LOUISIANA, MISSISSIPPI, ALABAMA en FLORIDA

Louisiana, Mississippi, Alabama en Florida, 2 tot 14 maart 2018

Vrijdag 2 maart schijnt de zon al volop als we opstaan en het is warm, 22 graden. Een heerlijke dag om verder te gaan. Helaas geldt dat niet voor Beate en Gerhard. Zij staan nog even vast bij Walmart. Gelukkig is het bericht gekomen dat hun hoofdremcilinder gearriveerd is dus er is hoop dat ze snel ook weer verder kunnen. We kletsen nog gezellig een tijdje over de reis en het omgaan met problemen die je met zulke lange reizen ondervindt en verlaten dan Thibodaux. Het is voorjaar, in enkele dagen hebben de bomen om ons heen knopjes gekregen en het verse groen straalt je tegemoet.

Grand Isle Tol Bridge

Net voor Grand Isle moeten we over een tolbrug. We boffen, betalen het tarief van een personenwagen omdat we geen dubbele achteras hebben en via eindeloos lange bruggen over de swamps arriveren we uiteindelijk op Grand Isle, het uiterste zuidpuntje van Louisiana. De plek die we op het State Park krijgen aangewezen is erg ongunstig omdat de volle wind op de deur staat dus zoeken we een andere lege plek en mogen gelukkig ruilen. Ik snap niet dat de Ranger zo moeilijk deed over het toewijzen van een plek want er is op deze campground volop ruimte en ondanks het weekend lijkt het er niet op dat de camping volkomt. Mooi weer en zon staat voor mij gelijk aan heerlijk buiten zitten achter de computer. Dat wordt ook wel weer eens tijd want er moet gepubliceerd worden. Pas als Dick zegt dat er ook (gratis) wasmachines en drogers zijn op de camping stop ik met schrijven. Wat is fijner dan weer een lege waszak te hebben. Dus ik laad mijn waszak en wasmiddel op de fiets en rijdt naar het andere einde van de campground waar zich inderdaad twee wasmachines en drogers bevinden. Omdat het rond 3 uur is zijn de machines nog niet bezet dus de rest van de middag pendel ik heen en weer tussen het toiletgebouw en de camper met als resultaat dat om 5 uur alles schoon en droog is en ook ons bedje weer nieuw gedekt is.

 

Grand Isle Campground

Na zoveel gedaan te hebben is het buiten in het zonnetje goed toeven met een glaasje wijn en pas nadat de zon echt weg is wordt het koeler en gaan we naar binnen. Zaterdag 3 maart schijnt de zon al fel maar er staat een harde koele wind dus de temperatuur ligt beduidend lager en komt net boven de 20 graden. Na ons ontbijt pakken we de fietsen en gaan het eiland verkennen. Natuurlijk aan de hand van geocaches, die ons, zoals altijd weer, naar alle uithoeken van het eiland brengen. De zee ziet er niet zo aanlokkelijk uit want is donkerbruin van kleur (door het slib van de Mississippi River) maar we hoeven niet het water in en de zeelucht op te snuiven is ook heerlijk. Deels fietsen we met de wind mee en deels tegen de wind in wat zeker 6 graden temperatuurverschil geeft. Natuurlijk kijken we rond bij de General Store waar je werkelijk alles kunt kopen en uiteindelijk rijden we tevreden na een heerlijke tocht terug naar de campground. Daar uit de wind in het zonnetje is het zeker 24 graden. Ik ga verder met de vertaling van de website terwijl Dick foto’s uitzoekt en de laatste hand legt aan de Nederlandse tekst. Dergelijke rustige dagen met zon heb je zo nu en dan gewoon nodig.

 

The Flight of the Pelicans

Eind van de middag fietsen we nog even naar de pier die de zee insteekt en bewonderen het strand met bruinig zand en de boorplatforms in de verte. De zee is kalm en rustig, de Pelikanen vliegen in een rijtje voorbij en de zon straalt aan een blauwe hemel. ’s Nachts is er een schitterende sterrenhemel. Wel lijkt het erop dat de sterren hier verder weg staan dan bijvoorbeeld in Joshua National Park. Maar dat zal ik me wel verbeelden. Zondag 4 maart staan we gewoon om 7 uur op en nog voor het ontbijt stop ik snel twee wassen in de machine. Ik snap wel niet hoe het kan, twee wasmachines vol krijgen, maar het lukt. Het betekent dat als we om 9 uur de camping verlaten we opnieuw alles schoon hebben. Opnieuw rijden we naar het noorden want we kregen een berichtje van Gerhard en Beate dat ze hun hoofdremcilinder, ondanks het feit dat het op het vliegveld bij de Cargo afdeling ligt, niet hebben kunnen ophalen. Eerst moeten ze langs de douane maar die is gesloten in het weekend.

 

Old houses of slaves at Sugarcane Plantation

Op weg naar het noorden bezoeken we een oude suiker riet plantage, die vooral apart is omdat er zeker nog 65 oude slaven huisjes staan. Helaas zijn ze bijna allemaal dichtgetimmerd zodat we er niet in kunnen kijken maar het is wel indrukwekkend om ze zo in rijen te zien staan. Wat moet het slaaf zijn afgrijselijk geweest zijn. Het is maar goed dat met de burgeroorlog hier een einde aan gekomen is. Eind van de middag zijn we weer terug bij Walmart in Thibodaux. Beate en Gerhard zijn er lekker op uitgetrokken maar als ze tegen de avond weer terug zijn is het opnieuw een gezellig weerzien. We praten weer veel, komen eigenlijk nooit gesprekstof te kort. Het voelt goed aan om weer bij elkaar te zijn. Maandag 5 maart zijn we al vroeg op want Gerhard en Beate vertrekken al vroeg richting New Orléans om hun remcilinder in te klaren bij de douane. Nadat we hen uitgezwaaid hebben en veel succes gewenst, verlaten wij ook Thibodaux en rijden via binnenwegen naar New Orléans. Midden in de stad horen we, als Dick moet remmen opeens een afgrijselijk lawaai. Er brand echter geen lampje op het dashboard dus volgens Dick kan er niets aan de hand zijn met de remmen maar voor alle zekerheid zoeken we toch de snelweg op om minder vaak te hoeven remmen.

 

Brake disc inspection

Als we uiteindelijk bij Waveland in de staat Mississippi de snelweg verlaten is het geluid bij het remmen zo verschrikkelijk dat we niet naar Buccaneer State Park afbuigen maar naar Walmart waar tegenover een kleine werkplaats is “Bayou Motors”. De monteur daar hoeft maar even naar de remschijf te kijken om te weten dat er iets echt fout is met onze rechter voor rem. De remschijf is helemaal ingesleten en de remblokken zwaar beschadigd. We moeten maar niet verder rijden. Gelukkig is er net een leverancier voor auto-onderdelen bij de garage én een fiat dealer in Biloxi, 40 mile verder zodat nadat het Fiat serienummer is genoteerd iedereen aan de slag gaat om te kijken of ze passende remblokken kunnen vinden. De remschijf (schijf waar remblokken tegenaan drukken) kan de garage zelf gladslijpen, ze hebben daar een machine voor, dus dat gaat geen probleem opleveren. De rest van de middag doe ik niets. Terwijl Dick rustig blijft (er komt wel een oplossing) voel ik de spanning in mij toenemen. Het werkt verlammend en je komt nergens aan toe. Ik zou zo langzamerhand toch beter moeten weten. Altijd lukt het immers om iets wat kapot is te maken. Desondanks blijft spanning zich opbouwen in mijn lichaam. Wachten, zonder iets te kunnen doen, is niet echt aangenaam. Eind van de middag komt Tony, de garageman, vertellen dat er passende remblokken gevonden zijn die morgen om half 10 zullen arriveren. Goed nieuws, nu maar hopen dat ze echt passend zijn. Dick twijfelt daar geen seconde aan.

 

Evening beer at Bayou Motors

Nadat Tony ons aangesloten heeft op de stroom van de garage en ons gewezen heeft waar we water kunnen tappen als we dat nodig hebben, drinken we samen een biertje buiten in het zonnetje en praten. ’s Nachts onweert en regent het zo hard dat we er wakker van worden en dinsdag staan we dus vroeg al naast ons bed. Het regent nog steeds heel hard en ik maak me nu zorgen over de reparatie. Wij kunnen de garage niet in met onze camper en buiten werken is geen optie. Maar zoals altijd maak ik me zorgen om niets want om 9 uur rijdt Dick, op aanwijzing van Tony, de camper naar de zijkant van de werkplaats waar een hoog afdak is en we onder kunnen staan. Terwijl Dick meewerkt en toe kijkt loop ik weg naar Walmart aan de overkant. Ik kom pas terug als bekend is of de onderdelen passen. Als ik na 1 ½ uur terugkom (heb mooi even mail kunnen sturen in Walmart) blijken de nieuwe remblokken te passen en wordt gewerkt aan het gladslijpen van de rem rotor schijf. Ook wordt onze olie ververst (laten we maar meteen doen). Wat ben ik gelukkig dat alles loopt zoals Dick had gezegd.

 

Our Brake Pads

De remblokken die eraf zijn gehaald zijn vreselijk om aan te zien. Niet die aan het linker voorwiel maar degenen aan het rechter voorwiel zijn volledig afgesleten. Er zit zelfs een gat in het remblok. Dat er geen lichtje is gaan branden is ook logisch want er zit geen indicator op het rechterwiel, alleen op het linker wiel. Zowel Tony als een andere monteur werken hard aan de camper met als gevolg dat om 12 uur onze remmen weer als nieuw zijn. Echt verrassend dat hier de passende materialen aanwezig waren en dat Tony in deze garage werkt want de hoofdmonteur had, toen wij aankwamen, gezegd dat ze niet aan campers werkten, dus hij wilde ons niet eens helpen. Beiden hebben we geen zin om vandaag verder te rijden, dus, nadat we betaald hebben en afscheid genomen van Tony en de anderen in de garage, zetten we onze camper aan de overzijde neer op de parking van Walmart. In de middag loop ik wat rond in de omgeving terwijl Dick zich bezig houdt met de publicatie in het Engels.

 

German and Dutch RV at Walmart Waveland

Tot onze verrassing arriveren Beate en Gerhard rond 5 uur bij Walmart. Hun camper is gelukkig ook gemaakt en ze kunnen weer rijden. Opnieuw zitten we met elkaar aan tafel en vertellen elkaar de belevenissen van de afgelopen dagen. Het is weer gezellig. Wel liggen we bijtijds in bed, 9 uur. Uitgeput door de spanning (nu ja, ik in ieder geval).

Woensdag 7 maart na het ontbijt ga ik weer eens gezellig skypen met t Ank terwijl Dick, Gerhard en Beate naar Bayou Motors aan de overzijde van de weg rijden. Bij langzaam remmen hoor je een schurend geluid in hun camper en dat moet wel nagekeken worden. Als ik na een gezellig skype uurtje naar de overzijde loop blijkt dat, door het niet helemaal goed indraaien van een wielbout, een beschadiging ontstaan is aan de remrotor. Dat veroorzaakt het lawaai als er langzaam geremd wordt. De beschadiging is gelukkig niet zo erg dat er direct ingegrepen moet worden. Tot aan Duitsland houdt de camper het wel vol. We nemen dus even later opnieuw afscheid en terwijl Gerhard en Beate meteen doorrijden naar een campground in Florida waar ze enkele dagen willen bijkomen, rijden wij op ons gemakje langs de schitterend witte stranden van Mississippi naar Shepard State Park vlakbij de grens met Alabama maar nog wel in de staat Mississippi.

 

Campfire at Shepard State Park

De rest van de middag wandelen we rond in het State Park, kletst Dick met andere camperaars en val ik, in het warme zonnetje zittend, diep in slaap. Tegen half 5 wordt het wel koeler buiten, 17 graden want de zon verdwijnt achter de bomen dus maak ik een campvuur waar we heerlijk bij zitten voor we om 7 uur naar binnen gaan. Donderdag 8 maart rijden we bijtijds weg van de camping. Opnieuw voert de weg ons langs de golf en over enorme baaien. We proberen enkele malen op een prachtig plekje een campingplaatsje te krijgen maar bijna alles is vol. Het is “Springbreak” en iedereen lijkt erop uit te trekken. Uiteindelijk arriveren we in Florida waar we na nog enkele mislukte pogingen om een plekje te bemachtigen op Gulf Islands arriveren. We volgen domweg onze Hakuna in plaats van de route beschrijving uit ons “Good Sam book”. Dat maakt wel dat we over een schitterend deel van de Gulf Islands rijden, met om ons heen slechts azuurblauwe zee en spierwitte stranden, maar uiteindelijk komen we er na 15 mile achter dat we aan de andere zijde van het Island hadden moeten zijn. Dus draaien we om en rijden 25 mile terug voor we in Gulf Islands National Seashores arriveren. Het is inmiddels 3 uur en we hebben er weinig hoop op dat hier wel plek op de camping is. Nee, is het antwoord van de Ranger. Of het nu komt dat ik heel sip kijk of dat ze iets over het hoofd heeft gezien weet ik niet maar als ik teleurgesteld wegloop word ik nageroepen en krijgen we te horen dat er toch één plek beschikbaar is namelijk die van de camphost.

