Van Virginia naar Maryland

13 tot 25 April 2018, Virginia, West Virginia, Maryland, Pennsylvania

Na een heerlijke middag in de zon koelt het tegen de avond af maar toch kunnen we nog even gezellig buiten zitten bij Rae en Lavida uit Virginia en wat kletsen, voordat we laat in de avond nog wat eten. Zaterdag 14 april belooft het opnieuw een warme dag te worden want als we wegrijden uit het State Park schijnt de zon volop en waait het aanzienlijk minder, er zijn maar weinig wolken. Over smalle weggetjes rijden we naar Fredericksburg waar gedurende de Burgeroorlog een bloedige strijd plaatsvond en zeer veel slachtoffers vielen. Nadat we uitgebreid rondgekeken hebben bij het Battlefield en de indrukwekkende film gezien hebben rijden we verder naar het noord-oosten.

Ranger talk George Washington’s birthplace

We volgen de Potomac river naar de geboorteplaats van George Washington, de eerste Amerikaanse president, niet ver van Montross, Virginia  en zijn net op tijd voor het Ranger praatje. Het geboortehuis bestaat niet meer want is lang geleden bij een brand verwoest maar vlakbij is een Victoriaans huis neergezet wat waarschijnlijk enige gelijkenis vertoont. We horen veel over de jeugd en het leven van George Washington en kijken natuurlijk bij de Obelisk, 1/10 van de grootte van degene die in Washington DC staat. Deze plek stelt me eigenlijk wat teleur hoewel de Potomac die langs het landgoed stroomt erg indrukwekkend is. De rivier lijkt hier meer op een zee. De grens met de staat Maryland loopt niet door het midden van de rivier (zoals vaak het geval) maar op de hoogwaterlijn aan de kant van Virginia, zodat toen Virginia drooggelegd werd en alcohol ten strengste verboden was, er in de rivier steigers gebouwd werden opdat mensen daar konden drinken en gokken. De rivier was immers geen grondgebied van Virginia.

 

Fossil beach Westmoreland State Park

Vlakbij ligt Westmoreland state park. Hoewel we laat zijn en het ook zaterdagmiddag is vinden we om half 4 toch nog een plekje. Wel zonder water en electra maar dat hebben we helemaal niet nodig. Het plekje is ruim en heeft een vrij uitzicht. Zodra de camper staat en we betaald hebben lopen we door het park. Een van de trails leidt naar Fossil Beach en is verleidelijk om te lopen. We zijn niet de enigen, het lijkt wel of iedereen aan het einde van de middag deze trail loopt. Na veel klimmen en afdalen, arriveren we bij een strandje. Hele families zoeken er fossielen (en schelpen) aan de rand van het water. Of ze ook wat vinden weten we niet want nadat we enkele foto’s genomen hebben en de redelijk steile kliffen die hier de rivier induiken hebben bekeken, lopen we terug naar de campground. Het is meer klimmen dan wandelen want vanaf het strandje langs de Potomac moeten we de kliffen beklimmen, ongeveer 70 meter omhoog. Maar de tocht is leuk en afwisselend en we kunnen lekker even onze benen strekken. De temperatuur is ook goed want ondanks het feit dat het over zessen is als we terug zijn bij de camper staat de thermometer nog op 24 graden en lang genieten we buiten in het zonnetje van de warme zomeravond en kijken naar de zon die langzaam achter de bossen de rivier inzakt. ‘s Nachts stralen heldere sterren aan de hemel en blijft het warm want de temperatuur komt niet beneden de 21 graden.

Force of nature on trail Westmoreland SP

Zondagochtend is het nog mooi weer maar de zon schijnt niet en er zijn beduidend meer wolken gekomen. Ons plekje is heerlijk en het weer is nog goed dus we besluiten nog een dagje te blijven. Het lukt want de vacanties zijn voorbij en de camping loopt langzaam leeg. Omdat de weersvooruitzichten niet echt gunstig zijn gaan we na het ontbijt meteen wandelen. Vanaf de hoge kliffen willen we afdalen naar een ander strand langs de Potomac. Klaarblijkelijk missen we de trail want we lopen ons vast in de vele struiken en bossen aan de rand van de klif. We hebben geen van beiden zin om terug te wandelen dus zoeken een weg naar beneden. Niet echt makkelijk want de kliffen zijn erg steil en er is weinig houvast. Gelukkig heeft het lang niet geregend zodat de grond kurkdroog is en we niet langs een modderbaan naar benden hoeven te glijden. Uiteindelijk arriveren we bij de Potomac river en genieten op een steigertje van het uitzicht.

 

Young Osprey waiting for food

Op het geluid van een krijsend jong na, in een nabijgelegen Osprey nest, is het doodstil. In de zomer zal het hier wel druk zijn maar nu, op zondagochtend, als iedereen op weg is naar huis, hebben we de oevers van de rivier voor ons alleen. In de boeken van Clive Cussler wordt de Potomac river vaak genoemd en ik kon me er geen voorstelling van maken maar nu je deze enorme zee van water aan je voorbij ziet stromen, gaan ook die boeken meer leven. Langzaam klimmen we weer terug de klif op, deels via de trail, deels recht de helling opklauterend omdat hier een cache verborgen is, die we ondanks overal zoeken, niet vinden. Als we om 1 uur terug zijn en ik net achter mijn laptop zit om met tante Ank te skypen vallen de eerste regendruppels. Het was aangegeven dat het weer zou veranderen maar dat drie uur later de temperatuur van 26 graden opeens naar 14 graden keldert, hadden we niet verwacht. Dick heeft op de campground een wasmachine ontdekt zodat ik na het skypen de rest van de middag daar doorbreng. Met deze temperatuur en wind en regen is het buiten toch aanzienlijk minder aangenaam. Gelukkig hebben we zowel gisteren als vanmorgen het merendeel van de trails in dit park gelopen zodat we veel van de natuur hier hebben kunnen zien. Laat in de avond wordt het erg slecht. Bliksemflitsen en donderslagen wisselen elkaar in rap tempo af en maken zoveel lawaai dat we de waarschuwing voor tornado’s op onze telefoon (en het advies om onderdak te zoeken) niet eens horen. Gelukkig neemt tegen de ochtend de intensiteit van de storm af en als we maandagochtend 16 april aan het ontbijt zitten klaart het zelfs op en schijnt de zon. Nadat we de tweede nacht betaald hebben (gisteren lukte dat niet omdat er geen wifi was en dus geen computersysteem van parks America) rijden we weg en al snel verdwijnt de blauwe lucht en gaat het regenen. De rivieren die we oversteken zijn woest stromend en donkerbruin van kleur.

 

Old roads with stone walls

We rijden verder naar het westen over smalle landweggetjes met oude bomen en stenen muurtjes en zien in de verte de Apalachian Mountains. In Winchester, Virginia stoppen we bij Camping World want we willen én hoezen voor onze wielen én een trapje. Het is één van de Camping Worlds waar je mag overnachten en dumpen maar we vinden de plek niet echt aantrekkelijk en rijden liever naar Walmart om daar te gaan staan. Dat mag gelukkig en laat er ook nog een Five Guys zijn dus we kunnen weer eens een heerlijke burger eten en ik kan uitgebreid bij Walmart rondsnuffelen. Gelukkig is de regen gestopt en de zon schijnt zelfs tussen de vele wolken door maar de temperatuur blijft rond de 10 graden steken. Dinsdag waait er een ijzige wind, het is niet warmer dan 6 graden, maar het is droog.

 

Harpers Ferry house from the 1800’s

Al snel rijden we West Virginia in en om 10 uur arriveren we bij Harpers Ferry National Park, nu ja op een parkeerplaats waar bijna niemand staat. Ik heb geen idee wat we hier kunnen verwachten maar gelet op de enorme parking moet hier toch wel wat bijzonders te zien zijn. De Ranger in het Visitor Center is het eens met deze conclusie en stuurt ons naar een shuttlebus die je naar het stadje brengt waar we verder kunnen rondkijken. De bus vertrekt bijna meteen nadat we ingestapt zijn en samen met een andere passagier gaan we op weg. De tocht is slechts 1,5 mile en dan zijn we in Harpers Ferry. Een stadje tussen de Shenandoah- en Potamac river die zich hier een weg door de Blue Mountains snijdt. George Washington zag snel de strategische waarde van deze plaats en liet er begin 1800 een wapenfabriek bouwen. De aanwezigheid van wapens leidde ertoe dat de activist John Brown deze plek uitzocht om de slavernij aan te vechten. Hoewel hij snel overmeesterd en terechtgesteld werd, was de aandacht wel opnieuw op het punt van de slavernij gevestigd wat uiteindelijk leidde tot de Amerikaanse Burgeroorlog. Helaas lag Harpers Ferry tussen twee woest stromende rivieren die regelmatig overstroomden waardoor (na de zoveelste overstroming met veel schade) het stadje uiteindelijk leeg kwam te staan. Nu is het volledig gerestaureerd en kunnen we rondlopen langs oude huizen. Je wordt teruggebracht naar tijden van weleer.

 

Warming up with coffee

Het is ongelooflijk leuk en leerzaam om hier rond te kijken. Wel blijft het enorm koud en als we op de spoorbrug staan om over de Potomac river uit te kijken bevriezen we zowat. Pas na 5 uur rondkijken en klimmen, met een pauze voor koffie in een van de vele barretjes in dit stadje, gaan we terug naar de camper. Het is een plek die het verdient om naar toe te gaan. Frederick in Maryland ligt hier niet ver vandaan zodat we daar naartoe rijden en bij Walmart overnachten. Woensdag 18 april is het zelfs nog kouder, slechts 3 graden, maar als de zon even later achter de wolken tevoorschijn komt stijgt de temperatuur gelukkig naar 8 graden. We wandelen door het oude stadje Frederick en zoeken naar Dirty Girl Gaiters, strakke hoesjes die om je been en schoenen gaan zodat vuil niet in je schoenen kan komen.

 

Downtown Frederick

De Outfitter in Harpers Ferry had ons hiernaar toe verwezen maar helaas, ze hebben ze niet doch een running winkel iets verderop wel hoewel het niet de originele zijn. Ze zijn een stuk goedkoper (mag ook wel want niet zo mooi gemaakt). Het geeft me de mogelijkheid uit te proberen of ze werken. Daarna kan ik altijd online de “Dirty Girl Gaiters” aanschaffen. Opnieuw hebben we een smalle en steile bergweg naar het noorden gevonden. Vlakbij ons moet de Cache Across America van Maryland liggen. Helaas deze is verborgen in een State Park en we moeten een entree van 5 dollar betalen. Dat hebben we niet over voor een cache dus rijden we verder. Mochten we een keer hier overnachten dan gaan we de cache wel zoeken. Verder noordelijk komen we in bergachtig terrein en de weg lijkt een roller coaster, de camper klimt omhoog en daalt met enorme snelheden weer omlaag. Onze remmen krijgen het zwaar te verduren, we ruiken ze. We zijn in de Catoctin Mountains. De weg door het park blijkt, bij navraag op het Rangers station, op sommige stukken erg steil te zijn wat we, na een jaar rondtrekken niet kunnen hebben, dus laten we dit berggebied wat het is. Dit mountainpark kreeg zijn vorm gedurende de depressie toen de regering 10.000 acres grond kocht en met de CCC het oorspronkelijk boerenland omtoverde in recreatieparken. Camp David is hier gelegen. Wie kent dit camp niet. Vele presidenten zochten daar hun rust en er vonden vredesonderhandelingen plaats tussen Israël en Egypte. Helaas is het camp niet toegankelijk voor het gewone publiek. We rijden daarom door naar Hanover in Pennsylvania waar ook een Camping World is. In Winchester konden we het gewilde trapje, waarmee Dick zo goed bij de bovenzijde van onze ramen kan komen, niet vinden. Gelukkig is hier wel een exemplaar. Ons oude trapje vertoont enige gebreken en zonder dit trapje willen we niet meer rondrijden. Bij deze Camping World mag je niet overnachten maar bij Walmart vlakbij wel dus blijven we daar voor de nacht. De temperaturen zijn momenteel echt geschikt voor verblijf op een parkeerterrein want het is met 10 graden echt te koud om buiten te zitten. Na een doodstille nacht, deze Walmart parking was gewoon uitgestorven, rijden we bijtijds weg wat ertoe leidt dat we al om half 11 bij Greenbelt park arriveren. Als we de campground oprijden zien we een bord dat Greenbelt vanaf april een cash free park is geworden. Je kunt hier alleen nog staan als je gereserveerd hebt. Dat maakt dat we bij het Ranger station stoppen en informeren of we een reservering kunnen krijgen. De Ranger kijkt zorgelijk want het is dit weekend erg druk en bijna alle plekjes zijn bezet. Wel zijn er vrije “walk-in” plekken maar die kunnen niet bezet worden want het park kan geen geld meer aannemen en de reserveringslijn kan deze plekken niet reserveren omdat het “walk-in” plekken zijn. Een pad stelling dus. De camphost rijdt rond en vindt uiteindelijk één lege plek dus bellen we in het Ranger station de reserveringslijn. Helaas volgens reserveringen is deze plek geblokkeerd vanwege werkzaamheden (is niet het geval, maar ja) en uiteindelijk is de conclusie: er is geen mogelijkheid (ondanks de vrije plekken (de walk-ins) om hier 5 nachten te blijven. Teneinde raad besluiten we dan maar voor zondag- en maandagavond een plek te reserveren (dat kan wel want is na het weekend) en vertrekken. Wel dumpen we eerst nog even ons grey- en black water en vullen met schoon water. In Germantown, Maryland, ten noordwesten van Washington DC is een Walmart waar we mogen overnachten. Niet alleen een rustige plek maar ook nog eens vlakbij een Applebee zodat we ’s avonds, wel dik ingepakt want het is slechts 5 graden, naar het restaurant lopen en er heerlijk eten. Vrijdagochtend zijn alle wolken verdwenen en schijnt de zon aan een staalblauwe hemel. Desondanks blijft de temperatuur laag en kunnen we nog steeds niet zonder hoodie en donsjack buiten lopen.

 

Part of Fort Washington with old Lighthouse

Rond half negen verlaten we Germantown en rijden naar Fort Washington net ten zuiden van Washington DC. Het lijkt mij leuk de kronkelweg te nemen maar dat blijkt niet zo verstandig want door het vele verkeer rijden we als een slakje door de binnenstad van Washington DC. We wurmen ons door het drukke verkeer, over de Mall en langs het Capitol en arriveren pas om 11 uur bij het fort, één van de vroegere verdedigingswerken rondom Washington DC. Niet echt heel succesvol want de Engelsen wisten het te passeren en Washington DC plat te branden. Er is helemaal niemand hier en alleen dwalen we over de gronden binnen het fort. Hoewel mij bepaalde plekken bekend voorkomen gaat er bij Dick geen lichtje branden. Als we een stempel in ons Park paspoort zetten zien we dat we hier in maart 2011 geweest zijn. Toen om een parkpas te kopen dus met dat doel voor ogen zullen we geen aandacht hebben gehad voor het fort. Na nog enkele foto’s van de Potomac en de vlucht van de drie presidentiele helicopters, die recht overvliegen, te hebben bekeken, rijden we naar Waldorf in Maryland, waar we opnieuw bij Walmart overnachten. De lucht is staalblauw en de zon schijnt volop dus ik kan makkelijk achter de laptop ga zitten en weer eens wat schrijven. Buiten is het nog steeds niet lekker warm hoewel de temperatuur al naar de 15 graden is gestegen. Ik moet nodig uitzoeken wat mee moet naar Nederland en wat in de camper achterblijft. Zaterdag 21 april is de wind wat gaan liggen en veel minder koud zodat we weer eens zonder donsjack kunnen rondlopen. We kijken waar we vannacht kunnen slapen en rijden dan naar Alexandria in Virginia, net onder Washington DC. We mogen bij een van de Walmarts overnachten maar als we onze was hebben gedaan is de parking zo druk dat we verder rijden.

