ARIZONA en NEVADA (English version)

Arizona and Nevada 2018,  January 3rd until 13th

 

Ladies in Christmas Dress

Time flies when we stay in Holland. We just have the opportunity to visit my sister Hannah and her husband Henk before they leave for Italy to go skiing. That’s why we have an early Christmas with each other. Auntie Ank, Hannah and me have the same taste this time because everybody loves the Christmas outfit I bought at Walmart for the three of us and it also fits well. The real Christmas days are great too. We have a dinner on December 25th at Auntie Anks place, where we enjoy Susans recipes (Mile High Strawberry Pie and Chocolate Spiders). The next day we have a Christmas brunch with our diving club and a dinner party with our friends Thecla and Thomas and Sandra and Rene.

 

Working in the Firework Shop

Before we know it is December 28th and we work in the firework shop. It’s three days of hard work but always great to do and I can get rid of my energy. To our surprise Utah sent us a thick envelope with patches and a (fake) gold coin, we earned them by searching geocaches. We like the patches and I instantly want to visit the remaining counties to collect the other patches. Unfortunately we will not be able to do that this trip because it’s in the Northern part of the State of Utah. And now it’s too cold there. So we already have a destination for a next trip to the United States, next to visit all our friends. And then it’s January 3rd 2018. We say goodbye to everyone and travel back again with only 1 bag.

 

 

Hotel in Phoenix at midnight

 

This time, travelling is exhausting, we have two stopovers in Iceland and in Seattle, WA. As a result we arrive 24 hours later at 12 PM in our hotel in Phoenix. A nice hotel with rooms around a garden and swimming pool and not far from the airport. We don’t look around. We only want to go to bed. Because of the long journey we sleep till 8 am the next morning. Great because we immediately lose our jet lag.

 

 

 

Bakings waffles for breakfast

 

After a good breakfast in the hotel, Dick makes fresh waffles, they taste good with whipped cream, we take the hotel shuttle to the airport from which a Taxi Van drive to Tucson. Although we arrive way too early on Phoenix airport, we are lucky, there are seats in an earlier taxi, so two hours before planned, we’re heading towards Tucson, AZ.

 

We phone Mike and Susan and when we arrive in Tucson, they already wait for us. It feels like coming home. When we arrive at “Mike and Susans RV Park” Penny, the beagle, comes out and we cannot get rid of her (a missing part of her pack is back and the (empty) RV in the garden is inhabited again. We have so much to tell to each other. Because it’s still early in the afternoon we drive to Macy. We are on a mission. Thecla like to have special salad hands. Unfortunately, they are not for sale and also the beautiful black sweater I want to buy (a previously purchased one I gave to Auntie Ank, it fits her incredibly well) is not for sale at Macy. When Target (salad hands) nor an outdoor shop (my North Face sweater) can deliver, Mike has an solution, we have to order everything online. I did not think about that possibility.

 

Salad hands arrived

 

Genie (Susan’s sister) and her husband David are asked to order because they can order with faster delivery and moments later the confirmation is there, the salad hands will be delivered on Sunday.

I waited too long to order the black Northface sweater so we never will get it on time at Mike and Susans place but a phone call to Roadrunners RV-park, in Las Vegas, give the answer. Zappos can sent my package there. That means our route to the East will pass Las Vegas, Nevada. We don’t mind because both of us love this city and Roadrunners RV park. The days with Mike and Susan fly by.

 

 

Gaslight Theatre

 

 

Friday night we visit a theater show at the Gaslight theatre. “The Lone Stranger” is played, a melodrama. It is awesome!. In the theatre, chairs are placed around tables, so we can order a meal during the show, and of course, there are baskets with popcorn on the tables.

Susan arranged great places, next to the life music (it doesn’t give inconvenience) and at the first few rows so we have a magnificent view on the stage. We enjoy the melodrama and the show takes us back to the Wild West era in Texas. Of course, the “Ranger” overpowers the bad guys and put them in jail. When we think that the performance is over, another program of country and western music follows (we also enjoy) and at 11 pm we drive back home. We had a great night together with Susan and Mike. Performances in such small theaters are really worth to visit and enjoying a meal during the performance is quite particular.

 

View from Mount Lemon

Although it is not really warm outside, at night, the temperature drops till 39 degrees, on Saturday morning the sky is blue and the sun shines so we drive with beautiful weather to Mount Lemon.

This high mountain is located in the backyard of Mike and Susan and within a few miles we arrive from desert vegetation to alpine conditions. Unfortunately, it didn’t snow for some time so the slopes are still impassable with skies. Too bad, because I would love to ski up here. But we enjoy the view of the desert plain far below us and outside on a bench we enjoy a delicious hot chocolate milk and Dutch caramel cookie.  Sunday January 7th flies too. We sit outside because the temperature is around 78 degrees and we talk and talk and talk. We don’t stop sharing stories and our friendship deepens. Dick is successful in booking a hotel room in Baltimore. We need that when we deliver our RV end of April in the harbor of Baltimore before flying back home and, as time pass by, rooms will be more expensive.

 

Little Anthony’s Diner

In the afternoon we drive again to the Gaslight Theatre, there is also a real American Diner, Little Anthony’s, and we have lunch. The burgers are excellent, but there is so much meat and so many fries that we are completely satisfied. It also means that there is no cooking at night, we don’t eat anymore. The previous day, Saturday, my cooking didn’t mean anything either. Mike prepared the pork filets on the grill and you can’t say that unscrewing a jar of potato salad is cooking. But the result: Grilled Filet and Potato Salad, tasted good and that counts. And then it’s Monday January 8th, Mike and Susan’s 41 anniversary. It’s great we can congratulate them in person. After a delicious breakfast and with a bag of cookies, Susan baked them in the morning (she really is a cooking wonder) we leave Mike and Susan’s House to start the last part of our great journey through America.

Until now this journey gave us a lot of pleasure and the company of good friends. Slowly we drive North, of course not on the Interstate but via small roads, to Florence, AZ. The prison shop no longer exists but Mike found out that the prisoners sell their stuff in Mc Farland State park. We find a metal set of Quails and a lovely metal bird table so we are satisfied and even more when we get a nice spot in Lost Dutchman State Park.

 

Superstitious Mountain

The temperature is not so cold so we sit outside and enjoy the Superstitious Mountains in the background. As the sun disappears behind the mountains around 5 pm, the temperature drops directly to 40 degrees and we have to go to inside. Tuesday January 9th there are more clouds. The forecast told us a cold front from California will pass.

We drive through the town of Phoenix, look around at the outdoor shop of Cabela’s and after driving all kinds of small roads, leading us through the desert, we arrive in Parker, Arizona where we stay at Walmart. Not a bad place to be because while it rains hard outside we walk around in Walmart. Unfortunately, this Walmart has no hairdresser so my exuberant hair has to stay. During the night the parking fills up with RV’s, more than 35 cars stay on the parking lot.

 

London Bridge in Lake Havasu

Next morning the black clouds are gone, so when we arrive in Lake Havasu we can walk around in the sun near “London Bridge”. This London Bridge looks very European, and that’s right because it’s a bridge from London. In 1831, this bridge was built, but could not stand the increasing traffic in the 20th century in London, the bridge sagged further and further so the city of London decided to sell London Bridge. The founder of Lake Havasu, Robert McCulloch, was the happy buyer.  After numbering each stone, London Bridge was dismantled, shipped to America and rebuilt at Lake Havasu as the world’s largest puzzle. Now, at this place, you feel like you are in England. Finally we leave this pleasant place and drive further north. The road leads through California and we have to pass an inspection station. Fortunately, only fresh fruit (we don’t have) is a problem. Our lettuce, cucumber and tomatoes are allowed to bring in. The distance we drive in California is not long and soon we are back in Arizona where at Catherina’s landing, in Lake Mead National Recreation Area near the Colorado River, we find a beautiful campground.

 

Quails on the campground

We enjoy Susans chocolate oatmeal cookies, a Roadrunner and large group of Quails. What a great place to stay. But we want to continue, to Las Vegas, so we leave Thursday morning. It is not a long drive to Las Vegas and because we pass another time zone (back in Pacific time) we also win an hour. At 11 am we find a place on Road runners RV park at Boulder Highway. Although this campground has many snowbirds, it is still possible to select a spot. After paying the campground I take my bike and ride to Walmart, in front of Sam’s Town. Here is a hairdresser because in October my hair was cut here (according to Dick cut to waste). Unfortunately, there is a line but I can make an appointment at 4pm, so late afternoon I return with short hair (too short)

But for me it feels great not to have long curly hair. In the evening we walk to Sam’s Town (we always do when we are in Vegas) to enjoy a dinner buffet. Of course we eat too much but that’s inevitable when there is so much food.  Friday January 11th, we wake up early, because of the time difference with Arizona. After breakfast we drive the RV to Barnes & Noble, a bookstore in Henderson. I need a new planner. Unfortunately, my 18-month planner isn’t available any longer so I end up buying a year planner. Although it’s better to have a planner who covers the turn of the year. As we are on the road we also stop at Walmart so that we can buy water and soda’s.

 

RV-inspection, real bad quality

At 2 pm we are back at the campground and sitting in the warm sunrays we enjoy a hot chocolate milk (with whipped cream) and a muffin. After that we walk to the RV dealer at the other side of Boulder Highway. We think about buying an RV here so we can come back more regularly. We see some nice, but also expensive, motorhomes. Unfortunately the construction is disappointing. Under the couch is rough and loose underlayment. And that at a price of around $ 100.000,-. We definitely will not buy an RV like that. Now we only will look for a four-wheel drive truck with an RV on top. I know we are spoiled with the quality and materials used at European RV’s. When we are back at the campground I finally sit down to write for our website.