 

Running bird on the Beach

We kunnen deze plek 8 dagen lang krijgen. Dat laatste is niet nodig maar twee dagen willen we wel op dit eiland voor de kust van Florida blijven. Nadat de camper staat en aangesloten is aan het electra lopen we naar het strand wat vlakbij is. Het strand is spierwit en behalve enkele rennende vogels langs de waterkant is er niemand te bekennen. Een mooi plekje. Helaas is het niet echt warm, slechts 14 graden, dus heel lang blijven we niet op het strand. Terug bij de camper is het te koud om buiten te zitten. Wel jammer want we hebben een prachtig plekje met veel ruimte. Vrijdag 9 maart schijnt de zon volop als we om 7 uur opstaan en nadat we ontbeten hebben ga ik lekker buiten in het zonnetje achter de computer zitten. In de luwte van de camper is het heerlijk maar in de volle wind voelt het wel koud aan. Het is niet warmer dan 16 graden. Heerlijk om weer eens lekker te luieren en alles op ons gemakje te kunnen doen. Niet dat we dat anders niet doen want we hebben zoals Dick altijd zegt, nooit haast en tijd genoeg.

 

Fort Pickens at National Seashore

Om 12 uur pakken we onze fietsen en rijden over smalle duinpaadjes naar het westelijke puntje van Santa Rosa eiland waar Fort Pickens ligt. Dit fort heeft niet alleen een belangrijke rol gespeeld in de Amerikaanse Civil War omdat het in handen was van de Union (de noordelijke staten) die daarmee de toegang tot een diepe haven die in handen was van de Confederates (de zuidelijke staten) controleerde, maar maakte ook deel uit van de vele verdedigingswerken langs de kust.

Het is als een van de vele forten gebouwd nadat gebleken was dat fort Mc Henry in Baltimore, Maryland een ernstige aanval van de Engelsen overleefde. Nadat we de film over de geschiedenis van fort Pickens bekeken hebben lopen we met de ranger mee die een rondwandeling geeft en horen we wat zich op deze plek allemaal heeft afgespeeld. We eindigen boven op het fort vanwaar we een goed zicht hebben over de Pensacola Bay. Het is schitterend weer en met 20 graden is het heerlijk om buiten te lopen. Natuurlijk fietsen we ook nog om de kop van het eiland met zijn spierwitte stranden en zijn vele vissers.

 

Fresh water turtle

Op de terugweg komen we in het water ook nog een paar schildpadden tegen. Een ervan is best groot en komt naar ons toe om ons beter te bekijken. We zijn klaarblijkelijk niet echt gevaarlijk want hij blijft rustig rondhangen. Terug op de campground, het is inmiddels 4 uur, kunnen we nog lekker buiten zitten. De wind is wat gaan liggen en de lucht nog staalblauw. We kletsen met voorbijgangers die alles willen weten van onze “exotisch” uitziende camper. Pas om half 6 komen er wolken opzetten en wordt het buiten koel zodat we naar binnen gaan. Zaterdag 10 maart is er geen zon meer te zien maar op de campground is minder wind en het voelt niet koud aan, om 7 uur is het al 18 graden, zodat we weer eens buiten kunnen ontbijten. Na water vullen en dumpen rijden we weg.

 

Sea, Wind and White Sand

Wel over het eiland en langs de verlaten beaches. Het blijft onvoorstelbaar dat het zand spierwit is, het lijkt hier wel een tropisch oord, alleen is de temperatuur er niet naar. De wind staat over zee zodat deze er beduidend woester uitziet maar door de emerald kleur is de zee toch zo aanlokkelijk dat we uitstappen om er nog even rond te lopen. Nadat we over het hele eiland zijn gereden komen we in Navarre, Florida, weer op het vaste land waar we onze weg langs de Emerald Coast vervolgen. Regelmatig zien we vinnen van dolfijnen uit het water steken. De kust is nu een aaneenschakeling van hotels, casino’s en strandtentjes en overal zie je mensen in badkleding lopen. Tot onze verrassing zien we in Destin, waar het heel druk is en we drie rijen dik in file rijden, aan de overzijde van de weg de camper van Beate en Gerhard rijden, ook in een file. We wuiven naar elkaar maar met deze drukte heeft het geen zin om elkaar op te zoeken. Nergens kunnen we stoppen en voor we de gelegenheid hebben om te draaien zijn we vele kilometers verder. Ons contact zal zich dus beperken tot elkaar appen. Als we tenminste weer eens Wi-Fi hebben. Langs de kust proberen we een slaapplekje te vinden in een State Park maar overal zijn de campings volgeboekt. Dat komt omdat het Springbreak is. Volgens een ranger duurt dat nog tot begin april en zal het moeilijk worden om nog ergens een plekje te vinden. Uiteindelijk besluiten we de kust achter ons te laten en naar het binnenland te rijden. Ook daar vinden we overal volle State Parks zodat we uiteindelijk bij Chipley het parkeerterrein van Walmart oprijden. Ondanks de enorme borden “No overnight parking” blijkt het toch toegestaan hier te overnachten. Na 275 km te hebben gereden is het ook genoeg geweest. Zondag 11 maart is het gelukkig droog hoewel ook zwaar bewolkt, maar nadat we op weg zijn breekt langzaam de zon door dus we mogen niet klagen.

 

Ugly lightning Forida Cavern

Klaarblijkelijk zitten we vlakbij een andere tijdszone want onze beide Hakuna’s geven aan dat het een uur later is. Wel raar want de tijdsgrens ligt volgens onze kaart toch veel verder naar het oosten. Het maakt niet zoveel uit want we zijn vandaag toch niet van plan om erg ver te rijden. We boffen want 45 km verder, bij Florida Caverns State Park, blijkt een vrij plekje te zijn waar we meteen de camper neerzetten en niet veel later genieten we op onze zeer ruime plek in het zonnetje van een lekkere kop koffie. We moeten ons wel heel goed inspuiten met muggenspray want de mosquitos zijn in zeer grote getale aanwezig en elk plekje huid wat onbedekt is en niet ingesmeerd, weten deze prikbeesten feilloos te vinden. Hoewel Alaska de naam heeft met muggen hebben we daar niet zo veel last gehad als op deze plek. Nadat we ook kennis hebben gemaakt met onze buren, pakken we onze fietsen en rijden door het park met zijn vele waterholes en swamps. Dankzij enkele caches komen we over veel trails en ontdekken prachtige plekjes in dit statepark. De naamgeving van het park verraadt dat zich hier ook grotten bevinden en natuurlijk willen we die zien. Om drie uur is er nog een plekje vrij en nadat we de film over de grotten bekeken hebben is het tijd om naar de grotingang te wandelen. Net voordat de tour begint gaat het regenen en niet zo zachtjes ook zodat we snel onze dunne windjacks aantrekken om in ieder geval niet doorweekt te raken. Gelukkig hoeven we niet lang te wandelen naar de ingang van de grot. De groep (20 man) is eigenlijk te groot maar door zo nu en dan als laatste achter te blijven kunnen we goed de vele prachtige druipsteen formaties bewonderen.

De fantasievolle verlichting laat echter hier en daar wat te wensen over. Als we na een klein uur weer buiten staan regent het nog steeds en snel fietsen we terug naar de camper waar we enigszins nat aankomen. De stoelen hebben we buiten laten staan zodat de badstofhoezen doorweekt zijn dus besluiten we deze te wassen en direct ook onze andere vuile kleding in de twee aanwezige wasmachines te stoppen. Het maakt dat pas rond 7 uur alles weer schoon en droog is. Maar de regen is inmiddels gestopt zodat Dick onze braadworsten lekker buiten kan grillen. Maandag 12 maart is de lucht nog volledig bedekt met wolken en het is slechts 10 graden maar als we een uurtje naar het zuid-oosten zijn gereden heldert het uit en zien we langzaam blauwe lucht verschijnen. Er waait nog wel een koude wind maar in het zonnetje is het al een stuk aangenamer. We zijn op weg naar Newport, Florida, want hebben op de kaart een rood tentje gezien, de aanduiding van een camping. Tot onze verbijstering verspringen de beide Hakuna’s (onze Garmin Navigatie) opnieuw een uur als we in de buurt van Tallahassee arriveren. Het tijdsverschil met Nederland is nu slechts 5 uur maar waarom we in korte tijd opeens twee uur verliezen? Net buiten Newport vinden we inderdaad een County Park met plek en daar het zonnetje inmiddels volop schijnt besluiten we hier te blijven.

 

Biking for geocaches

Terwijl Dick enkele geocaches zoekt ga ik lekker in het zonnetje achter de laptop zitten schrijven. Echt warm is het niet maar met een hoodie is het buiten goed uit te houden. Wel moet ik regelmatig mijn stoeltje verzetten om in de zon te blijven. De wind maakt wel dat onze mat evenals ons zonnescherm goed kunnen drogen. Helaas ben ik te laat met mijn camera om een foto te maken van de Armadillo die op de campground rondscharrelt maar uit de verte zie ik nu eindelijk de echte versie. Drie jaar geleden hebben we van Elfi en Milou de pluche versie gekregen en nog steeds kijkt die met zijn eigenwijze Texaanse hoed vanuit de camper op ons neer. Als de zon verdwijnt, wordt het met 9 graden helaas te koud om buiten te blijven en verhuizen we naar binnen. Pas om 8.15 uur worden we dinsdag 13 maart wakker, het gevolg van het twee uur tijdsverlies binnen twee dagen. Ons gestel is nog niet op Eastern- en zomertijd ingesteld. We douchen heerlijk op de campground en rijden dan over stille wegen door eindeloze bossen met enorme pine trees verder naar het zuidoosten. De lucht is weer staalblauw en de zon schijnt fel maar nog steeds waait er een koude wind waardoor de temperatuur niet hoger komt dan 15 graden. De afstand naar Manatee Spring State Park is niet zo groot zodat we er al om 12 uur aankomen. Nadat ik de camphost geholpen heb met vertalen, een Canadese vrouw verstaat geen woord Engels en kan de benodigde informatie niet geven, blijkt dat er voor ons nog een plekje op de camping beschikbaar is. Wel bijzonder want dit is een van de State Parks die snel vollopen. Het plekje moet nog wel schoongemaakt worden (d.w.z. aanharken en fire pit leegscheppen) maar een half uur later kunnen we onze camper er neer zetten. Even is dat lastig want de plek is zacht en zanderig maar het lukt Dick toch om de camper recht te zetten. Wel zullen we morgen, als we verder rijden, onze oprijplaten voor zanderig terrein moeten gebruiken want anders komen we beslist niet op eigen houtje weg.

 

Manatee – Suwannee River

Na een heerlijke warme chocolademelk met een muffin, pakken we onze fietsen en rijden naar de Springs om te kijken of er nog Manatees zijn. Normaliter zijn ze in dit jaargetijde al naar de Golf maar vanwege het feit dat het de afgelopen maand zo koud is geweest, ’s nachts komt de temperatuur niet boven de 8 graden, verblijven ze nog in de warme bronnen. Met 22 graden is hier toch een aangenamere temperatuur dan de golf van Mexico. Nadat we enkele foto’s van de Manatees hebben genomen rijden we naar het Ranger station om een trailmap te vragen. Als we zeggen dat we langs de trails gaan geocachen pakt de Ranger direct een bus insectenspray en begint ons uitgebreid te besprayen. In de bossen zijn momenteel volop Teken aanwezig en sprayen is daarom geen overbodige luxe, zeker als je in een korte broek rondloopt. Pas drie uur later zijn we terug bij de Spring na een schitterende tocht over de trails die ons door de bossen en langs enorme palmen gebracht heeft. Nog even werpen we een laatste blik op de nog steeds rustig rondhangende manatees en dan fietsen we terug naar de camper waar we nog van de laatste zonnestralen kunnen genieten.

 

Deer reaching for fresh leaves

Als de zon te ver gehinderd wordt door de bomen zetten we de stoelen bij de fire pit en maken we een kampvuur. Heerlijk is het nu. Dat vinden niet alleen wij maar ook een kudde van 5 White Tailed Deer die polshoogte komen nemen op ons plekje. Totaal niet bang van mensen lopen ze hier rond. Na een uurtje krijgen we wel last van verbrande knieën en een ijzige rug en nek krijgen, wat ons uiteindelijk toch naar binnendrijft. Woensdag 14 maart staan we bijtijds op en na het ontbijt rijden we naar het parkeerterrein van de bron. Dankzij onze oprijmatten gaat dat feilloos en blijft Dick niet in het diepe zand steken met de camper. Opnieuw zien we twee groepen Manatees in de springs en we genieten van hun wakker worden en lucht snuiven en zien ze even later naar de monding van de Suwannee River zwemmen waar ze de rest van de dag zullen rondhangen.