 

Painting the Yuca sticks in Prince William Forest Park

Iets zuidelijker, slechts 24 mile, ligt Prince William Forest Park dat, net als Catoctin Mountain, door de inspanningen van president Roosevelt tijdens de grote depressie door de CCC (Civilian Conservation Corps) gebouwd werd en waardoor slecht farmland naar bosgebied werd teruggebracht. Dit camp werd gebruikt om stadskinderen te laten kennismaken met de natuur. Wel met een scheiding van rassen want de ingang naar het camp voor de zwarte inwoners was op een andere plek dan die van de blanken. Er blijkt op de campground meer dan voldoende plek te zijn hoewel we hier zaterdag rond 2 uur aankomen. Het is aangenaam weer en rond de 18 graden. Terwijl ik buiten achter de laptop ga zitten gaat Dick met een emmertje water de auto poetsen en de Yuca stokken met blanke vernis spuiten omdat ze anders niet mee mogen naar Nederland. In Alexandria hebben we gekeken of we een autowasplaats zagen waar we inpasten maar bij geen van de drie aanwezige autowasplaatsen lukte dat en de camper moet wel schoon zijn als hij in de haven wordt afgeleverd. Om 5 uur zijn we allebei klaar met onze werkzaamheden en genieten we van een wijntje in het zonnetje. Goed dat er geen parkeerplek was bij de drukke Walmart in Alexandria want een verblijf in een National park is toch veel aangenamer.

 

The last campfire during this trip

Natuurlijk maken we een kampvuur. Het weer is goed en tot zeker 8 uur zitten we lekker buiten en verwarmen ons aan het vuurtje. Helaas spettert het hout erg zodat ’s avonds mijn mooie blauwe hoodie enkele brandgaten vertoont. Helaas, er is niets aan te doen. Zondag 22 april rijden we om half negen weg uit dit schitterende park. We vinden het mooier dan Greenbelt maar het is verder weg van de haven in Baltimore. Nadat we nog getankt hebben, was echt nodig want de wijzer staat op reserve, voegen we ons in het drukke verkeer richting Washington DC. Dit keer nemen we de Interstate en dat maakt dat we om half 12 in Greenbelt park arriveren. Ditmaal hebben we wel een plaatsje en het reserveringsbordje staat al op ons plekje. Nadat Dick de camper recht heeft gezet gaan we uitpakken en herpakken. We hebben bij Walmart enkele kartonnen dozen gekocht dus kunnen de inhoud van onze kastjes daarin kwijt. De gehele middag zijn we bezig met kasten leeghalen en goederen of in dozen of in de bank neer te zetten.

Dick haalt ook de fietsen en het fietsenrek van de auto omdat te poetsen. Geen overbodige luxe want met het weer van de afgelopen weken is alles stinkend smerig geworden. Om 6 uur hebben we het merendeel van onze spullen ingepakt. De kastjes zijn praktisch leeg en we hoeven dinsdagochtend na het douchen alleen nog enkele dozen in de douche te plaatsen en de fietsen op het bed te leggen en we zijn klaar. Tijd om opnieuw een houtvuur te maken en te genieten van een glaasje wijn en de laatste zonnestralen. We hebben vandaag heerlijk weer gehad, niet echt warm, slechts 18 graden, maar de gehele dag heeft de zon geschenen en we konden alle spullen buiten neerzetten. We zijn (bijna) klaar om de camper af te leveren in de haven.

 

Washington Monument and Capitool in the background

Na een ontspannen nachtrust worden we om 7 uur wakker zodat we al om half negen door het bos naar het metrostation Collegepark lopen. We kunnen geen gebruik maken van het goedkope tarief want de spits loopt tot 9.30 uur en begint opnieuw om 3 uur. Nadat we bestudeerd hebben hoe we een kaartje kunnen kopen, je moet eerst een basis kaart aanschaffen, stappen we op de metro die ons naar de halte bij het Smithsonian brengt. Echt in het centrum van Washington DC op de Mall. We zien al snel dat de kersenbloesem uitgebloeid is. Eigenlijk hebben we die alleen 6 jaar geleden gezien toen we hier eind maart waren, en we lopen langs het Washington Monument, de enorme Obelisk, naar het Lincoln Memorial aan het einde van de Reflecting Pool. Ondanks het feit dat het druk is, is het niet overvol en dus kunnen we op ons gemakje alles bekijken. Het vele wandelen maakt dorstig en de koffie bij het Korean War Monument smaakt voortreffelijk. In de middag als we langzaam richting het Witte Huis lopen komen er veel meer wolken en wordt het wat koeler. De Franse president is op staatsbezoek bij Trump maar behalve de Franse en Amerikaanse vlag en veel veiligheidsmensen is er niets van te zien. Na bij een street car wat eten te hebben gehaald, wat we heerlijk op een bankje opeten, lopen we terug naar de National Mall en bezoeken daar natuurlijk een van de vele Smithsonian Musea.

 

Discovering counterfeit money and safe door in the back

Ditmaal het museum voor American History. We bekijken de zalen van de uitvinders, de belangrijkste handelaren en zien vele oude munten die nu zeer zeldzaam zijn en waarvan de zaal dus kan worden afgesloten met een bijzondere kluisdeur. Dick ontdekt ook nog het valse geld. Helaas zijn we beiden enigszins vermoeid van het vele rondlopen, we hebben inmiddels 14 km in de benen, en het rondslenteren in een museum breekt je dus na anderhalf uur, we moeten natuurlijk wel de vlag bekijken die in 1812 na het gevecht met de Engelsen op Fort Mc Henry wapperde, geloven we het wel en pakken om half 4 de metro terug naar Greenbelt. Het is een stuk koeler geworden, slechts 16 graden, dus na een biertje buiten bij de camper gaan we snel naar binnen en lekker lezen. Het was een heerlijke dag, onze laatste met de camper. Morgen gaan we naar ons hotel en maken de rest van de camper in orde voor vertrek. Pas om haf acht worden we wakker en meteen zet Dick de kachel heel hoog terwijl we ramen en deuren wijd open zetten. Ons gas moet op! Na het ontbijt pakken we de laatste keukenspullen in en ga ik gezellig even skypen met Hannah en tante Ank.

 

Stowing bike’s on the bed, ready to travel

Nadat we uitgekletst zijn haal ik ons dekbed uit de hoes, legt Dick de fietsen en voorwielen op het bed en snoert alles vast met riemen. Die kunnen niet meer bewegen zelfs niet in de zwaarste zeeën. We vullen de randen op met donsbedden, kussens en camper papieren en een plaid bedekt het geheel. De ingepakte dozen zet Dick in de doucheruimte en we zijn klaar. Nu ja nog even een uurtje wachten totdat eindelijk de gasfles ook leeg is en nadat we al ons schone en vuile water gedumpt hebben rijden we naar Candlewood Suites in Linthicum, ons favoriete hotel als we in Baltimore, Maryland zijn. Er is een enorme parkeerruimte zodat we er onze camper kwijt kunnen en de kamers zijn ruim en hebben kookgelegenheid. Er is ook een laundry zodat we al onze vuile spullen nog kunnen wassen en schoon meenemen. Om 5 uur brengt het hotelbusje ons naar de autoverhuur en even later rijden we in een Hyundai. Op weg naar het hotel stoppen we bij een Chinees en halen eten. Het smaakt goed. Helaas is het begonnen te regenen hoewel het niet echt koud is met 17 graden. Dan heb ik toch liever de kou met staalblauwe lucht en zon.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | Reacties uitgeschakeld voor Van Virginia naar Maryland

From GEORGIA to VIRGINIA (English version)

Georgia, North Carolina, Tennessee, South Carolina and Virginia, March 30-th till April 14-th.

Last night we had a big thunderstorm with heavy rain but when we get up on Friday March 30th at half past seven it’s dry but the ground around us steams. Before we leave I do some laundry and it takes a little longer than planned because one of the dryers is not working properly, so we need to dry again, but at half past 10 we are on our way. Actually we want to look in the Little Grand Canyon, close by, but at the entrance is a line of at least 15 cars, so we drive on. Another year we will see this rock formations.

Monument in Andersonville

At half past 12 we arrive in Andersonville. Three years ago we already saw the Prisoner of War museum and now we look at the impressive film about this prison camp from the civil war. It is unbelievable that on these not too large grounds more than 35000 Union soldiers were imprisoned during the Civil War. The living conditions were very poor and there was hardly any food. More than 13000 soldiers died here. After the surrender of the Confederate forces, the survivors of this camp went back to the north, hired a ship that exploded so another 8000 soldiers died. Then it’s really your time. Just like the concentration camps in Europe, this is a place you must visit. After looking around for two hours we continue our trip and go to Perry, Georgia, where we stay at Walmart for the night. Dick can publish again while I start with the translation of our new text. It’s a good thing when Sandra and Rene made this website for us 6 years ago, we did not know what time it would take. Maybe we never ever started a website.

 

Vultures are watching

After a quiet night at the parking lot we drive to the North. Near Macon is the Cache Across America of Georgia and we want to find this one. It is in a forest near a power station. The river is pouring down with thundering noise over a cliff. After a steep descent through the forest we find the cache across America and a bit further is another nice cache, hidden amidst huge boulders Two vultures look at us when we climb the boulders overlooking the river to find the cache and at a distance 10 feet they fly away. What an enormous bird. After the beautiful walk, actually more of a climb, through the forest we arrive back at the RV. All day it acts weird, it jerks and vibrates in a way we actually are not used to. Half an hour later all of a sudden we hear:  plok, plok, plok, plumb, plumb. The reason of the weird behavior? Fortunately, Dick almost instantly can stop, our right rear tire is completely flat.

 

Changing a flat tyre

We always have a heavy jack with us so in no time Dick changes the wheel. I don’t count the time we need to empty almost the entire garage to get this Jack and our spare tire. Today is Good Friday and we do not want to continue without a spare tire so we look for a nearby town: it is Jackson and we go there. We find a small shop and the owner inspects our wheel, then he comes up with two new tires. Unfortunately the carrying capacity (2750 pounds) is less than our current tires from Alaska (3080 pounds) but in Europe we always had that capacity. Within half an hour, there are two new rear tires on the car and we can continue our journey. We don’t want to drive much longer but in the wider area south of Atlanta is no campground or state park so we try some Walmarts. After asking 4 Walmarts (everywhere, it is forbidden to stay overnight), we arrive on the west side of Atlanta. In Newnan is a Walmart that does not allow to stay overnight but when the Walmart Mrs. says that RV’s stay regular overnight, we do not need more encouragement and we park our RV. We call it a day!

 

Diner at Applebees

Fortunately Applebee is nearby, we don’t want to cook, and Dick finally gets his steak. After a good meal we walk back to the RV and read our thrilling books. It’s not a quiet Walmart because from half past 10 till 12 and from 4 till 5 am a vacuum car cleans the parking lot, it really makes a lot of noise. But that’s life at Walmart. On eastern Sunday, April 1st, we get up early. We want to drive to Marietta from where we can take the bus to down town Atlanta. Unfortunately when we arrive in the morning, the campground in Marietta is full and there is no possibility to stay. We try to find a place in Austell but it’s full there too (still Spring break) so we drive on. Unfortunately, this year no visit to Atlanta because a trip with the RV to down town and park there is not an option. Slowly we drive further North. On the map we have seen a State Park.

 

Website translation on the campground

Just before we arrive there, we pass a beautiful County Park along the river. Very tempting and there is one place available. We don’t hesitate and after we paid at the Clark Creek County office we are allowed to enter the park and the rest of the afternoon I am behind the laptop, sitting at the river and finish the English translation. It’s beautiful weather, steel blue sky and the Sun is shining. What a nice spot. It’s good that Dick said he wanted to stay here for two days. Until late in the evening we sit outside, enjoy the summer evening and the boats sailing along. Monday April 2nd we get up early, the birds are chirping and wake us up. After a good shower on the campground  (the handicapped shower has two shower heads) we look at the route for the coming days. We are on schedule and without further disaster, we would have enough time to reach Baltimore on time. And then I manage to skype with auntie Ank. Kinda nice because now we can exchange some gossip. After an hour we stop, it’s now to Dick to publish the English text (Yes, it’s ready). The rest of the day, it is already afternoon, we walk around in this nice County Park (each spot is along the waterfront) and of course we read our books. Because of the warm weather we can eat outside and stay outside until late in the evening. It’s not cooling down a lot.

Tuesday April 3rd it’s pretty cloudy and the Sun struggles to get through. When we walk to the toilet building it’s only 58 degrees. It heats up when we drive because at 11 am the Sun starts shining. We are now in the town of Flowery Branch, GA, where we drop a Travel bug in a cache that wanted to be dropped in this town. A small effort for us because we passed this town. We wonder how long it took this travel bug to arrive here from Washington State where they dropped this one. We don’t manage to reach Franklin in North Carolina today so we stop at the Walmart in Clayton, Georgia where we have a beautiful spot

The parking lot is high above town and has views at the Blue mountains. Despite the shining Sun it feels cool because of the cold blowing wind. We are back in the mountains. At night there is a thunder storm with a lot of rain so we are glad we stay on a concrete floor. It is incredibly quiet on this parking lot so we sleep like baby’s.

 

Tick catches with the special tool

Before going to bed I have to remove a tick on Dick’s buttock. This tick already digged in deeply but thanks to some “Tick Remover tools” I manage to remove the tick alive. After breakfast on Wednesday, April 4th we drive to the local laundromat before crossing the border with North Carolina. From there it is only 14 miles to Mike and Dee’s house. When we enter their street they already greet us. While Dick and Mike put the RV on the driveway of their property, almost an acre, I already enter the house and then we look around at their new home. It’s magnificent and there is a beautiful view of the nearby Smokey Mountains. The House is spacious and large and surrounded by gardens and yet within walking distance to down town Franklin. We did not see each other for three years so there’s a lot to talk about and the rest of the afternoon flies. After a delicious meal, Mike prepares the meat on the grill and Dee makes baked potatoes in the oven, we talk and talk and talk but at 10 pm we go to bed. Here in the middle of the Smokey mountains it’s much colder than on the Southern Plains we just left. The altitude is 2160 feet. At night, for the first time in weeks our heating starts because the temperature dropped to 40 degrees.

 

Mike & Dee’s house in Franklin

Thursday April 5th we get up early; we go to the mountains and as John Muir said: “The mountains are calling so I have to go”. There is no electricity (a brake down somewhere) and lots of people in Franklin are without power. Instead of having breakfast at home we take Mike’s new car and drive to Clayton, Georgia to have breakfast at the Huddle house. I try Grits, it tastes not bad and reminds me of my early childhood. But it’s not so tempting that I take that, I prefer hash browns, eggs and bread. The food is good and it’s fun to experience a breakfast outside. In Europe we are not used to that. After breakfast we board the beautiful Chrysler 300 and Mike drives into the mountains of North Georgia. It is beautiful here, the Sun is shining and the temperature increased, it’s now 62 degrees.