It’s good in the sun although there is a chilly breeze.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor ARIZONA en NEVADA (English version)

ARIZONA en NEVADA

Arizona en Nevada 2018, 3 tot 13 januari

De tijd in Nederland vliegt om.

Lady in Christmas Dress

We zien nog net mijn zusje Hannah en haar man Henk voordat die naar de wintersport in Italy vertrekken. Terwijl we met elkaar een vroege kerst vieren blijkt dat Tante Ank, Hannah en ik alle drie de van Walmart meegenomen feestkleding leuk vinden en deze ons ook nog goed past. De echte kerstdagen vliegen om. Naast een voortreffelijk diner op 1e kerstdag bij tante Ank, waar we smullen van Susans recepten (Mile High Strawberry Pie  en Chocolate Spiders). We hebben een gezellige kerstbrunch met de duikclub en een etentje met onze vrienden Thecla en Thomas en Sandra en Rene.

 

Working in the Firework Shop

 

Voor we er erg in hebben is het 28 december en staan we in de vuurwerkwinkel om ons steentje bij te dragen aan de vuurwerkverkoop. Het is drie dagen hard werken en sjouwen maar altijd gezellig en een uitlaatklep voor overtollige energie. Tot onze grote verrassing arriveert vanuit Utah een dikke enveloppe met patches en een (namaak) gouden munt, verdiend met het zoeken van geocaches. Wat opgestuurd is valt zo in de smaak dat ik direct de ontbrekende provincies in Utah wil bezoeken om de resterende patches te verzamelen. Helaas zal dat deze trip niet meer lukken want die bevinden zich allen in het noorden van de staat Utah waar het dit jaargetijde echt te koud is. We hebben dus alvast een bestemming voor een volgende reis naar de USA. Uiteindelijk is het 3 januari 2018. We hebben afscheid genomen van iedereen die ons lief is en reizen met slechts 1 tas opnieuw af naar de USA.

 

Hotel in Phoenix at midnight

 

Dit keer is de reis bijzonder vermoeiend, we moeten 2 x overstappen, zowel in IJsland als Seattle, met als gevolg dat we pas 24 uur later om 23.30 uur in ons hotel in Phoenix arriveren. Een schitterend gelegen hotel met kamers rond een binnentuin en zwembad en niet ver van het vliegveld. Veel tijd om rond te kijken hebben we niet. We willen slechts een ding en dat is ons bed induiken. Doordat we zo’n lange reis gehad hebben slapen we door tot de volgende morgen 8 uur. Wel fijn want we zijn meteen over onze jetlag.

 

 

Bakings waffles for breakfast

Na een goed ontbijt in het hotel, Dick maakt verse wafels die goed smaken met slagroom, pakken we het hotelbusje naar het vliegveld vanwaar de Taxi Van naar Tucson vertrekt. Hoewel we veel te vroeg op Phoenix airport arriveren, blijkt er ruimte in een eerdere taxi dus twee uur vroeger dan gepland zijn we op weg naar Tucson. Mike en Susan hebben we snel ingeseind en als we in Tucson arriveren, staan zij al op ons te wachten. Wat voelt dit als thuiskomen. Als we bij “Mike en Susans RV Park” arriveren is Penny, de beagle, buiten zinnen (een missend deel van haar family is terug en de in de tuin (leeg)staande camper weer bewoond. Wat hebben we weer veel aan elkaar te vertellen. Doordat we zo vroeg zijn gearriveerd pakken we in de middag de auto naar Macy. We zijn op een mission. Thecla wil graag speciaal slabestek hebben maar helaas, dat is nergens te koop en ook de mooie zwarte fleecetrui die ik wil hebben (een eerder gekocht exemplaar heb ik aan tante Ank gegeven en dat staat haar ongelooflijk goed) is bij Macy evenmin te koop. Als blijkt dat ook Target (slabestek) en een outdoor shop (Northface trui) geen van beide artikelen kan leveren vindt Mike de oplossing door alles online te bestellen.

 

Salad hands arrived

Zelf had ik er niet aan gedacht. Genie (Susans zuster) en haar man David worden ingeschakeld want zij kunnen bestellen met snellere levering en even later is de bevestiging binnen dat het slabestek zondag zal worden afgeleverd. Met de bestelling van de zwarte Northface trui wacht ik te lang zodat we die nooit meer op tijd bij Mike en Susan kunnen krijgen maar een telefoontje naar Roadrunners RV park biedt uitkomst en het pakketje kan door Zappos daar naar toe gestuurd worden. Dat betekent meteen dat de route naar het oosten nog even via Las Vegas in Nevada zal lopen. Geen straf voor ons want beiden zijn we verzot op zowel de stad als Roadrunners RV park. De dagen bij Mike en Susan vliegen om. Vrijdag gaan we met elkaar naar een theatervoorstelling in het Gaslight Theater. “The Lone Stranger” wordt gespeeld, een melodrama gebaseerd op het verhaal “De Lone Ranger. Het is een belevenis.

 

Gaslight Theatre

 

In de zaal staan de stoelen rondom tafeltjes zodat we een maaltijd kunnen bestellen en die tijdens de voorstelling nuttigen en natuurlijk ontbreekt ook de bak popcorn niet op de tafels. Susan heeft schitterende plaatsen geregeld, naast de life muziek (waar je trouwens geen overlast van hebt) en vooraan zodat we een schitterend zicht hebben op het podium. Het is genieten en de voorstelling brengt ons naar de wildwest tijden in Texas. Natuurlijk zorgt de “Ranger” ervoor dat de slechteriken uiteindelijk overmeesterd en afgevoerd worden. Als we denken dat de voorstelling afgelopen is blijkt er nog een programma van country- en western muziek te volgen (ook genieten) en uiteindelijk rijden we pas tegen 11 uur ’s avonds terug naar huis. Wat een fantastische avond hebben Susan en Mike ons bezorgd. Voorstellingen in dergelijke kleine theaters zijn echt de moeite waard en dat je dan nog heerlijk een maaltijd kunt nuttigen is helemaal bijzonder. Hoewel het buiten niet echt warm is, ’s nachts daalt de temperatuur zelfs naar 8 graden, is de lucht staalblauw en schijnt overdag de zon volop zodat we met schitterend weer zaterdag Mount Lemon oprijden. Het is apart om in de achtertuin van Mike en Susan zo’n hoge berg te vinden waardoor we van een woestijn vegetatie in alpine condities komen. Helaas heeft het al enige tijd niet meer zich gesneeuwd zodat de skipistes nog onbegaanbaar zijn. Wel jammer want wat had ik hier graag een paar uurtjes willen skiën.

 

View from Mount Lemon

Maar samen rondlopen, genieten van het uitzicht op de woestijnvlakte diep beneden ons en buiten op een bankje een heerlijke warme chocolademelk drinken is ook heel gezellig. Ook zondag 7 januari vliegt om, we kunnen heerlijk buiten zitten, de temperatuur loopt tegen de 24 graden, en we praten en praten en praten. We krijgen er geen genoeg van om samen ervaringen te delen en onze vriendschap verdiept zich. Ook lukt het Dick ons hotel in Baltimore te boeken. Weliswaar hebben we pas eind april een kamer nodig (als we de camper weer afleveren in de haven van Baltimore-Maryland) maar de kamer zal, naarmate de tijd verstrijkt, steeds duurder worden.

 

 

 

Little Anthony’s Diner

 

In de middag rijden we opnieuw naar het Gaslight Theatre waar zich ook een echte Amerikaanse Diner, Little Anthony’s, bevindt waar we gaan eten, voortreffelijk klaargemaakte burgers, maar zo groot en met zoveel frietekes dat we na afloop geen hap meer kunnen eten. Dat betekent dat van koken door mij ’s avonds niet veel komt, we eten namelijk niet meer. En dat terwijl de dag ervoor, op zaterdag, mijn koken ook al weinig voorstelde. Mike maakte toen de varkensfilet op de gril klaar en het openen door mij van een enorme bak aardappelsalade kan ook niet echt koken genoemd worden. Wel smaakte alles erg goed.

En dan is het maandag 8 januari, de 41 trouwdag van Mike en Susan. Wat is het leuk dat we Mike en Susan persoonlijk kunnen feliciteren. Na een heerlijk ontbijt en met een zak koekjes, die Susan nog snel even maakt (wat is zij toch een kookwonder) verlaten we uiteindelijk Mike en Susans huis om aan de laatste 4 maanden van onze schitterende reis door Amerika te beginnen. Een reis die ons tot op heden heel veel vreugde heeft gegeven en waarbij we veel hebben mogen genieten van het gezelschap van goede vrienden. Langzaam rijden we noordwaarts, natuurlijk niet over de Interstate maar via binnenwegen naar Florence, AZ. De prisonshop bestaat niet meer maar Mike heeft uitgezocht dat de spullen die de gevangenen maken nu in Mc Farland State park verkocht worden. We vinden er een leuke set Quails en een mooi metalen vogelhuisje dus tevreden rijden we verder.

