Again to south Europe – part 1

Again on our way to the south – part 1
April till June 2022

New shoes for Tita

During two weeks we stayed at home and these weeks we were quite busy. We had a lot to do because we have decided that I will walk the Camino Frances, an 500 miles long hike through Northern Spain starting in Saint Jean Pied de Port in the French Pyrenees. Dick already booked the bus trip for me. We also celebrated my sister Hannah’s birthday last Sunday, always a great thing to do and just before our new trip, we managed to buy mountain boots for both of us in a small sport store Alblasserdam. The shoes are a bit boring. Well, Dick has nice colored shoes but mine are grey-blue and not really noticeable. But at first feeling they are comfortable, which is of course the most important thing with shoes.

New shoes for Dick

Now, Tuesday April 12th, it’s time to leave again towards south. The weather looks good for the next few days so, after visiting our dentist Mariska, we drive to the RV storage, have a nice chat with Betty and then drive home. There we store all the stuff we think we need in the motorhome and as always that’s quite a lot. After 2.5 hours everything has a place and we can leave. We want to spend the night in the town of Zaltbommel, but unfortunately, when we arrive there at 6.30 pm, all places are taken. Since you are not allowed to spend the night in the nearby parking lot, we continue our drive to Nuenen, Vincent van Gogh’s hometown. Here is enough space to stay. For dinner we have a delicious ragout with rice and cucumber. We love it to have another stay in our Frankia.

At 8 am the next day we wake up by the sound of motorbikes, driving past the motorhome. This parking is a popular place for motorcycling schools to practice, but because they start at 8 am, it doesn’t give any inconvenience and it’s time to get up anyway. There is no shop closeby and since we have no bread anymore, we eat some yogurt, drink juice and a cup of coffee and then we leave. We stop on the way to Germany at a large outdoor shop but we cannot buy the desired extra doorlock, so we drive on to Bruggen in Germany. Just before we arrive at the parking lot for RV’s, we see our friends Marjo and Wim cycling past our RV. They  already arrived here last night and together we will spend the next few days. While they continue cycling for a while, we park the Frankia at the busy spot and then take our empty deposit bottles to the Rewe supermarket across the road. We also buy some food for the coming days. After all, it is almost Easter and on some days the shops and supermarkets are closed in Germany.

Geocaching in Brüggen

Wim and Marjo are back at 2 pm and after having a nice chat and enjoying a cup of coffee, the four of us walk into the town of Bruggen. The weather is lovely, the sun is shining and the temperature is rising to 64 degrees. Both Dick and I have to try the hiking boots we just bought, but they fit great so we don’t have problems. Bruggen is a pleasant town to walk around, especially with this nice weather. At the end of the afternoon we return to our motorhomes and together we drink a glass of wine. Since we don’t want to cook, I buy food at the Turkish restaurant across the street. It tastes good. We chat for a while but at 9 pm we say goodbye and before 10 pm we already sleep.

Because there is construction work next to this parking lot, we wake up early on Thursday  April 14th. I buy bread at the bakery and after doing our dishes we dump grey and black water and fill our clean water. We drive separately to the town of Julich and because our speed is lower than that of Marjo and Wim, they arrive faster at the large parking on the edge of Julich. At this time of day there is still enough place so we can park our motorhomes next to each other and soon we sit outside, enjoy the sun and drink coffee. In the afternoon we walk to the old center of Julich, which is dominated by a large fortress.

Nice fountain in Jülich

But we have more eye for the nice little streets and the beautiful groups of statues that are everywhere in town. At the end of the afternoon we can’t resist the call of a terrace. It’s gotten a lot cooler and the sun practically disappeared behind the clouds, so the cappuccino and hot chocolate taste great. Tomorrow is Good Friday and all the supermarkets are closed, so, at an intersection, I walk towards a supermarket, while Marjo, Wim and Dick return slowly to the motorhomes. The store looks like it has been looted. Fresh vegetables or lettuce are no longer for sale, just a lightweight mat to sleep on, is being loaded into my shopping cart. In the evening, after spending another hour outside together (the sun returned) we eat some goulash and bread. But it is enough.

Geocaching on the mountain

When we get up on Friday, April 15th, the sun is shining, but soon the sky is foggy and gray. The thermometer only shows 46 degrees.
Nevertheless, we take our bikes and soon we are on our way to the mountain which is 6 miles away. On this mountain, actually a remnant of a mine, geocaches are hidden everywhere. Fortunately we are cycling so we are not really bothered by the cold and when we climb up the mountain a little later, we even do get warm.

When we arrive at the highest point, the sun breaks through and it quickly warms up. We can even store our jackets in our bicycle bags. We cycle criss-cross over the mountain slopes and climb up and down, geocaches let us lead the way. Sometimes the slopes are so steep that we only come down with breakneck descents. Marjo doesn’t dare to do that and walks down, often she is the most smartest. The increasingly beautiful weather is attracting more and more people outside (after all, everyone in Germany has a day off today) but the many trails, which can be found all over the mountain, offer enough space for both hikers and cyclists.

