we de berg weer afgedaald zijn rijden we verder over de US-395.


Tufa’s in Mono Lake

Bij het Visitor Center hebben we enkele duidelijke kaarten gekregen zodat we de weg naar de Tufa’s in Mono Lake goed kunnen vinden. Het blijft verwonderlijk om langs dit meer (2 tot 3 maal zouter dan de Pacific) en de Tufa formaties te lopen. De Tufa’s worden gevormd doordat calcium van een vers water bron in aanraking komt met carbonaat uit zout water. Het calcium-carbonaat vormt rotsachtige torens die nu langs de kustlijn te zien zijn. Dit meer werd ernstig bedreigd doordat de staat California het water wat dit meer voedde volledig omleidde voor eigen behoefte. Dankzij jarenlange acties is het gelukt om wat water te behouden voor Mono Lake en California onttrekt nu slechts 80 % van de watervoorraad. Dit maakt, samen met eindelijk weer eens een winter met overvloedige sneeuwval, dat het waterpeil in Mono Lake weer wat stijgt. Dit alles vernemen we als we de zeer interessante documentaire over Mono Lake hebben bekeken in het aktie centrum in Lee Vining. Als we rond drie uur wegrijden om op weg naar de Tioga-pas een campground in het National Forest te zoeken komen we erachter dat alle campgrounds hermetisch afgesloten zijn. 15 Oktober is klaarblijkelijk een magische datum en betekent einde kampeerseizoen.


Aspen trees near Silver Lake

Dat maakt dat we een stukje terugrijden naar Silver Lake waar we tussen de schitterend geel gekleurde Berkenbomen op 2200 meter hoogte een campground vinden die wel open is. We staan nu echt tussen de hoge bergen van de Sierra en het is koud, erg koud, buiten.

‘s Nachts daalt de temperatuur naar het vriespunt en in de ochtend is overal rijp te zien. Het is winter geworden. Gelukkig is de lucht nog staalblauw en schijnt de zon volop op de bergen als we wakker worden zodat de Tioga pas die we over moeten om in San Francisco te komen (zonder 100 mile om te hoeven rijden) nog open zal zijn. Nadat we in Lee Vining nog even onze mail hebben gecontroleerd, beginnen we aan de beklimming van de pas. Om 9.15 uur staan we op de pas op 3049 meter hoogte. Je kunt duidelijk zien dat één dezer dagen de weg afgesloten zal worden want alle campgrounds en lodges langs de weg zijn al gesloten. De ranger denkt dat de pas weg nog voor het weekend dicht gaat vanwege te verwachten sneeuw.


Yosemite Half Dome view from Olmsted

Als we bij Olmsted stoppen, een uitzichtpunt met kale gladde rotsen en in de verte de Half Dome, zien we enorme rookwolken in de verte van de branden die bij Wawona woeden, het zuidelijk deel van Yosemite. Helaas betekent dit dat het zicht bij de uitzichtpunten erg wazig is. Rond het middaguur zijn we in Yosemite valley. Het is hier enorm druk, alle parkeerplekken staan vol met auto’s en overal lopen en rijden mensen. In file rijden we rond Yosemite Village. Overal zijn klimmers bezig hun materiaal te verzamelen om nog net in deze laatste zonovergoten herfstdagen de steile rotswanden van El Capitan te beklimmen. Campingplekken zijn hier allemaal bezet maar in Wawona in het zuiden of Hodgdon Meadow in het noorden zijn nog wel plekjes vrij. We besluiten naar het noorden te rijden, het is dichterbij en verderaf van de branden en ja hoor, we vinden een prachtig plekje op Hodgdon Meadow Campground. Het is wel even lastig om de camper goed recht te zetten want de grond is erg oneffen en schuin maar Dick heeft een kunst ontwikkeld om de camper, zelfs zonder stelpoten, goed recht te krijgen.