 

Superstitious Mountain

Als we tegen drie uur ook nog een plekje kunnen bemachtigen in Lost Dutchman State Park is het helemaal goed. De temperatuur is zodanig dat we lekker nog even buiten kunnen zitten en genieten van de Superstitious Mountains op de achtergrond. Als de zon rond 5 uur achter de bergen verdwijnt, zakt de temperatuur direct naar 8 graden en moeten we naar binnen. Dinsdag 9 januari is er veel meer bewolking, wat ook de verwachting was, een koufront uit California passeert. We rijden dwars door Phoenix, kijken rond bij de outdoor shop van Cabela’s en na allerlei binnenwegen die ons dwars door de woestijn leiden, arriveren we in Parker, Arizona waar we bij Walmart overnachten. Geen slechte plek om te vertoeven want terwijl het buiten regelmatig heel hard regent lopen wij droog in Walmart rond. Helaas heeft deze Walmart geen kapper zodat mijn uitbundige haardos nog niet geknipt kan worden. In de loop van de avond stroomt het parkeerterrein vol met campers en caravans zodat we uiteindelijk met meer dan 35 wagens hier overnachten.

 

London Bridge in Lake Havasu

Gelukkig zijn de zwarte wolken de volgende ochtend, woensdag 10 januari verdwenen, zodat als we in de loop van de ochtend in Lake Havasu arriveren we in het zonnetje de “London Bridge” kunnen bekijken. De London Bridge ziet er erg Europees uit en dat klopt want hij komt uit London. In 1831 werd de brug gebouwd, maar kon het toenemende verkeer in de 20e eeuw in London niet aan en de brug verzakte steeds verder zodat de London besloot de brug te verkopen. Uiteindelijk bleek de stichter van Lake Havasu, Robert McCulloch de gelukkige bieder. Nadat iedere steen genummerd was werd London Bridge afgebroken, naar America verscheept en als ’s werelds grootste puzzel in Lake Havasu herbouwd. Je voelt je nu op deze plek even in Engeland. Uiteindelijk scheuren we ons los van deze aangename plek en rijden verder naar het noorden. De weg voert door California waardoor we een inspectie station passeren. Gelukkig is alleen vers fruit een probleem, wat we niet bij ons hebben. Onze sla, komkommer en tomaat mag gewoon meegenomen worden.

 

Quails on the campground

De afstand door California is niet lang en snel zijn we terug in Arizona waar we bij Catherina’s landing in Lake Mead National Recreation Area aan de Colorado River een schitterende campground vinden. We genieten van Susans chocolate oatmeal cookies, een Roadrunner en grote groep Quails (loopvogels). Wat is dit een prachtige plek om te verblijven. Maar we willen verder, naar Las Vegas, zodat we donderdag toch vertrekken. Het is niet ver meer naar Las Vegas en omdat we weer eens een tijdszone passeren, terug in Pacific time, winnen we ook nog een uur. Dat maakt dat we nog in de ochtend een plaatsje zoeken op Roadrunners RV park aan Boulder Highway. Hoewel het duidelijk drukker is (door de vele snowbirds) is er nog steeds een mogelijkheid om te kiezen uit plekjes. Nadat de camper staat pak ik de fiets en rijd naar Walmart tegenover Sam’s Town. Hier is zeker een kapper want begin oktober heb ik hier mijn haar laten (ver)knippen. Helaas er is een enorme wachtrij maar om 4 uur kan ik alsnog terecht zodat ik uiteindelijk eind van de middag met net en kort (te kort naar Dick’s zin) geknipt haar terug kom naar onze camper. Heerlijk voelt het weer om geen lang krullend haar te hebben. ‘s Avonds lopen we naar Sam’s Town om zoals eerdere keren te genieten van een heerlijk buffet. Natuurlijk eten we te veel maar dat kan ook eigenlijk niet anders als er zoveel lekkers staat. Vrijdag 11 januari zijn we al vroeg wakker, gevolg van het uur tijdsverschil met Arizona. Na een lekker ontbijt pakken we de camper en rijden naar Barnes & Nobles, een boekhandel. Ik moet namelijk een nieuwe agenda hebben. Helaas blijkt de 18 maands agenda niet leverbaar zodat ik uiteindelijk een jaaragenda koop. Wel jammer want het is heerlijk om een agenda te hebben die over de jaarwisseling reikt. Daar we toch met de camper op weg zijn stoppen we ook even bij Walmart zodat we water kunnen inslaan. Het is onvoorstelbaar hoeveel water we hier gebruiken om te drinken. Uiteindelijk zijn we terug op de camping en kunnen in het warme zonnetje genieten van een warme chocolade melk (met slagroom) en een muffin.

 

RV-inspection, real bad quality

In de middag lopen we naar de overzijde van Boulder Highway waar zich een camperdealer bevindt. Nog steeds spelen we met de gedachte om hier een camper te kopen zodat we regelmatiger naar de USA terug kunnen. We zien enkele mooie maar ook dure campers. Helaas is de constructie wat tegenvallend. Ik schrik als ik zie dat onder het kussen van de bank een ruwe, onbewerkte en losliggende plaat underlayment ligt. En dat bij een prijs van rond de 100.000 dollar. Een dergelijke camper wordt het dus niet. We gaan nu alleen nog kijken naar een four-wheel drive truck waar een RV op geplaatst kan worden. Inmiddels weet ik wel dat wij erg verwend zijn met de afwerking en gebruikte materialen bij Europese campers. Als we terug zijn op de camping ga ik eindelijk weer eens achter de laptop zitten om voor de website te schrijven. Heerlijk in het zonnetje alhoewel er een kil windje blijft waaien.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

CALIFORNIA and ARIZONA – English version

California and Arizona, December 7th until December 19th 2017

When I am done with our administration I go outside to climb some rocks in Jumbo Campground in Joshua National park to watch the sunset. Dick still thinks a sunset isn’t really special (the sun sets everyday) so he stay inside, but I always like this magic moment. When I return to our RV, a high fire is burning at our neighbors who left their place. Everywhere on the ground are donuts and a huge pile of ice cubes, a feast for the jackrabbits. It’s difficult to extinguish the fire so I take a chair to sit next to it.

 

Cholla Cactus Garden

For some time that’s OK because the high flames sufficiently warm me but after about half an hour the outside temperature is really too cold. Dick has not even bothered to get outside because he thinks it’s madness to sit outside with a temperature of 40 degrees. After throwing huge amounts of sand over the still burning fire I leave. This fire can’t hurt anymore. The next day the wind is less and thus the outside temperature feels a lot more pleasant. We drive through Joshua NP to the South, stop at the Cholla gardens, where beautiful cactus grow, we listen to music from the sixties, played by some hippies on the car park and dump our grey -and black water at Cottonwood campground. At 10 am we leave Joshua NP and drive through a gorgeous box canyon with wild rocks. This is awesome.

 

Citrus fruit – Mecca

There cannot be a greater contrast when we arrive in Mecca, CA, surrounded by fields of citrus trees, grape vines, and peppers.

It’s incredible how water can change an area. Mecca is located near Salton Lake, a huge lake, and as the name suggests, a salt lake. We drive along and suddenly we see a State Park with a campground. We cannot resist the temptation to have a look and take the junction. There is a beautiful spot right at the lake and the rest of the afternoon we sit outside in shorts. It is warm, around 78 degrees.

 

Shells at Salton Lake

 

To reach the lake we have to walk over a thick layer of shells, regularly we find skeletons of Tilapia fish. They flourish excellent in this lake. Of course we make a campfire when it’s getting dark and Dick prepare delicious steaks on the grill. This place is definitely worth to return to. The night is clear with incredible stars and a temperature of 51 degrees. The next morning is cloudy, but the temperature is still good. Slowly we drive to the South and of course we meet the first border patrols. We are only 60 mile from the border with Mexico. We take the narrow roads through the fields because we want to see the Imperial Sand dunes.

A huge area full of dunes, a Valhalla for the off-road motorcycles and OHV carts. I would love to have a buggy to race these sand dunes. Jealous I look at the many vehicles and engines racing around us. But we don’t have an OHV or motor and have to continue.

 

Motor crosser at the sand dunes

So, after taking many pictures at a high viewpoint over the sand dunes, we continue. Now through a stone desert. We are the only ones on this road driving around. At 11 am we arrive at Yuma. This town is located at the border. We arrived in Arizona, so again we cross a time boundary. This time we lose an hour, it is 12 am. After some shopping in Yuma, we decide to stay here at Walmart. Despite the signs that it is forbidden to stay here, the employees tell us that nobody is sending you away, so we’ll risk it. I don’t mind because I have to go to the hairdresser and love to look around in Walmart. Dick also wants to go shopping and together we walk inside Walmart. As there’s a long line for the hairdresser and I don’t want to wait so long, we go together. We buy some small things, we don’t need but love to have, and the rest of the afternoon (not long, because walking around at Walmart takes hours) we read, work on the website and of course talk a lot about anything and everything. Traveling around in an RV brings you close to each other and after travelled over 7 months I am no longer afraid that our marriage will not hold (something I was afraid of the first time, 6 years ago, when we decided to travel for a year).

 

Organ Pipe Cactus National Monument

Sunday December 10th we leave for “Organ Pipe National Monument”. The road through Mexico is 50 miles shorter but then we have to affect insurance, not really easy on Sunday morning.

We take the USA road through an inhospitable area and of course we regularly pass border controls. We are not really far from the Mexican border. Along the Interstate are huge RV Parks for the snowbirds (people from the northern part of this magnificent continent who spend the winter in this part to avoid the cold in their own region). I just do not understand why someone chooses a RV park almost bordering the Interstate. It allows you to suffer the traffic noise. At Gila Bend, AZ, we leave the Interstate and drive south to Organ Pipe National Monument. This is still one of our favorite parks, always quiet and with plenty of room.

 

 

Cactus Wren

Of course Dick has to drive some laps around the almost empty campground before I find the right place to park (all the places are really the same).  And then we enjoy the silence, the Cactus Wren and Quails, flying and walking around. Despite the many clouds and lack of Sun (but also lack of wind) it’s around 68 degrees and nice to sit outside. Of course, I also like to climb the hill nearby from where I have a magnificent view over the surrounding plain and the Mexican border.