 

Turkey Vulture Manatee Springs State Park

Boven in de bomen krioelt het van de Gieren (Turkey- en Black Vultures) die lui op ons neerkijken. We zijn nog geen prooi. Na opnieuw gezellig gekletst te hebben met andere gasten van dit schitterende park rijden we weg om boodschappen te doen bij walmart. Daar het al half 12 is als we daar weggaan, besluiten we naar het dichtstbijzijnde State Park te rijden, Rainbow Spring State Park maar helaas als we er om half 1 aankomen is er geen plek beschikbaar maar de Ranger weet nog een State Forest (Ross Prairie Trailhead) dichtbij waar als we er een half uur later arriveren wel volop plek is zodat we toch nog lekker vroeg stoppen en van het heerlijke weer genieten. Nu ja, het is heet uit de wind, zeker 25 graden maar koel als je buiten de beschutting van de camper komt dan is het slechts 15 graden. Terwijl Dick kleine reparaties doet, op een dergelijke reis gaan toch regelmatig dingen kapot en onze banden oppompt met een kleine 12 volt pomp ga ik weer eens achter de laptop zitten. Naast een stukje voor de website moet ik ook iets voor ons clubblad schrijven dus ik ben nog even bezig.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor LOUISIANA, MISSISSIPPI, ALABAMA en FLORIDA

From TEXAS to LOUISIANA (English version)

Texas, Oklahoma, Arkansas, Louisiana, February 18th until March 2nd 2018

 

After yesterday’s beautiful weather with sunshine, on Sunday February 18th it’s not so nice. It is gray and the clouds are on the ground. The temperature is only 62 degrees. We have breakfast together, the eggs tastes fine Iris, and then we say goodbye to Sugarland, Robert, Iris, Elfi and Milou and drive to the North.

 

Cache Across America TEXAS

Just above Austin, the capital of Texas is the Cache Across America we want to have. And we find this cache but there is a special lock and we cannot open it. We try all possible combinations, try and try again but after almost an hour the lock still don’t open. It’s sad but I also have a sense of relief. Now we cannot get this cache it has no point to drive like crazy along all the other Caches Across America. We definitely cannot solve the final cache in Washington DC.

Dick was already done with it, he said it’s ridiculous to drive so many miles for a cache and earn nothing.  That was different with the Utah caches, if you found 3 out of 5 in a county, you earned a nice patch. We drive further to the North, through Holland, where, of course, we take a picture although the town is nothing, some silos and a few houses. And then after driving some Interstate, because there is no other road, we arrive in Waco, TX. Unfortunately we cannot find the camping on the fairgrounds so we drive to Walmart where we may stay overnight. An advantage of this Walmart is that next to it is an Outback. We cannot resist this restaurant, so in the evening we walk there instead of cooking and have a great meal. After a good night sleep we wake up early, accustomed to an early rise the last few days. Unfortunately, Auntie Ank is not on the skype so we leave Waco early in the morning.

 

Texas Longhorns

That makes that around half past 11 we arrive in Fort Worth. There the cowboys on horsebacks drive the last Longhorns to the corrals. The show is over and lots of people walk away. After taking a look at these real Texan cattle and their huge horns, we continue our trip. It’s really touristy in Fort Worth. The weather is not really nice, only 60 degrees and it is cloudy but dry. In Eisenhower State Park we stay. There are only two other RV’s and places enough to find a nice spot. We really have to write for our website and do our administration, so the rest of the afternoon we are working on that, but we rather wanted to read. We have good books. The next morning we see Deer and a Roadrunner at the campground. It is beautiful here, on this northern coast of Texas where the city of Denison is situated (at a lake).

After breakfast we walk some trails in the park. Unfortunately the drizzle stops and it starts to rain. The last part of the trail it’s even pouring rain so after one hour we end up somewhat wet and with incredible muddy shoes, but we found the two caches here. With our muddy shoes we cannot board our RV so Dick stops at a dump station where we need half an hour in pouring rain to clean our shoes and get rid of the mud.

 

Birth house General/President Eisenhower

At 11 am we finally leave the State Park and drive to the birthplace of Eisenhower. It rains very hard so we don’t get off at the house and leave again but then, all of a sudden, I remember that we drove all the way up to here just to visit this house so Dick turns around at the end of town and drives back. Just in time to get a tour of Mrs. Maxime. We see the simple cottage where General Eisenhower, later president of the United States, was born. He lived here for 18 months. After that his parents moved back to Kansas where he grew up. Yes Susan, there has to be something in Kansas. Maxime tells incredibly fascinating about her president and the past times revive in this little house along the rails in Denison. We are glad we stopped here because the story about this special man, who made the liberation of Europe possible and also shaped the NATO, is particularly interesting. Do you know that he was one of the candidates for president, both parties (republican and democrats) wanted?

Finally after lunch we leave Denison at 2 pm and moments later we are in the State of Oklahoma. This is Native American country because at least 7 Indian tribes call this state their home. Unfortunately the rain doesn’t stop and it seems as if we drive under a waterfall.

 

Putting strings on Hammer Dulcimer

The visibility in some places is almost nothing, but then we see a sign “Dulcimer”. Despite the rain we stop at the building and walk inside. Yes, it’s a Dulcimer factory. Not the Mountain Dulcimer I would like to have, but the Hammer Dulcimer and the Bowed Psaltery, a small triangular Dulcimer you play with a bow, are made here. Even I get a nice sound when playing.

A Dulcimer is a wonderful instrument, I am still impressed and determined to learn to play on it when we will be back in the Netherlands. Then we arrive in Hugo, Oklahoma. It is 4 pm but because of the rainfall already dark. We stay in the parking lot of Walmart. We had enough for a day. We are also sick of all the rain and cold. Wednesday february 21st it still rains and it is cold, icy cold, only 40 degrees. Everything is moist, wet and misty.

 

 

Eiffel Tower in Paris Texas

 

Many pastures are flooded and the weather forecast indicates that at least till Sunday it remains bad so we decide not continuing to the North but taking a more southern route. That brings us in Paris, Texas. Paris, France has the Eiffel Tower and Paris, Texas also has one, we are told in the library and of course we want to see that one. This Texan Eiffel tower is not as charming as his French counterpart but it has a cowboy hat and that’s funny.

Next to it is a very impressive War Memorial and the Texan Eiffel Tower actually detonates here. After walking around we drive further to the East and hear a kind of alarm inside our RV. We have no idea where it comes from but Dick doesn’t see any lights coming up so there is nothing to worry about. When this alarm repeats later at my side, it turns out to be a (weather) alarm on our phones. Not one but several times we get this alarm going on. Our phone tells us we are in a danger zone and may expect flash floods. After looking regularly at the largely inundated parts of land next to us we didn’t plan to go to lower areas but with this ongoing emergency alarms we certainly won’t. The rain is still in full force so, on the Arkansas side of Texarkana, after visiting a Washateria (yes, it’s again time to wash) we stay at Walmart and read the rest of the evening.

Thursday February 22nd there is still a hard wind, it is 43 degrees and the sky is clouded and grey but at least it doesn’t rain. We drive through the hilly countryside of Arkansas. There had to be a lot of rain here too because meadows and forests are under water. After some shopping in Magnolia, AR we drive into the State of Louisiana.

 

Wallpainting in Homer

We check the weather in the North, it’s still too cold and too wet so we continue our trip to the South. Through small towns such as Homer, with beautiful wall paintings and old buildings, we drive over quiet hilly roads. Around us the trees are blooming and everywhere are Daffodils. However, the side of the road is extremely dirty, everywhere lays plastic and cans, and a “cleanup” wouldn’t be superfluous. The cottages along the road are shabby, this is not the rich part of Louisiana. Many houses are into disrepair, tattered or partly collapsed.

 

 

Camping Coushatta

 

In the afternoon we arrive in Coushatta, LA, near a lake. For $ 22, – we have a beautiful place in a nearly empty resort. It’s hot here, around 78 degrees, so once again we can sit and cook outside and enjoy nature, but also the mosquitoes because with this moist and hot weather it looks like the mosquitos are all over. Fortunately Dick tastes better than me so in the evening there is almost no place on his body where no bite appears. But it’s good to feel the warmth’s again. We made the right decision to go south. The next morning we search the Cache Across America of Louisiana. Though we decided not to do detours, this cache on the road has to be found.

 

Natchitoches – Mini New Orleans

In the cache description we read that the town of Natchitoches, pronounced as “Nack a tish”, is worth a visit. It was the first European (French) settlement in Louisiana and thus the oldest. You may know this town from the movie “Steel Magnolias”. The movie played here and is also shoot here. We drive to this town. It is indeed a very nice town with beautiful houses and metal balcony’s, people also call it “mini New Orleans” and it looks alike. After parking our RV next to the Cane River we walk around, admire the old buildings, visit the oldest General Store of Louisiana (1863) and drink a coffee (with tiramisu, the best I’ve ever had) in a local bar. The Sun is shining, it is 76 degrees and pleasant outside so we decide to stay and further explore this town by bike in the afternoon. The nearest campground however is 13 mile away and also very expensive so there is no other choice than to park, once again, at Walmart.

From here it is a short cycling trip to the center of town. The area has many caches that give us a sightseeing of Natchitoches. A pleasant surprise is fort St Jean Baptiste, a State Historic Site. This fort was built in 1714 by a Frenchman (Louis Antoine Juchereau de St. Denis) to protect the country from the Spanish.

 

Oldest Cementery in Louisiana

Thanks to existing drawings it’s reconstructed and placed on higher grounds than it was before, the Fort looks impressive. We even find wooden shoes in the fort. Where there also Dutch here?

Ofcourse our cache tour also brings us to old buildings and the oldest cemetery of Louisiana. All played a role in the already mentioned film “Steel Magnolias”. At 6 pm we are back at our RV after a beautiful ride. It’s still 72 degrees but the real heat, today it was 79 degrees, is gone. Saturday february 24th it is still warm, 66 degrees at 7 a.m. although it’s cloudy. Over small roads we leave Natchitoches.

 

Little Eva’s Pecan shop

In Cloutierville, we stop at a Pecan store. If you drive through a region with so many Pecan trees you have to buy pecans. We talk with the owner of Little Eva Plantation before we drive to Alexandria. The Garmin want to bring us to Alexandria in Egypt but in the end she leads us to this town in Louisiana. Unfortunately we cannot find the city park so we continue to Pine Prairie where, next to a large lake, we find a beautiful park where we can stay overnight. Despite the fact that we had some solid rain showers in the morning, during the afternoon it stops raining and we can sit outside in the Sun. Of course we also walk around in the area and stay at the Jetty next to our RV.

 

Evening on the campground

We admire the trees in the water with their aerial roots. We think the water level is high but according to the people who come here regularly it’s always this high. We are the only ones walking around. The rest of the people take their truck, even if they just want to fish or look around on the jetty. During the night it doesn’t stop raining and the wind rises. The temperature drops straight to 57 degrees. Sunday morning on the fields is water everywhere and to fill up our water tank we must walk on the from water saturated soil. It feels like sinking in a swamp. Dumping today is not such a fun because it’s pouring rain. When we drive over the narrow roads we see ducks swimming on the shoulder of the road. Normally there is grass but now it’s covered with a thick layer of water. Finally at 10 am the rain stops and the sun starts shining again, it directly increases the temperature till 75 degrees.

 

 

Cleaning the Motorhome

 

In Opelousas, LA we stop. The South City Park has a pleasant RV spot. We only have to look for a spot that’s not completely a deep puddle of water and moments later we sit in the sun next to the RV and enjoy a good cup of coffee.

There are also some caches in the park so we go for a walk. It is pleasant outside in the sun, we only have to be careful where we put our feet because some pieces of land are so swampy that you sink in. At 1 p.m. we take a Sonic milkshake and then it starts raining again. It’s only a shower so after the rain stops we can walk back to our RV and stay rather dry.

It definitely is no weather to go walking or cycling anymore, there are too many rain showers after each other, so with a brush and a bucket of water we clean the outside of our motorhome. Just in time for the next big rain shower we are ready. The rest of the afternoon, it’s now 4 pm, we sit inside, enjoy the rain and sunshine, which alternate. At 7 pm it stops raining and it starts pouring, like a fire hydrant is opened.

Indeed it’s a downpour. Slowly everywhere is water around us but we don’t have to leave our RV and stay dry inside. When we get up on Monday morning it stopped raining and the Sun tries to get through the grey clouds. After filling up with water we leave this pleasant place and go further south.

 

Tabasco Peppers

 

 

Around noon we arrive on Avery Island, near the town of New Iberia, LA. Here is the Tabasco factory. Who doesn’t know this product? I think almost everyone has used tabasco. We walk around at the factory, see the stages of growing of several pepper plants, like Red Chili Pepper, Green Peppers, Okra and ofcourse the Tabasco Pepper plant. The Tabasco peppers are much smaller than the other ones and we see how after making pulp of the peppers, the pepper pulp is stored in large oak barrels where it, covered with a layer of salt, stays for 3 years before the pulp is processed into the Tabasco we all know.

 

 

 

Pepper pulp in Oak barrels

 

It’s a fun and informative tour in the factory and I am glad that we went here. At 2 pm we leave, the Sun shines in a steel blue sky. In New Iberia are campgrounds but they are very swampy by the many rain so we drive to Charenton, LA where, at the parking lot of a Casino, on Indian territory, we stay. While enjoying a cup of coffee and a muffin we let the sun penetrate. We will not visit the casino so until late we sit outside on the large and empty parking lot. Tuesday february 27th we leave the Chitimacha Nation and drive to Thibodaux, LA.

 

 

 

Plantation House

Gerhard and Beate are stuck here with their RV. Their main brake cylinder is broken, the same problem we had three years ago, and of course we want to know if we can help with anything. The road brings us along the Bayou’s and old towns. We see magnificent plantation houses, with ancient oaks but also small houses definitely in need of repair. In Patterson, LA are some caches hidden so we stay here for a while and search for them.