Together at the campfire

We merken wel dat we hier aanzienlijk lager zitten, op 1490 meter hoogte, want de temperatuur is heerlijk buiten, 24 graden en zelfs als de zon achter de bergen is verdwenen blijft het bij een houtvuur zeer aangenaam omdat er praktisch geen wind staat. Samen met Ralf en Rosanne uit Amsterdam en onze camphost Cindy genieten we van het vuurtje en een heerlijk glaasje wijn. Donderdag 19 oktober rijden we na het ontbijt weg uit Yosemite. Bij de ingang van het park staan borden dat vanmiddag de Tioga Pas dicht gaat. Zijn wij even goed op tijd. Na lange afdalingen waarbij we langs de troosteloze bomen rijden die vorig najaar slachtoffer werden van bosbranden, komen we in vlak land waar ieder stukje grond beplant is met vruchtbomen en druivenranken. Geen wonder dat dit droge California zoveel water onttrekt. In een bijna een rechte lijn rijden we naar het westen en in Antioch, een plaatsje niet ver van San Francisco, mogen we op het laatste plekje op de campground van de Fairgrounds staan. De rest van de middag maken we onze administratie up to date en kan ik ook nog even met tante Ank skypen voordat die haar bed induikt. In Nederland is het immers 9 uur later. Helaas waait er een koude wind dus van buiten zitten komt er niet veel. Morgen rijden we naar onze stalling om alle papier werk in orde te brengen zodat we daar maandagochtend de camper kunnen achterlaten.

We zijn vrijdagochtend niet echt vroeg weg want de Amerikaanse verzekering heeft gemaild dat we allerlei foto’s en papieren moeten sturen. De huidige camperverzekering bestaat niet meer en kan daarom niet verlengd worden. Echt iets waar we nu op zitten te wachten, maar het is niet anders. Uiteindelijk rijden we weg uit Antioch en mengen ons in het drukke verkeer rondom de Bay area van San Francisco. Wat een verkeer is er en men rijdt hard en agressief. Je hebt ogen aan alle kanten nodig.


Treila, Harbor Bay Storage

Uiteindelijk arriveren we om half 12 bij Harbor Bay Storage waar we hartelijk begroet worden door Treila, de manager. Drie jaar geleden hebben we elkaar ontmoet en onze camper hier gestald en dankzij Treila is er weer plekje voor ons beschikbaar. We kletsen veel en lachen en Dick laat Treila zien wat geocachen is want we zijn op weg naar onze derde Cache Cross America, die van de staat Californië, verborgen vlakbij Palo Alto. Tegen etenstijd rijden we weg, nagezwaaid door Treila. Het blijft overal druk op de wegen, vaak 7 baans en langzaam rijdend arriveren we uiteindelijk in de buurt van de zo gewenste cache. Helaas, het is vlakbij het enorme Google complex en waar we ook kijken, overal staan auto’s geparkeerd en nergens is een vrij plekje. Uiteindelijk, na heel veel rondrijden, lukt het ons toch een plekje te vinden voor de camper en kunnen we onze zoektocht naar de cache beginnen. We zoeken moeilijker dan nodig en vinden uiteindelijk de cache. Californië is binnen. Riley en Karen zijn ons voorgegaan want hun naam staat voor ons in het logboek. Met Treila heb ik naar overnachtingsplekjes gezocht in deze buurt en we rijden naar een public park hoog in de bergen. Ik had kunnen weten dat de weg niet echt makkelijk zou zijn om te rijden toen ik eerst “Skyline” en later “Alpine” road zag staan op de kaart. Het blijkt inderdaad een enorme kronkelweg te zijn met diepe en steile afgronden. Het public park is te duur naar onze zin ($44,-) dus rijden we verder door het kustgebergte naar La Honda waar het Redwood State Park is.