Monday December 11th we decide to stay another day because we like to hear the ranger chat and if possible take the excursion to the border patrol. Unfortunately, when we arrive at the Visitor Center, we hear that these ranger programs don’t start before January. It’s a pity but we still stay, the thermometer rises slowly and in the afternoon it is around 78 degrees, the sky is steel-blue and the Sun is shining. It’s nice here.

 

The Visitor Center has Wi-Fi and Dick can publish. After that we drive back to the campground. Our pay tag is gone so we walk to the camp host. He took it away because he thought, as nothing was left on our place, that we had left.  Of course we talk a while and the rest of the afternoon we enjoy the warm temperatures. I look at the brochures we took the past weeks and Dick covers our new road atlas. After 7 months of intensive use, the old one has to be replaced. At 4.15 pm the Sun disappears behind the mountains and directly the temperature drops down. After the heat of the day outside it’s not pleasant anymore.

 

CAA-Cache at Picacho Peak

We leave Organ Pipe National Monument at 10.30 am on Tuesday December 12, because we have to check our mail at the Visitor Center and we also talk to a German couple. They have problems with burning red lights on their dashboard.

Our goal today is the Cache Across America of Arizona, West of Tucson. Our Hakuna takes us through the Sonora desert over quiet roads. Regularly we are stopped by a border patrol, checking our passports, asking who we are and where we go. However we may always continue after a friendly chat. After driving through an endless desert landscape with sand and bushes we finally come back to civilization. Around us are fields with cotton and then we arrive at Picacho peak, a distinguish mountain peak in the middle of the desert. We drive our RV over an unpaved road until the road is too bumpy and walk to the cache. It’s there, between huge cactus, and we can write our name in the log. As we are close to Oro Valley, AZ, we try to stay at Walmart but this Walmart as well as another one tell us that it is forbidden to stay overnight.

 

Saguaro – Catalina State Park

So we drive to the nearby Catalina State Park. There is a nice spot for the night. Unlike Organ Pipe it’s considerably colder here and sit outside is not agreeable. We walk in the park to view the many huge cacti here, as if we did not see sufficiently cacti in Organ Pipe National Monument.

Wednesday December 13th after dumping our grey- and black water we drive to Camping World. In the brochure we have read that an air compressor with enough power for our RV tires is on sale. Unfortunately, the pump is sold out just like the weather station, but we find a (high) step, very suitable for fixing our insulating blanket. So we don’t leave without anything. Over Interstate 10 we drive east. The road takes us through Texas Canyon with magnificent rock formations and at 3 pm we arrive in Chiricahua National Monument.

 

 

Chiricuhua National Monument

 

At the Visitor Center we get our stamp and then, surprising, we find out that 6 years ago, we have been here on the exact same date, December 13th. Neither of us remember we’ve ever been here and then the ranger tell us that there was a huge fire 6 years ago, so we probably did not go beyond the visitor center. There is a campground in the canyon and we’re happy to find a place. Not because it is so busy but because many of the spots seem to be very small and narrow and our car just not fit in. We already have some trouble to get into the campground because we have a deep gully to cross and the bottom of our RV scrapes the ground. But finally we take place # 13. We have to because 6 years ago we visited December 13th, we married on the 13th and we live on # 13. Our place keeps the sun fairly long so we drink our hot chocolate (of course with whipped cream) outside. But when the last sunrays disappear behind the mountain it’s so cold that inside it’s more pleasant. To be on the safe side we put our insulating blanket in the front window. It will be cold, we are at 5330 feet. A wise decision because the night is really cold and clear and the stars are brilliant.

 

View from Massai Point

After having breakfast on Thursday morning we see the sun appear over the mountains and drive the beautiful Bonita Canyon of Chiricahua National Monument. The rock formations are incredible here. Sometimes there are huge pillars but there are also rocks piled up and sometimes a boulder balance on the rock below. We slowly climb up through the canyon until we are on the rim from where we have a magnificent view on the desert plain. At the highest point, Massai point, 6860 feet, we hike a trail. It gives us not only a view of the desert below us but also let us enjoy the rock formations which made this park to get its status as National Monument. It’s great to be here, we enjoy!  Despite the 6 year old stamp in our park passport, we both know that we have never ever been here. Then, after taking one last picture of this beautiful place, we slowly leave this park and head to Kartchner Caverns State Park. In the middle of the desert, in Zunizona we find a laundromat at a thrift store, so we stop. Our laundry bag protrudes, we did not do laundry for 8 days. It’s really quiet here and we have all the machines for our self. When everything is clean and stowed away we continue.

 

Tombstone Sheriff Wyat and deputies

At 3 am we arrive in Tombstone. I want to stop to see if there is a used bookstore, so we park our RV in a huge parking lot near Main Street.

When we see the car of a Marshall, I walk up to it and ask if I may stay overnight in the parking lot. Once or twice the Marshall answers that this not ought to be. Do I have a pleading look or a sad look, I don’t know, but finally the Marshall says:  “it is for 1 night?  We never had this conversation” and so we‘ll stay for the night on the empty parking lot. It gives us the opportunity to walk through Tombstone on a snail’s pace. This town has a gunfight for tourists and we decide to buy a ticket. It’s not really spectacular but that is because I don’t know that this gunfight represents an event from the year 1880. When we also visit the Tombstone Historama, where this event is retold and showed (a combination of a diorama and movie from 1963) this dawn upon us.

And when we also get a newspaper from the year 1880 in which the whole story is explained, the gunfight come to life. At half past five it’s so cold that, with only our shorts and hoodies, it’s not pleasant to be outside. We walk back, on the wooden decking, through the now deserted streets to the parking lot, put on a down jacket and walk back to Main Street. There are only some inhabitants left. All the tourists left after the gunfight. We ask where the food tastes good and Crystal Palace is recommended, so we decide to have dinner there. Inside we enjoy the decorum around us. You feel like you’re really back in the late 1800. And indeed our burger is tasteful and also the draft beer is good.

After a last picture at the lighted Christmas tree in town, even in this western town everything is Christmas, we walk back to our RV and on take a journey to dreamland. After a quiet night on the parking lot, the Marshall left us undisturbed, we drive to Sierra Vista, where we check our mail before continuing to Kartchner Caverns State Park. There the campground prices doubled in regard to three years ago, now $30 a night.

 

Sunset at PIMA Fairgrounds

We don’t want to pay this price so we leave. Near the western part of Saguaro NP is a campground with significantly better prices. We have to go to a campground because we want to dump our grey- and black water before heading to Mike and Susan.

Close to Tucson we pass the Pima fairgrounds where we also can stay overnight for less, so we choose a place and the rest of the afternoon I try to find the things I want to bring with us to the Netherlands. Dick also has a giant job because for several hours he is busy with paperwork in order to get 11 patches and a gold coin from the Utah Geo Tour. Fortunately, there is a fairly strong

Wi-Fi on these fairgrounds so he can do this. We are both ready at 8 pm and have some left-over food, our refrigerator must be empty before we leave. The campground, actually a huge plain with gravel, is almost empty so, when the sun disappears behind the mountains, we have an excellent view. We really are amidst the desert, the sky colors bright red. Luckily, the wind that was really cold and blew hard all day, diminished.

 

Camping World shop Tucson

Saturday morning, December 16th we first dump our black – and grey water before we leave the fairgrounds. On our way to Mike and Susan we pass Camping World where, of course we stop to see or the tire pump already arrived. And Yes, after looking around (in a camping shop are always fun things to see) we leave with the pump and drive to Mike and Susan’s house. Once we arrive at their home, Susan comes out. It’s great to see them again. While Susan and I have a lot to talk about (always), Mike and Dick leave with measuring instruments and sometime later, they come in again, our RV is in Mike and Susan’s garden, next to their own RV.

 

Mike & Susan’s RV-park

The men succeeded to put both RV’s behind the fence. We have a great and safe place on “Mike and Susan’s RV Park”.

We talk and talk and talk, I spoil Penny, their Beagle and then it’s already 5 pm and Susan starts making food. It’s delicious Mexican food with very tender chicken. We really enjoy this food. Unfortunately the concert, Susan and Mike should go to, is cancelled so Mike put music on the huge TV screen and the rest of the evening we enjoy beautiful Christmas music in a wide variety. Mannheim Steamroller Orchestra, Trans-Siberian Orchestra and the Celtic Women. It is really nice to hear different versions of Christmas music. And it’s good that we enjoy this music together. When the third DVD is finished, it’s time to go to bed. Sunday morning, unlike other days, it’s bad weather. Regularly it rains hard and the clouds are down to the ground. During the day the clouds pull up and we see snow on the surrounding mountains, some inches of snow is fallen.

It is not warm, only 54 degrees. This is weather to stay at home near the fire place and so we do. We have breakfast with cereals, drink coffee and talk, talk and talk. Then I repack our bags because yesterday I’ve only thrown all our stuff in it. Again time flies. This morning Susan marinated huge pork chops and Mike put them on the grill. They not only smell good but it’s excellent when we eat them together with delicious peas and salad, it’s a great meal. Wooow, this taste good! In the evening, we watch a Christmas movie and a conference by John Pinette, a stout comedian with a conference (of course) about … food. Unfortunately John Pinette passed away too young. We laugh a lot and in the breakdown, during an interval, Dick successful check in. Unfortunately this time no two chairs in a row, we will have a neighbor.

After again a full night’s sleep Dick and I wake up, rested. Mike and Susan cannot really say that. Penny, their beagle, haunted around the whole night. Our presence so nearby and still unreachable (after all, we sleep in our RV in the garden), is sufficient reason for Penny not to sleep so Mike and Susan also did not get much sleep. Penny is overjoyed when she is allowed to come in Monday morning December 18th, after we showered. She can’t get enough to sniff both of us.