 

Garfield in the Fish Hatchery

When we pass a Fish Hatchery we get out. Three types of trouts are hatched here and after admiring Garfield, a yellow colored Brown Trout, which is rare, we may take a look at the smallest trouts, grown indoor in breeding ponds.  The small fish get food 8 times a day and double their weight in two weeks. It’s interesting to hear from the ranger how everything works on a hatchery and after seeing the whole process from hatching the eggs till setting the large trouts into the rivers, we leave this hatchery. From here it’s not far to the starting point of the hike to the Ana Ruby Falls.

 

Selfie at Anna Ruby Falls

 

A beautiful trail leads us to two gorgeous waterfalls. We’re not the only ones hiking today, it’s still spring break and lots of people, attracted by the beautiful weather, climb up the falls. After many pictures at the Falls and along the river we drive to Helen where we buy cereals at a grain mill (so we can make porridge at home) and at a bakery we have a Black Forest Kirsch Torte. The entire village is built in German style and the Torte is really German and taste well, it’s delicious! On our way back home we pass Lake Hiawassee where after some inquiries we find the road to Bell mountain.

 

 

 

View from Bell Mountain

 

A steep road up, very narrow and very winding. With our RV we would never make it up here. We end up near the top of the mountain, walk up the final part and are rewarded with a magnificent view of the surroundings. 360 Degrees around is the mountain world, we see the Blue Mountains and enjoy every different view point. Below us is the Lake with many fingers. For some time we enjoy this beautiful place. Not until the end of the afternoon we drive back to Franklin, North Carolina. After freshened up we leave again to have dinner at the Thai restaurant in Franklin. Three years ago we had dinner here too and it was excellent. Now again we enjoy the good food in this restaurant and of course the great company of Mike and Dee. At home we talk about the good day we had and then go to bed. I don’t feel my pillow, staying outside did its job. Again we are out of bed at 7.15 am on April 6th and after having breakfast we get into Mikes car and drive to Smokey Mountains National Park. The weather is less than yesterday and there are many, many clouds. The sun cannot get through. In a large line of cars we drive higher and higher up the mountains and stop at many viewpoints. Despite the weather we have great views of the Smokey Mountains and see their blue color.

 

Snow at Clingmans Dome viewing tower

We take the exit to Clingmans Dome where we park the car. There are more clouds, the wind increased and it starts to snow. After buying a jacket in the Visitor Center, no one was prepared for this cold weather, we hike the trail to the dome.  It’s a steep trail and we are slowing down, it’s also very busy . The snow is getting thicker and lays on our hair and the ground. It’s also freezing cold, not warmer than 38 degrees and my hands are numb and cold to the bone. But on top of the Dome, we are over 6600 feet, we have an impressive view of the surrounding mountains. After many, many pictures, of course also at the Appalachian Trail which crosses our trail nearly at the top, we walk back to our car where we can warm up. This Chrysler has (on all seats) built in heating and before we know our back glows. In a traffic jam we drive across the Smokey Mountains to the State of Tennessee, take pictures at the border of both States and drive to Gatlinburg.

 

Black beauties in Gatlingburg

Because I have a bright yellow hoodie with the name Gatlinburg, we must have been here 6 years ago but we don’t remember this little town. Now it is very busy, people walk and sit everywhere and there are lots of children. It’s a popular destination for a getaway in the Spring break. After the climb and the cold we are hungry so we search for a terrace to sit outside because Purdy (Mike and Dee’s dog) is with us. We look around and find a “Five Guys” restaurant with an outdoor terrace and an empty table. The Sun is shining now and it is great to sit outside. We get a good burger, really, really tasty because they are freshly made and have a good lunch in the Sun. What a nice day, we experience three seasons in a day, winter, spring and now summer. Around 4 pm we leave Gatlinburg (with a new, beautiful, bright yellow hoodie for me) and drive back to Franklin where we arrive two hours later. The meal at Five Guys was so lavish that none of us is hungry so with a glass of wine we talk about this awesome day. Together with Dee I look at the photo albums she made of their adventures in the Adventurer (their RV). Especially the photo book Dee made of dog Purdy is hilarious.

At 10 pm we go to bed, it’s still raining outside. We really were lucky today with the weather. We definitely are in the mountains because at night the temperature falls again and our heating starts. Saturday morning april 7th it is still cool and the clouds cover the sky  but there is no rain and it seems to brighten up.  After a good breakfast we say goodbye to Dee and Mike. We had wonderful days together.

 

Chimney Rock

At 9 am we leave the house and drive towards Asheville. At the visitor center of the Blue Ridge parkway we stop to view the movie about this scenic road. We drove parts of this road 6 years ago but were not really impressed. It was end of march and it was drizzling when we drove here. We soon take the road through Hickory Nut Gorge. This road is very beautiful and winds through a narrow valley. At Chimney Rock we stop to look at this high protruding rock. The road goes straight up and we wonder whether we could drive this with our RV. We decide not to venture. We leave the higher mountains and around us are flowering trees. It’s spring! In Forest City, we call it a day and park our car at Walmart. Unfortunately it starts to rain so we sit inside, read and do our administration. The advantage of Walmart is that there is Wifi so on Sunday April 8th I can congratulate my sister Hannah on her birthday. The service is not good so it’s a short conversation and we continue our trip. It’s is very cold, only 40 degrees. We are longing for the Florida temperatures. But we have to go north and expect low temperatures.

Again there is a cold spell over Washington DC and Baltimore and snow is expected so instead of driving directly to the North we first make a trip to the South East. We found out (actually Mike found out) that the factory of Blenheim Ginger Ale (the strong ginger ale we got from Bob in Montana) is in Hamer, South Carolina and we want to take a look. It brings us through the city of Charlotte.

 

Sign close to Cache Across America

 

On the outskirts of Charlotte is the Cache Across America of North Carolina. Finally we find a cache from this series that actually has meaning because it brings us to the place in Mecklenburg where on March 20th 1775 the first “Declaration of Independence” was signed, followed on July 4th 1776 by the other “Declaration of Independence” we know from the history books, signed in Philadelphia.

 

Unfortunately Billy Graham’s library, he died recently at the age of 99, in Charlotte is closed so we cannot look around. In Fort Mill, just south of Charlotte, is a Cabela. We want to spend the night here and also need new Keens. Our old ones have to replaced after a year of intensive use. We both love this huge outdoor store and walk around. I find nice waders on sale. I love to have this. Great when we have to walk through a river to find a cache. The waders fit perfectly. Unfortunately for Dick we don’t find waders but instead nice sunglasses placed over his glasses. The late lunch we enjoy, a Yeti burger, is a bit too much food so the rest of the day we don’t eat anymore.

The clouds are disappeared and the sun shines again when we finally leave the store late in the afternoon. We enjoyed to see all those beautiful outdoor stuff. We can cherish in the last sun rays. Monday April 9th, the sky is completely covered with clouds and it is only 50 degrees, there’s a little bit of drizzle.

 

James A. Polk’s birth house

 

After leaving Fort Mill we stop at the birth house of James Polk, the ninth president of the United States but this historic site is closed on Sundays and Mondays so we drive on. Around us are huge cotton fields and the road is very quiet. We know now that the factory tour of Ginger Ale is by appointment only and only on Friday morning. A souvenir shop in “South of the Border” sells bottles of Ginger Ale but nowhere is a factory to be seen in Hamer, SC. What a disappointment.

We stay overnight in Dillon, South Carolina, of course at Walmart. We are not the only ones here because RV after RV is entering. At one point practically the entire parking lot is filled with RV’s. And we are the smallest RV. It’s still cold and the wind is nasty when we leave Dillon, SC. April 10th. Instead of a factory tour we look for some caches in Hamer (they call it here: South of the Border).

 

Keys, key’s and more key’s to open locks

The caches are fun and all different and one is very challenging because Dick is stirring for at least 20 minutes with many different keys and locks to open the cache. At half past 11 we leave Hamer and South Carolina and drive further to the North. Over narrow and hilly roads surrounded by flowering trees we drive to Burlingham in North Carolina. Despite the fact that it is only 3 pm we stop. It gives Dick a chance to log our caches at Walmart and once again I can work on my “shopaholic’s” (not that I buy much).

Now it’s still possible, in three weeks there is no longer a huge store to walk through. I find two movies we wanted to have, one is the movie “12 Years a Slave”. In New Orleans we tried to buy it, but it wasn’t available and the other is: “The Fugitive” filmed in Franklin, near Mike and Dee. We visited the wreckage of the train and bus. Although the parking lot of this Walmart is very quiet and we’re the only RV, so we don’t suffer from loud generators in the huge rigs, a vacuum car is passing in the middle of the night, again. He makes less noise than those in Newnan, GA, but nevertheless we wake up. Wednesday morning we don’t manage to reach auntie Ank on skype so we leave Walmart around 9,30 am and go further north.

The odometer of our RV passed  the 62500 miles (100.000 km) and this trip we already drove over 33,000 mile in the USA. The clouds are chased away and the Sun appears around 11 am. Unfortunately the temperature is less than 53 degrees. Again Dick succeeds to find the narrow roads further north.

 

 

Pest House Medical Museum

In Lynchburg we stop at the old cemetery. We want to visit the Pest House, Medical museum. Along a steep narrow road we drive into the cemetery. This road is definitely not suitable for an RV but in one piece we arrive at the museum. The Pest house turns out to be a small house where, during the civil war (many Confederates had infectious diseases) soldiers were treated. Not many doctors wanted to do that but one doctor, Dr. John Jay Terrell, thought it was his duty to help and he kept lots of soldiers alive, by putting layers of sand on the floor of the hospital (he read that in the Bible, easy to swipe away), by painting the walls black (not too bright for the eyes), by cooking his instruments (killed the bacteria) and giving food like sauerkraut.

The mortality rate dropped from 50 to 5 percent. Next to the “pesthouse” is the impressive cemetery, huge fields of graves with poles. Although we expected more, the museum is nevertheless interesting and it brings a piece of history. The city of Lynchburg in Virginia is very hilly and when we try to find a place for the night we drive up and down over narrow and steep roads. Not really suitable for our RV. Eventually we don’t find a campground or a Walmart where we can stay and drive to Appomattox in Virginia where we call it a day. The Sun is shining in full swing and it is 62 degrees so we cherish the late Sunrays and read. Although it seems very quiet here the silence is disturbed at 10 pm. A truck broke down, another truck, consisting only of a generator, arrives and starts to make repairs. Apparently we are so accustomed to noise that we wake up and directly fell asleep.

 

Lee & Grant’s surrender meeting

Thursday, April 12th we fuel up with propane in Appomattox (the nights are so cold that with our current quantity of propane we don’t manage), do our laundry and then drive to the Courthouse Historic Site. On this spot in Appomattox, April 1865, the largest surrender in the American civil war was signed between General Lee of the southern States (the Confederates) and General Grant of the Northern States (the Unions or Federals). Thanks to the wisdom of President Lincoln (he didn’t want to humiliate the Confederates soldiers and let them go home) peace was a fact, officially slavery ended and the reunification could start. Not always easy because the South was ruined and the economy there was built on slavery.

It is impressive to watch the movie over the surrender and the end of the civil war and we walk through the House where the surrender papers were signed. It is unfortunate that a week later president Lincoln was assassinated in Washington DC. Our historic picture about the USA is increasingly colored and more and more the history of this immense country, where we already travel around for almost 3 years, comes to life. In the afternoon we leave this historic place.

 

Luckily there’s a turnaround

Our Hakuna (navigation) is confused in this part of the country. We always choose winding and small roads and now, in spite of the fact that we exclude dirt roads, the Hakuna took very dirt roads. One of them is a forest trail (we could have known, it’s called: forest lane) but because it is dry Dick can drive it. Every now and then I have to push away some trees and Dick manage to stay on the trail and continues driving. One mile from our destination, Bear Creek Lake State Park, the forest trail stops. Because of the thick line of trees it’s impossible to drive any further. Fortunately, there is a turning loop but this loop is steep, sandy and full of deep holes. However, Dick has no choice but to drive, the path is too narrow to reverse. He drives carefully through the holes and the sand and climbs the hill. Several times the wheels are slipping and I am concerned but Dick manage to bring up the RV. We don’t need to use our snow grabbers or chains. We drive the nearly 3 miles back over the bumpy forest trail and arrive at our destination. There is place in the State Park but only for one night.

When we find a nice spot near the lake, we park our RV, grab our GPS and go find some caches hidden along the trails. This State Park is very hilly and we have to climb a lot, partly through the forest partly over trails, but we have a beautiful walk, find our caches and at 7 pm we are back in our RV. Although it was nice and warm, at least 77 degrees, we walked in our shorts, on the campground is a cool breeze and so we sit inside and enjoy a beer. We earned one.

 

Turtle’s in Bear Lake Creek

Friday April 13th we get up at 7 am because at 8 am we can check at the office or we can extend our stay. We’re lucky, it’s possible. Not bad because the weather forecasts is good. Today it will be nice and warm and the temperature is around 82 degrees. On Sunday rain is expected. After breakfast, we chat with fellow camping guests and the host. There are very few people on the campground. We take a walk along the Lake and over the Dam built by the CCC in 1938, see a lot of turtles on trunks in the water and find some caches. At 1 pm we are back and in the warm sunshine I am behind my laptop and write. It is time to publish again.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

Van Georgia naar Virginia

Georgia, North Carolina, Tennessee, South Carolina and Virginia
30 maart tot 14 april 2018

Nadat we vannacht een enorme donderbui met harde regen over ons heen kregen is het gelukkig droog als we vrijdag 30 maart om half 8 opstaan, maar de grond om ons heen dampt. Ik draai nog snel even twee wassen voor we weggaan. Het duurt iets langer dan gepland omdat één van de drogers niet goed werkt, dus moet nog een keer gedroogd worden, maar om half 11 zijn we op weg. We willen eigenlijk even in de Little Grand Canyon kijken maar laten het als er voor de ingang een rij van tenminste 15 auto’s staat te wachten. Iets voor een andere keer.

Monument in Andersonville

Om half 1 zijn we in Andersonville. Het Prisoner of War museum hebben we drie jaar geleden al gezien maar de indrukwekkende film over dit prison camp uit de burgeroorlog nog niet. Het blijft onvoorstelbaar dat gedurende de burgeroorlog op een niet al te groot terrein meer dan 35.000 Union soldaten gevangen gezet werden. De leefomstandigheden waren zeer slecht en er was nauwelijks voedsel. Niet voor niets stierven hier meer dan 13.000 soldaten. Toen, na de overgave van de Confederate troepen, de overlevenden van dit camp terug naar het noorden trokken ontplofte het schip waarop de soldaten zaten en stierven nog eens 8000 man. Net als de concentratiekampen in Europa is dit een plek waar je moet gaan kijken. Na ongeveer 2 uur rondgekeken te hebben rijden we verder en in Perry, Georgia blijven we bij Walmart overnachten. Dick kan nu mooi weer eens publiceren terwijl ik een begin kan maken met de vertaling van onze nieuwe tekst. Het is maar goed dat toen Sandra en Rene 6 jaar geleden deze website voor ons maakten, we niet wisten wat voor tijd eraan besteed moest worden. Misschien waren we er dan nooit aan begonnen. Na een rustige nacht op de parking rijden we verder naar het noorden.

 

Vultures are watching

Vlakbij Macon ligt de Cache Across America van Georgia en die willen we wel zoeken. Het is in een bosrijk gebied bij een waterkrachtcentrale en we zien water met donderend lawaai van een klif de rivier instorten. Na een steile afdaling dwars door het bos vinden we de cache van Georgia en even verder op is nog een leuke cache verborgen te midden van enorme rotsblokken eveneens uitkijkend over de rivier. Twee gieren kijken toe terwijl wij over de rotsblokken klauteren om de cache te zoeken en pas als we drie meter van hen af zijn vliegen ze op. Wat zijn dit ook enorme vogels. Na de schitterende wandeling, eigenlijk meer een klim, door de bossen arriveren we weer bij de camper. De hele dag doet die al raar, hij schokt en trilt op een manier die we eigenlijk niet gewend zijn. Wat de oorzaak is blijkt als we een half uur later opeens plok, plok, plok, horen. Gelukkig kan Dick bijna meteen stoppen, onze rechterachterband staat volledig plat.