Redwood State Park Campground

De weg hiernaar toe is nog smaller, kronkeliger en steiler dan wat we al gereden hebben dus ik hoop maar dat er een plekje is want het is al 5 uur. We boffen want na wat passen en meten, er zijn slechts wagens tot 24 ft toegestaan en wij zijn 24,5 ft en hebben ook nog fietsen achterop, kunnen we op een plekje staan tussen de enorme Redwoods. Hoewel het niet mijn eerste keus is om te midden van de hoge bomen te staan waar het vochtig is en koel, is deze plek toch wel erg imponerend door de enorme brede en hoge bomen. En uiteindelijk valt de temperatuur best mee, zolang je niet buiten gaat zitten. Dick maakt onze filetlapjes dus wel klaar op de grill buiten maar eten doen we lekker binnen. En natuurlijk heffen we het glas op Riley die vandaag jarig is. Zaterdagochtend blijkt dat de camping helemaal vol is gelopen dus we hebben gisteren echt geluk gehad met dit plekje. Het is slechts 7 graden maar dat komt ook omdat de zon niet tussen de bomen kan doordringen. Onze lange broek en hoodie kunnen echter uit als we even later over de smalle bergweg weer boven op de bergkam rijden waar we heerlijk opgewarmd worden door de zon. Onze Hakuna brengt ons via allerlei kronkelwegen verder. We worden door de vele fietsers hier verbaasd nagekeken, volgens mij rijdt hier nooit iets anders dan fietsers en personenwagens, zeker geen campers. Uiteindelijk komen we weer bij Palo Alto en even later rijden we over de Dumbarton Bridge het water over. Het zou een tolbrug moeten zijn maar we zien alleen aan de overzijde van de weg tolhuisjes staan. Mogelijk gaat het hier hetzelfde als bij de Golden Gate bridge en hoef je alleen tol te betalen als je naar San Francisco toe rijdt.

Vlakbij Oakland is een natuurgebied waar ook de Anthony Cabot campground is. Het lijkt me leuk om hier twee nachten te blijven. Ik had beter moeten weten want het is zaterdag en nadat we weer 8 mile over smalle bergwegen hebben gereden blijkt dat de campground echt vol is. Dus rijden we verder naar Antioch.


Flea Market in Antioch

Op het terrein van de fairgrounds is vandaag een vlooienmarkt zodat we wat moeite hebben om de campground te bereiken. Maar dat is waarschijnlijk ook de reden dat er nog één plekje is. We kunnen er twee dagen staan. Nadat we eerst een koffie hebben gedronken lopen we gezellig over de market. Gelukkig zijn er behalve tweedehands zooi, zo noemt Dick de uitgestalde, duidelijk gebruikte, goederen, ook nieuwe spullen te koop. Ik vind een prachtig hoesje voor mijn I-Phone, hoognodig omdat de oude echt bijna uit elkaar valt. We fietsen ook nog wat rond in de omgeving om te kijken waar we morgen onze was kunnen doen. Zondag slapen we lekker uit tot half 8 en nadat we volgetankt hebben rijden we naar de laundromat toe. De buurt is niet echt fantastisch. Overal hangen druggebruikers rond en de geur van hash is erg doordringend. Maar het is stil en de wasmachines wassen redelijk schoon dus om 11 uur hebben we een berg schoon goed om op te bergen. De rest van de dag zoeken we spullen bij elkaar die meegaan naar Nederland, maak ik de bijna lege koelkast schoon en Dick poetst de fietsen en het fietsenrek want die zetten we morgen in de camper. Uiteindelijk is alles gereed om de reis naar Nederland te beginnen. Tassen en rugzakken zijn gepakt, kleding ligt klaar en morgen hoeven we alleen ons black water nog te dumpen voor we naar de stalling toe rijden. We hebben geen eten meer, ja ieder een boterham morgen met jam dus lopen we naar de overkant van de weg waar een Mexicaans winkeltje zit.


Collecting diner in Mexican Store

Niet alleen op de rommelmarkt vanmiddag voerde Spaans de boventoon en zag je alleen Mexicanen rondwandelen, ook hier waan je je in Mexico. Je kunt er eten bestellen en met wat hulp dat doen we en al snel lopen we met bakjes lekker geurend eten naar de camper waar we smullen van onze Mexicaanse dis. Het is voor herhaling vatbaar om hier eten te halen. Laat gaan we niet naar bed want morgen om 6 uur gaat de wekker.

Maandag 23 oktober zijn we al vroeg op. We gaan vandaag de camper in de stalling in Alameda brengen en vandaar met openbaar vervoer naar ons hotel in San Francisco. Het Aida hotel ligt erg gunstig op Market street, slechts een paar 100 meter lopen vanaf de BART (Bay Area Rapid Transport system) die ons ook binnen 30 minuten rechtstreeks naar San Francisco Airport brengt. Super gemakkelijk dus. Begin van de middag zijn we in ons hotel. De kamer is super simpel, het bed iets te smal, niet wat we gewend zijn van Amerikaanse hotels.