We talk to Captain Caviar. He is touring around the bayou’s and we admire his old oaks. One is 400 years old and the other 486 years. Together we search for a cache, hidden somewhere around his house. We cannot find it but after talking to the Cache Owner, who also lives in this town (the cache is really there but you need a flashlight) we go back and finally find the cache under his house. Next time we will take a tour in the Bayou’s (now there isn’t a tour).

 

Wall against high water

Around us are large rivers and a lot of small shipyards. Next to the rivers are huge walls with every now and then a large gate. Not much fun for the people who live there right behind because they have no view anymore but this wall brings them more security if another storm hits the coast. And then we arrive at Walmart in Thibodaux and put our RV near the RV of Beate and Gerhard.

They look surprised when arriving with their rental car moments later and seeing us. We have a beer, talk and talk and talk and eat together at a Greek -Lebanese restaurant next to Walmart. It is a pleasant evening. On the last day of february we are early out of bed. All four of us are visiting New Orleans. Despite the fact that there is a dense fog it feels hot and when we leave Thibodaux with the rental car at 9 am, the sun shines in a blue sky.

 

Promotion Cirque du Soleil

Around 11 am we arrive in the French Quarter of New Orleans and Gerhard parks the car near everything, close by. As soon as we walk around we hear music. When we wait at Jackson Square to cross the street a big bus stops in front of us, full with people with make-up. As curious as we are, we wait for what’s going to happen. We do not need to wait long because everybody get out of the bus, music appears and the singing and dancing starts. We walk along with the music and enjoy.

It turns out to be a promotional tour of Cirque du Soleil, having a new show starting in two days. There is definitely a party going on in the street with this kind of music and our day in New Orleans is already a success. After an hour we leave the crowd and walk to the French market where we look around and relax on a terrace with live music. We are in New Orleans!

 

KORA player at Jackson Square

 

We have lunch together and in the afternoon we walk through the French Quarter. Time and time again there is music, everywhere, sometimes very fascinating music, playd on a KORA, an instrument from Western Africa and we enjoy. It is always great to be in this town and it is warm, 80 degrees. There is a steel blue sky and the party mood is everywhere. Here is nothing more to see of Hurricane Katrina and the devastation it brought to this city.

After walking around for more than 5 miles, it is now 6 pm, Gerhard drives the 65 mile back to Walmart in Thibodaux, where we enjoy a cold beer and talk about our great day.

 

 

 

Printing customs paper

 

We intend to leave Thibodaux on Thursday March 1st. But first Dick has to print the custom papers for the brake cylinder that Gerhard received from the ADAC (German AAA) and Beate and I walk a couple of times to the gas station on the parking lot to get water for their RV. Then we say goodbye to each other and we drive away. When we fill up with propane, almost outside of Thibodaux Dick says that it is wise to get a pocket querie for Grand Isle so when we arrive there we can find some geocaches. That’s why we drive back to Walmart, we need the wifi here.

 

Then it turns out that our mailbox is almost full, more than 90%. It’s because the last months I sent lots of pictures (with always a copy of every sent mail to myself). I consumed more than 40% of our mailbox in sending pictures. We cannot longer receive nor send mail. This makes that Dick has a long, very long phone call with our internet provider “XS4ALL” and later with our friend Rene. At 3 pm everything works well again and we can e-mail again. Now it’s too late to drive the 85 mile to Grand Isle at the gulf so we decide to stay another night at Walmart. The weather is changing, there are black clouds and the wind blows but fortunately it doesn’t rain. It is less hot, 69 degrees.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor From TEXAS to LOUISIANA (English version)

Van TEXAS naar LOUISIANA

Texas, Oklahoma, Arkansas, Louisiana, 18 februari tot 2 maart 2018

 

Na het schitterende weer van gisteren met zon valt het weer zondagochtend 18 februari best tegen. Het is grijs en de wolken hangen op de grond. Ook de temperatuur komt niet boven de 17 graden. Na een gezellig ontbijt met zijn zessen, de eitjes smaken prima Iris, nemen we afscheid van Robert, Iris, Elfi en Milou en rijden naar het noorden.

Cache Across America TEXAS

Net boven Austin, de hoofdstad van Texas, ligt de Cache Across Amerika die we willen hebben. En we vinden hem, maar dan blijkt er een speciaal slot op te zitten dat we met geen mogelijkheid open krijgen. Alle mogelijke cijfercombinaties proberen we, maar het lukt niet. Het geeft een domper maar ook een gevoel van opluchting want nu we deze cache niet kunnen bijschrijven heeft het geen zin meer om als een gek langs alle andere Caches Across America te rijden. We kunnen de eindcache in Washington DC toch niet oplossen. Dick was er al lang klaar mee want hij vond het toch al belachelijk om zoveel om te rijden voor een cache waar je eigenlijk niets mee verdiend. Dat was anders bij de caches in Utah waar je als je 3 van de 5 in een county vond een mooie patch kreeg. We rijden verder naar het noorden, komen door Holland waar we natuurlijk een foto maken hoewel het stadje niets voorstelt, enkele silo’s en een paar huizen. En dan na een stukje Interstate, er is nabij geen andere weg, arriveren we in Waco, TX. Helaas kunnen we de camping op de fairgrounds niet vinden dus rijden we naar Walmart waar we ook mogen staan. Een voordeel van deze Walmart is dat er naast een Outback staat die we natuurlijk niet kunnen weerstaan dus wandelen we er ’s avonds naar toe in plaats van zelf te koken en eten heerlijk. Na een rustige nacht zijn we bijtijds wakker, gewend aan het vroege opstaan van de laatste dagen. Helaas lukt het niet tante Ank op de skype te krijgen dus rijden we bijtijds weg uit Waco. Dat maakt dat we rond half 12 in Fort Worth arriveren.

 

Texas Longhorns

Daar zien we nog net de laatste Longhorns naar de corrals gedreven worden door cowboys te paard. De show is duidelijk afgelopen want hordes mensen lopen weg dus nadat we even een blik geworpen hebben op deze echte Texaanse runderen en hun enorme horens bewonderd hebben, rijden we verder. Het ziet er in fort Worth erg toeristisch uit. Het weer is niet echt mooi, slechts 18 graden en het is zwaar bewolkt maar het is wel droog. In Eisenhower State Park zetten we de camper neer. Er staan slechts twee andere campers dus we hebben ruimte genoeg om een mooi plekje uit te zoeken. We lopen hopeloos achter met schrijven en onze administratie dus de rest van de middag zijn we daar mee bezig. Wel jammer want we hebben enorme spannende boeken waar we liever in willen duiken. De volgende morgen zien we hertjes en een roadrunner bij de camper rondscharrelen. Het is prachtig hier, men noemt het de Texaanse noord kust, Denison ligt namelijk aan een meer. Als we enkele trails lopen in het park gaat de miezer helaas over in regen en het laatste stukje zelfs heel harde regen zodat we uiteindelijk na een uurtje enigszins nat, met ongelooflijke modderschoenen en met twee gevonden caches terugkeren bij de camper. Zo kunnen we de camper niet in dus Dick stopt bij een dumpstation waar we vervolgens in de stromende regen zeker een half uur bezig zijn om onze 4 schoenen van modder te ontdoen.

 

Birth house General/President Eisenhower

Uiteindelijk verlaten we rond 11 uur het State Park en rijden naar het geboortehuis van generaal en de latere president Eisenhower. Het regent heel hard zodat we niet uitstappen maar verder rijden maar dan bedenk ik me ineens dat we helemaal hier naartoe gereden zijn dus draait Dick eind van het stadje weer om en rijden we terug. Net op tijd om van Maxime een rondleiding te krijgen in het simpele huisje waar generaal Eisenhower, later president van de USA, geboren is maar slechts 18 maanden gewoond heeft. Opgegroeid is hij in Kansas. Ja Susan, er is toch wel wat in Kansas. Maxime vertelt ongelooflijk boeiend en we zien alles gewoon voor ons in dit kleine huisje langs de spoorrails in Denison. Wat zijn we blij dat we toch hier gestopt zijn want het verhaal over deze bijzondere man, die aan de wieg stond van de bevrijding van Europa en ook de NATO vorm gegeven heeft, is bijzonder interessant.

Uiteindelijk na ook nog wat eten verlaten we rond 2 uur Denison, Texas en even later zijn we in de staat Oklahoma. Echt Native country want er zijn wel 10 indianen stammen die hier hun woonplek hebben. Helaas is de regen niet geminderd en het lijkt alsof we onder een waterval doorrijden.

 

Putting strings on Hammer Dulcimer

We zien op sommige plekken haast niets, nu ja wel een bord met “Dulcimer”. Ondanks de regen stoppen we bij dat gebouw en lopen naar binnen. Ja hoor, hier worden Dulcimers gemaakt. Niet de Mountain Dulcimer die ik graag wil hebben maar wel de Hammer Dulcimer en de Bowed Psaltery, een kleine driehoekige dulcimer die je met een strijkstok bespeelt, zelfs ik krijg er een mooi geluid uit. Zo’n Dulcimer blijft een prachtig instrument, ik ben er nog steeds onder de indruk van en vastbesloten om erop te leren spelen als we weer terug in Nederland zijn. Uiteindelijk arriveren we in Hugo, Oklahoma. Het is 4 uur maar door de enorme regenval al donker en we zetten onze camper op het parkeerterrein van Walmart. Het is genoeg geweest. Van de regen hebben we trouwens ook genoeg. Woensdag 21 februari regent het nog steeds en daarbij is het koud, ijzig koud, slechts 4 graden. Alles is vochtig en beslaat. Heel veel weilanden zijn inmiddels ondergelopen en de weersvooruitzichten geven aan dat het voorlopig tot zondag slecht blijft en dus besluiten we om niet verder naar het noorden te trekken maar om te keren en onze route meer zuidelijk te laten verlopen.

 

Eiffel Tower in Paris Texas

Dat brengt ons in Paris, Texas. Paris in France heeft de Eiffeltoren en ook Paris, Texas blijkt een Texaanse Eiffeltoren te hebben horen we in de library en die willen we natuurlijk zien. Hij is duidelijk niet zo charmant als zijn Franse tegenhanger maar de toren draagt wel een cowboy hoed wat het weer leuk maakt. Ernaast is een zeer indrukwekkend oorlogsmonument waar deze Texaanse Eiffeltoren eigenlijk detoneert. Verder rijden we naar het oosten en horen een soort sirene vanaf de zijkant van de camper. We hebben geen idee waar het vandaan komt en ook Dick ziet geen lampjes gaan branden dus er is niets aan de hand. Als deze sirene zich even later aan mijn kant herhaald blijkt het een (weer) alarm te zijn op onze telefoon. Niet één maar verschillende malen krijgen we krijgen we sirenes te horen, we bevinden ons in een gevarenzone en kunnen hier “flash floods” verwachten. Nu waren we, na regelmatig blikken te hebben geworpen op de grotendeels onder water staande delen land en weg al helemaal niet van plan om naar lager gelegen gebied te gaan maar met deze voortdurende noodmeldingen doen we dat zeker niet. De regen gaat onverminderd en hard door dus aan de Arkansaanse kant van Texarkana houden we het voor gezien en na een Washateria bezocht te hebben, ja het is alweer tijd om kleding te wassen, zetten we de camper bij Walmart neer en doen de rest van de avond niets meer.

Donderdag 22 februari is er nog steeds een harde wind, het is 7 graden en de lucht is grijs bewolkt maar het regent tenminste niet. We rijden door het heuvelachtige landschap van Arkansas. Ook hier is de regen flink te keer gegaan want weilanden en bossen staan onder water. Na wat boodschappen in Magnolia – Arkansas rijden we de staat Louisiana binnen.

 

Wallpainting in Homer

Ook bij een nieuwe check blijkt het weer in het noorden te koud en te nat en dus zetten we onze tocht naar het zuiden voort.

Via kleine stadjes zoals Homer, met mooie muurschilderingen en oude gebouwen, rijden we over heuvelachtige stille wegen. Om ons heen staan de bomen in bloei en ook zien we overal narcissen bloeien. Wel is de kant van de weg enorm smerig, overal ligt plastic en blikjes, een “cleanup” zou hier geen overbodige luxe zijn. Aan de huisjes langs de weg te zien rijden we thans door een armoedig deel van Louisiana. Veel is vervallen, haveloos of deels ingestort. In de middag arriveren we in Coushatta waar een groot meer is.

 

Camping Coushatta

Voor 22 dollar hebben we een schitterend plekje in een bijna leeg park. Het is hier warm, rond de 25 graden, dus we kunnen weer eens lekker buiten zitten, buiten eten klaarmaken en genieten van de natuur, maar ook van de muggen want met dit vochtige warme weer lijkt het of ze uit alle hoeken tevoorschijn komen. Gelukkig smaakt Dick beter dan ik zodat die meer moet leiden. ’s Avonds is er bijna geen plekje op zijn lijf waar geen bult verschijnt. Het is heerlijk om weer warmte om je heen te voelen. We hebben een goede beslissing genomen om naar het zuiden af te reizen. De volgende morgen zoeken we vlakbij de Cache Across America van Louisiana. Al heb ik dan besloten dat we er niet meer voor omrijden, zo’n cache naast je op de weg wordt natuurlijk meegenomen.