 

Changing a flat tyre

We hebben altijd een zware garage krik bij ons zodat Dick in een mum van tijd de lekke achterband verwisseld heeft. Ik tel de tijd die we nodig hebben om bijna de gehele garage van onze camper leeg te ruimen teneinde deze krik en reserveband te pakken niet mee. Het is vandaag Goede Vrijdag en we willen niet zonder reserveband doorrijden dus zoeken we naar een dichts bij zijnde stadje, het is Jackson en rijden daar naar toe. Er blijkt een kleine garage te zijn, nadat de eigenaar even onze band bekijkt komt hij met twee nieuwe banden aan. Het draagvermogen (1250 kg) is iets minder dan onze huidige banden (1400 kg) uit Alaska maar we zullen het ermee moeten doen. In Europa hebben we altijd op dergelijke banden gereden. Binnen een half uur zitten er twee nieuwe achterbanden op de auto en kunnen we onze reis vervolgen. Veel zin om nog lang door te rijden hebben we niet maar in de wijde omgeving ten zuiden van Atlanta is geen enkele campground noch State Park te vinden dus proberen we het bij enkele Walmarts. Na bij 4 Walmarts gevraagd te hebben (overal is het verboden te overnachten) bevinden we ons inmiddels aan de westkant van Atlanta. In Newnan is een Walmart die parkeren niet toestaat maar waarvan de Walmart mevrouw zegt dat er wel regelmatig campers overnachten. Meer aanmoediging hebben we niet nodig en we zetten onze camper neer. Het is genoeg geweest vandaag.

 

Diner at Applebees

Gelukkig is er vlakbij een Applebee en daar we helemaal geen zin hebben om nog te koken gaan we daar lekker eten (krijgt Dick eindelijk weer eens een steak) en met een voldaan gevoel duiken we later op de avond in onze spannende boeken. We staan niet op een rustige Walmart want zowel van half 11 tot 12 als van 4 tot 5 uur in de ochtend rijdt er over de parking een veegmachine die heel veel lawaai maakt. Maar ja, dan hadden we hier maar niet moeten gaan staan. Zondag 1 april, Paasochtend, zijn we vroeg op. We willen naar Marietta rijden zodat we vandaar met de bus naar Atlanta kunnen. Helaas als we in de ochtend in Marietta arriveren, blijkt de camping vol te zijn, er is geen enkele mogelijkheid om hier te overnachten. We rijden nog een stukje terug om in Austell een plekje te vinden maar ook daar is geen plek, dus moeten we doorrijden. Helaas, dit jaar zit een bezoek aan Atlanta er niet in want met een camper de binnenstad inrijden en daar parkeren is eigenlijk geen optie. Langzaam rijden we noordelijk. We hebben inmiddels gezien dat er verder noordelijk een State Park is.

 

Website translation on the campground

Net voordat we daar aankomen, zien we een schitterend County Park langs het water. Heel aanlokkelijk en als we vragen of er plek is blijkt er nog een plaatsje te zijn. We aarzelen niet lang en nadat we bij het Clark Creek County office betaald hebben kunnen we de campground op en de rest van de middag zit ik achter de laptop aan het water om de vertaling af te maken. Het is schitterend weer, staalblauwe lucht en de zon schijnt volop. Wat is dit een mooi plekje. Goed dat Dick zei dat hij twee dagen wilde blijven. Tot laat in de avond zitten we buiten en genieten van een zomeravond en de bootjes die langs varen. Maandag 2 april zijn we vroeg op, de vogels fluiten ons wakker. Nadat we heerlijk op de camping gedoucht hebben (de invalide douche heeft zelfs twee douchekoppen op je gericht) gaan we de route voor de komende tijd bekijken. We zitten mooi op schema en zonder verdere rampspoed zouden we genoeg tijd hebben om Baltimore op tijd te bereiken. En dan lukt het om tante Ank op de skype te pakken te krijgen. Wel leuk want nu kunnen we weer eens nieuwtjes uitwisselen. Als we na een uurtje uitgekletst zijn kan Dick de Engelse tekst publiceren (ja, die is gereed). De rest van de dag, het is inmiddels al middag, lummelen we wat rond bij de camper, wandelen rond over dit schitterende County Park waarbij iedere plaats aan het water ligt en lezen natuurlijk. Natuurlijk eten we weer lekker buiten en pas laat in de avond gaan we naar binnen omdat het iets koeler wordt.

Dinsdag 3 april is het redelijk bewolkt en de zon heeft moeite om door te breken en als we naar het toiletgebouw lopen is het slechts 15 graden. Het warmt wel snel op als we onder weg zijn en om 11 uur breekt de zon door. We zitten dan in Flowery Branch waar we een Travel bug in een cache plaatsen die daar graag naar toe wilde reizen. Voor ons een kleine moeite want we kwamen er toch langs. Benieuwd hoe lang deze travel bug erover gedaan heeft om vanaf de staat Washington hiernaartoe te komen want daar werd hij voor het eerst in een cache gestopt. We halen het vandaag niet meer naar Franklin in North Carolina dus stoppen we bij de Walmart in Clayton, Georgia waar we een schitterend plekje hebben. Hoog boven het stadje en met uitzicht op de Blue Mountains en het verkeer onder ons. Ondanks de zon die goed is doorgebroken is, voelt het hier koel aan want er staat een koud windje. We zitten dan ook weer in de bergen. ‘s Nachts gaat het hard regenen en donderen maar we zitten lekker droog en op het terrein van Walmart is het ongelooflijk rustig dus we slapen diep.

Tick catches with the special tool

Wel moet ik voor het slapen nog even een teek verwijderen bij Dick. Op zijn bil heeft een teek zich al diep ingegraven maar dankzij enkele “teken verwijderaar tools” lukt het de teek levend te verwijderen. Nadat we woensdag 4 april ontbeten hebben rijden we naar de plaatselijke laundromat waar we nog even een paar wassen draaien alvorens we de grens met North Carolina oversteken. Vanuit daar is het nog een klein stukje naar het huis van Mike en Dee. Als we de straat in komen rijden en voor hun nieuwe huis stoppen komen ze ons al begroeten. Terwijl Dick en Mike de camper goed neerzetten op hun grondstuk van bijna een acre ga ik alvast met Dee naar binnen en we bekijken hun nieuwe huis. Wat is het schitterend en wat hebben ze een prachtig zicht op de omgeving. Vanuit de keuken zijn zelfs de bergen te zien. Het huis is ruim en groot en ligt te midden van de natuur en toch op loopafstand van down town Franklin. We hebben elkaar drie jaar niet meer gezien dus heel veel is er te vertellen en de rest van de middag vliegt voorbij. Nadat we heerlijk gegeten hebben, Mike bereidt het vlees op de gril en Dee maakt lekkere aardappels in de oven, gaan we gezellig eten en voor we het weten loopt het tegen tien uur zodat we ons bed in duiken. Hier midden in de Smokey mountains is het duidelijker kouder dan op de zuidelijke vlaktes waar we net vandaan komen. We zitten dan ook al op 650 meter hoogte. ’s Nachts slaat voor het eerst in weken de kachel weer aan want de temperatuur zakt naar 5 graden.

 

Mike & Dee’s house in Franklin

Donderdag 5 april zijn we bijtijds op want we trekken er vandaag op uit. De stroom blijkt overal afgesloten (een kabelbreuk) en heel veel mensen in Franklin zitten zonder stroom dus in plaats van te ontbijten stappen we in de nieuwe auto van Mike en rijden we naar Clayton, Georgia en ontbijten bij het Huddle house. Voor het eerst proef ik Grits, het smaakt niet slecht en doet me denken aan de griesmeel uit mijn jeugd. De smaak is echter onvoldoende om mij te verlokken dit te eten dus ik houd het bij hashbrowns, eieren en brood. Het eten is lekker en het is leuk om te ervaren hoe een ontbijt buiten de deur is. In Europa zijn we dat immers niet gewend. Na het ontbijt stappen we weer in de schitterende Chrysler 300 en Mike rijdt verder de bergen van Noord Georgia in. Het is er schitterend, de zon schijnt inmiddels volop en de temperatuur is ook gestegen, het is nu 17 graden.

 

Garfield in the Fish Hatchery

Als we langs een Fish Hatchery komen nemen we wel even een kijkje. Er worden hier drie soorten Trouts gekweekt en nadat we Garfield bewonderd hebben, een geelgekleurde Brown Trout, die toch wel zeldzaam is, mogen we een kijkje nemen bij de allerkleinste trouts die binnen in bakken opgekweekt worden. Deze miniatuur visjes krijgen 8 maal per dag heel fijn voer en verdubbelen in twee weken hun gewicht. Het is ongelooflijk interessant om van de ranger te horen hoe het op een hatchery werkt en pas nadat we he hele proces doorlopen hebben van het hatchen van de eitjes tot het uitzetten van de grote trouts in de rivieren verlaten we deze hatchery weer. Vanuit hier is het niet meer ver naar het begin punt van de wandeling naar de Anna Ruby Falls.

 

Selfie at Anna Ruby Falls

Een prachtige wandeling die ons naar twee schitterende watervallen leidt. We zijn niet de enigen die hier vandaag wandelen, het is nog steeds “Spring Break” en velen, aangelokt door het mooie weer, zijn hier naartoe gekomen om de klim naar de watervallen te maken. Na vele foto’s bij de watervallen en onderweg langs de woeste bergstroom, rijden we naar Helen waar we bij een graanmolen wat granen halen (kunnen we thuis porridge van maken) en op een terras Schwarzwalder Kirsch Torte eten. Het dorpje is volledig in Duitse stijl gebouwd en de Torte smaakt heel goed en is echt Duits, heerlijk! Als we op de terugweg zijn komen we langs Lake Hiawassee waar we na even zoeken en navragen de weg naar Bell mountain vinden.

 

 

 

View from Bell Mountain

 

Een steile weg omhoog, heel smal en erg bochtig, die we met de camper nooit zouden zijn opgereden. Als we uiteindelijk vlakbij de top staan en het laatste stuk omhoog lopen worden we beloond met een schitterend zicht op de omgeving. 360 graden rondom over de majestueuze bergwereld, we zien de Blue mountains en genieten van telkens weer een ander uitzicht punt. Onder ons ligt het Lake dat zich met veel vingers uitstrekt. Lang genieten we in de zon van dit prachtige plekje, we kunnen er geen genoeg van krijgen. Pas eind van de middag rijden we terug naar Franklin, North Carolina. Na ons even opgefrist te hebben vertrekken we weer om bij het Thaise restaurant in Franklin te eten. Drie jaar geleden hebben we hier ook met zijn vieren gegeten en het was voortreffelijk. Ook nu is dat weer het geval en we genieten van het eten en elkaars gezelschap. Thuis praten we nog even na en dan duiken we snel ons bed in. Ik voel het kussen niet eens, de buitenlucht heeft zijn werk gedaan. 6 april staan we opnieuw om 7.15 uur op en na lekker ontbeten te hebben bij Mike en Dee stappen we weer in Mikes schitterende auto en rijden naar het National park Smokey Mountains. Het weer is minder mooi dan gisteren en er is heel veel bewolking. Het lukt de zon niet om door te komen. In een grote file rijden we hoger en hoger over de ridge met telkens weer een nieuw zicht op de Smokey Mountains. Ondanks de bewolking hebben we een goed zicht op de bergen en hun blauwe kleur.

 

Snow at Clingmans Dome viewing tower

 

We nemen de afslag naar Clingmans Dome waar we de auto neerzetten. Er zijn inmiddels meer wolken gekomen, de wind is toegenomen en het begint te sneeuwen. Nadat Dee, die niet voorbereid was op dit weer, net als wij trouwens, een vest gekocht heeft in het Visitor Center lopen we het voetpad naar de dome op. Het is een steile trail en snel komen we niet vooruit, ook al omdat het heel erg druk is. Het gaat steeds harder sneeuwen en zowel op onze haren als op de grond blijft sneeuw liggen. Toch lopen we door in de ijzige kou. Het is niet warmer dan 1 graad en mijn handen zijn tot op het bot verkleumd. Maar boven op de Dome, we staan hoger dan 2100 meter, hebben we ondanks het mindere weer toch nog een zicht op de ons omringende bergen. Het is apart om ander weer te hebben. Na de nodige foto’s, natuurlijk ook bij de Appalachian Trail die hierlangs loopt, arriveren we weer bij de auto waar we ons lekker kunnen opwarmen. Deze Chrysler heeft namelijk op alle stoelen verwarming ingebouwd en voor we het weten gloeit onze rug. In een enorme file auto’s rijden we dwars door de Smokey Mountains naar de staat Tennessee, maken foto’s op de grens van beider staten en rijden dan Gatlinburg in.

 

Black beauties in Gatlingburg

Doordat ik een knalgele hoodie heb met Gatlinburg moeten we hier 6 jaar geleden ook geweest zijn maar veel van dit stadje herinneren we ons niet. Het is er enorm druk, overal lopen werkelijk mensen en heel veel kinderen. Het is duidelijk een gewilde bestemming voor een uitje in de Spring Break. Van al dat wandelen en de kou hebben we best trek gekregen dus zoeken we in het stadje iets waar we buiten op een terrasje kunnen zitten. We hebben namelijk Purdy bij ons en ja hoor na enige zoeken vinden we een restaurant van de Five Guys met een buitenterras en een vrij tafeltje. De zon schijnt inmiddels volop en het is heerlijk om buiten te zitten. We halen een lekkere burger, echt heel smakelijk omdat ze vers klaargemaakt worden en eten dan onze smaakvolle burgers op het terras in het zonnetje. Wat een leuke dag en wat apart om drie seizoenen in een dag te hebben, winter, voorjaar en nu zomer. Rond 4 uur verlaten we Gatlinburg weer (met een nieuwe mooie knalgele hoodie voor mij) en rijden terug naar Franklin waar we twee uur later aankomen. De maaltijd bij Five Guys was zo overdadig dat we geen van allen nog trek hebben dus met een glaasje wijn praten we gezellig na over deze geslaagde dag. Ik bekijk samen met Dee wel de foto albums die ze gemaakt heeft van hun avonturen in the Adventurer (hun RV). Vooral het fotoboek dat ze van hond Purdy gemaakt heeft is hilarisch. Tegen 10 uur nemen we afscheid en gaan naar bed. Het regent behoorlijk buiten. We merken ook dat we in de bergen zijn want de temperatuur is opnieuw een stuk gedaald en ’s nachts slaat de verwarming opnieuw aan. Zaterdagochtend 7 april is het nog steeds koel en zwaar bewolkt maar droog en het lijkt erop dat het wat gaat opklaren. Na een heerlijk ontbijt nemen we afscheid van Dee en Mike. Het waren heerlijke dagen samen.