We lopen nog wat rond in de omgeving, eten wat bij de Cheesecake Factory op de 7-de verdieping van MACY’S, een bekend warenhuis waarna we de nieuwe Apple store in gaan om de pas aangekondigde IPhone 8 te zien. Veel verschil zien we niet en het wachten is nu op de IPhone X die voor 3 november staat aangekondigd. Dan gaan we terug naar ons hotel en kijken op een jaren ’70-tv nog naar een aflevering van één van de crimi-series, die hier 24 uur per dag te zien zijn.


A moment to rest in SF

Morgen 25 oktober vliegen we terug naar Nederland en dus vandaag nog een dagje rondlopen in San Francisco. We kiezen ervoor niet de standaard toeristische attracties te gaan bekijken maar kiezen een route aan de hand van wat geocaches en zo komen we ook weer op plekken die we nog niet gezien hebben. Aan het einde van de middag belanden we zoals voor ons gebruikelijk bij MO’s, een klein restaurantje aan Grant Avenue. Hier zijn we al meerdere keren een hamburger wezen eten en ook nu weer is deze van “super” kwaliteit. We kunnen ons niet herinneren waar we ooit een betere hamburger hebben gegeten. Dan lopen we terug naar ons hotel en vallen lichtelijk vermoeid op bed na de 17,5 km lange wandeling. Op 4 november hopen we weer terug te zijn in het land van de “onbegrensde mogelijkheden”

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor NEVADA en CALIFORNIA

Arizona, Utah, Nevada and California – English version

Saturday  September 30th until Wednesday October 11th 2017

Arizona, Utah, Nevada and California.

The days fly by and we are almost 5 months on the road, traveling across the United States. Our RV is now our home. Despite the fact that we are in a place where we have been before, we always see something new. Soon after leaving Bluff, Utah we arrive in Arizona.

View on Monument Valley

Although it was cloudy all morning, the clouds disappear so we see the red rock formations Monument Valley is famous for, lit by the Sun. It is striking that there is significantly less dirt and glass along the way than previous years and there are no tourist stalls at all.

After a stop in Kayenta, with a delicious Sonic milkshake, we continue our drive until we see the sign “Navajo National Monument”. Ofcourse we take that route and when there is also a (free) campground, we leave our RV there and walk to the Visitor Center, view the film of the monument and hike the trail to an overlook from where you can see one of the three cliff dwellings. It is these cliff dwellings where this place got the status of National Monument. There is also a walk to one of the cliff dwellings, tomorrow at 10 am, and since I want to go there I register my name. Dick has hurt his ankle so he don’t want to walk steeply down into the canyon.

Pinon seeds

Everywhere are signs that it is prohibited to collect Pinons, seeds of the Pine trees that grow everywhere, but the native Americans don’t bother so late in the afternoon, when we sit outside enjoying the nature, cars constantly drive around with 5 till 6 Indians, they stop, get out and collect the seeds. It’s not for personal use only as we discovered this afternoon in Kayenta.


For a small bag with Pinon seeds, $ 5 was asked. Well it’s at least better than the procession of native Americans that followed, begging for money. Long after dark, there are cars around and we hear voices but we sleep deeply and are not much bothered.

We get up early on Sunday because I do not want to be late at the Visitor Center. It is just a 5-minute walk so I’m too early, 50 minutes. At 10 am sharp the ranger arrives and four of us take the steep slope down into the Valley. Not many people want to do this walk.


Cliff Dwelling Navajo NM

Regularly our ranger, a Navajo, tells us about the plants around us and also give us an insight view into the life of the contemporary Navajo Indians. After an hour descending we arrive at the cliff dwellings. Unfortunately we are not allowed to walk between the ruins but we are close by and hear the stories of the Anazasi who lived here until 1300 and then, probably due to a prolonged drought, left everything behind and went away.

It is impressive to see the ruins close by. Finally we climb up again. Each in its own pace and that takes quite some strength so it’s better that Dick did not go.