 

Breakfast with cereals

After breakfast we put the last stuff in our backpack, Dick shows Mike a few important things in our RV, just in case they will use it, and we talk and talk (that’s what good friends do). Of course we make some pictures and then Mike and Susan take us with their jeep to the Arizona Shuttle that will drive us from Tucson to Phoenix. We say goodbye and hope we will see each other again on January 4th next year. At 3 am we arrive at Sky Harbor airport in Phoenix. We have a small snack before we check in our bags and walk to the gate.

We only have to wait three hours before we can board. It’s not bad because I have to write for the website. At an outlet we work on our laptops and in the meantime we can charge our cell phones. And then it’s time to board the plane. Despite the fact that we regularly fly, we change airlines too often and therefore we have insufficient points to take advantage of the benefits of our frequent flyer card such as: first check-in. But because we sit at the end of the plane we may quickly board. Nobody shows up on the 3-rd  seat and when the flight attendants close the luggage boxes (so everyone is in), we know we have three seats for the two of us, quite a lot of space for the night. We sleep reasonable and tuesday morning we arrive in London, England. We don’t have to wait long at Heathrow. There is only time to have a Starbucks before we board again on the plane to Amsterdam. Eventually at 7.30 pm we get our luggage and within 15 minutes we can board the train home.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor CALIFORNIA and ARIZONA – English version

CALIFORNIA EN ARIZONA

California en Arizona, 7 december tot 19 december 2017

Als ik 7 december eindelijk klaar ben met onze administratie en even naar buiten loop om de ons omringende rotsen in Joshua Tree National Park te beklimmen om naar de zonsondergang te kijken, iets wat Dick niet echt bijzonder vindt (de zon gaat toch iedere dag onder) maar ik altijd als een magisch moment beschouw, zie ik een hoog vuur branden bij onze buren die klaarblijkelijk met de Noorderzon vertrokken zijn. Overal liggen donuts op de grond waar de haasjes zich aan te goed doen maar ook de enorme stapels ijsblokjes zijn voor deze dieren een echte traktatie. Daar ik het vuur niet echt uit krijg ga ik er met een krukje bij zitten.

Cholla Cactus Garden

Enige tijd lukt dat want word ik voldoende verwarmd door de hoge vlammen maar na zo’n half uurtje is de buitentemperatuur echt te laag en ga ik toch ook maar binnen zitten. Dick heeft niet eens de moeite genomen om buiten te komen want vond het gekkenwerk om met een temperatuur van maximaal 6 graden buiten te vertoeven. Na enorme hoeveelheden zand over het inmiddels niet fel brandend vuur te hebben geworpen kan ik met een gerust hart naar de camper terug. Het vuur kan geen kwaad meer. De volgende dag is de wind een stuk minder en daarmee voelt het buiten ook een stuk aangenamer. We rijden door Joshua naar het zuiden, stoppen natuurlijk even bij de Cholla Cactus Gardens met hun schitterende cacteeën, luisteren naar muziek uit de jaren zestig die enkele hippies op het parkeerterrein maken en dumpen ons grey- en black water bij Cottonwood campground. Om 10 uur verlaten we Joshua Tree National Park en komen door een schitterende box canyon met woeste rotspartijen.

 

Citrus fruit – Mecca

Wat is het hier mooi. Een groter contrast kan er niet zijn als we in Mecca door de bewerkte velden rijden, citrusbomen, wijnranken en paprika velden. Ongelooflijk hoe water een terrein kan veranderen. Mecca ligt aan het Salton Lake een enorm meer wat, zoals de naam doet vermoeden, zout is. We rijden er langs naar het zuiden en zien plotseling een State Park met waarschijnlijk een campground. We kunnen de verleiding niet weerstaan om er te kijken en buigen de weg af. Er blijkt vlak aan het meer een schitterend plekje te zijn en de rest van de middag zitten we in korte broek buiten. Het is warm, rond de 25 graden.

 

Shells at Salton Lake

Om bij het meer te komen moeten we over een dikke laag schelpen lopen waar we regelmatig geraamtes van Tilapia vissen, die hier uitstekend gedijen, zien liggen. Natuurlijk maken we ’s avonds een kampvuur en Dick bereid heerlijke steaks op de gril. Dit plekje is zeker de moeite waard om naar terug te keren. Na een schitterende heldere nacht met ongelooflijk veel sterren valt het wat tegen als we de volgende ochtend sluierbewolking zien. Maar de temperatuur is nog steeds goed en vannacht is het niet kouder dan 12 graden geworden. Langzaam rijden we verder naar het zuiden en natuurlijk verschijnen de eerste Border Patrols. We zitten immers slechts 60 mile van de grens met Mexico. We rijden over smalle weggetjes door de landerijen want natuurlijk willen we door de Imperial Sand Dunes rijden. Een enorm gebied vol met duinen die het walhalla vormen voor de off-road motoren en ATV’s.

 

Motor crosser at the sand dunes

Wat zou ik graag nu een buggy hebben om door deze zandduinen te racen. Jaloers kijk ik naar de vele wagens en motoren die rondcrossen. Maar wij willen door dus na het maken van vele foto’s op een hoog uitzichtpunt over de zandduinen rijden we verder. Nu door een stenen woestijn. Overal om ons heen is het verlaten, we zijn de enigen die over deze weg met een hoog woestijn gehalte rondrijden. Om 11 uur rijden we Yuma in, deze stad ligt net in Arizona en dus kruisen we weer eens een tijdsgrens. Ditmaal verliezen we een uur want het is meteen 12 uur. Na wat inkopen te hebben gedaan in Yuma en natuurlijk ook onze mail gecheckt te hebben besluiten we bij Walmart te blijven staan. Ondanks de borden dat het verboden is om hier te overnachten zeggen medewerkers van Walmart dat je niet weggestuurd wordt dus we wagen het erop. Ik vind het niet erg want moet en naar de kapper en wil wel weer eens gezellig rondsnuffelen in Walmart. Dick heeft er ook zin in en samen snuffelen we rond, kopen wat kleinigheden die we niet nodig hebben maar wel leuk vinden en de rest van de middag, dat is niet lang meer want rondsnuffelen bij Walmart kost uren, lezen we wat, werk ik aan de vertaling van ons stukje voor onze website en natuurlijk praten we veel over alles en nog wat. Zo rondtrekken op een klein oppervlakte brengt je toch wel heel dicht tot elkaar en na meer dan 7 maanden rondgetrokken te hebben ben ik nu niet meer bang dat ons huwelijk het niet uit zal houden (iets waar ik de eerste maal dat we een jaar rond gingen trekken toch wel mijn bedenkingen bij had).

 

Organ Pipe Cactus National Monument

Zondag 10 december zetten we “Organ Pipe Cactus National Monument” in de hakuna. De weg via Mexico is weliswaar 50 mile korter maar dan moeten we eerst nog een verzekering afsluiten wat op zondagochtend niet echt makkelijk is dus pakken we toch maar de weg door de USA die door onherbergzaam gebied voert en natuurlijk regelmatig langs Border control stations. We rijden immers niet echt ver van de grens met Mexico. Overal langs de Interstate zijn enorme RV-parken voor de “snowbirds”, de mensen uit het noordelijke deel van dit schitterende continent die in deze streken overwinteren en de koude in hun eigen regionen ontvluchten. Ik snap alleen niet waarom iemand in een park gaat zitten wat bijna tegen de Interstate is aangebouwd waardoor je toch last van verkeerslawaai moet hebben.  Bij Gila Bend verlaten we de Interstate en rijden pal zuid om 2 uur later bij Organ Pipe Cactus National Monument te arriveren. Dit blijft toch een van onze favoriete parken, altijd stil en dus volop ruimte.

 

Cactus Wren

Natuurlijk moet Dick enkele rondjes over de praktisch lege campground rijden voor ik het juiste plekje gevonden heb (de plaatsen zijn echt allemaal hetzelfde) en dan kunnen we genieten van de doodse stilte die hier heerst, de Cactus Wren en de Quails die hier rondvliegen en rondlopen. Ondanks de vele bewolking en het gebrek aan zon is het toch rond de 20 graden en lekker om buiten te zitten. Natuurlijk wil ik ook nog even de heuvel vlakbij beklimmen vanwaar een schitterend zicht is op de omringende vlakte en de Mexicaanse grens.

Maandag 11 december besluiten we nog een dagje hier te blijven want we willen graag het Ranger praatje horen en eventueel naar de lezing over de Border Patrol. Helaas als we bij het Visitor Center arriveren horen we dat Ranger programma’s pas in januari zullen starten en dat er in de december maand geen programma’s zijn. Jammer maar desondanks blijven we toch, de thermometer stijgt langzaam en in de middag is het rond de 26 graden, de lucht is staalblauw en de zon schijnt volop. Wat is het hier heerlijk. Het Visitor Center heeft wifi en dat is zodanig dat Dick kan publiceren. Daarna rijden we terug naar de campground. Onze betalingstag is verdwenen dus we lopen naar de camphost die deze had weggenomen. Daar er niets meer op onze plek stond dachten ze dat we vertrokken waren.  Natuurlijk praten we een tijdje met elkaar en de rest van de middag genieten we van de warme temperaturen. Ik zoek folders uit die we in de loop van de weken verzamel hebben en Dick kaft onze nieuwe Road atlas. De oude is na 7 maanden intensief gebruik wel aan vervanging toe. Om 16.15 uur verdwijnt de zon achter de bergen en direct is dat voelbaar aan de temperatuur. Na de warmte van de dag is het niet aangenaam meer buiten.