 

Chimney Rock

Om 9 uur vertrekken we en rijden richting Asheville. Bij het Visitor Center van de Blue Ridge parkway stoppen we even om de film over deze scenic road te bekijken. Zelf hebben we grote stukken van deze weg gereden 6 jaar geleden maar waren niet echt onder de indruk ervan. Mogelijk ook omdat het toen begin maart was en het weer toen druilerig was. We buigen al snel af en nemen de weg door de Hickory Nut Gorge. Deze weg is erg mooi en slingert door een smal dal. Bij Chimney Rock stoppen we even om een blik te werpen op deze hoog uitstekende rots. De weg ernaartoe voert steil omhoog en we vragen ons af of wij dit met de camper kunnen rijden. We besluiten het niet te wagen. Al snel laten we de hogere bergen achter ons en overal om ons heen zijn bloeiende struiken en bomen. Het is hier voorjaar. In Forest City vinden we dat we genoeg gereden hebben en we parkeren onze wagen bij Walmart. Helaas is het inmiddels gaan regenen dus zitten we lekker bij de kachel binnen en lezen en doen onze administratie. Het voordeel van Walmart is dat er wifi is zodat ik zondag 8 april mijn zusje Hannah kan feliciteren met haar verjaardag. De ontvangst is wel slecht dus het is een kort gesprekje en snel rijden we verder. Opnieuw is het erg koud, slechts 5 graden. Wat verlangen we naar de temperaturen van Florida. Maar we moeten verder naar het noorden en kunnen daar alleen maar lage temperaturen verwachten. Opnieuw hangt er een koudefront over Washington DC en Baltimore en er wordt weer sneeuw verwacht dus in plaats van rechtstreeks naar het noorden te rijden maken we eerst nog even een uitstapje naar het zuidoosten. Inmiddels hebben we gezien (nu ja, Mike maakte ons erop attent) dat de fabriek van Blenheim Ginger Ale (de sterke ginger ale die we bij Bob uit Montana hebben meegenomen) in Hamer, South Carolina is en daar willen we een kijkje nemen. Het brengt ons vandaag dwars door de enorme stad Charlotte.

 

Sign close to Cache Across America

Aan de rand van Charlotte ligt de Cache Across America van North Carolina. Eindelijk vinden we een cache uit deze serie die ook werkelijk betekenis heeft want het brengt ons naar de plek in Mecklenburg waar op 20 maart 1775 de eerste “Declaration of Independence” werd getekend. Pas op 4 juli 1776 werd de andere “Declaration of Independence “ die wij uit de geschiedenis boekjes kennen, in Pennsylvania getekend. Helaas is de library van Billy Graham, recentelijk op 99 jarige leeftijd overleden, in Charlotte gesloten dus daar kunnen we niet rondkijken. In Fort Mill, net ten zuiden van Charlotte, stoppen we bij Cabela’s. Niet alleen willen we hier blijven overnachten ook willen we graag naar nieuwe Keens kijken. Onze oude exemplaren zijn na een jaar intensief gebruik echt aan vervanging toe. We vinden het beiden heerlijk om in deze enorme outdoor winkel rond te lopen. Bij de sale vind ik zowaar een schitterend waadpak wat ik al heel lang wil hebben. Makkelijk als we door een water moeten lopen om een cache te vinden. Het waadpak blijkt perfect te passen. Helaas vinden we voor Dick geen waadpak maar wel een erg mooie zonnebril die over zijn bril geplaatst kan worden. De late lunch die we hier nuttigen, een “Yeti burger”, is wel wat te veel van het goede dus de rest van de dag hoeven we geen eten meer te hebben. De bewolking is gelukkig opgetrokken en de zon schijnt dus als we eindelijk eind van de middag buiten komen, na ons verlekkerd te hebben aan al die schitterende outdoor spullen. We kunnen ons nog even aan de laatste zonnestralen koesteren. Maandag 9 april is er weer veel bewolking, het is slechts 10 graden en er vallen wat regendruppels.

 

James A. Polk’s birth house

Nadat we weggereden zijn stoppen we bij het geboortehuis van James Polk, de negende president van de USA maar deze historische site is op zondag én maandag gesloten dus rijden we verder. Om ons heen zijn regelmatig enorme katoenvelden te zien en de weg is erg rustig. We zijn er inmiddels achter gekomen dat de tour door de fabriek van de Ginger Ale alleen op afspraak en alleen op vrijdagochtend is en in Hamer is niets van een fabriek te bespeuren. Alleen een drukke souvenirwinkel in South of the Border waar flesjes Ginger ale gekocht kunnen worden. Wat een teleurstelling. We slapen iets verder in Dillon, South Carolina, natuurlijk bij Walmart. We zijn niet de enigen want camper na camper komt binnenrijden. Op een gegeven moment staat practisch het gehele parkeerterrein vol met campers. En wij zijn echt de kleinste camper. Het blijft koud en de wind is venijnig ook als we dinsdag 10 april verder rijden. In plaats van een fabriekstour gaan we nu in Hamer (hier noemen ze het South of the Border) een paar caches zoeken.

 

Keys, key’s and more key’s to open locks

Het zijn leuke en allemaal verschillende caches en één is uitdagend want Dick is zeker 20 minuten in de weer met verschillende sleutelbossen om uiteindelijk een enorme kast open te krijgen. Pas om half 12 verlaten we Hamer en South Carolina en rijden verder naar het noorden. Over smalle heuvelachtige wegen omzoomd door bloeiende struiken en bomen rijden we naar Burlingham in North Carolina. Ondanks het feit dat het slechts 3 uur is stoppen we. Het geeft Dick de kans om bij Walmart onze caches te loggen en ik kan weer eens op mijn gemakje door Walmart slenteren. Nu kan het nog, over drie weken hebben we niet meer een dergelijke enorme winkel om door te lopen. Tot mijn plezier vinden we twee films die we graag wilden hebben, één is de film “12 Years a Slave” die ik in New Orleans probeerde te kopen, maar daar nergens verkrijgbaar was en de andere is, “The Fugitive” waarvan de opnames in Franklin, vlakbij Mike en Dee gemaakt werden. We hebben daar het wrak van de trein en bus (die in de film voorkomen) zien liggen. Alhoewel de parking van deze Walmart erg stil en rustig is en we de enige camper zijn, dus geen last hebben van ronkende generatoren van de grote Amerikaanse RV’s, worden we wel midden in de nacht opgeschrikt door een veegmachine. Hij maakt ietwat minder lawaai dan die in Newnan, GA, maar desondanks worden we er wel ruw door wakker gemaakt. Helaas lukt het ook woensdag ochtend niet om tante Ank op de skype te spreken dus rijden we al rond half 10 weg van Walmart, verder naar het noorden. De kilometerteller van onze camper is inmiddels de 100 000 km gepasseerd en we hebben deze reis al meer dan 33.000 mile door de USA gereden. Gelukkig trekken de wolken snel weg en rond 11 uur verschijnt de zon. De temperatuur blijft wel nog achter want warmer dan 12 graden is het niet. Opnieuw slaagt Dick erin smalle weggetjes te vinden die verder noordwaarts leiden.

 

Pest House Medical Museum

In Lynchburg stoppen we bij de oude begraafplaats. Hier moet het Pest House Medical Museum zijn. Langs een steile smalle weg rijden we de cemetary op. Niet echt een weg geschikt voor een RV maar uiteindelijk arriveren we heelhuids bij het museum. Het Pest house blijkt een klein huisje te zijn waar in de tijd van de burgeroorlog, toen heel veel Confederate soldaten besmettelijke ziekten hadden, behandeld werden. Niet veel artsen wilden dat maar één arts, Dr. John Jay Terrell, vond het zijn plicht om te helpen en wist, door de zieken op een laag zand te leggen (dat had hij uit de Bijbel en het kon heel snel verschoond worden), de muren zwart te schilderen (niet zo fel voor de ogen), zijn instrumenten te koken (doodde de bacteriën) en zuurkool als eten te geven, heel veel soldaten in leven te houden. Het sterftepercentage zakte van 50% naar 5 %. Naast het “pesthouse” ligt de indrukwekkende begraafplaats, enorme velden met paaltjes. Hoewel het museum wat tegenviel, we hadden er meer van verwacht, is het toch interessant om weer een stukje geschiedenis op te doen. De stad Lynchburg in Virginia is heel heuvelachtig en als we een slaapplekje zoeken rijden we omhoog en omlaag over smalle en steile kronkelweggetjes. Ook niet echt geschikt voor een camper. Uiteindelijk vinden we noch een campground noch een Walmart waar we mogen overnachten en rijden naar Appomattox in Virginia waar we wel bij Walmart mogen overnachten. De zon schijnt volop en het is zo’n 18 graden dus we koesteren ons in het late zonnetje en lezen. Hoewel het erg rustig lijkt wordt de stilte ruw verstoord als om 10 uur in de avond een van de vrachtwagens pech heeft en er een enorme truck komt, enkel bestaand uit generator, die aan deze vrachtwagen gaat werken. Klaarblijkelijk zijn we inmiddels zo aan lawaai gewend dat we even wakker schrikken en dan weer diep inslapen.

 

Lee & Grant’s surrender meeting

Donderdag 12 april tanken we eerst propaan in Appomattox (de nachten zijn telkens zo koud dat we het met onze huidige hoeveelheid niet redden), draaien een paar wassen en rijden dan naar het Courthouse Historic Parc. Op deze plek in Appomattox werd op 26 april 1865 de grootste overgave uit de Amerikaanse burgeroorlog getekend tussen General Lee van de zuidelijke staten (de Confederates ) en General Grant van de noordelijke staten (de Union). Dankzij de wijsheid van President Lincoln die de zuidelijke soldaten niet wilde vernederen en hen vrij terug liet keren naar hun huizen was vrede een feit, werd de slavernij officieel beëindigd en kon aan een opbouw van het land begonnen worden. Niet altijd makkelijk want het zuiden lag in puin en de economie daar draaide tot op dat moment op de slavernij. Indrukwekkend is het om de film te bekijken die over deze beëindiging van de burgeroorlog gaat en rond te lopen door het huis waar de overgave papieren getekend werden. Het is jammer dat zo’n wijze president als Lincoln een week later in Washington DC werd vermoord. Ons historisch plaatje over de USA wordt steeds verder ingekleurd en meer en meer gaat de geschiedenis van dit immense land, waar we nu al bijna 3 maal een jaar rondrijden, voor ons leven. In de middag rijden we weg van deze historische plek.

 

Luckily there’s a turnaround

Onze Hakuna (navigatie) weet het niet zo goed in deze streken. We kiezen altijd kronkelwegen en ook nu, maar ondanks het feit dat we onverharde wegen uitsluiten brengt de hakuna ons toch naar onverharde wegen. Een van de wegen blijkt uiteindelijk een bospad maar omdat het al enige tijd droog is kan Dick erover heen rijden. Wel moet ik zo nu en dan uitstappen om wat bomen weg te duwen maar het lukt Dick om het bospad te blijven berijden. Eén mile voor onze bestemming, het Bear Creek Lake State Park, stopt het bospad. Er is geen verder rijden mogelijk door de dikke bomenrij voor ons. Gelukkig is er een keerlus maar deze is steil, zanderig en vol diepe kuilen. Dick heeft echter geen keuze dan erin te rijden, het pad is te smal om te keren. Hij rijdt voorzichtig naar benden door de gaten en klimt de heuvel weer op. Enkele malen slippen de wielen door en ik houd mijn hart vast maar Dick komt veilig boven met de camper. Gelukkig, onze oprijmatjes en sneeuwkettingen hoeven we niet om te leggen. We rijden de bijna 4 km terug over het hobbelige bospad en komen uiteindelijk toch op onze bestemming aan. Er is plek in het State park maar slechts voor één nacht. Na onze camper op een mooi plekje vlakbij het meer neergezet te hebben pakken we onze GPS en gaan we enkele caches zoeken die in het park verborgen zijn. Het landschap is erg heuvelachtig en het is veel klauteren, deels over trails, deels dwars door het bos maar we hebben een prachtige wandeling, vinden onze caches en zijn half zeven terug bij de camper. Hoewel het de hele middag lekker warm was, tenminste 23 graden, we lopen inmiddels in onze korte broeken, staat er bij de camper een koel windje en dus gaan we lekker binnen zitten en genieten van een biertje want dat hebben we wel verdiend.

 

Turtle’s in Bear Lake Creek

Vrijdag 13 april staan we om 7 uur op want om 8 uur kan ik bij de office navragen of er afmeldingen zijn. We boffen want we kunnen nog een dag blijven. Niet echt vervelend want de weersvooruitzichten zijn gunstig. Het blijft vandaag nog mooi en warm en pas vanaf zondag keldert de temperatuur weer en gaat het regenen. Na het ontbijt kletsen we wat met medecamping gasten en de host, er zijn nu nog heel weinig mensen op de campground, en daarna wandelen we langs het meer wat in 1938 door de CCC werd aangelegd. We zien redelijk wat schildpadjes langs de oever op boomstammen en vinden opnieuw enkele caches. Pas na 1 uur zijn we terug en kan ik weer eens in het warme zonnetje achter de laptop kruipen om wat te schrijven. Het wordt weer tijd om te publiceren.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

FLORIDA and GEORGIA (English Version)

Florida and Georgia, March 15th till March 30th 2018

When we get up Thursday March 15th its freezing cold. The temperature is below 40 degrees and last night there was frost. We have a shower on the campground. Although the water is warm, the building feels like a freezer so I don’t even dress up but wrap a towel around me and walk to the RV. There our heater made it a comfortable temperature inside. When the Sun emerge above the forests the outside temperature is also more pleasant.

Citrus fruit on the road

On quiet roads we drive through endless forests and slowly we arrive in a more populated area, we are near Tampa. In front of us on the road we see the first trucks with oranges.  Would those be used for our “Florida’s Natural” Orange Juice?

Little Manatee River State Park is fully booked but, when we arrive further South in Lake Manatee State Park at 2 pm, after much groaning and moaning by the Ranger (something’s not right in the administration) there is a spot available. Dick says that we have to stay for two days, a good decision when we see the spot which is big, very nice and quiet. Again we were lucky because this was the last available spot. In the afternoon we walk around in the park. Of course, we take a look at Lake Manatee but it’s not tempting to swim in this dark brown water with algae. There is nobody around in the water and so we walk on and end of the afternoon we are back at our RV where we still enjoy some time in the Sun.

It‘s now 78 degrees and the freezing cold weather from this morning is gone. Friday March 16th, we get up at half past eight, terrible to stay in bed so long but obviously we needed some extra sleep.

 

RV-Cleaning

After breakfast Dick removes our carpet from the RV and outside he is working on it with foaming detergent while I clean the floor of our RV. Everything is shining.  Now we have the opportunity to look between our floors where, indeed, we find our diving suits. We will not forget them. We take our time. Because we have electricity I finally cut Dick’s hair, of course outside, it’s really necessary. After the carpet has dried up and brushed again Dick places it back in the RV, “Wooow it’s really clean”. We now earn it to sit outside in the sun and enjoy a glass of beer.

Saturday morning March 17th we get up early. It’s still cold in the morning, only 50 degrees, but there was no frost in the night. Over small roads we drive slowly further south. Finally Dick gets his favorite landscape, green pastures with cows and horses. He had to wait for it almost 10 months because I love the mountains so we always take narrow and steep mountain roads instead of a flat landscape. Men must endure a lot considering how woman, at least I do, always force a way through. Fields with pine trees alternate with citrus trees. Strange, while citrus fruit is everywhere in the trees, at Walmart Arcadia we cannot buy any citrus. After enjoying a Sonic milkshake in Arcadia, we continue our trip, partly on Interstate 75 and partly over small roads.

It is St. Patricks Day and everywhere people walk in green. At 2 pm we arrive in Collier Seminole State Park, East of Naples but the last spot is just forgiven so we continue and in Big Cypress National Preserve, at Burns Lake, we manage to find the last but beautiful spot next to a small lake. Although the water here looks very inviting and the temperature is 87 degrees, swimming is prohibited.