 

In de cachebeschrijving lezen we dat het plaatsje Natchitoches, je spreekt het uit als ”Nack-a-tish”, de moeite waard is om te bekijken. Het was de eerste Europese (franse) nederzetting in Louisiana en dus ook de oudste. Mogelijk kennen jullie dit stadje uit de film “Steel Magnolia”.

 

Natchitoches – Mini New Orleans

Het speelde zich hier af en is hier ook opgenomen. We rijden er dus naar toe. Het is inderdaad een heel erg leuk stadje met schitterend huizen en metalen balconnetjes, sommigen noemen het ook wel het mini New Orleans, daar heeft het ook wel wat van weg. Nadat we de camper naast de Cane river geparkeerd hebben lopen we wat rond, bekijken de oude panden, bezoeken de oudste General Store van Louisiana uit 1863 en drinken een koffie in een plaatselijk barretje. De zon schijnt, het is inmiddels 23 graden en aangenaam hier dus besluiten we er te blijven en vanmiddag het stadje per fiets verder te verkennen. De dichtstbijzijnde camping is echter 13 mile verderop en ook nog eens heel duur dus dan zit er niets anders op dan de camper maar weer eens bij Walmart te parkeren. Vanuit hier is het een klein stukje fietsen naar het centrum van het stadje. In de omgeving zijn veel caches te vinden die ons naar de bezienswaardigheden van Natchitoches brengen.

 

Oldest Cementery in Louisiana

Een aangename verrassing is het fort St Jean Baptiste, een State Historic Site. Dit fort werd in 1714 gebouwd door een Fransman (Louis Antoine Juchereau de St. Denis) om het land te beschermen tegen de Spanjaarden. Aan de hand van bestaande tekeningen is het nagebouwd op een iets hoger niveau dan waar het oorspronkelijke fort stond en het ziet er indrukwekkend uit. Natuurlijk brengen de caches ons ook naar oude gebouwen en het oudste begraafplaats van Louisiana. Alles speelde een rol in de eerdergenoemde film “Steel Magnolias”. Pas om 6 uur zijn we terug bij onze camper na een schitterende fietstocht. Het is nog 23 graden maar de ergste warmte, het werd vandaag zelfs 28 graden, is voorbij. Ook zaterdag 24 februari is het nog steeds warm, 22 graden om 7 uur ’s ochtends, hoewel het wel bewolkt is. Over binnenwegen verlaten we Natchitoches. In Cloutierville stoppen we even bij een Pecan winkel. Als je door een streek rijdt met zoveel Pecan bomen moet je natuurlijk een zakje pecan noten kopen.

 

Little Eva’s Pecan shop

We praten gezellig met de eigenares van Little Eva’s Plantation voor we verder rijden naar Alexandria. De Hakuna wil ons eerst naar Egypte brengen maar uiteindelijk leidt ze ons naar deze gelijknamige plaats in Louisiana. Helaas kunnen we het city park niet vinden dus rijden we door naar Pine Prairie waar aan een groot meer een prachtig park is waar we ook kunnen overnachten. Ondanks het feit dat we onderweg enkele stevige regenbuien gehad hebben blijft het de rest van de middag droog en we kunnen heerlijk buiten in het zonnetje zitten. Natuurlijk wandelen we ook wat rond in de omgeving en kijken bij de steiger naast de camper naar het meer.

 

Evening on the campground

 

Wij vinden dat het water erg hoog staat maar volgens de mensen die hier regelmatig komen staat het water altijd zo hoog. We zijn hier wel de enigen die rondlopen. De rest van de mensen pakt, ook als ze even op de steiger willen vissen of kijken, hun truck. ‘s Nachts gaat het regenen en het blijft regenen, ook de wind steekt op. De temperatuur daalt meteen naar 14 graden. Zondagochtend ligt overal om de camper water en om onze watertank te kunnen vullen moeten we door de van water verzadigde grond soppen. Ook het dumpen is vandaag niet zo’n pretje als de regen met bakstenen uit de hemel naar beneden komt. Als we verder trekken over smalle weggetjes zien we zelfs eenden in de berm van de weg zwemmen. Daar waar normaal gras staat ligt nu een dikke laag water. Gelukkig stopt om half 10 eindelijk de regen en komt de zon door waarmee direct de temperatuur naar 24 graden stijgt.

 

 

Cleaning the Motorhome

In Opelousas, LA stoppen we. In het South City Park is een aangenaam camperplekje. Wel moeten we even goed zoeken om niet volledig in een diepe plas te staan maar even later zitten we in het zonnetje naast de camper en genieten van een heerlijk bakje koffie. Daar er ook wat caches liggen gaan we rond wandelen in het park. Het is aangenaam buiten met het zonnetje, alleen moeten we wel goed kijken waar we onze voeten neerzetten omdat sommige stukken land zo drassig zijn dat je erin wegzakt. Pas als we om 1 uur even bij Sonic zitten om een lekkere milkshake te nemen gaat het weer regenen. Het blijkt een bui te zijn zodat we toch nog redelijk droog terug kunnen lopen naar onze camper. Daar het geen weer is om verder buiten te wandelen of de fietsen te pakken, er zijn teveel regenbuien na elkaar, gaan we wel met een borstel en een emmertje water de buitenzijde van de camper afborstelen, net op tijd voor een volgende bui zijn we ermee klaar. De rest van de middag, het is inmiddels 3 uur, zitten we lekker binnen en genieten van regenbuien- en zonneschijn, die elkaar afwisselen. Pas om 7 uur stopt het met regenen en wordt een brandweerkraan opengezet. Met bakken komt het water naar beneden. Dit is met recht een stortbui. Langzaam verschijnt overal water om ons heen maar we hoeven er niet meer uit en zitten droog.

 

Tabasco Peppers

 

Wanneer we maandagochtend opstaan is het gelukkig droog en de zon probeert zelf door de grijze wolken te schijnen wat niet zo goed lukt. Na water gevuld te hebben rijden we weg, verder naar het zuiden.

Rond het middaguur arriveren we op Avery Island bij het stadje New Iberia. Hier staat de fabriek van Tabasco. Wie kent dit product niet. Ik denk dat iedereen wel eens wat Tabasco gebruikt heeft. We lopen op ons gemak over het fabrieksterrein, zien hoe en welke peper planten gebruikt worden, hoe de peper opgeslagen wordt in grote eiken vaten waar ze, toegedekt met een laag zout, 3 jaar blijven staan alvorens ze uiteindelijk verwerkt worden tot de tabasco die we allemaal kennen.

 

 

Pepper pulp in Oak barrels

 

Het is een leuke en informatieve tour in de fabriek en ik ben blij dat we hier even zijn gaan kijken. Als we er om 2 uur wegrijden staat de zon aan een staalblauwe hemel te stralen. In New Iberia zijn wel campgrounds maar deze zijn erg drassig door de vele regen dus rijden we door naar Charenton, LA waar we op het parkeerterrein van een Casino, midden in indianengebied, blijven staan. Onder het genot van een kop koffie en een muffin laten we de warmte diep tot ons doordringen. Beiden hebben we geen zin om het casino te bezoeken dus zitten we tot laat buiten op het grote en lege parkeerterrein. Dinsdag 27 februari verlaten we de Chitimacha Nation en rijden over binnenwegen naar Thibodaux. Daar staan Gerhard en Beate vast met hun camper. Hun hoofd remcylinder is lek, iets wat wij drie jaar geleden ook hadden, en natuurlijk willen we weten of we ergens mee kunnen helpen. De weg voert ons langs de “bayou’s” en door oude stadjes.

 

Plantation House

We zien schitterende plantage huizen, met oeroude eiken en ook vervallen krotjes waar toch nog mensen in wonen. In Patterson, Louisiana, zijn redelijk wat caches verborgen zodat we hier in de omgeving wat rondkijken. Spreken onder andere met Captain Caviar die tochten door de bayou’s maakt en bewonderen zijn oude eiken. Eén is 416 jaar oud en de andere zelfs 486 jaar. Met hem zoeken we een cache die ergens onder zijn huis verborgen is. We vinden hem niet maar nadat we met de cache owner, die ook in dit stadje woont, gesproken hebben (de cache ligt er echt maar je hebt een zaklantaarn nodig) gaan we terug en vinden de cache alsnog. We spreken af dat we een volgende keer samen met hem een tour maken in de bayou’s. Langzaam komen we bij de grotere rivieren.

 

Wall against high water

Overal om ons heen zijn nu kleine scheepswerven en langs de kade van de rivieren zijn enorme muren gebouwd met zo nu en dan een grote poort. Niet leuk voor de mensen die er pal achter wonen want die zijn hun zicht op de rivier kwijt maar de muur brengt hen wel meer veiligheid als er weer eens een storm de kust treft. Uiteindelijk arriveren we bij Walmart in Thibodaux en zetten onze camper vlakbij die van Beate en Gerhard. Wat kijken die verbaasd als ze even later met hun huurauto aankomen rijden en ons zien staan. We drinken samen wat en gaan dan samen eten bij een Grieks-Lebanees restaurant naast Walmart. Het is een gezellige avond. Op de laatste dag van februari staan we al vroeg op. Ondanks het feit dat er een dichte mist hangt voelt het warm aan en nog voor we om 9 uur met zijn vieren in de auto stappen, is de mist opgetrokken en schijnt de zon aan een blauwe hemel.

 

Promotion Cirque du Soleil

Rond half 11 zijn we in het French Quarter van New Orleans waar we de auto op een binnenplaatsje neerzetten. Zodra we op straat lopen horen we al de eerste klanken van muziek. Bij Jackson Square stopt, als we wachten om over te steken, een grote bus voor ons en erin zitten allemaal geschminkte mensen. Nieuwsgierig wachten we wat er gaat gebeuren zeker als we overal camera mensen zien verschijnen. Lang hoeven we niet te wachten want de bus stroomt leeg, er verschijnt een rijdende muziek car en al hossend en feestvierend lopen we mee met de muziek en het bonte gezelschap. Het blijkt een promotietour van Cirque du Soleil wat overmorgen een nieuwe voorstelling geeft. Er wordt echt een feestje gebouwd, de muziek schalt overal bovenuit en onze dag in New Orleans kan niet meer stuk. Pas nadat we een uur verder zijn verlaten we dit muzikale gezelschap en lopen door naar de French market waar we gezellig rondkijken bij de verschillende stalletjes en uitpuffen op een terrasje met, natuurlijk want we zijn in New Orleans, levende muziek.

 

KORA player at Jackson Square

We eten lekker wat en praten en wandelen na afloop verder door het French Quarter. Telkens weer treffen we andere muziek, soms heel fascinerende muziek, gespeeld op een KORA, een muziekinstrument afkomstig uit West Afrika en we genieten. Het kan dan ook niet mooier. Het is gezellig, het is warm, 27 graden, de zon staat aan een staalblauwe hemel en overal heerst een feestelijke stemming. Van de orkaan Katrina en de verwoestingen die deze heeft meegebracht is in dit stadsdeel niets meer te merken. Na meer dan 9 km rondlopen, het is inmiddels 6 uur stappen we weer in onze auto en rijden de 65 mile terug naar de Walmart in Thibodaux, waar we onder het genot van een koud biertje nog heerlijk napraten over een uiterst gezellige dag.

Het is de bedoeling dat we donderdag 1 maart weer vertrekken uit Thibodaux. En nadat Dick de douane papieren heeft uitgeprint die Gerhard van de ADAC heeft ontvangen en Beate en ik enkele keren naar het benzine station van Walmart zijn gelopen om water te halen voor hun camper, zeggen we elkaar gedag en rijden wij weg. Aan de rand van Thibodaux moeten we nog wel even gas tanken en dan bedenkt Dick dat het handig is om ook nog even een pocket querie voor Grand Isle te maken voor we daar naar toe rijden.

 

Printing customs paper

Dan weten we in ieder geval waar we geocaches moeten gaan zoeken. Dus rijden we nog even terug naar Walmart. Dan blijkt dat, omdat ik de laatste maanden heel veel foto’s heb verzonden en ook van iedere verzonden mail een copie naar mijzelf stuur, onze mailbox bijna vol is, meer dan 95 %. Ik heb meer dan 40 % van onze mailbox verbruikt aan het versturen van foto’s en filmpjes. Nadat Tita geprobeerd had een mail een filmpje van “slechts 140 Mb” te versturen liep de mailbox vast. We kunnen geen mail meer ontvangen noch sturen. Dat maakt dat Dick lang, heel lang aan de telefoon zit met onze internet provider “XS4ALL” en later met onze vriend Rene. Pas om half 4 werkt alles weer goed en kunnen we weer mailen. Wij vinden het te laat om nu nog 85 mile naar Grand Isle te rijden dus blijven ook vandaag nog bij Walmart overnachten. Er zijn zwarte wolken verschenen en het waait maar gelukkig komt de lang verwachte regenbui niet en blijft het droog. Wel is het iets minder warm met 20 graden.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor Van TEXAS naar LOUISIANA

TEXAS, English version

Texas, February 4th till 18th 2018

When we wake up, Sunday February 4th the sun shines in a steel blue sky and early morning it’s already 50 degrees. Great! We dump our grey and black water, fill up with clean water and say goodbye to Beate and Gerhard. They will stay another day in Big Bend. Via the North entrance (50 mile away through the desert) we leave Big Bend and drive the long and lonely road to the East.