 

CAA-Cache at Picacho Peak

Dinsdag 12 december vertrekken we pas om half 11 uit Organ Pipe Cactus National Monument omdat we eerst nog even onze mail checken bij het Visitor Center en ook nog gezellig kletsen met een Duits stel dat ook onderweg is maar problemen hebben met rood brandende lampjes op hun dashboard. Ons doel vandaag is de Cache Across America van Arizona die zich westelijk van Tucson bevindt. Onze hakuna voert ons dwars door de Sonora desert over stille wegen. Alleen worden we regelmatig staande gehouden bij een Border Patrol die onze paspoorten checkt, vraagt wie we zijn en waar we naar toe gaan. Wij zijn echter geen doelgroep en kunnen na een gezellig praatje altijd weer doorrijden. Na een eindeloos woestijnlandschap met zand en bushes komen we eindelijk in bewoond gebied, om ons heen zijn velden met katoen aanplant te zien en dan arriveren we bij Picacho Peak, een markante bergtop te midden van de woestijn. We zetten onze camper op een onverhard stuk weg neer en lopen dwars door het landschap naar de cache. Gelukkig hij is er en we kunnen onze naam in het logboek schrijven. Daar we nu vlakbij Oro Valley zijn proberen we bij Walmart te overnachten maar zowel deze Walmart als een andere geven aan dat het verboden is te overnachten en je echt wordt weggestuurd.

 

Saguaro – Catalina State Park

Dus rijden we naar het nabij gelegen Catalina State Park waar we een mooi plekje voor de nacht vinden. In tegenstelling tot Organ Pipe is het hier aanzienlijk kouder en van buiten zitten komt niet veel. Wel lopen we nog even het park in om de vele enorme cacteeën te bekijken die ook hier groeien. Alsof we in Organ Pipe nog niet voldoende cacteeën hebben kunnen bewonderen. Woensdag 13 december rijden we nadat we ons grey-en black water gedumpt hebben naar Campingworld. In de folder hebben we gelezen dat aircompressors in de reclame zijn die voldoende vermogen hebben om onze banden op te pompen. Helaas de pomp is uitverkocht en ook het weerstation wat we wilden hebben maar we vinden wel een hoge opstap die heel geschikt is om onze isolatiemat te bevestigen. Dus helemaal onverrichterzake rijden we hier niet weg. Via de Interstate 10 rijden we oostelijk.  De weg voert ons door Texas canyon waar schitterende rotspartijen te zien zijn en tegen 3 uur arriveren we in Chiricahua National Monument.

 

Chiricuhua National Monument

Bij het Visitor Center halen we een stempeltje en dan zien we tot onze verbazing dat we 6 jaar geleden op exact dezelfde datum, 13 december, ook hier geweest zijn. We kunnen ons beiden er niets van herinneren hier ooit geweest te zijn en horen dan dat er destijds een enorme brand was zodat we waarschijnlijk niet verder dan het Visitor Center gekomen zijn. Er is een campground in de canyon en we vinden gelukkig een plekje. Niet omdat het zo druk is maar omdat veel van de plekjes toch wel erg klein en smal zijn en onze camper er gewoon niet in kan staan. We hebben al wat moeite om op de campground te komen omdat we een diepe geul door moeten waar onze camper toch wel wat moeite mee heeft want de onderzijde van de trekhaak schraapt over de grond. Maar uiteindelijk bezetten we plekje 13. Dat kan ook niet anders als je 6 jaar geleden ook op de 13e hier was, op de 13e getrouwd bent en ook op huisnummer 13 woont. Ons plekje houdt nog redelijk lang zon zodat we onze warme chocolademelk (met slagroom natuurlijk) heerlijk buiten kunnen drinken voor het zo koud wordt dat binnen zitten echt aangenamer wordt. Voor alle zekerheid doen we onze isolatiemat voor de voorruit want het kan hier wel eens echt koud worden. We zitten immers weer op 1625 meter hoogte. Een verstandig besluit want de nacht is koud en helder, de sterrenhemel schitterend maar binnen hebben we het aangenaam.

 

View from Massai Point

Nadat we donderdagochtend ontbeten hebben en langzaam de zon over de bergen hebben zien verschijnen rijden we de schitterende Bonita canyon door van Chiricahua National Monument. Het is ongelooflijk hoe de rotsen hier blijven staan. Soms staan er enorme pilaren maar ook zijn er gestapelde rotsen waarbij soms een rotsblok balanceert op de rots eronder. Langzaam klimmen we omhoog door de canyon tot we op de bergkam zijn vanwaar we een schitterend zicht hebben op de woestijnvlakte in de verte. Op het hoogste punt, Massai point, 2090 meter wandelen we een trail die ons niet alleen telkens een ander zicht biedt op de vlaktes maar ons ook laat genieten van de rotsformaties waardoor dit park zijn status als National Monument heeft te danken. Wat is dit een schitterend park. Beiden weten we dat we ondanks het stempeltje in ons park paspoort van 6 jaar geleden hier in ieder geval nooit geweest zijn. Uiteindelijk scheuren we ons los van deze plek, nemen nog een laatste foto en rijden dan langzaam het park uit naar de vlaktes onder ons. Op weg naar Kartchner Caverns State Park. Te midden van de woestijnvlakte in Zunizona vinden we bij een thrift store een laundromat. Daar onze waszak uitpuilt, we hebben al 8 dagen niet gewassen, stoppen we hier en nadat alles weer schoon in de kastjes is opgeborgen vervolgen we onze reis.

 

Tombstone Sheriff Wyat and deputies

Om 3 uur arriveren we in Tombstone. Daar ik wil kijken of er een “used bookstore” is zetten we onze auto op een parking vlakbij de hoofdstraat. Daar we de auto van een marshall zien aankomen loop ik ernaar toe en vraag of ik ook op de parking kan blijven overnachten. Enkele malen krijg ik als antwoord dat dat niet de bedoeling is maar als ik hem smekend of is het droevig? aan blijf kijken zegt hij, “het is voor 1 nacht, ik weet niet dat je mij hebt aangesproken” en dus kunnen we met een gerust hart hier blijven staan. Dat geeft ons de gelegenheid op ons gemakje door het stadje te lopen. Omdat het stadje ook een vuurgevecht heeft wat de gebeurtenissen in 1880 naspeelt, besluiten we daar een kaartje voor te kopen. Echt spectaculair is het niet maar dat wordt ook veroorzaakt doordat ik op dat moment niet weet dat een vuurgevecht uit 1880 wordt nagespeeld. Dat gaat pas goed leven als we na afloop ook nog het historama van Tombstone bezoeken waar deze belevenis opnieuw wordt naverteld middels een combinatie van film en diorama (in 1964 gemaakt dus echt historisch). En als we dan ook nog een krant uit die periode krijgen waarin het hele verhaal uit de doeken gedaan wordt gaat het vuurgevecht pas echt leven. Inmiddels is het bijna half zes en zo koud geworden dat het met onze korte broeken en hoodies niet meer aangenaam is buiten. Langzaam lopen we door het inmiddels verlaten stadje over de houten plankieren terug naar de parking, kleden ons om doen een donsjack aan en lopen dan weer terug naar het centrum. Daar is alles nu echt uitgestorven op een enkele inwoner na. Na het vuurgevecht verdwijnen alle toeristen. We vragen waar het eten lekker is en horen dat Crystal Palace, een bar in het centrum, heerlijk eten heeft dus besluiten we daarnaar toe te gaan. Het is niet echt vol en we genieten van het decorum om ons heen. Je waant je in dit stadje echt terug in eind 1800. En inderdaad onze burger is smakelijk maar te veel en het draft bier smaakt ook erg lekker. Na nog even een foto te hebben gemaakt bij de verlichte kerstboom, ook in dit western stadje staat alles in het teken van kerst, lopen we terug naar de camper en niet veel later zijn we in dromenland. Na een heerlijke rustige nacht op de parking van Tombstone, de marshall heeft ons ongestoord laten staan rijden we weg naar Sierra Vista, waar we even onze mail checken alvorens verder te rijden naar Kartchner Caverns State Park. Als we daar arriveren blijken de camping prijzen het dubbele te zijn van drie jaar geleden, 30 dollar.

 

Sunset at PIMA Fairgrounds

Dat hebben we er niet voor over dus rijden we verder, in de buurt van het westelijk gedeelte van Saguaro National Park is ook een campground met aanzienlijk gunstiger prijzen. We moeten wel naar een campground toe omdat we morgenochtend ons grey- en black water willen dumpen voor we naar Mike en Susan toe rijden.  Aan de rand van Tucson komen we langs de Pima Fairgrounds waar we ook voor weinig geld kunnen overnachten en dus zetten we de camper hier neer. De rest van de middag ben ik bezig met het bij elkaar zetten en pakken van alles wat mee moet in de bagage naar Nederland. Dick heeft ook een giga klus want hij is enkele uren bezig met het aanvragen van 10 patches en een gouden coin bij Utah Geo Tour. Gelukkig is er redelijk sterk wifi op deze fairgrounds dus daar kunnen we goed gebruik van maken. Pas tegen acht uur zijn we beiden klaar en kunnen we een restje eten, want ook de koelkast moet leeg. De campground, eigenlijk een enorme gravel vlakte, is niet echt vol en dus hebben we eind van de middag een schitterend zicht op de zon die achter de bergen in de verte verdwijnt, we avonds de wind wat liggen die de hele dag hard waaide en erg koud was.