 

Alligators in Big Cypres

The next morning I see why, when a number of alligators float on the water, waiting for a prey within their reach. They have a lot of teeth! Sunday March 18th we leave this beautiful spot in the National Preserve. Rather than going east, we drive a few miles back to a viewpoint. A good decision because here we find our first real big alligators, swimming, floating and lying on the shore. They are vigilant because when I come too close the smallest of the 5 slides into the water. The other alligators are significantly bigger and even when I sit next to them they stay and don’t move, but definitely look at me. Fortunately we are not a prey at this moment. Ofcourse we drive to the Visitor Center to stamp our National Park Passport and to see the movie about Big Cypress. An impressive movie. A (natural) area comes always more to life when you know the background of the park and what interesting there is. You cannot count the number of large alligators in the water in front of the Visitor Center. It’s impressive to see so many of them.  Near the end of the park is a narrow road leading back to Big Cypress. And we follow that road. First the road is paved till a campground. This campground is not appealing, too dark and lonely, so we decide not to stay here and drive back to Burns Lake.

 

Wild Orchids on trees

This brings us on a dirt loop road through Big Cypress. We have beautiful vistas in the forests and of the cypress trees, see alligators on the road and orchids hanging on the trees. Ibises run across and scavenge between the water and the tree roots. It looks like a tropical rain forest. The temperature is 87 degrees and humid hot and also feels like the tropics. The road is getting worse, there are many dips, bumps and potholes and the RV shakes back and forth, this road is not really suitable for our camper. Even our dashboard announces that we have to check the diesel filter. Not a really comforting feeling in the middle of nowhere. Luckily, after an hour we arrive at Burns Lake campground where place is still available and we stay again next to our neighbor Kevin.

He left last night for a couple of hours to find a nice spot to photograph the Milky Way. I wake up at half past 1 and indeed I saw a beautiful starry sky but it was too early for the Milky Way. You could only see it around 4 am and staying awake for so long, my delicate constitution couldn’t handle.  Even when growing older I still need lots and lots of sleep. We walk around the lake but unfortunately there are no alligators on the shore. Then we enjoy the sunrays sitting behind the laptop because I have to translate.

 

Milky Way from Burns Lake

The Sun is burning and we have to put sun cream on otherwise we burn alive. It stays warm, 87 degrees. Late in the evening, the sun disappeared long ago, it’s getting cooler and we go inside. Next morning Kevin shows us a beautiful picture of the Milky Way with our RV in the foreground. We had to get up last night!!! We leave in time, say goodbye to Kevin and exchange addresses and I make a last picture of the RV when Dick drives along the lake. At 11 am we are back in inhabited area, nurseries are all around us, and it is very busy on the road. A little later we enter Everglades National Park. There are a lot of people at the Visitor Center but there are very few watching the beautiful film about this park. 5 Mile from the entrance is Long Pine Campground. As we don’t know how busy it is at the bay, at Flamingo Campground, we decide to stay here. It is a beautiful place but it is boring between the huge Pine Trees. Oh well, Dick has now the opportunity to publish the English text and I can arrange the “Escort service” we need in the harbor of Baltimore when we deliver our RV there, end of April.

 

Sunset in Long Pines Campground

Again it’s very warm and we can even eat outside. The sunset is great, a large red sphere slowly disappears behind the Pine trees. Long after darkness we go inside. The next morning, at 7 am, it‘s warm, 69 degrees and it looks more like high summer than the beginning of spring. After breakfast we dump our grey- and black water and fill with clean water and then drive further into the park to Flamingo Bay. The campground here is almost empty and we can choose a spot. Nobody protest when I ask to stay at the bayside, actually the “only tents” spot. We drink a cup of coffee and then grab the bikes and ride the trail along the coast. In the distance we see some of the thousands of islands that are all still part of Everglades National Park.

In the Flamingo Visitor Center we hear that there is a Ranger talk about Manatees at half past 1 so we hang around. Not an annoying place to do because we have a yummy ice cream, watch the Manatees swimming around in the Marina and look at a large Osprey nest with two little ones.

 

Osprey with 2 youngsters

The parents fly off and on to give food to their youngsters, it is awesome to view the birds. Incredible, but 6 years ago, when we visited this place with Sandra and Rene, an Osprey nest was in the same spot. Rene made a beautiful picture when the Osprey flew to the nest. It’s hot outside, despite the wind the temperature is well above 90 degrees so we walk to the shade where we socialize with Lucia from California and Anita from Minnesota. Before we know it is half past 1 and we take our bikes to the Marina where the Ranger tells us everything about the Manatees living here along the coast of Florida. To prove that they really exist, the Manatees regularly show up to breathe. They are awesome and we can’t get enough seeing them. Here are also American Crocodiles, different from the alligators but unfortunately we don’t spot them.

Around 3 pm we are back at our RV and stay outside in the Sun. Here along the shore is also an Osprey nest but the birds are more shy. The elderly beep and let the small ones go deep into the nest when I’m too close by. The sea water is warm, at least 72 degrees. No wonder when you consider that the Bay remains shallow for a very long distance. I would love to swim around. But as the Ranger said that is not wise because there are some creatures around that you don’t see in the shaded water until they got you. So I stay on the shore and look at the sea.

 

Birds on the Beach

At 5 pm the tide is coming in and thousands of birds land on the partially flooded land of the campground. Quite impressive to look at. After making a lot of pictures it is time to see the sunset, more impressive here than on the other campground. Even Dick, not a fan of sunsets, is fascinated and makes pictures, perhaps also because there is nothing else to see and inside the RV it’s too warm to stay. At 6 pm it’s still 86 degrees. When the Sun is completely gone the temperature drops till 75 degrees. Still very warm but after the heat of the day it feels cool. With these temperature we take our duvet away we can easily do with only a sheet. We leave this beautiful spot on Wednesday March 21st. There are many more clouds and the Sun is barely visible, although at 7 am it’s 75 degrees.

We have breakfast and then we drive to Florida City to do some shopping at Walmart. Not far away is a laundromat we really need. After 10 days 2 laundry bags are filled. Although the washing machines don’t really wash clean everything went through soapy water and if it is dry, despite the dirt that’s still to be seen, we declare it clean and store it in our closet. Now at 2 pm it’s too late to travel to the North so we decide to go back to Flamingo, to the coast of the Everglades, where again we book a night on the campground. This time, we may not stay on the tent field but because we were there yesterday and it is still quiet and after some talking and begging we are allowed to stay again at the edge of the tent field. It’s really a beautiful spot, silent, only a couple of tents and the sea in the background.

The temperature is significantly cooler compared to yesterday. The wind is blowing harder and it’s not warmer than 60 degrees. The strong wind is unavoidable in this open field so earlier than yesterday we go inside. However, not until Dick pitch up a tent which lies totally flat against the ground. The owner camps for the first time and has not the condition, because of his already advanced age, to get the tent stand up again.

Sunset at Flamingo Beach Campground

Once again we have a magnificent sunset so we made the good decision to return. Thursday March 22nd we wake up at 8 am. That’s because again we had our down Duvet covering us and thereby it was warm or do you sleep better and longer after a day of sea air.

We fill and dump water on Long Pine Campground because at Flamingo is no fresh water. Possibly due to hurricane Irma that caused a lot of damage in September 2017. We have to wait at the dump, we are third in line, so at 10.30 am we finally leave the Everglades. Originally we would go to John Pennekamp State Park for diving but the same hurricane Irma wiped out the diving center and destroyed the compressor so for the time being it is not possible to dive there. That’s why we drive straight to the North and arrive late afternoon at Lake Okeechobee. The road is not really special, many corn-and sugar cane fields and at the lake a high dike prevents seeing anything of this enormous freshwater lake.

 

Raccoon

Only at one point we can look at the Lake and then we see a large Raccoon on the side of the road. I thought you only could see them in the dark. In Okeechobee we can stay at Walmart and find a quiet and nice spot. The temperature is not really high, 63 degrees. We walk around and of course do some shopping.  I cannot resist a nice bright yellow shirt with Manatees and even Dick has no objection if he sees this beautiful shirt. Unfortunately there are no diners around and the potato wedges are sold out at Walmart so we have a simple supper of potato salad, sausages and lettuce. Friday March 23th we get up early because I want to Skype with auntie Ank and it works, we enjoy our 50-minute chat together before we move on.

 

Kennedy Space Center

Quickly we reach Hwy 1 and follow this road further North. It is no particular route but we are away from the hustle and bustle of hotels along the beach. We cannot stay on Merrill Island, nor on Cocoa Beach and there are far around no more places to stay except an expensive KOA campground, so we drive to a public park, Manatee Hammock County Park, just south of Titusville where we find a place. It takes a lot of time and begging to get a place for two nights (its weekend and everything is full booked) and only after a lot of talking and insisting I manage to get a second night. It’s on another spot but that is not important for us because tomorrow we leave anyway with the RV to John F. Kennedy Space Center. It turns out to be a sunny spot despite the many trees here and it’s protected by the wind. The latter is important because in the bay, we overlook, are huge waves. The wind blows hard and feels cold. However In the lee of the trees and in the Sun it is 77 degrees.

 

Kennedy Space Center

At 7 am the alarm wakes us Saturday morning and after a shower, breakfast and disconnecting our electricity we drive to the Space Center. Just 9 mile from the campground but the road works and lot of traffic doesn’t make it really nice to ride a bike. As one of the first we arrive at the Space Center and this allows us to park our RV in the front and without standing in line, we can buy a (senior) ticket. Then we have to wait in front of the fence because opening is at 9 am. The Sun is shining and it’s not really cold with 55 degrees so waiting is not bad. We are the first to enter and after some orientation and a picture with the many missiles everywhere, we walk to the bus that tours around the space center.

Although buses drive throughout the day it is very pleasant to be on the first bus. Not only it’s still quiet on the road so you can see alligators but at the end point where information is to be to found over the Apollo flights, it’s still not crowded and without hundreds of people around you can look at the exhibition.

 

New launching platform for MARS travels

The bus takes us along the launching pads and of course we see the huge building where the rockets are assembled and cross the enormously wide roads where the rockets are transported to the platforms. 3 Years ago we’ve been here and of course when we were young we saw the first moon landing (July 1969, I still remember that) but nevertheless, it’s marvelous to see how they managed to get the first rocket into an orbit around the Earth and later succeeded in a lunar landing.

We don’t stop looking around. We have lunch outside in the Sun (unfortunately there is no launch today because from this place you would have a fantastic view). After that we take a bus back to the main area of the Space Center where we see how the Space shuttles took over the task of the old rockets. We admire this spacecraft which has made it possible that the ISS space station was built and also the Hubble telescope could be adjusted and repaired.

 

Curiosity Rover already on MARS

And then we go to the future, the journey to Mars. Starting from 2020, the first test flights with new, improved missiles are carried out, the moon will be a testing ground and in 2030 a Mars landing should follow. It all seems very unlikely but our parents probably thought the same and they saw people walking and driving on the Moon. And Mars is maybe not at all so far away when you consider that there are already two vehicles driving around who regularly send images to Earth. You can find pictures of “Curiosity Rover” on the web. Of course there are several movies about space and life in the space station. They are fantastic, take you to another world and give another dimension to life. The images, from ISS, also make that you’re going to think about our Earth. You see ancient forests destroyed and glaciers disappear but also the difference between North- and South Korea. At night one country is brightly lit while the other side of the border shows a deep dark landscape.

At 7 pm, closure of the park, we leave Kennedy Space Center and drive back to the camp site where we occupy the place next to our old place. It’s already dark so we stay inside the RV and don’t go to bed very late after this impressive day. Sunday March 25th at half past 9 we drive away. We want to go to Tampa, on the west coast of Florida, to visit Christer, the former Director of our “Waterproof” dry suits sales office. Unfortunately when we call him he has already other appointments and at a time it suits him, we cannot be there, so it makes no sense to visit him now. We agree that we drive by in summer when he is back in Sweden.

 

Lake Norris, close to geocache Florida

 

So we drive to the North and near Lake Norris we search for the Cache across America of Florida. It is not really easy because the cache consists of several steps and we cannot find some points in between. But the Lake must be very nice to see so we walk on and not in vain because the view of the Cypress trees standing in the water is beautiful. And in doing so, we also find a hint that with some calculation will lead us to the final cache. After a long walk, we find the cache between the palm trees. What a pity that we are so far away from Texas because Aad, one of our friends, cracked the code of the lock so we should be able to open it now. Unfortunately we cannot test Aad’s solution until we return to Texas (and that is not during this trip) in the afternoon we are back at our RV, so we look for an overnight spot not far from here.

 

 

Campground Lake Door

 

In the National Forest near Lake Dorr is a beautiful campground and many empty spots, where we enjoy the Sun, a glass of wine and talk about again a wonderful day. For the first time in weeks on Monday March 26th it‘s cloudy weather, the sky is completely covered and there is no sun. The RV is soaking wet of the condensation because we stay near a large lake. While we slowly drive to the North it’s drizzling and the temperature is only 58 degrees. What a difference with all previous days. After a nice lunch at Subway we arrive in Georgia and end of the afternoon we stop at Walmart in Waycross. Fortunately the rain stopped but the temperature is low. Tuesday March 27th it is still heavily cloudy but it’s dry.

After some shopping we drive to the North-West on quiet roads. Around us are flowering trees and Pine forests alternating with vast estates and plantations where peanuts, cotton, sugar cane or corn is grown. The Interior of Georgia is beautiful and lovely. Around half past 12 we arrive in Cordele, Georgia. Despite the fact that on every Pole is a sign: “No Overnight parking” Walmart allows us to stay overnight. After the past weeks the RV is filthy nasty and needs a wash. After some searching we find a carwash and our RV fits in. Moments later Dick is cleaning the RV with lots of foam and bubbles, while I put quarter after quarter, after quarter, after quarter in the machine (every quarter gives 40 seconds). The result is great because after half an hour the RV is white again and looks like a mirror. After also cleaning our clothing and bedding we drive back to Walmart.

 

Tonight Chinese Food

 

It is now 5 pm and the rest of the evening we do nothing. Next to Walmart is a Chinese restaurant where we get a tasty meal.

Wednesday March 28th the sun shines again. Let’s hope also at the coast where Gerhard and Beate stay, on Jekyll Island. Nothing is better than celebrate your birthday (congratulations Gerhard) while the sun is shining.

After some last shopping we drive further inland. We stop on the way to find a cache and in Smithville while Dick is logging the caches I skype with auntie Ank. We stay next to a Government building and library and Dick got the password so we have Wi-Fi.

 

 

At noon we arrive in Plains, Georgia, where we go to the old High school, a National Historic Site. This little town with less than 800 peoples is the hometown of Jimmy Carter, the 39th President of the UNITED STATES (1977-1981). In different buildings the story of his life is told. It is impressive.

Jimmy Carter’s election HQ

Now is proven again that if you lose yourself into someone and hear or read, you understand more. I couldn’t remember that Jimmy Carter, at Camp David, accomplished the peace agreement between Egypt and Israel. Unfortunately it is no Sunday otherwise we would certainly visit Sunday school. Jimmy Carter still lives in this town and although he reached the age of 93 (same age as you auntie Ank and also the same birthday month, October 1924) every two weeks he teaches Sunday school in Plains.