On the little golf course

Around us are fierce and bare mountains in all kind of shapes. We stop in Marathon where we find, in the middle of the desert, a beautiful garden with water features. Of course we walk around and play golf before we continue our journey. We are not far away from the border because we see a smooth sandy path next to our road. I try to pull the tires with which they smooth this path out but there is no movement. Let’s hope my footsteps won’t bother the Border Patrol. Every now and then we pass a few houses and a boring town, but further on there is nothing around us. This landscape is perfect for cowboy music so we put a CD on and sing out loud. When we approach the Pecos river the landscape is changing, more rolling hills and at half past 4 we arrive in Langtry, TX. There we stay at an RV park. Well, it’s indicated like that but it is more a piece of land with electricity poles and water.

 

Saloon / Court room Roy Bean in Langtry

It is opposite the Judge Roy Bean Visitor center where we go tomorrow. Now we sit outside and enjoy the last sun rays and a beautiful sunset. The next morning the sky is grey, it’s only 45 degrees, a big contrast to the past few days.

Since we already drove this road to the East we visited Judge Roy Bean’s saloon, annex courtroom already, but it is always nice to look again. The “Law, West of the Pecos” was in force here. Roy Bean not only owned a saloon, but he also was a “judge” and if he had to administer justice he picked up his criminal code, put together a jury out of his clientele in the bar and moved to the front porch where (in his own way) he judged, supported by his gun on the table next to him. Not infrequently it was a rule that the convicted also had to pay a beer for everyone. The Visitor Center has an interesting film about Judge Roy Bean and the town of Langtry and also a lot of maps. That’s helpful for the rest of our trip.

 

Pecos River close to the Rio Grande

Around half past 10 the next morning we leave Langtry and stop after a couples of miles to look at the gap where the Pecos river merge into the Rio Grande. The nature here is impressive. We don’t drive far because we stop in Del Rio, a border town with Mexico. The sun shines again, the sky is getting bluer and the temperature rises to 68 degrees. Pleasant weather. At Walmart are special RV spots where we may stay. Unfortunately the weather is not stable and on Tuesday February 6th the sky is gray again, clouds are on the ground. There isn’t much wind so it’s not cold, around 59 degrees. Part of the trip takes us along the border, part through the Interior and then we arrive in Laredo, again a border town with Mexico. It is a big city with lots of traffic and not really pleasant so when we finally find a Walmart where we may stay (we have to give our license plate number to the manager), we stay.

We drove 195 miles. That’s a lot for us. The weather wasn’t nice, regularly it was drizzling and around us was only prairie land with bushes or oil fields, not a really tempting area to be.

 

Travel Center

 

We looked around at the Visitor Center in Laredo, an old colonial building surrounded by a beautiful garden with water features. Here you imagine yourself in the southern part of Spain. Fortunately the drizzle stopped around 2 pm and in the afternoon it’s getting warm, tropical warm, it runs against the 78 degrees. The trail we currently follow to the South deserves the name “Texas Tropical Trail”. When we think, this weather continues we are wrong because the next day it is only 51 degrees, there is a hard cold wind and drizzle. We drive along the western border of Texas to the South. The Rio Grande flows somewhere next to us but we cannot see the river. Regularly there are Border Patrol cars and a group of people intercepted by a helicopter, clearly illegal immigrants.

 

 

Flowers at Falcon State Park

Around noon we arrive at Falcon State Park. Although the weather is not so beautiful and it’s still cold we have no desire to drive on. Fortunately the rain stops so we can walk around in the park but not for long because it is only 50 degrees and cold, too cold to be outside. Oh well, now Dick can take care of our pictures and unload them on a stick. Thursday February 8th, there is little change in the weather. It’s still 50 degrees and very cloudy. Of course we stop in the small town of Roma, a National Historic Landmark at the Rio Grande. A suspension bridge connects this town with Mexico. Unfortunately the suspension bridge is neglected, battened down and no longer accessible. All traffic to Mexico passes over an ugly concrete bridge. The weather is not appealing to us so we will not cross the bridge and only walk around in the old town of Roma. Many buildings still need to be refurbished.

Around noon we are in Mission, the city of the grapefruits, but unfortunately nowhere around us are fruit stalls. At the “Five Guys”, we learned to appreciate their burgers in Baltimore, we stop. We cannot resist such a delicious burger. They really taste exceptional good but along with fries it’s too much food. Tonight there will be no cooking.

 

There is a hole on the Fence

We drive along the border and regularly we see that the houses have a pretty solid metal fence of at least 17 feet high in their back yards. This fence will not blow away and it is always well maintained. Then we arrive in Brownsville, Texas’s Southernmost town on the Mexican border. To our surprise, we may stay at Walmart, right at the border, and it’s quiet too. Now, quiet?? This cannot be said of the birds. Hundreds of them settle down on the trees of Walmart’s parking lot to spend the night.

They make a huge noise, the film birds of Hitchkock must be invented here.  You see that we are in a part of the United States that belonged to Mexico till 1846. The faces of the people are Mexican and everybody around us speaks Spanish. Many aren’t even fluent in English I find out when I ask them a question. Unfortunately the weather is not good because when we get up the next morning, Friday February 9th there is drizzle and the sky is completely covered with grey clouds. But it is 60 degrees. Of course we want to see the old town of Brownsville but when we walk around the old cemetery it’s starts to rain, pouring rain. So we run to our RV and see the rest of the historic buildings from our car while driving. Fortunately, the rain stops when we approach the Palo Alto Battlefield. On this historic spot in May 1846 a two-year war with Mexico started and ended after the Mexican capital was taken by the Americans. In 1848, after the peace was signed, Mexico lost almost half of its territory to the United States. The video presentation in the Visitor Center is impressive and you realize what a huge change this war has brought about, when you see the difference in the borders of both countries, before and after the war. Still deep in thought we drive over the battlefields, to an old Plantation house with Sabel Palms.

 

End of the Road Boca Chica

After crossing several times through the 17 feet high border fence we arrive in Boca Chica, a coastal town. We never really found this town. The long road to the coast ends abruptly in sand dunes and a roaring sea. There is absolutely nothing here except the sea and a few yards of beach and it is foggy and gray. Not really a place to walk around or to stay. Dick is “not amused” with my choice of the road. Now he certainly has a 40 mile detour before we arrive again at the sea, now in Port Isabel, where It is getting warmer but the sky is still gray.

Because it is already late afternoon we decide to stay at Walmart in Port Isabel and drive tomorrow to South Padre Island. The weather feels warm and it’s 69 degrees. We store our jeans and hoodies away and put on our shorts. Despite a thick fog on Saturday morning February 10th, soon the Sun breaks through and we see a blue sky. It is not cold, there is practically no wind and early in the morning it’s 68 degrees. We drive to Padre Island. Where you can enter the beach you have to pay $10 and the campgrouds are crowded, there is not much space and you stand close to your neighbor. After driving 5 miles the habitation stops and the shops and hotels are behind us. Not much later the road ends too, a high sand dune prevents you from further driving to the end of the Island.

 

Cleaning the RV

 

We turn and because the Sun is shining and our RV filthy nasty, we drove the last few days over dirt roads with rain, we go to a car wash and Dick let himself go with lots of foam at the sides and back of our RV.

After also vacuum the RV we are both satisfied. We may drive around again. As the campgrounds on the Island are not attractive we drive back to Walmart, get our bikes and bike around Port Isabel. There are a lot of caches hidden here taking us to all the nice places in Port Isabel. Despite the strong wind that has been raised, it is warm and we can cycling around in our T-shirt and shorts.

 

 

View from Port Isabelle light tower

 

It is scary to be on top of the old Historic Lighthouse and look around. By now the storm is raging and it feels like you are blown away from the tower. Around 6 pm, the sun has now fallen behind the horizon, we are back at the RV. It was a great day with beautiful weather, we have seen nice places and found a lot of caches. On Sunday 11th the weather is less. Fog has returned and the Sun is not shining but it is still 76 degrees so we cannot complain.

 

Over bare Plains we drive to Corpus Christi. Drive through Kingsville, here is the biggest ranch of Texas and stop in Harlingen, where we want to visit the Iwo Jima monument. Unfortunately, the museum is closed. End of the afternoon we arrive in pouring rain in Corpus Christi. Walmart is once again our place for the night. It’s not nice to go somewhere else. Fortunately, the rain stops in the evening and on Monday the sky’s clearing up something although an icy wind is blowing.

 

Camping at the National Seashore on Padre Island

On Padre Island we drive to the National Seashore, 70 mile protected coastline and dunes, a bird paradise and also nesting grounds for turtles. Because it is so cold, only 40 degrees, there is place on the campground in the National Park and after paying for the night we take a walk on the beach. With some layers of clothing and a down jacket, it is good to do.

Unfortunately you need a four wheel drive car to visit the shell beach, 20 mile south, so we don’t find many shells. After 2 hours walking on the beach we go back to our RV and in the shelter of the RV I can sit outside for several hours working on my computer. What a great place to be. Too bad that the Sun does not want to break through and it’s not warmer. But it is dry and we enjoy the waves on the beach. Late at night it starts raining and the next morning it’s foggy but it is not as cold as yesterday, 50 degrees. Our visibility is drastically reduced but still we drive over the island until we arrive in Port Aransas.

 

Result hurricane Harvey in August 2017

Many houses and shops are damaged, torn-off roofs and wall sides of houses are everywhere. The remains of Hurricane Harvey raging here August 25, 2017. It had to be frightening here. We take the ferry to the Mainland where it also looks like a bomb has exploded.

Many buildings are nailed up, roofs are curled or completely gone. The sides of the wooden houses lost their plaster because the stone rows are torned away. Big trucks take the remains of houses, roofs and trees. At 1 pm we arrive in Goliad, a town with a beautiful courthouse, surrounded by old oak trees, including a “hanging” oak. It is the town where in 1836 a large group of soldiers, overpowered by the Mexican army, was executed in the Presidio La Bahia, a fort built to protect the nearby Mission Espiritu Santo. After watching the battlefield in Palo Alto, we want to know the previous history so we visit all historic sites here before we stay in the inviting State Park.

 

Like a Spanish conquistador

The Mission Espiritu Santo had many Spanish influences. It is shown because the iron head protection is still there and of course we try it on.

That metal equipment is heavy to wear. Wednesday, February 14th it is still very foggy when we leave the State Park. Our first stop is at the battlefields in Fannin. Here an Obelisk recalls the terrible fights here. We pass Victoria, again a stop and walk around an imposing courthouse. Finally we stop in Hallettsville. Unfortunately we cannot find the citypark where you can spend the night at a reasonable price, so once again we stay at Walmart. The fog is almost gone and the temperature is now 63 degrees. Really pleasant weather to stroll through the town and of course we also stop at a “Washateria” so 1.5 hours later, we have an empty laundry bag. It’s busy in the stores, people do their last-minute shopping for Valentine’s day.

Thursday February 15th, it is still warm. For the first time in weeks I don’t have to turn on the heating in the morning. The distance to Sugarland is not so far so at noon we arrive at our friends (Iris and Robert) house.

 

Lunch with Elfi in school restaurant

Their daughters Elfi (10) and Milou (7) are still in school but it’s allowed to parents to visit during the lunch break and I come with Iris. Lunch is served in a large hall. Elfi is surprised because she didn’t expected that we would arrive so early.  When lunch is over Iris and I go back home and we talk to each other till 3 pm. Then we meet both Elfi as Milou near their school. It is incredible how disciplined the children are. All are waiting patiently, standing outside the school in a row to be picked up by their parents, waiting in an enormous traffic jam in front of the school, or until the crossing is completely shut down for traffic by hard whistling crossing patrols. Now the children can cross.

We can learn a lot from this discipline in the Netherlands.

 

Caching with Elfi and Milou

The weather is great, the sun is shining, the sky is blue and it’s 77 degrees so Elfi, Milou, Dick and I take our bikes to search for some caches. It is not always easy to go to the right place because of the huge houses with gardens next to each other. Often you have to cycle around, but after cycling 7 miles, we have two geocaches. The third one is no longer present, the trees, where it should have been, are all cut down. We are late, 6 pm we are back, Robert is also at home and outside we enjoy a real Texan BBQ. Woooow, the meat tastes delicious! We cannot sit outside for a long time because Elfi has violin lessons. That takes place in the middle school where she is going next year and again I may accompany them.

 

Violin lessons on the big podium

 

Elfi is the only pupil and the lesson takes place on the stage of the great (eat) Hall of the middle school.

Iris and I just enjoy. It is like listening to an orchestra when Elfi and her teacher play. When we are at home we don’t talk very long because the next day is a working day and the alarm clock is set at 05.45 am. We have breakfast together and as Elfi, Milou and Robert left for school and office, Iris has vacation this week, Dick and I take our bikes and cycle to the great mall of Sugarland. There are nice shops here but our goal is Macy because I want to find Eileen Fisher pants for my auntie Ank. Unfortunately, Macy in Texas doesn’t have this brand anymore so empty handed we cycle back. It is a nice trip because the clouds are gone and the sun breaks through, we can wear only a T-shirt. In the afternoon Dick and Robert do all kinds of chores around the house and Iris is coach of a project where both Elfi and three boys are involved.