At 1 pm I’ll back and we drive straight to Page to Glen Canyon National Recreation Area. Our friends Riley and Karen, volunteer in this park, have their RV somewhere. At 3 pm we see an RV that looks familiar, it turns out to be the living place of Riley and Karen. Despite the fact that we have not seen each other for 3 years, it was in Big Bend National Park that we said goodbye, it feels like we met yesterday. There is a lot to tell and time flies.


Diner with Karen & Riley

Riley’s offer to join a delicious piece of meat (there are only two of these parts to a cow) we cannot refuse and a little later we enjoy a delicious meal and enjoy. Around eight pm we say goodbye to each other. We drive to the parking lot of Walmart in Page, 7 miles away. Tomorrow we try to find a place on the campground nearby. And we’re lucky because Monday morning there is a dry camp place on Wahwaep campground, only 2 miles from Riley and Karen. After doing our laundry in Page, really necessary after 9 days, and shopping for a meal tonight we drive to our spot on the campground.

Everywhere the flags are at half mast. There was a horrible shooting in Vegas with a lot of casualties. When we arrive at the campsite, there is also Wifi, we see a lot of emails of anxious friends so we answer our mail in the afternoon. Dick manage to publish and then Riley and Karen arrive.


View on Lake Powell


For half an hour we can still sit outside but soon we have to go inside, there is a cold hard wind and you almost freezes. Only Riley and Dick remain outside to grill the meat. Again we enjoy a good meal. Although it’s a little tight with four people we succeed to have dinner inside our RV. We chat and chat and chat and late in the evening we say goodbye.


Here at Lake Powell we have a wonderful place so we will stay tomorrow. There is only one con, the time zone goes across the campground so we don’t know what time it is.

Oh well, tomorrow we see each other again and for us time is not important. Tuesday morning, October 2nd, the sky is steel blue again and the wind still blows very strong, so in the morning, the temperature does not rise above 50 degrees.

Lazy day at Wahweap campground

Fortunately, it warms up during the day so, sitting outside in the sun I can translate our website story. That takes always more time than I thought so almost the entire day we stay near the RV.

Dick is peeling the last apples from the orchard in Fruita so we can make apple sauce and he disassemble our broken headlight. Our Friend Rien like to know the specifications so he can figure out where to buy this unit. It’s great to have friends helping us with this. Hopefully we can take a new light unit back from the Netherlands. Ofcourse we also walk around in the area.


Warning !!!

Especially during the summer it’s very hot here so everywhere are warning signs that you always bring water with you. And modern times arrived in the National Parks and recreation areas because drones are not allowed.

Ofcourse we also talk with other people on the campground, they all want to know everything about our RV and the transfer to the US (we tried to learn it swim). We agreed with Riley and Karen to have pizza tonight. Luckily, the wind stops blowing so at 6 pm we enjoy our delicious pizza outside at the harbor.

Again, we have too much to talk about so end of November we have to meet each other again. Than Riley and Karen are back from a trip to Botswana and Namibia and of course we want to hear everything about their trip.

Besides, they love cheese so we have to bring them a piece of Old Amsterdam, real Dutch Cheese. Wednesday we leave Wahweap campground after dumping our grey- and black water and filling up with clean water. We intend to drive to Kanab. But when we do our groceries at Walmart we meet Coby and Peter from Holland, looking for parts to charge their camera’s and phones. Their rental RV does not give power and their phones and tablets are empty. Dick inspect their RV and give a call (via skype with his phone)  to the rental company. It helps because moments later they find a reset button, press it and there is power.

Horseshoe Bend

It is 2 pm so we decide to stay here, search for some geocaches and take a look at the Colorado river near Horseshoe Bend.

When the Sun is high in the sky and you dare to climb on the verge of a boulder you see the Colorado River flowing around the rocks below you. It’s hot, 86 degrees, when we walk in a huge crowd to this viewpoint over the river. Large groups of Asians walk behind flags on poles. They have no fear to climb the boulders and sit on the edge of the rocks to have a look at the river. Dick and I are not such heroes and with a lot of effort we look down. Fortunately we have a selfie stick so we can make a picture from the river below us.



End of the afternoon, after a long walk to find some caches, seeing again a Roadrunner cross our path (we like these funny birds) we are back at Walmart.