 

Camping World shop Tucson

Zaterdagochtend 16 december dumpen we eerst ons black en grey water voordat we de fairgrounds verlaten. Op weg naar Mike en Susan rijden we practisch langs Camping world waar we natuurlijk nog even stoppen om te kijken of de banden pomp al gearriveerd is. En ja, na nog wat rondkijken, want in een camping winkel zijn altijd leuke dingen te bekijken, rijden we met een bandenpomp die voldoende vermogen heeft voor onze RV banden, naar Mike en Susan. Zodra we bij hun huis arriveren, komt Susan al naar buiten. Wat is het heerlijk hen weer te zien. Terwijl Susan en ik alle nieuwtjes uitwisselen zijn Mike en Dick in de weer met meetlat en als ze wat later binnen komen blijkt onze camper ook achter het hek van de tuin van Mike en Susan gezet te zijn.

 

Mike & Susan’s RV-park

Het is de mannen gelukt om en de camper van Mike en Susan en onze camper achter het hek te plaatsen. Wat fantastisch dat we zo veilig op “Mike en Susan’s RV park” kunnen staan. We kletsen wat af en voor we het weten is het 5 uur en begint Susan aan het eten. We eten verrukkelijk Mexicaans met zeer malse kip. We smullen echt van dit voedsel. Helaas is het concert waar Susan en Mike naar toe zouden gaan gecanceld dus zet Mike een concert aan op het enorme TV-scherm en de rest van de avond genieten we van schitterende kerstmuziek in zeer diverse uitvoeringen, nl. van Mannheim Steamroller Orchestra, Trans-Siberian Orchestra en de Celtic Women. Het is bijzonder om kerstmuziek in deze verschillende uitvoeringen te horen. En wat is het gezellig om dat met elkaar te mogen beleven. Nadat het derde orkest is afgelopen is het tijd om naar bed te gaan. Zondagochtend is het, in tegenstelling tot de afgelopen zonovergoten dagen, geen mooi weer. Het regent regelmatig best hard en de wolken hangen tot op de grond. Zo zal het de gehele dag blijven, slechts de wolken trekken gaande de dag wat op om ons een blik op de omliggende bergen te tonen waar een aantal inches sneeuw is gevallen. Het is ook niet warm, slechts 8 graden. Echt weer om lekker thuis bij de haard te blijven en dat doen we dan ook. We ontbijten heerlijk met cereals, drinken koffie en praten, praten en praten. Dan ga ik toch onze tassen beter inpakken want vrijdag heb ik alleen alle spullen erin gegooid. Voor we er erg in hebben is al bijna avond. Susan heeft enorme porkchops gemarineerd die Mike op de grill bereid. Ze ruiken niet alleen erg goed maar als we ze even later proeven tezamen met heerlijke erwtjes en salade genieten we van een meer dan voortreffelijke maaltijd. Wooow, dit is goed! ’s Avonds kijken we naar een kerstfilm en een conference van John Pinette, een te dikke komiek die een conference heeft over … eten en helaas op veel te jonge leeftijd is overleden. We lachen wat af. Ook lukt het Dick nog even om in te checken. Helaas dit keer geen twee stoelen op een rij. Na opnieuw een diepe nachtrust worden Dick en ik uitgerust wakker. Dat kunnen Mike en Susan niet echt zeggen want Penny, hun Beagle, spookte de hele nacht rond. Onze aanwezigheid zo dichtbij en toch onbereikbaar (we slapen immers in onze camper in de tuin), was voldoende reden voor Penny om niet te gaan slapen en ook Mike en Susan wakker te houden. Buiten zinnen is ze als ik maandag ochtend 18 december, nadat we ons gedoucht hebben, de deur van de camper open. Ze kan geen genoeg krijgen om ons beiden te besnuffelen.

 

Breakfast with cereals

Na het ontbijt pakken we de laatste spullen bij elkaar die mee moeten naar Nederland, Dick laat Mike een paar belangrijke dingen zien aan de camper want mogelijk moet Mike nog even op stap met zijn eigen camper en we kletsen gezellig met elkaar. Ook worden nog wat laatste foto’s uitgewisseld voordat Mike en Susan ons met hun jeep wegbrengen naar de halte van de Arizona Shuttle die ons van Tucson naar Phoenix brengt. Bij het opstap station nemen we hartelijk afscheid van elkaar.

We zien elkaar hopelijk weer op 4 januari volgend jaar. Om 3 uur zijn we op de airport van Phoenix. We eten even een klein hapje voordat we onze tassen inchecken en naar de gate lopen. Het is nog maar drie uur wachten voor we kunnen boarden. Maar dat is niet erg want ik moet nog aan mijn stukje voor de website werken en we zitten aan een stopcontact om onze laptops en telefoons op te laden. Voor we er erg in hebben is het tijd om te boarden. Ondanks het feit dat we regelmatig vliegen wisselen we te vaak van vliegmaatschappij en hebben daarom onvoldoende punten om ook te profiteren van de voordelen van frequent flyer zoals: als eerste inchecken, maar omdat we redelijk achteraan zitten kunnen we toch vrij snel het vliegtuig in. Er komt maar niemand naast ons zitten en als de stewardessen de bagageboxen gaan sluiten en dus iedereen binnen is, blijkt de stoel naast ons leeg. Heerlijk we hebben drie stoelen met zijn tweeën en dus redelijk wat ruimte om de nacht door te komen. We slapen eigenlijk best veel en zijn de volgende dag redelijk uitgerust als we in London arriveren. Lang hoeven we niet op Heathrow te wachten. Er is slechts tijd om een Starbucks te drinken voor we onze vlucht naar Amsterdam kunnen boarden. Uiteindelijk kunnen we om half 8 ’s avonds onze bagage van de band plukken en hebben binnen 15 minuten de trein naar huis.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor CALIFORNIA EN ARIZONA

UTAH, ARIZONA and NEVADA, English version

Utah, Arizona and Nevada, November 26th until December 7th – 2017

Road to Monument Valley

After a last view at the beautiful Goosenecks Canyon we leave Sunday morning November 26th and  continue our travels through the always impressive landscape of Monument Valley where red rocks rise high up on the barren plain. We notice that we enter Arizona because the road is significantly worse than in Utah and arrive around 11.30 am in Page, AZ. We do some shopping at Safeway and Walmart before we drive to Glenn Canyon Recreation Area to the RV of Riley and Karen. They are at home, arrived two days ago after a very tiring three day trip out of Africa. They tell us their stories and experiences and we see great pictures. They have seen awesome things on their trip through Namibia and Botswana. After several hours we say goodbye to each other and drive to Wahwaep campground not far from their place.

 

Roadrunner on Wahweap Campground

To find a campground this time of the year is not a problem because there are plenty empty spots. We take a place with magnificent view of Lake Powell. Apparently it’s also the home of a Roadrunner because he only leave the place when Dick park our RV here. Because it is so quiet I can do some laundry before we go to bed, none of the machines is in use. I forget that it quickly gets dark so it’s not easy to find my way back home in the pitch dark, with bags full of clothes. Thanks to our generator I find our RV spot. Ofcourse I had to take the shortest route and did not want to walk along the road. On Monday morning Dick is publishing a new story on the website, while I go back to the laundromat and make applesauce.

 

Cleaning the RV

In the afternoon we drive to Page, AZ, to vacuum the RV and clean it outside. The trip over dirt roads in the last few days covered the RV inside and outside with dust and fine sand. After the RV looks presentable again we drive back to Riley and Karen. Riley prepares a delicious meal, Pulled Pork with rice and lettuce. Though he himself says, it’s a simple meal, we think it a culinary tour de force and it tastes great. After socializing for some time we leave in the evening for our campground. It’s not really cold, around 50 degrees and we expect no frost, so we will not fix our insulation blanket. After breakfest the next morning we talk briefly to Riley and Karen, who, before getting to work, came to say goodbye to us. Then we drive over the 98 to Utah.

During this trip we criss-cross very regularly trough Utah. But every time we see other places. Unfortunately the German Bakery, near the road to Zion, is closed for the season, like so many restaurants, campgrounds and motels at this time of the year. It makes no sense to stay open for the few tourists passing by. But I loved to have a “Schwarzwalder Kirsch Torte” (a Black Forest gateaux).

Red Rock Canyon

After taking some pictures, of course, of the beautiful rocks of Red Rock Canyon, rising up in the bright sun against the blue sky, we arrive in Cannonville where the road leads to Kodachrome Basin State Park. Several times already we saw this sign but never went there. We choose a nice spot on the empty campground and look at the great nature around us with rugged and towering rock formations. The reason to go to this place is, of course, a cache of Utah Geo Tour and after we ask the ranger which way we have to go, we take a trail through an enchanting landscape.

 

Shakespeare Arch Kodachrome Basin SP

 

The cache place offers us a magnificent view over the surrounding area and after finding our cache we continue the trail to a beautiful Arch. Really this is a State Park worth visiting and walking around. When we are back at the campground the Sun disappear already partially behind the rocks and the temperature directly drops to 41 degrees. The spot we paid for, actually turns out to be to sloping and the RV is tilting to one side. Even Dick does not manage to get the RV leveled. So we move to another spot. No problem if there are only 4 RV’s on the entire campground. Now we are located near the restrooms, with (great) hot showers. We have a clear night at an altitude of 5900 feet, so it is necessary to isolate the windscreen again.

It’s really quiet around us and the stars are shining. When we wake up Wednesday November 29th  it’s 39 degrees and there are clouds. Unfortunately because the color of the rocks around us is better when the Sun is shining. However, when we leave the campground, the clouds disappear fast and the blue sky comes in. Over roads without any traffic we drive to Panguitch where we take the Utah-143, a road that leads us high into the mountains. We climb higher and higher and higher. The sky is steel blue and there are no clouds otherwise it wasn’t a wise thing to do this time of year.