The Ranger in the Visitor Center said that the food is more than excellent in the Buffalo Café so between visiting the different places in town we have a late lunch there. The food indeed is great and it also gives us the opportunity to speak with some older persons from town that know Jimmy Carter and tell about him and what it was to hire a long train for the whole town to attend the inauguration in Washington DC. After 4 pm we leave Plains, we had a particularly instructive afternoon and drive to the Florence Marina State Park. There is more than enough place and while sitting in the Sun, we talk about a special day unfortunately the sky is clouded when we get up on Thursday, March 29th. But it’s not cold so we do not complain. We’re lucky to be here and not further West in Alabama or Tennessee, where we originally intended to be. We heard on the weather channel that a severe storm with flooding is on its way from Houston, Texas, to the North-East.

Let’s hope that storm will not damage a lot. After having breakfast we walk slowly to the Visitor Center. Yesterday when we arrived it was already closed. We decide to stay another day. Not only we can explore this park along the border with Alabama and find some caches but I also can write for the website. After all, it is time again to publish. Despite the clouds the weather is good. The Sun tries to penetrate several times but it doesn’t last long and for the most part of the day clouds continue to have the upper hand.

 

Spanish Moss on Oak Trees

 

But it is around 68 degrees and on our place surrounded by large oak trees, covered with Spanish Moss, it’s good to sit outside.

The trails are nice and I would love to be here with Halloween. On a trail through the spooky looking trees (because of the Spanish Moss hanging down the Oaks) we find storage of tombstones and crosses and also black cloths between the trees with (fake) spider’s webs. Something for you Susan. Not until end of the afternoon I finish my writings for the website. Now it’s Dick to give it another critically reading, search for pictures and to publish. I can start with the English translation.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 1 reactie

FLORIDA en GEORGIA 15 – 30 Maart

Florida en Georgia, 15 tot 30 maart 2018

Als we donderdag 15 maart opstaan is het ijzig koud. De temperatuur komt niet boven de 4 graden uit en vannacht heeft het duidelijk gevroren. We douchen ons op de camping. Hoewel het douchewater heerlijk warm is voelt het toiletgebouw als een vrieskist zodat ik mij niet eens aankleed maar met handdoek omhuld naar de camper terugloop. Daar heeft onze stand kachel de camper al heerlijk verwarmd. Wanneer de zon even later boven de bossen tevoorschijn komt wordt de buitentemperatuur ook aangenamer.

Citrus fruit on the road

Over rustige binnenwegen rijden we door eindeloze bossen en langzaam komen we in meer bewoond gebied, we naderen Tampa. Voor ons zien we de eerste vrachtauto’s met sinaasappelen rijden.  Zouden die voor Florida’s Natural Orange Juice worden gebruikt?

Little Manatee River State Park is volgeboekt maar als we rond 2 uur iets zuidelijker in Lake Manatee State Park arriveren, blijkt er zowaar, na veel zoeken en steunen van de Ranger (er klopt iets niet in de administratie) toch een plekje te zijn. Dick vindt dat we twee dagen moeten blijven, geen straf als we het plekje zien wat groot, erg mooi en rustig is. Opnieuw hebben we geluk gehad want ook dit was weer het laatst beschikbare plekje. In de middag lopen we rond door het park. Natuurlijk nemen we een kijkje bij Lake Manatee maar dat ziet er niet aanlokkelijk uit om te zwemmen door zijn donkerbruin water met algen. Je ziet ook niemand in het water en dus lopen we verder en pas eind van de middag zijn we terug bij de camper waar we nog heerlijk enige tijd in het zonnetje kunnen genieten. Het is inmiddels 25 graden en de ijzige koude van vanmorgen is echt verdreven. Vrijdag 16 maart staan we pas om half negen op, wel heel erg om zo lang in bed te liggen maar klaarblijkelijk hadden we wat extra slaap nodig.

 

RV-Cleaning

Nadat we lekker ontbeten hebben haalt Dick het vloerkleed uit de camper en terwijl hij dat buiten gaat poetsen met schuimend schoonmaakmiddel ga ik de vloer van de camper schoonmaken. Je ziet alles gewoon schoner worden. We hebben nu ook de gelegenheid om even tussen de vloerdelen te kijken waar we inderdaad onze duikpakken aantreffen. Die zullen we niet meer vergeten. We doen alles op ons gemakje. Omdat we electra hebben kan ik ook weer eens Dick’s haar knippen, lekker buiten, de plukken komen eraf, het was hard nodig. Als het tapijt opgedroogd, opnieuw geborsteld en weer teruggelegd is in de camper, “wooow wat schoon”, gaan we heerlijk buiten lezen in het warme zonnetje en genieten van een glaasje bier. Zaterdagochtend 17 maart zijn we vroeg op. Het is nog steeds koud in de ochtend, slechts 11 graden, maar het heeft vannacht niet meer gevroren. Langzaam rijden we over binnenwegen verder naar het zuiden. Eindelijk krijgt Dick zijn favoriete landschap te zien, grazige weiden met koeien en paarden. Hij heeft er bijna 10 maanden op moeten wachten omdat ik bergen mooier vind en we dus eerder smalle en steile bergwegen nemen dan een weg door een vlak landschap. Mannen moeten toch veel doorstaan als je bedenkt hoe een vrouw, ik in ieder geval, toch altijd haar zin probeert door te drijven. De landerijen worden afgewisseld met velden met citrusvrucht bomen. Wel raar trouwens dat, terwijl de citrusvruchten overal aan de bomen groeien, we bij Walmart Arcadia geen citrusvruchten vinden. Nadat we genoten hebben van een Sonic milkshake in Arcadia rijden we verder, deels over de Interstate 75 en deels over binnenwegen. Het is St. Patricks Day en dat zie je ook want overal lopen mensen in het groen.

Om 2 uur arriveren we in Collier Seminole State Park, ten oosten van Naples maar het laatste plekje is net vergeven dus zetten we onze reis voort en het lukt ons om in Big Cypress National Preserve, bij Burns Lake, nog een schitterend plekje aan een meertje te vinden. Hoewel het water er erg uitnodigend uitziet en de temperatuur er ook naar is om het water in te duiken, het is 30 graden, is zwemmen verboden.

Alligators in Big Cypres

De volgende ochtend merk ik waarom als een aantal alligators in het meer ronddrijven, wachtend tot een prooi binnen hun bereik komt. Zondag 18 maart verlaten we deze schitterende plek in het National Preserve. In plaats van verder naar het oosten te gaan, rijden we eerst nog enkele miles terug om bij een uitzichtpunt te kijken. Een goed besluit want hier vinden we onze eerste echte grote alligators, rondzwemmend en op de kant liggend. Ze zijn wel waakzaam want als ik te dicht bij ze kom glijd de kleinste van de 5 snel het water in. De andere alligators zijn beduidend groter en blijven gewoon liggen ook als ik vlak naast ze ga zitten. Ze maken gelukkig geen aanstalten om ons als prooi te grijpen. Natuurlijk rijden we naar het Visitor Center om een stempeltje in ons National Park paspoort te halen en de film over Big Cypress te bekijken. Een indrukwekkende film. Een (natuur)gebied gaat altijd meer leven als je de achtergronden van het park kent en meer weet van wat er allemaal te vinden is. Het aantal grote alligators wat hier in het water voor het Visitor Center ligt is trouwens niet meer op twee handen te tellen. Bij de uitgang van het park draait een smal weggetje terug naar Big Cypress. En we volgen die weg. Eerst is de weg nog geasfalteerd tot aan een campground. Deze heeft echter niets aantrekkelijks dus besluiten we hier niet te blijven en terug te rijden naar Burns Lake.

 

Wild Orchids on trees

Dat brengt ons over een onverharde loop road dwars door Big Cypress. Schitterende doorkijkjes hebben we in de bossen en we zien alligators op de weg liggen en orchideeën aan de bomen hangen. Ibissen lopen over de grond en scharrelen tussen het water en de boomwortels. Het lijkt wel een tropisch regenwoud. De temperatuur, 30 graden en vochtig warm, is er in ieder geval naar. De weg wordt steeds slechter, er zijn veel kuilen en geulen en de camper schudt heen en weer, dit wegdek is niet echt geschikt voor onze camper. Het dashboard kondigt aan dat we de dieselfilter maar eens moeten laten nakijken. Wat niet echt een geruststellend gevoel geeft in the middle of nowhere. Gelukkig komen we na een klein uur weer bij Burns lake waar nog volop plek beschikbaar is en we betrekken opnieuw het plekje naast onze buurman Kevin. Die is er vannacht een paar uur op uit geweest om een mooi plekje te zoeken om de Milky Way te fotograferen. Zelf ben ik er vannacht om half 2 uur ook even uit geweest en zag inderdaad een schitterende sterrenhemel maar was te vroeg voor de Milky Way. Deze was pas vanaf half 4 te zien was en om zo lang op te blijven kon mijn tere gestel niet aan. Ik heb ondanks dat ik ouder word nog steeds veel, heel veel slaap nodig. We lopen rondom het meertje maar helaas liggen er geen alligators op de kant In de middag ga ik lekker in het zonnetje achter de laptop zitten want er moet een vertaling gemaakt worden.

 

Milky Way from Burns Lake

De zon schijnt volop en we smeren ons in want anders verbranden we levend. Tot laat blijft het 30 graden en pas nadat de zon al lang aan den einder verdwenen is wordt het wat koeler en gaan we naar binnen. ‘s Nachts staan we opnieuw niet op. Wel jammer want in de ochtend laat Kevin een schitterende foto van de Milky Way zien met onze camper op de voorgrond. We vertrekken bijtijds, nemen afscheid van Kevin, wisselen adressen uit en ik maak nog een laatste foto van de camper als Dick langs het meer rijdt. Om 11 uur komen we weer in bewoond gebied, overal om ons heen zijn kwekerijen en het is erg druk op de weg. Iets later rijden we Everglades National Park in. Bij het Visitor Center is het enorm druk maar er zijn maar weinig mensen die de schitterende film over dit gebied bekijken. Ongeveer 5 mile na de ingang van het park is Long Pine campground. Daar we niet weten hoe vol het is aan de baai bij de Flamingo campground besluiten we hier te blijven. Het is een schitterend plekje maar het is wel saai tussen de enorme Pine Trees. Ach, Dick heeft nu de gelegenheid om de Engelse tekst te publiceren en ik kan de “escort service”  regelen die we eind april nodig hebben om onze camper in de haven van Baltimore te brengen.

 

Sunset in Long Pines Campground

Het is opnieuw erg warm en we kunnen zelfs buiten eten. De zonsondergang waarbij de grote rode bol langzaam achter de Pine trees verdwijnt, is schitterend. Pas lang nadat de duisternis is ingetreden gaan we naar binnen. De volgende morgen, dinsdag 20 maart, is het al vroeg warm, 21 graden en het lijkt meer op hoogzomer dan het begin van de lente. Na het ontbijt dumpen we ons grey- en black water en vullen met schoon water en rijden dan verder het park in naar Flamingo Bay. De campground hier is bijna leeg en we hebben de keuze waar we willen staan. Er wordt zelfs niet geprotesteerd als ik vraag of we aan de baai mogen staan waar eigenlijk alleen tenten horen. Nadat we heerlijk een kop koffie gedronken hebben pakken we de fietsen en rijden de trail die ons langs de zee voert. In de verte zien we enkele van de duizenden eilanden liggen die allemaal nog deel uitmaken van Everglades National Park. Als we in het Visitor Center van Flamingo horen dat er om half 2 een Ranger talk is over Manatees blijven we rondhangen. Geen vervelend plek om dat te doen want we kunnen een lekker ijsje eten, naar de manatees kijken die in de Marina rondzwemmen en kijken bij een groot Osprey nest met twee kleintjes.

 

Osprey with 2 youngsters

De ouders vliegen af en aan om hun jongen eten te brengen en het is een schitterend gezicht om de vogels te bekijken. Ongelooflijk, maar 6 jaar geleden, toen we hier met Sandra en Rene waren, was op dezelfde plek ook een Osprey nest. Rene wist toen een schitterende foto te maken van de Osprey die op het nest aanvloog. Het is warm buiten, ondanks de wind komt de temperatuur ruim boven de 33 graden dus gaan we naar de schaduw waar we gezellig kletsen met Lucia uit California en Anita uit Minnesota. Voor we het weten is het half 2 en fietsen we naar de rand van de Marina waar de Ranger ons alles verteld over de Manatees die hier langs de kust van Florida leven. Om te bewijzen dat ze echt bestaan komen de aanwezige Manatees regelmatig even boven water om te ademen. Het blijven schitterende beesten en we kunnen er geen genoeg van krijgen om ze te zien. Er leven hier ook American Crocodiles, net wat anders van vorm dan de alligators maar helaas krijgen we die niet te zien. Rond drie uur zijn we terug bij de camper waar we heerlijk buiten genieten in het zonnetje. Ook hier op het tentenveld langs het water is een Osprey nest maar de vogels zijn vele malen schuwer. De ouderen piepen en laten de jonkies diep in het nest wegduiken als ik te dichtbij kom.

Het zeewater is warm, zeker 23 graden. Geen wonder als je bedenkt dat de baai heel lang ondiep blijft. Wat zou ik hier graag rondzwemmen. Maar zoals de Ranger zei is dat niet verstandig want er zwemmen toch wel wat bijters rond die je in het donkergekleurde water niet ziet voordat ze je te pakken hebben. Dus ik blijf maar op de kant en geniet van de zee.

 

Birds on the Beach

Tegen 5 uur komt de vloed opzetten en landen duizenden vogels op het deels ondergelopen land van de campground. Heel indrukwekkend om ernaar te kijken. Nadat alles op beeld is vastgelegd wordt het tijd de zonsondergang te bekijken die hier indrukwekkender is dan op de andere campground. Zelfs Dick, die toch geen fan is van zonsondergangen, blijft gefascineerd kijken en maakt zelfs foto’s, misschien ook omdat het binnen veel te warm is.

Om 6 uur is het nog 30 graden. Pas als de zon helemaal weg is zakt de temperatuur naar 26 graden. Nog steeds erg warm maar na de hitte van de dag voelt het koel aan. Het is wel zo warm dat we inmiddels ons dekbed weggehaald hebben want met deze tropische temperaturen kunnen we makkelijk met alleen een laken de nacht doorkomen. Als we woensdag 21 maart van deze schitterende plek vertrekken zijn er veel meer wolken en de zon is nauwelijks zichtbaar, ook al is het om 7 uur in de ochtend al 25 graden. Op ons gemakje ontbijten we en dan rijden we naar Florida City om boodschappen te doen bij Walmart. Niet ver ervandaan is een laundromat die we echt nodig hebben. Na 10 dagen heb ik 2 waszakken vol. Hoewel de wasmachines niet echt mooi schoon wassen is alles door een sopje geweest en als het droog is wordt het ondanks de vele vlekken die nog te bespeuren zijn, toch schoon verklaard en in de kast opgeborgen. Inmiddels is het 2 uur en te laat om nog naar het noorden te reizen dus besluiten we terug te rijden naar Flamingo, aan de kust van de Everglades, waar we opnieuw een nacht boeken op de campground. Dit keer mogen we niet op het tentenveld staan maar omdat we er gisteren ook stonden en het erg stil is knijpt men een oogje dicht als we toch langs de rand van het tentenveld gaan staan. Het is echt een schitterend plekje, stil, alleen zo hier en daar een tentje en met de zee op de achtergrond. De temperatuur is beduidend koeler ten opzichte van gisteren. De wind is harder gaan waaien en is koud. Buiten voelt het niet warmer dan 16 graden. De harde wind is op dit open veld ook niet te vermijden dus eerder dan gisteren gaan we naar binnen. Niet echter dan nadat Dick een tent, die helemaal plat tegen de grond lag, weer heeft opgezet. De eigenaar kampeert voor de eerste maal en is niet in staat, ook vanwege zijn al gevorderde leeftijd, om de tent weer recht te krijgen.