The team has to create a structure that can have a certain impact and they also have to make up a story. Beginning of March is the presentation in front of a jury. The project requires that the children work together, build and also invent something and let their fantasy work. Fantastic! The session takes all afternoon. The current structure has strong parts but turns out to have some weaknesses after Robert dropped a weight and it partly caved in. The team has still have some work to do.

 

Milou crashing and eating peanuts

End of the afternoon we sit outside and have a drink. We have much to tell, we didn’t see each other over three years. In the evening we go inside, it’s more pleasant. We have some delicious homemade pizza’s and watch on a giant screen an Angry Birds movie.

After that it is bedtime because despite of the fact that it’s Saturday tomorrow our alarm clock is set on 6 am. We go to the Anahuac Wildlife Reserve to help with crab trapping and a cleanup. Saturday February 17th after breakfast, we bring Milou to a girlfriend who has a party and then we take Iris and Roberts truck to Anahuac. The distances are large. It’s on the other side of Houston near the Bay, at least a 1.5 hour drive.

 

 

Crab Trap Removal in Fort Anahuac

 

We arrive on time, at 9 am and after a breefing, we get bags to clean up. Boats of Texas Wild Life search for Crabs traps in the waters around. If they come to shore we trap and destroy them. Every year this event takes place. Starting mid February it is not allowed to have any crab traps in the water, to protect the crab population.Many crab catchers do not stick to that and leave their traps in the waters. A total of 140 crab traps are taken out of the water this morning. We trap them flat (a good way to get rid of your aggression) and we find a lot of tags. At least those owners can look forward to a fine.

 

 

Destroying the traps

During the time the boats are searching for traps we clean up nearby along the water’s edge. Just like in the Netherlands, where every year we join geocache cleanup events: “cache in, trash out”. We are always surprised at the huge amounts of plastic and aluminum cans everywhere and trash bag after trash bag fills up. Around noon we enjoy hot dogs and chips.

I assure you that, after some hours walking and trapping outdoors it tastes great! When we drive back home in the afternoon we are all colored by the sun and the wind. Despite the badly weather forecast there was plenty of sun and a warm wind. At 4 pm we are at home after collecting Milou, sit together in the garden, enjoying the warm weather and talk and talk and talk.

 

Diner at Japanese restaurant

 

At 6 pm we drive to a Japanese restaurant to have dinner. Again we are lucky with the weather because we can sit outside (it’s even warmer outside because of the airco inside). The food is really good, I have smoked salmon and Dick has meat, everything is of a very good quality. A nice end of a good stay with friends. Tomorrow, Sunday we will continue our trip.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor TEXAS, English version

TEXAS

Texas, 4 tot 18 februari 2018

Als we zondag 4 februari wakker worden staat de zon aan een staalblauwe hemel te stralen en al vroeg in de ochtend is het 11 graden. Heerlijk. We dumpen ons grey- en black water, vullen schoon water en nemen dan afscheid van Beate en Gerhard die nog een dag in Big Bend blijven. Via de noordingang (75 km verder dwars door de desert) verlaten we Big Bend en rijden de lange eenzame weg naar het oosten. Om ons heen staan woeste, kale bergen in allerlei vormen.

On the little golf course

We stoppen even in Marathon waar we te midden van de woestijn een schitterende tuin met waterpartijen vinden. Natuurlijk lopen we er even rond en slaan ook nog een golfballetje alvorens we onze reis voortzetten. Dat we niet ver van de grens zijn zien we aan de glad gewreven strook zand langs de weg. Ik probeer de autobanden te trekken waarmee de weg wordt glad houden maar er is geen beweging in te krijgen. En nu maar hopen dat mijn voetstappen de Border Patrol niet op het verkeerde been brengt. Behalve zo nu en dan een paar huizen en een saai stadje is er niets om ons heen. Maar dit landschap is uitermate geschikt om cowboy muziek op te zetten en we zingen beiden uit volle borst mee. Naarmate we de Pecos river naderen wordt het landschap iets heuvelachtiger en om half 5 arriveren we in Langtry. Daar stoppen we bij een RV-park, nu ja, zo wordt het aangegeven maar het is meer een stukje land waar electrapalen en water is neergezet. Het ligt tegenover het Judge Roy Bean Visitor center, wat bijna sluit dus daar gaan we morgen nog een kijkje nemen. Nu kunnen we nog lekker in het zonnetje zitten en genieten van de warmte en later een prachtige zonsondergang.

 

Saloon / Court room Roy Bean in Langtry

De volgende morgen is de lucht grijs, het is slechts 8 graden, een groot contrast met de afgelopen dagen. Daar we deze weg naar het oosten al eerder hebben gereden hebben we de “Saloon, annex Court room” van Judge Roy Bean al bezocht, maar toch is het altijd leuk er opnieuw een kijkje te nemen. Hier gold de “Law, West of the Pecos”. Roy Bean was niet alleen eigenaar van een saloon, maar ook Judge en als er recht gesproken moest worden pakte hij zijn wetboek, haalde een jury bij elkaar uit zijn klantenkring in de bar en verhuisde naar de balustrade voor de bar waar hij (op zijn eigen manier) recht sprak, daarbij gesteund door zijn revolver naast hem op tafel liggend. Niet zelden kwam het voor dat iemand behalve een straf ook een rondje aan de bargasten moest betalen. Het Visitor Center heeft een interessante film over Judge Roy Bean en het stadje Langtry en ook veel kaartmateriaal.

 

Pecos River close to the Rio Grande

Wel fijn, want dat komt van pas op onze verdere reis. Rond half 11 de volgende morgen verlaten we Langtry en stoppen iets verderop om een blik te werpen op de kloof waar de Pecos river naar de Rio Grande stroomt. De natuur is hier indrukwekkend. Ver hoeven we niet te rijden want in Del Rio, een grensplaatsje met Mexico, stoppen we. De zon is inmiddels weergekeerd, de lucht wordt steeds blauwer en ook de temperatuur stijgt naar 21 graden. Aangenaam weer. Bij Walmart zijn speciale camperplekken waar we rustig staan. Helaas is het weer niet stabiel en dinsdag 6 februari is de lucht weer grijs en hangen wolken tot aan de grond. Wel is er weinig wind zodat de temperatuur rond de 14 graden blijft steken. Deels langs de grens, deels door het binnenland rijden we naar Laredo, opnieuw een grensplaats met Mexico. Het is een grote stad met veel verkeer en niet echt uitnodigend dus als we eindelijk een Walmart vinden waar we mogen overnachten (we moeten wel ons kenteken doorgeven aan de manager) blijven we staan. We hebben vandaag 312 km gereden. Echt veel voor ons doen. Onderweg miezerde het regelmatig en er was of prairieland met bossages of olievelden om ons heen dus geen aanlokkelijk gebied om te blijven hangen.

 

Travel Center

We kijken wel even bij het Visitor Center van Laredo, een oud koloniaal gebouw omringt door een schitterende tuin met waterpartijen. Je waant je hier in zuid Spanje. Gelukkig stopte de miezer regen rond 2 uur en als we even stil staan wordt het warm, tropisch warm, het loopt tegen de 25 graden. Met recht verdient de trail die we thans volgen naar het zuiden de naam “Texas Tropical Trail. Als we denken dat dit zwoele weer zich voortzet hebben we het mis want de volgende dag is het slechts 10 graden, er staat een harde koude wind en het miezert. We rijden langs de westgrens van Texas naar het zuiden. Ergens naast ons stroomt de Rio Grande maar we zien hem niet. Wel regelmatig groepjes auto’s van de Border Patrol en een groepje mensen dat onderschept wordt door een laaghangende helicopter, duidelijk illegalen.

 

 

 

Flowers at Falcon State Park

Rond het middaguur arriveren we bij Falcon State Park. Hoewel het weer niet zo mooi is en nog koud hebben we geen zin om verder te rijden. Gelukkig stopt de miezer regen zodat we in de middag nog wat kunnen rondwandelen maar lang duurt die tocht niet want het is slechts 10 graden en koud, te koud om buiten te zijn. Ach, nu kan Dick foto’s uitladen en enkele uitzoeken voor de website. Donderdag 8 februari is er weinig verandering in het weer. Het blijft rond de 10 graden en zwaar bewolkt. Natuurlijk stoppen we in het kleine stadje Roma, een National Historic Landmark aan de Rio Grande. Een hangbrug verbindt dit stadje met Mexico. Helaas is de hangbrug verwaarloosd en dichtgespijkerd en niet meer toegankelijk en gaat alle verkeer naar Mexico nu over een lelijke betonnen brug. Het weer is niet aanlokkelijk om eens gezellig naar de overkant naar Mexico te lopen dus kijken we alleen even rond in het oude centrum van Roma waar nog heel veel gebouwen opgeknapt moeten worden. Rond de lunch zijn we in Mission, de stad van de grapefruits, maar helaas vinden we nergens fruitstalletjes. Wel een “Five Guys”, een hamburger tent, die we hebben leren waarderen in Baltimore en we kunnen de verleiding niet weerstaan zo’n heerlijke burger te eten. Ze smaken werkelijk voortreffelijk maar samen met fritekes is het veel eten. Vanavond zal er weinig komen van koken.

 

There is a hole on the Fence

We rijden nu pal langs de grens en regelmatig zien we dat de huizen hier in hun achtertuintje een mooi stevig metalen hek hebben staan van zeker 5 meter hoog. Wel handig want dit hek zal niet zo snel omwaaien en het wordt altijd goed onderhouden. En dan arriveren we in Brownsville de zuidelijkste stad van Texas aan de Mexicaanse grens. Tot onze verbazing mogen we gewoon bij Walmart, vlak aan de grens, staan en het is er nog rustig ook. Nu ja, rustig voor wat auto’s betreft. Dat kan niet gezegd worden van de vogels. Per honderden tegelijk strijken ze hier neer in de bomen van Walmart om de nacht door te brengen. Ze maken een enorm lawaai, de film Birds van Hitchcock moet hier uitgevonden zijn.

 

Je kunt wel zien dat we nu in een deel van de USA zijn wat tot 1846 nog aan Mexico toebehoorde. De bouw en de gezichten van de mensen zijn Mexicaans en om ons heen wordt alleen Spaans gesproken. Velen beheersen niet eens de Engelse taal, dat blijkt als ik in Walmart een vraag stel. Helaas is het weer wat minder want als we vrijdag 9 februari opstaan, miezert het en is de lucht volledig bedekt met grijze wolken. Maar het is wel 15 graden. Natuurlijk willen we het oude centrum van Brownsville bekijken maar als we op de oude begraafplaats rondlopen, gaat het hard regenen. Dus lang blijven we hier niet rondkijken en de rest van de oude gebouwen zien we vanuit onze auto terwijl we langsrijden. Gelukkig wordt het droog als we het “Palo Alto Battlefield” naderen. Op deze historische plek begon in mei 1846 een twee jaar durende oorlog met Mexico die pas eindigde nadat de Mexicaanse hoofdstad door de Amerikanen ingenomen werd en in 1848, nadat de vrede getekend was, raakte Mexico bijna de helft van zijn grondgebied kwijt aan de USA. De video presentatie is indrukwekkend en je realiseert je pas wat een enorme verandering deze oorlog teweeg heeft gebracht als je het verschil in de grenzen van beide landen ziet, voor en na de oorlog. Nog diep in gedachten rijden we over de Battlefields, via een oud Plantation house waar Sabelpalmen verbouwd worden (wat ons enkele malen dwars door het 5 meter hoge grens hek voert) naar Boca Chica, een plaatsje aan de kust.

End of the Road Boca Chica

De lange weg naar de kust eindigt abrupt in een berg zand waar de zee tegenaan buldert. Er is helemaal niets hier behalve een grijze zee en een paar meter strand en daarbij is het mistig en grijs. Niet echt een plek om nu rond te lopen en al helemaal geen plek om te overnachten. Dick is “not amused” met mijn weg keuze. Hij moet nu zeker 40 mile omrijden voor we opnieuw bij de zee arriveren, nu in Port Isabel. Het is inmiddels warmer geworden maar de lucht blijft grijs. Omdat het al eind van de middag is besluiten we bij Walmart in Port Isabel te overnachten en morgen South Padre Island te verkennen. Het weer is wel omgeslagen want het is inmiddels 20 graden en het voelt zwoel warm aan. Dus onze korte broeken gaan aan en de truien worden opgeborgen. Ondanks een dikke mist op zaterdagochtend 10 februari breekt al snel de zon door en zien we blauwe lucht. Het is niet koud, er waait practisch geen wind en al vroeg is het rond de 18 graden. We rijden Padre Island op. Overal waar je het strand kunt betreden moet je 10 dollar toegang betalen en de campgrouds staan vol, overvol en je staat pal naast elkaar. Na 5 mile stopt de bebouwing en laten we de winkeltjes en hotels achter ons. En niet veel later stopt de weg ook, een hoog zand duin voorkomt dat je verder rijdt naar het einde van het Island.