 

Cedar Breaks NM in winter

10600 Feet is the highest point and nearby is a viewpoint over Cedar Breaks Monument. We stop and enjoy the wonderful view on the colored rocks below of us, partly covered with snow. It’s awesome that we can be here. And again due to a cache hidden in Brian Head. Over quite steep mountain roads (13% downhill) we descend to Brian Head. Thanks to high pressure snow guns, some slopes are already prepared for skiing. In the weekends some ski pistes are undoubtedly opened, but now all the ski lifts are closed so we have ample place on the large car park at the chairlift.

 

Winter in Brian Head

Wading through the snow we walk along the edge of the slopes until we get to the place where the cache is hidden. Oh it is great here in the snow and the Sun. Winter sport time. After enjoying the snow, we even make snowballs, we descend further down to the valley below us. We look at the Petrowan Gap to ancient Petroglyphs on the high rocks and then drive to Cedar City. At the Frontier Homestead Pioneer museum we look around before going to the parking lot of Walmart, to stay overnight. There is an Applebee restaurant, next to the parking lot of Walmart, we cannot resist, so we put our meatloaf in the freezer and have dinner at Applebee. Thursday November 30th after breakfast, we go back to the Frontier Homestead Pioneer museum because we want to find a difficult cache. Yesterday, after 30 minutes of searching we did not find anything and we had to leave because of closing time and now again we try to find the cache but after an hour search we find nothing.

 

The white spot inside is the cache

We pull on any single item of the many old machinery in the museum, but nothing, we only find hibernating bees. Fortunately, there is a Ranger who give us some clues, so after an hour we find this very difficult cache (4.5 in difficulty on a scale of 5). Now we can leave Cedar City. Slowly, we drive through the desert, to Iron Town. Here are still remnants of the Coke ovens that were used to make charcoal for the iron industry.

 

 

 

Old Iron Town Charcoal Oven

In these Kilns, more the shape of a beehive, Juniper branches and trunks were piled up and a fire was set below it. Through holes in the walls more or less air could circulate. After about 12 days  the wood turned into charcoal which could be used to melt iron ore. It is impressive to view everything and we walk around for a long time. In the afternoon we drive to the Walmart in Washington, Utah where we park under the sign “no overnight parking”. We didn’t drive a long distance but we want to stay in Washington, UT, because of the excellent Thai restaurant where we want to have dinner tonight. It gives me time to work on the translation of our website and at 7 pm we walk across the street to the Royal Thai restaurant. Again (last time on Dick’s birthday) we have excellent food. The restaurant got a licence now, so we also have a glass of Singha, a great beer from Thailand.

Friday, December 1st the sky is again steel blue and the Sun heats up quickly.  Within a few hours, the temperature goes from 44 to 55 degrees.

Mormon Temple – Washington

On our way south we see a beautiful white Church against the red rocks and we decide to look there. You can see this church from far away so it isn’t hard to find. It is a Mormon Temple, built around 1860 and like all Mormons temples the entrance doors are sealed. A Mormon temple is only used at special occasions such as marriage, special meditation and baptism ceremonies for ancestors. Of course, we take a look at the Visitor Center. The last we might better not, because we have to stay, look around, see a movie, hear stories about the Mormon believe and admire an extensive collection of Christmas stalls around the world.

 

Evening sun – Virgin River Recreation Area

Late morning we leave and drive to Virgin River Recreation Area. It’s not far away. We stay here the rest of the day, the weather is good and sheltered from the wind, it’s also warm. It heats up so end of the afternoon we can sit outside in short pants. The Sun disappears behind the mountains at 4 pm and directly it’s cool. As we drive further south next morning it’s getting warmer. When we arrive at Roadrunners RV park in Las Vegas-NV, at half past 10 am it is 60 degrees and in the afternoon it is 69 degrees. We did not have this temperatures for a long time. While I go to the laundromat, yes I really have to, Dick clean all our Windows, Interior and exterior, until they shine. At 3 pm I ride my bicycle to the nearby KOA campground at Sam’s Town Casino.

The reception tells me that Mike and Susan just checked in and moments later I find their RV and we hug each other. Although the reason for their visit is not good, the death of Mike’s brother Bill, it is great to see and speak to each other again. I stay some time but around five pm I have to leave because I forgot my light on my bycicle and I want to be back at our campground before it’s really dark outside.  Sunday morning December 3rd, we grab our bikes and ride to Mike and Susan.

 

Susan and Susan making Memorial Boards

We agreed to help with the picture board  for Bill’s Memorial. Susan, Bill’s wife, also drop by. It’s more practical to paste all the pictures at her home so at 1 pm we drive to Susan’s house. But first, some pictures must be printed at Walmart. After collecting the prints and get some medication for Susan, who got a cold, we drive to Henderson where Susan, Susan and I select pictures and paste them.  Mike and Dick examen the cause why Mike’s jeep didn’t want to drive after a start. Around 3 pm they know, the battery of the key was exhausted, and we have three panels with pictures of Bill and of course Susan. Then we go back to the campground.

 

Santa Claus in Sam’s Town Casino

Mike and Susan have a family dinner and we walk in the evening to Sam’s Town where we enjoy the buffet and as always we (I, Tita) eat too much. Fortunately, we always have a small walk before we are back at our campground. It takes more time than normal because there is a gale and we are almost blown away, but finally we arrive, cold as ice, at our RV. Susan already told us that a cold front was coming in and indeed when we wake up Monday December 4th it’s only 43 degrees. Unfortunately, Auntie Ank shut off her computer so we can’t Skype but we do our administration, drink coffee, look at our mail, although the Wifi is very poor and chat with the RV-park manager. At 2 pm we take the bus to the strip. I like to go to Macy’s to see if they have nice clothes. There is a beautiful black with gold North Face Jacket, but we don’t see anything for Dick. We look around for over an hour but no, nothing that is pretty to wear, so we walk to the exit of the fashion Mall and walk over the Las Vegas boulevard, also called “the Strip”. Along the sidewalk are now high poles.

 

Colorfull fountain Las Vegas

They prevent cars or trucks to drive into the crowd. It’s quiet on the street. Maybe due to the low temperature, it is only 42 degrees or the low season (I thought it was high season by now), I don’t know. At 4.30 pm it’s dark outside and in several places along the Strip we see colored fountains spraying water on the tones of famous Christmas songs. At 6pm, we walked only one hour over the Strip, we are at Outback where we take our table at the window and enjoy the steaks. They are yummy!! Outback is significantly better than Applebee. The bus back home arrives quick, we don’t need to wait and at 8.30 pm we are back at Road runners RV park.

 

Memorial Card Bill

Monday December 5th Mike and Susan pick us up at 9am and together we drive to the funeral home where the Memorial Service is held for Bill. We are early so we can help putting down the boards with pictures. People are coming in and at 11 am the Chapel is completely occupied, some even have to stay. There are good speeches and many memories are retrieved, Bill was a very likable person and had a lot of hobby’s. One of his former colleagues sings a beautiful song and everybody in the Chapel is quiet. After two hours the service is over. It was an impressive memorial for Bill and the many memories were good to hear. Although it’s a sad occasion when somebody pass away too young, it’s good to celebrate his life in this way. We drive along with Mike and Susan and go to an Irish restaurant where Susan and Bill had dinner regularly. Also other family members, friends and neighbors come to this restaurant. With each other we enjoy a good meal. At 4 pm, after everybody paid, we say goodbye to each other and leave. We stop at Sam’s Town and take a milkshake, walk  around in the casino and the courtyard, decorated with a lot of lights and enjoy a laser show, of course with Christmas songs. Then we say goodbye to Mike and Susan. In 10 days we see each other again in Tucson, just before we fly back to the Netherlands.

 

Salt winning Mohave Desert

Wednesday December 6th, again it’s nice but cool weather, the thermometer shows 45 degrees. After doing some shopping at Walmart and saying good bye to the manager of Roadrunner RV park we leave Las Vegas and soon we drive through the Mohave desert in California. Because we have a road through the desert there is no checkpoint for fruit and vegetables. Fortunately because we just bought grapes and apples. We prefer this narrow road through the desert instead of the Interstate. We drive through the great nothing. Apart from Sage brush, chloride and salt winning, sand- and rock slopes there is nothing to see. But after some hour drive we arrive at Twentynine Palms. Here is the northern entrance of Joshua National Park. We stop at the Visitor Center, not only to get a stamp but also to deliver a bunch of keys, Dick found them at Kelso depot, in the Centre of the Mohave. There are some US government keys so it will be a Ranger bunch. In the desert where we found them was no living thing and everything was closed so we couldn’t get rid of them.

Moments later we drive into Joshua National park. Although it is very busy (incomprehensible at this time of year) we find a camping spot at Jumbo Rocks campground. The sun is shining but it’s really to cold to sit outside so we stay in our RV with a book.

 

Joshua Tree National Park

Also Thursday, December 7th, it’s still cold, only 43 degrees with bright sun and a steel blue sky. We really need to refuel so we drive through the park to the west side of Joshua Tree. It gives us the ability to look around in the park. As always it’s a beautiful park with all those Joshua trees with their branches reaching upwards to the sky. Unfortunately it stay freezing cold and after a little walk, we decide to drive back to Jumbo Rocks, Hidden Valley campground has no place and better suit for tents and small vehicles. The rest of the afternoon we are inside our RV. I write for the website, we read and chat. But sitting outside is really not possible, to cold.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor UTAH, ARIZONA and NEVADA, English version