We have dinner and then Coby and Peter pass by to drink some coffee. Till late evening, we talk to each other about this beautiful country. The next morning we leave Page. Dick and Riley found out that the road to “the Wave” is only suitable for four-wheel drive cars or ordinary cars with high clearance so it makes no sense for us to participate in the lottery for a ticket. We first need another RV or Jeep. So we drive to Coral Pink Sand Dunes state park, where we have the last available spot.

Little Hollywood

To reach this State Park we have to pass Kanab, a village located amidst a beautiful, wild, mountainous landscape. No wonder that many films were shoot here from the 1920th.

Still there is a film studio, “Little Hollywood”. We can’t resist to take a look and walk around the houses, bars and jail used in the movies. There are only fronts, supported by girders and the jail has bars made of plastic tubes. Sitting on a Director chair, we see a documentary about the making of films around this place. It’s better to imagine cause you’re in the same spot. We walk around some time and make a lot of pictures but then we really have to go to Coral Pink Dunes State Park, 25 miles away.


Finally a campfire

The weather is great so we walk around, find caches and ofcourse we look at the many off road cars crossing the sand dunes. In the evening we enjoy a nice wood fire. During daytime the temperature is pretty pleasant, 72 degrees, but after the sun disappears it’s becoming cool and without a wood fire not really nice to stay outside.


This State Park has great showers, warm and no trickles of water (inconceivable amidst sand dunes) so after waking up on friday October 6th we shower there. We have a good breakfast and then drive to Kanab where we find a place in the library. Now Dick can log our found caches. That is important because the State of Utah give a souvenir for every three found caches in a district. And around Kanab we found three Geo-tour caches.

Meanwhile, I walk around in Kanab, search for caches and I am surprised at finding balls around recreation places in this town where everyone can play. In the Netherlands they would disappear within half a day. Around 1 pm we leave Kanab.

Talking to the Ranger near Mormon trailer

It’s beautiful weather and we don’t want to drive far so we stop in Pipe Spring National Monument on the campground. It is a beautiful campground, $ 20 not expensive, few people, great showers, Wi-Fi, no trees and a magnificent view over the plain to the North Rim of the Grand Canyon.

Again we walk around the orchard of Pipe Spring. Ofcourse I cannot resist to walk to the livestock, the funny chickens, even their legs are covered with feathers, the Texan Longhorns and the horses. Meanwhile Dick talks to a ranger sitting next to one of the Mormon wagons at a fire place. Finally, end afternoon, we are back at our campground where we still enjoy the last rays of sunshine.

As soon as the Sun is gone it directly cools off till 50 degrees and at night we see a beautiful starry sky and an almost full moon. Saturday October 7th Dick celebrates a special birthday, he‘ll be 70.

Actually you cannot speak about a celebration as there are only two of us but we drive to St. George in Utah and hope to find a restaurant where we can celebrate. Dick says there also should be a cake with candles but I don’t have the ingredients nor a recipe on hand (Susan, I miss you) so when we arrive in St. George we look for a cake to buy. There are cakes but incredibly large and only Halloween ones and to give Dick a cake with a spider? Susan directly should bake one and put candles on it, but Dick will have to do with a muffin. Unfortunately, we are not allowed to spend the night in St. George at Walmart so we drive to Washington, Utah and find at Walmart signs “No Overnight Parking”.


Thai birthday diner

The Walmart employee says that no one cares about the signs and the police rarely intervene so we stay. On the other side of the road is a Royal Thai Cuisine restaurant where we want to have dinner. A good choice because the food is more than excellent. Despite the noise, there are 18 RV’s on the parking lot and some trucks with a humming motor, we sleep well and wake up at 8 am. We are back in Utah so we have mountain time again. And ofcourse I forget to put our clock forward. Over the US-18 we drive North. It’s really quiet on the road but it is Sunday morning. Regularly we stop to search some caches (also in St. George, we want to have the souvenir) but further on we see nothing than endless plains bordered by mountain ranges. This corner of Utah is not really inhabited. Then we are back in Nevada, where we instantly win an hour (we don’t do anything but criss-crossing time borders).