 

Sunset at Flamingo Beach Campground

Opnieuw hebben we een schitterende zonsondergang dus kunnen we tevreden terugkijken op ons besluit om terug te keren. Donderdag 22 maart worden we pas om 8 uur wakker. Dat komt vast omdat we ons dons dekbed weer om ons heen hadden en het daardoor lekker warm hadden of misschien de zeelucht. De temperatuur wijst slechts 15 graden aan. We dumpen en vullen water op Long Pine Campground omdat bij Flamingo geen vers water te krijgen is. Mogelijk nog het gevolg van de orkaan Irma die hier in september 2017 tekeer is gegaan en veel schade heeft veroorzaakt. Daar we toch wel enige tijd moeten wachten bij de dump vertrekken we uiteindelijk pas om 10.30 uur uit de Everglades. Oorspronkelijk zouden we naar John Pennekamp State park gaan om daar te duiken maar dezelfde orkaan Irma heeft de duikschool weggevaagd en de compressor vernietigd dus voorlopig is het niet mogelijk om daar te duiken dus rijden we meteen door naar het noorden, dwars door het binnenland en arriveren eind van de middag bij Lake Okeechobee. De weg is niet echt bijzonder, veel mais- en suikerriet velden en verder een hoge dijk die verhindert dat we ook maar iets van dit enorme zoetwater meer kunnen zien.

 

Raccoon

Slechts op één punt kunnen we naar het meer kijken en dan zien we meteen ook een grote Raccoon langs de kant van de weg lopen. En ik maar denken die die alleen in het donker te zien waren. In Okeechobee mogen we bij Walmart overnachten en daar het een rustig en mooi plekje is en de temperatuur niet echt hoog, het is slechts 18 graden, besluiten we daar te blijven. We lopen wat in de omgeving rond en doen natuurlijk wat boodschappen. Een mooi fel geel shirt met Manatees kan ik niet weerstaan en zelfs Dick heeft geen bezwaar als hij dit prachtige shirt ziet. Helaas zijn er geen eettentjes in de buurt en ook de aardappel wedges zijn op bij Walmart zodat we maar een eenvoudig maal van aardappelsalade, worstjes en sla nuttigen. Vrijdag 23 maart staan we bijtijds op omdat ik met tante Ank wil skypen en ja hoor, het lukt, we kunnen gezellig 50 minuten met elkaar kletsen voor wij verder trekken. Snel hebben we Hwy 1 bereikt die we verder naar het noorden volgen. Het is geen bijzondere route maar van de drukte van hotels langs het strand hebben we echt genoeg dus die weg valt af en dan zijn er eigenlijk geen andere in aanmerking komende wegen. Noch op Merrill Island, noch op Cocoa Beach mogen we overnachten en daar in de verre omgeving geen overnachtingsplekken te vinden zijn, behalve een dure KOA campground, rijden we naar een public park, Manatee Mammock County Parc , iets ten zuiden van Titusville waar we een plekje vinden. Het kost veel moeite om twee nachten te boeken (het is weekend en alles is vol) en pas na heel veel aandringen en doorvragen lukt het toch om een tweede nacht te krijgen. Wel op een ander plekje maar dat is voor ons niet van belang want we zijn morgen toch met de camper naar John F Kennedy Space center. Het blijkt een zonnig plekje ondanks de vele bomen hier en lekker uit de wind. Dat laatste is wel van belang want in de baai waar we op uitkijken is het water bedekt met schuimkopjes. Er waait een koude harde wind. In de luwte en in de zon is het echter 24 graden en goed toeven.

 

Kennedy Space Center

Om 7 uur maakt de wekker ons zaterdagochtend wakker en na douchen, ontbijten en afkoppelen van electra rijden we naar het Kennedy Space Center. Dat is slechts 9 mile van de campground maar de drukke weg is door wegwerkzaamheden erg smal en nu niet echt fijn om per fiets te berijden. Als één van de eersten arriveren we bij het Space Center en kunnen onze camper helemaal vooraan parkeren en zonder in de rij te staan kopen we een (senior) kaartje en dan is het nog even wachten voor we naar binnen mogen want de hekken gaan pas om 9 uur open. De zon schijnt volop en het is niet echt koud met 17 graden dus wachten is niet erg. Uiteindelijk lopen we als eerste binnen en na even ons georiënteerd te hebben en een foto te hebben gemaakt met de vele raketten die overal staan, lopen we naar de bus die een tour over het terrein geeft. Hoewel bussen de gehele dag door rijden is het erg aangenaam om de eerste bus te hebben. Niet alleen is het nog rustig op de weg en zie je regelmatig een alligator liggen, ook bij het eindpunt waar alles te vinden is over de Apollo vluchten, is het nu nog heel rustig en kunnen we zonder hordes mensen om ons heen, op ons gemakje rondlopen.

 

New launching platform for MARS travels

De bus voert ons langs de lanceerplatforms en natuurlijk zien we het enorme gebouw waar de raketten geassembleerd worden en kruisen de enorm brede wegen waarlangs de raketten vervolgens vervoerd worden naar de platforms. 3 Jaar geleden zijn we hier ook geweest en natuurlijk hebben we in onze jeugd de eerste maanlanding gezien (juli 1969, ik herinner me dat nog goed) maar desondanks blijft het wonderbaarlijk om te zien hoe het gelukt is om eerst een raket in een baan om de aarde te krijgen en later zelfs een maanlanding te verwezenlijken. We krijgen er geen genoeg van om rond te kijken. We lunchen buiten in het zonnetje (helaas is er vandaag geen lancering want die zou vanaf hier fantastisch te zien zijn) en pakken dan een bus terug naar het hoofdterrein van het Space Center waar we verder rondlopen. We zien hoe de Space shuttles de taak van de oude raketten overnamen en bewonderen dit ruimtevaartuig wat het mogelijk heeft gemaakt dat het ISS ruimte station gebouwd werd en waarmee waar ook de Hubble telescoop aangepast en gerepareerd kon worden.

 

Curiosity Rover already on MARS

En dan worden we meegevoerd naar de toekomst: de reis naar Mars. Vanaf 2020 worden de eerste proefvluchten met nieuwe, verbeterde raketten uitgevoerd met de maan als proefterrein waarna in 2030 een Mars landing moet volgen. Het lijkt allemaal erg onwaarschijnlijk maar dat hebben onze ouders waarschijnlijk ook gedacht en die hebben toch mensen op de maan zien rondlopen en rondrijden. En Mars is misschien helemaal niet zo ver weg als je bedenkt dat er inmiddels al twee voertuigen rondrijden die regelmatig beelden versturen naar de aarde. De foto’s van “Curiosity” zou je op het web kunnen vinden. Natuurlijk zijn er verschillende films over de ruimte en het leven in het ruimtestation. Ze zijn fantastisch, brengen je naar een andere wereld en geven een andere dimensie aan het leven. De beelden, gemaakt vanuit ISS, maken ook dat je gaat nadenken over onze aarde. Je ziet hele oerbossen gekapt worden, gletschers verdwijnen maar ook het verschil tussen noord- en zuid Korea. In de nacht is het ene land helder verlicht terwijl de andere zijde van de grens een diep donker landschap toont. Pas om 7 uur, bij sluiting van het park, verlaten we Kennedy Space Center en rijden terug naar de camping waar we het plaatsje naast ons oude plekje bezetten. Het is al schemerig dus van buiten zitten komt niet veel meer. Erg laat naar bed gaan we ook niet na deze indrukwekkende dag. Zondag 25 maart rijden we om half 10 weg. Het is de bedoeling naar Tampa, aan de westkust van Florida te rijden om daar Christer te bezoeken, de oud-directeur van onze “Waterproof” droogpakken. Helaas als we hem bellen blijkt hij al andere afspraken te hebben en op een tijdstip dat het hem uitkomt, kunnen we er niet zijn dus het heeft geen zin om nu naar hem toe te rijden. We spreken af dat we hem van de zomer, als hij weer terug in Zweden is, komen bezoeken.

 

Lake Norris, close to geocache Florida

Dus rijden we naar het noorden en bij Lake Norris gaan we de Cache Across America van Florida zoeken. Dat blijkt niet echt makkelijk want de cache bestaat uit meerdere stappen en enkele tussenpunten zijn niet te vinden. Maar het meer moet erg mooi zijn dus daar lopen we dan maar naar toe en het is niet tevergeefs want het zicht op de in het water staande bomen is prachtig. Daarbij vinden we hier vlakbij ook aanwijzingen die ons, na enig rekenen, toch naar een mogelijk eindpunt van de cache kunnen brengen. En ja hoor, na een lange wandeling vinden we uiteindelijk tussen de palmbomen de cache van Florida. Wat jammer dat we nu zo ver weg zijn van Texas want inmiddels heeft Aad, een van onze vrienden, de code van het slot gekraakt zodat we dat nu open zouden moeten krijgen. Helaas zullen we Aad’s oplossing pas kunnen testen als we weer terugkeren naar Texas, wat deze reis niet meer het geval is. Daar we pas in de loop van de middag terug zijn bij de camper zoeken we een overnachtingsplekje niet ver hier vandaan.

 

 

Campground Lake Door

In het National Forest bij Lake Dorr is een schitterende camping, met plek, dus we kunnen nog even genieten van de zon, een glaasje wijn en lekker praten over opnieuw een heerlijke dag, voor we echt naar binnen moeten. Voor het eerst in weken is het maandag 26 maart somber weer, het is volledig bewolkt en er is in de verste verte geen zon te zien. De camper is drijfnat van de condens, ook omdat we vlakbij een groot meer staan. Terwijl we langzaam naar het noorden rijden gaat het miezeren en de temperatuur komt niet boven de 15 graden. Wat een verschil met alle voorgaande dagen. Na een lekkere lunch bij Subway rijden we Georgia in en eind van de middag stoppen we in Waycross bij een Walmart, de plek om te overnachten als het koel weer is Gelukkig is in de loop van de middag de miezer regen gestopt maar de temperatuur blijft steken op 15 graden. Dinsdag 27 maart is het nog steeds zwaar bewolkt maar het is wel droog. Na wat boodschappen rijden we verder naar het noord-westen over rustige wegen. Om ons heen bloeien de bomen en struiken en bossen wisselen af met uitgestrekte landerijen waar pinda’s, katoen, suikerriet of mais verbouwd worden. Het binnenland van Georgia is mooi en liefelijk. Rond half 1 zijn we in Cordele, Georgia.

Ondanks het feit dat op iedere paal wel een bord staat: “No Overnight parking” mogen we van Walmart gewoon blijven overnachten. De camper is na de afgelopen weken stinkend smerig geworden en een wasbeurt zou geen overbodige luxe zijn. Na enig zoeken vinden we een wasinstallatie waar we de camper in kunnen rijden en even later neemt Dick met heel veel schuimend sop de camper onderhanden terwijl ik kwartje, na kwartje, na kwartje, na kwartje in de machine stop (ieder kwartje geeft 40 seconden). Het resultaat is ernaar want de camper ziet er na een half uur weer wit uit en we kunnen ons er weer in spiegelen. Nadat ook al onze kleding en beddengoed gewassen is rijden we terug naar Walmart.

 

Tonight Chinese Food

 

Het is inmiddels 5 uur en de rest van de avond doen we weinig. Zelfs koken doen we niet als we zien dat er een goede Chinees naast de camper is waar we eten halen. Het is inderdaad lekker. Woensdag 28 maart schijnt de zon volop. Nu maar hopen dat die ook aan de kust schijnt waar Gerhard en Beate op Jekyll Island verblijven. Niets is immers fijner dan je verjaardag (gefeliciteerd Gerhard) te vieren terwijl de zon volop schijnt. Na nog wat laatste boodschappen te hebben gehaald rijden we verder het binnenland in. We stoppen onderweg om een cache te zoeken en in Smithville kan Dick de gevonden caches loggen terwijl ik even met tante Ank skype. We staan naast een Government building met bibliotheek en Dick heeft binnen het paswoord van het internet gekregen zodat we volop wifi hebben.

 

 

Om 12 uur arriveren we in Plains, Georgia, waar we naar de oude highschool rijden, een National Historic Site. Alles draait in dit stadje met nog geen 800 inwoners om Jimmy Carter, de 39-ste President van de USA (1977-1981). In verschillende gebouwen leren we alles van zijn leven en zijn werken. Het is indrukwekkend.

Jimmy Carter’s election HQ

Opnieuw wordt bewezen dat als je je maar verdiept in iemand en er veel van hoort of leest dat het meer gaat leven en je meer gaat begrijpen. Ik kon me in ieder geval niet meer herinneren dat Jimmy Carter, in Camp David, het vredes accoord tussen Egypte en Israël bewerkstelligde. Helaas is het geen zondag anders zouden we zeker de zondagschool bezoeken waar Jimmy Carter, die inmiddels de leeftijd van 93 heeft bereikt en nog steeds in Plains woont, om de twee weken les geeft. Daar de Ranger aangeeft dat het Buffaloo Café meer dan voortreffelijk voedsel heeft gaan we daar tussen het bezoeken van de verschillende plekken door, wat eten. Het eten is inderdaad voortreffelijk en het geeft ons ook de kans om met enkele ouderen uit het stadje te spreken die vol vuur over Jimmy Carter vertellen en hoe het was om als heel dorp met een enorm lange trein naar Washington DC te rijden om daar de inauguratie van Jimmy Carter bij te wonen. Pas na vieren verlaten we Plains waar we een bijzonder leerzame middag hadden en rijden naar het Florence Marina State Park. Er is meer dan voldoende plek en in het zonnetje zittend genieten we opnieuw na van weer een bijzondere dag. Helaas is het zwaar bewolkt als we donderdag 29 maart opstaan. Maar het is niet koud dus we hebben niet te klagen. We boffen dat we hier zitten en niet veel westelijker in Alabama of Tennessee, wat eigenlijk de bedoeling was. Op het weerkanaal hebben gehoord dat er een zware storm met overstromingen op weg is vanaf Texas, Houston naar het noord-oosten. Nu maar hopen dat die niet veel schade aanricht. Nadat we ontbeten hebben lopen we op ons gemakje naar het Visitor Center, dat gisteren toen we aankwamen al gesloten was. We besluiten nog een dagje te blijven. Niet alleen kunnen we dan dit park langs de grens met Alabama verkennen en enkele caches zoeken maar ook kan ik weer eens wat schrijven voor de website. Het wordt immers weer tijd om te publiceren. Ondanks de bewolking is het mooi weer. De zon probeert verschillende malen door te dringen maar houdt het niet lang vol en voor het grootste gedeelte van de dag blijven wolken de overhand hebben.

 

Spanish Moss on Oak Trees

Maar het is rond de 19 graden en op het plekje waar we zitten omringt door grote eiken met veel Spanish mos is het buiten goed toeven. De trails zijn leuk en graag zou ik hier met Haloween rondkijken want in het bos vinden we een bergplaats van grafstenen en naast de spooky uitziende bomen met afhangend spanish mos zien we ook zwarte doeken tussen de bomen met (namaak) spinnenwebben. Ook iets voor jou Susan. Pas eind van de middag ben ik klaar met een nieuw stukje voor de website. Nu is het de beurt aan Dick om het nog eens kritisch door te lezen, foto’s erbij te zoeken en alles te publiceren. Dan kan ik beginnen met de Engelse vertaling.

Geplaatst in USA en CANADA 2017-2018 | 2 Reacties