 

Cleaning the RV

We draaien dus om en omdat het zonnetje is gaan schijnen en onze camper stinkend smerig is van de afgelopen dagen (het rijden over zandwegen met regen) gaan we naar een wasinstallatie en kan Dick zich met veel heel veel schuim uitleven op het schoon krijgen van de camper. Als we daarna ook nog de camper uitzuigen zijn we beiden tevreden. Zo kunnen we ons weer vertonen. Omdat de campgrounds op het eiland niet aanlokkelijk zijn rijden we terug naar Walmart, pakken onze fietsen en gaan Port Isabel verkennen. Er zijn hier heel wat caches verborgen die ons naar alle leuke plekjes in Port Isabel brengt. Ondanks de harde wind die inmiddels is opgestoken is het warm en kunnen we gewoon in ons T-shirt en korte broek rondfietsen.

 

 

 

View from Port Isabelle light tower

 

Het is wel eng om boven op een oude historische vuurtoren te staan en daar rond te kijken. Door de storm die inmiddels woedt, voelt het alsof je van de toren wordt weggeblazen. Pas rond 6 uur, de zon is inmiddels achter de horizon gezakt, zijn we terug bij de camper. Het was een leuke dag met schitterend weer en we hebben leuke plekjes gezien. Zondag de 11e is het iets minder mooi weer, de mist is teruggekeerd en de zon laat zich niet zien maar het is nog 24 graden dus we mogen niet klagen. Over kale vlaktes rijden we naar Corpus Christi. Alvorens een kijkje te nemen in Kingsville waar zich de grootste ranch van Texas bevindt stoppen we eerst in Harlingen, natuurlijk moeten we het Iwo Jima Monument bekijken. Helaas is het museum gesloten. Eind van de middag arriveren we in stromende regen in Corpus Christi. Walmart wordt weer eens onze overnachtingsplaats maar het is er het weer niet naar om lekker buiten te vertoeven. Gelukkig stopt de regen ’s avonds en maandag lijkt het iets uit te helderen al waait er een ijskoude wind. We rijden al vroeg Padre Island op (een ander deel) en slaan rechts af naar de National Seashore, 70 mile beschermde kustlijn en duinen, een vogelparadijs en ook nest plek van schildpadden.

 

Camping at the National Seashore on Padre Island

Doordat het zo koud is, slechts 5 graden is er plek op de campground in het National Park en als we betaald hebben gaan we een strandwandeling maken, wel met enkele lagen kleding en een donsjack, dan is het goed te doen. Helaas heb je een four wheel drive wagen nodig om op het 20 mile verderop liggende schelpenstrand te komen, dus van schelpen zoeken komt weinig. Na enkele uren buiten gewandeld te hebben op het strand komen we terug bij de camper waar ik in de luwte van de camper nog heerlijk enkele uren buiten achter de computer ga werken. Wat een fantastisch plekje is dit. Jammer dat de zon niet wil doorbreken en het niet warmer is. Maar het is droog en we genieten van de golven die op de kust beuken. Pas ’s avonds laat gaat het regenen en het is de volgende ochtend mistig maar niet meer zo koud, al 10 graden. Het zicht is drastisch verminderd maar toch rijden we verder het eiland over tot we in Port Aransas aankomen. Ongelooflijk veel huizen zijn hier beschadigd, overal liggen bergen omgekrulde daken en afgescheurde planken.

 

 

Result hurricane Harvey in August 2017

De overblijfselen van orkaan Harvey die hier 25 augustus tekeer ging. Wat moet het beangstigend zijn geweest om toen hier te zijn. We nemen de ferry naar het vaste land waar het er eveneens op lijkt alsof een bom is ontploft. Veel gebouwen zijn dichtgespijkerd, daken omgekruld of helemaal verdwenen. De zijkanten van de houten huizen kunnen opnieuw beplakt worden want de stenenrijen die er normaal tegen aan staan zijn grotendeels weggerukt. Grote vrachtwagens rijden af en aan om de restanten huis, daken en stukken boom af te voeren. Om 1 uur arriveren we in Goliad, een stadje met een prachtig gerechtsgebouw, omringd door oude eiken, waaronder een “Hanging Tree” een oude eik. Het is het plaatsje waar in 1836 een grote groep militairen, overmeesterd door het Mexicaanse leger, geëxecuteerd werd in het Presidio La Bahia, een fort gebouwd om de er vlakbij liggende Mission Espiritu Santo te beschermen. Na het bekijken van het battlefield in Palo Alto willen we natuurlijk ook de voorgaande historie weten en dus bezoeken we alle historische plekken hier alvorens we onze camper neerzetten in het uitnodigende Falcon State Park.

 

Like a Spanish conquistador

Dat de Mission Espiritu Santo veel Spaanse invloeden had blijkt wel uit de maliënkolders die hier nog liggen die we natuurlijk even uitproberen. Wat wegen die metalen hoofdnetten zwaar. Ook woensdag 14 februari is het nog erg mistig als we uit het State Park vertrekken. Onze eerste stop is bij de battlefields in Fannin, waar een Obelisk herinnert aan de vreselijke gevechten hier. We komen langs Victoria waar we ook even stoppen en opnieuw een imposant gerechtsgebouw bekijken alvorens onze reis te vervolgen. In Hallettsville stoppen we. Helaas is het city park waar je tegen een redelijke prijs kon overnachten er niet meer dus zoeken we maar weer eens een plekje bij Walmart. De mist is gelukkig wat opgeklaard en de temperatuur is gestegen naar 18 graden. Echt aangenaam weer om een wandeling door het stadje te maken en natuurlijk gaan we ook even langs bij een “washeteria”, zodat we 1,5 uur later weer een lege waszak hebben en schone kleren. Het is druk in de winkels, mensen doen op het laatste moment nog even inkopen voor Valentine’s Day. Donderdag 15 februari is het nog steeds warm. Voor het eerst in weken heb ik bij het opstaan de verwarming niet aan hoeven te zetten. De afstand naar Sugar Land is niet ver zodat we al eind van de ochtend bij het huis van onze vrienden, Iris en Robert arriveren.

 

Lunch with Elfi in school restaurant

Hun dochters Elfi (10) en Milou (7 ) zitten nog op school maar ik mag in de lunchpauze even met Iris mee naar hun school. Het is ouders toegestaan om de lunch, die in een grote zaal genuttigd wordt, met hun kind door te brengen. Elfi weet niet wat ze ziet want ze had verwacht dat we pas ’s avonds zouden komen. Als de lunch afgelopen is lopen Iris en ik weer terug naar huis en we kletsten gezellig tot we rond half 4 zowel Elfi als Milou kunnen ophalen. Het is onvoorstelbaar hoe gedisciplineerd de kinderen hier zijn. Allen wachten geduldig, in een rij staand buiten de school tot ze of opgehaald worden door hun ouders die in een enorme file auto’s voor de school staan of totdat het kruispunt door hard fluitende klaar-overs volledig wordt stilgelegd en ze kunnen oversteken. In Nederland kunnen we van deze discipline nog wat leren.

 

Caching with Elfi and Milou

Het is schitterend weer, de zon schijnt, de lucht is blauw en het is 24 graden dus Elfi, Milou, Dick en ik gaan even een paar caches zoeken in de buurt, wel op de fiets. Het valt niet altijd mee om op de juiste plek te komen omdat de enorme kasten van huizen met tuinen aan elkaar grenzen en je dus vaak een heel stuk moet omfietsen, maar uiteindelijk met 11,5 km fietsen, vinden we twee caches. De derde is niet meer aanwezig , de bomen waar deze zich had moeten bevinden zijn allemaal gekapt. Wel laat tegen zes uur zijn we terug, Robert is ook net uit kantoor en buiten genieten we van een echte Texaanse barbecue. Oh wat smaakt het vlees heerlijk! Niet heel lang blijven we zitten want om 7 uur heeft Elfi vioolles. Dat vindt plaats in de middle school waar ze volgend jaar naar toe gaat en opnieuw mag ik mee.

 

Violin lessons on the big podium

Elfi is vanavond de enige leerling en de les vindt plaats op het podium van de grote (eet)zaal van de middle school. Iris en ik kunnen gewoon genieten. Het is alsof we bij een orkest zijn zo mooi spelen Elfi en lerares. ‘s Avonds maken we het niet laat want de volgende dag is een gewone werkdag en de wekker staat op 05.45 uur. We ontbijten gezellig samen en als Elfi, Milou en Robert de deur uit zijn, Iris heeft vrij, pakken Dick en ik de fietsen en rijden naar de grote mall van Sugar Land. Enorm veel en leuke winkels zijn hier gevestigd maar ons hoofd doel is Macy want ik ga kijken of ik voor tante Ank een mooie Eileen Fisher broek kan vinden. Helaas heeft Macy in Texas dit merk uit het assortiment gehaald dus onverrichterzake fietsen we eind van de ochtend weer terug. Het is een heerlijk tochtje want was de lucht nog zwaar bewolkt toen we vertrokken, nu we naar huis terugrijden, klaart het op en breekt de zon door en kunnen we in T-shirt fietsen. ‘s Middags gaan Dick en Robert allerlei klusjes om het huis doen en begeleidt Iris een project waar zowel Elfi als drie medeleerlingen in zitten. Ze moeten als team een bouwwerk maken dat een zeker gewicht kan hebben en ook een verhaal erom heen bouwen. Begin maart is de presentatie voor een jury. Het vereist dat de kinderen samenwerken, iets bouwen maar ook iets verzinnen en dus hun fantasie laten werken. Fantastisch! Pas eind van de middag is de sessie voorbij. Het huidige bouwwerk heeft sterke kanten maar blijkt toch nog wat zwakke punten te hebben en is nadat Robert een gewicht erop heeft laten vallen toch deels ingezakt. Het team zal daarom nog wat werk hebben om alles af te krijgen.

 

Eating peanuts

Eind van de middag halen we Milou nog op die een kinderfeestje had in de buurt en gaan we gezellig met zijn allen bij het zwembad zitten en drinken we een glaasje. We hebben elkaar veel te vertellen. Dat komt ervan als je elkaar drie jaar niet gezien hebt. Voor we het weten valt de nacht in. Nu is het binnen toch wat aangenamer. We eten met elkaar een heerlijke zelfgemaakte pizza en kijken op een reusachtig scherm een film van de Angry Birds. Daarna is het bedtijd want ondanks het feit dat het morgen zaterdag is moeten we om 6 uur opstaan omdat we in het Anahuac Wild life Refuge meehelpen met “Crab Trapping Removal” en vuil opruimen. Zaterdag 17 februari na het ontbijt brengen we eerst Milou bij een vriendinnetje die een verjaarsfeestje geeft en dan rijden we met de schitterende truck van Iris en Robert naar Anahuac. Je verkijkt je op de enorme afstanden hier. Om er te komen moeten we dwars door Houston naar de baai van Galveston, zeker 1,5 uur rijden.

 

Crab Trap Removal in Fort Anahuac

We zijn er mooi op tijd, om 9 uur en na een briefing, kunnen we vuilniszakken pakken en in de omgeving het vuil ruimen. Er varen boten rond van Texas Wild Life die krabbenvallen opvissen uit het water. Als die vallen naar de kant gebracht worden mogen wij ze in elkaar stampen en kunnen ze vernietigd worden. Ieder jaar vindt dit evenement plaats als de dagen in februari aanbreken waarbij het niet toegestaan is om krabben vallen in het water te hebben. Dit om de krabben populatie enigszins op peil te kunnen houden. Het blijkt dat veel krabvangers zich niet houden aan de regel en hun vallen gewoon in het water laten in de maand februari want in totaal worden er deze ochtend 140 krabvallen uit het water gehaald.

 

Destroying the traps

Wij stampen ze plat (een betere manier om je agressie kwijt te raken is er volgens mij niet) en we halen eventuele tags van de vallen. Die eigenaren, die nu achterhaald kunnen worden, kunnen in ieder geval een boete tegemoet zien. In de tijd dat de boten op het water in de baai op zoek zijn naar krabben vallen houden wij ons bezig met het weghalen van vuil wat zich langs de kanten en aan de waterrand ophoudt. Net als in Nederland (waar we ook jaarlijks meedoen met een opruimdag) blijf je je verbazen over de enorme hoeveelheden plastic en blikjes die zich overal bevindt en vuilniszak na vuilniszak vult zich. Rond 12 uur worden we getrakteerd op Hot Dogs en een zakje chips. Ik kan jullie verzekeren dat het, na een aantal uur in de buitenlucht te hebben rondgelopen, heel erg goed smaakt. Als we ’s middags in de auto terug naar huis rijden zijn we allemaal rozig en zelfs een beetje gekleurd. Ondanks de sombere weersverwachting scheen de zon volop terwijl er een warme wind blies. Als we tegen half 4 thuis zijn doen we niet meer zoveel, we zitten lekker in de tuin, genieten van het warme weer en praten en praten en praten.

 

Diner at Japanese restaurant

Om 6 uur rijden we naar een Japans restaurant waar we heerlijk met zijn zessen buiten eten. Het is heerlijk, rond de 23 graden en door de airco binnen is het buiten beter vertoeven. Het eten is bijzonder goed, de gerookte zalm die ik heb en het vlees wat Dick heeft besteld is van een buitengewoon goede kwaliteit. Een leuke afsluiting van enkele gezellige dagen. Morgen, zondag zullen we onze reis weer voortzetten.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor TEXAS