Cathedral Gorge

We stop in Panaca, Nevada at a beautiful State Park “Cathedral Gorge”. Despite the fact that tomorrow it’s Columbus Day, so a long weekend, there are places in abundance and at # 13 we put our RV. Sitting in the sun with my laptop I write something for our website but after an hour we take our backpack, GPS and water and walk some trails. There are beautiful rock formations and canyons.

During our walk the wind is rising and a sand storm forms so when we return after 2 hours we cannot see anything and are covered with a layer of sand. But the walk in this beautiful park was more than worth it. Fortunately, this state park also has good hot showers so we can strip off our sand and have dinner. On Columbus Day, Monday October 9th, there is less wind and we clean the RV from dust and sand. A sand layer formed so it’s necessary. It is very cold and the temperature is 49 degrees. We fill up in Panaca, Nevada because the next 160 mile there is no gas-service, and then drive into the desert over inhospitable terrain and through barren plains, until we arrive in Crystal Springs, an oasis in the desert. Here it’s green and there are some tall trees, the effect of water.


ET – Highway

The Extra Terrestrial Highway, ET-highway, start in Crystal Springs, and this road is a Mecca for Geocachers because about every 500 feet is a cache hidden. Unfortunately all caches are film canisters under a pile of rocks along the side of the road, so after some pickups we are bored. In Rachel, NV, a couple of houses in the middle of nowhere, we also find only film canisters between the bushes in the desert so we decide to go on and drive to Tonopah. Every now and then we stop to get a cache. After a 215 miles drive, a lot because normally we drive no more than 100 to 110 mile a day, we stop in the Centre of Tonopah at a casino where we can stay overnight in the parking lot.


94 Credits won

Dick tries a slot machine in the smoky and dark casino, quite a different with the luxury gambling places  in Vegas, He wins 94 credits, will not collect, and eventually lose one whole dollar. The casino has a Chinese restaurant and the food smells delicious, so we order food but have our meal in the RV, it saves us a doggie bag. Even though it is fairly quiet in Tonopah and on the parking lot of the casino, in the course of the evening some trucks arrive. They decide to start their engines at 2.30 am and have them running for an hour before leaving. So we don’t have an undisturbed sleep but nevertheless we wake up early and I can Skype with my auntie Ank in time. My sister Hannah has reset her computer so Skype works again and over an hour we have a chat. We talk about her upcoming anniversary (93 years old) and the guests invited.  After finishing our breakfast we leave Tonopah, Nevada.


Death Valley weather

The last few days it’s so cold, despite the steel blue sky and sun, that we decide to drive to Death Valley to warm up. Unfortunately, 2 years ago there has been a mudslide at Scotty’s Castle and the road and part of the castle disappeared so we have to go to Beatty, Nevada, to enter the National Park. From 4220 feet altitude we descend in chilling tempo but we have a magnificent view of Death Valley below us. Our descent stops at 259 feet below sea level. No wonder it is warm here. It is bone-dry so the adiabatic temperature increase is almost 2 degree per 300 feet. At Furnace Creek, it’s 97 degrees and only one campground is open. High season did not start yet.  But there is enough place. After driving around a few laps on the campground, we find a large place with a view, only no shadow (the small sagebrush hardly give any shelter from the Sun) so Dick lowers the awning as soon as possible. We walk around and at the General store, near the Visitor Center, we have an ice cream. The temperature drops when the sun disappears behind the mountains so in the evening sitting outside, we have to put on long pants and a hoodie. It is 76 degrees but it feels colder after the heat of the day. Wednesday October 11-th we decide to stay another day.

After breakfast we drive to Badwater Basin, the lowest spot in Death Valley, 285 feet below sea level. The salt flat is dark and we need to walk at least 1,5 miles before we walk on the white colored salt. There are too many people walking on the salt plains.

Artist Palet in Death Valley

Our RV is 24’5” feet, so finally we may enter the Artist Palette drive, a narrow road twisting through the mountains with stunning views on the different colored rocks in Death Valley. Around 1 pm we are back on the campground. Once again I write some while Dick search for pictures and make coffee. Fortunately, there is a small breeze blowing so the temperature feels slightly less hot. It is 89 degrees. We are definitely warmed up.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor Arizona, Utah, Nevada and California – English version