Route Via Dolorosa

I really like the route that we climb up in the middle of the afternoon. Here the Stations of the Cross are depicted along the way. The idea behind it is that, by going past the images, you can walk through the Via Dolorosa (The Passion of Jesus). Very appropriate for this Good Friday. We are not back at the motorhomes until the evening. Here we enjoy again this wonderful day, chat about the various geocaches we found and have a drink outside before the temperature really drops too much and it is getting too cold outside.

As our friend Thecla always says, this was a day with a golden edge.

Because we want to arrive on time in Mettlach (after all, it is the Easter weekend) we get up early morning on Saturday April 16th, have a shower already at 6.30 am and after an hour we leave. Wim and Marjo will follow a little later. It is busy on the road that takes us through Germany and then again through Belgium. The last part of the route we drive along the river Moselle where we see the crowds with our own eyes. Every site where you can spend the night is filled up and it’s the same case when we arrive at the parking lot of the brewery in Mettlach. Here we have never seen so many motorhomes. But we’re lucky because someone is just leaving and we park so spacious that, with some maneuvering, we could possibly park two motorhomes on this spot.
The latter is definitely the case when our neighbor tells us that he wants to drive backwards when Wim and Marjo will arrive. The latter is not necessary because when they arrive on this parking lot, an hour later, another RV is leaving so for them a good spot is also available. Later it turns out that we didn’t have to worry about a place at all because the places for passenger cars are also taken by RV’s.

Park Villeroy & Boch family

While Marjo and I walk to the town to pay for the parking lot at the tourist information, the men drink coffee and chat.
We make reservations for the restaurant of the brewery because we prefer to eat indoors, as it’s not really warm (it is around 54 degrees). In the afternoon we walk to the center of Mettlach together, take a look at the park of Villeroy and Buch (the family that manufactures porcelain), wander through the different outlet stores in this town, stroll over the art market in the center and enjoy a delicious ice cream in the main street, before we slowly walk back to the motorhome. It’s a good thing we didn’t make reservations for an early dinner (we eat around 8 pm) because now this ice cream has some time to digest and that is necessary because the German ice creams are really large.

Diner in the Mettlach brewery

 

 

 

Unfortunately our place in the restaurant is not very pleasant, we sit next to the constantly moving swing doors to the kitchen. But the food tastes good and after all that walking around we are really hungry. There are now 20 motorhomes in the parking lot, only 6 are allowed, but it is dead quiet and we sleep like roses under a full moon.

 

Easter eggs at breakfast

Easter Sunday April 17th we enjoy a real Easter breakfast, not only Dick cooked a fresh egg, we also received a number of chocolate eggs and Easter bunnies from Marjo, which makes this Easter breakfast extra festive. After we have done our dishes, dumped and filled up, we say goodbye to Wim and Marjo. They will stay here for another day and return home  tomorrow.
We continue our journey south.
Of course we fill up our diesel tank in Luxembourg (cheaper) and at 11 am we cross the border into France.
After quite a long stretch on a busy 4-lane road, we arrive in the town of Epinal. Here is more than enough place to park along the quay, because there is nobody. After paying the parking fee at a bicycle rental company (it costs € 5.20 to park here with free electricity and possibility to dump and fill up with water) we walk to the center of Epinal. It is Easter Sunday, everything is closed and because it is still is not really warm, there are not many terraces, so the city gives a deserted impression.

 

Wild water Epinal

 

It is only very busy on a river with fast flowing water because today white water canoe competitions take place here. Unfortunately we only see a single canoe descending the wildly flowing river because the first round is already finished and as the races will not be continued until tomorrow, we walk slowly back to the motorhome. Of course after enjoying a cup of coffee with cake at the local boulangerie. The sun is now shining and the weather is lovely, so we open all our windows wide and read in our books. In the evening we make ourselves comfortable. We don’t cook but only warm up leberkaese (porc meat) and potato cakes. Watching TV is not possible because our antenna is hidden in the trees and cannot find a signal, but luckily we have good books.

Monday April 18th we get up at 7.30 am. The bakery is closed today and we don’t see another in the area, so we leave without breakfast. We do, however, dump our gray and black water first. That’s my job, which means that, a few times, I have to walk almost half a mile. We also fill our clean water tank. That’s Dick’s job and because we are standing next to the water tap, he can fill up the watering can without walking.
Again it is dead quiet on the road and it is clear that Easter Monday is also a holiday in France. We meander on narrow back roads and soon arrive in the Burgundy region where, as far as you can see, grapevines are to be seen. They are now starting to grow, showing their first buds.
After 3.5 hours we arrive at the barrier of a parking lot in the town of Beaune. This barrier doesn’t seem to work, so several times we (I mean I) press a button, after which eventually a tiring voice answer that we can enter through the exit and soon we are parked.

Walking in Beaune town

After a cup of coffee, we are really in for that, we walk into the center of Beaune. It is busy and all the terraces are packed due to the beautiful weather. At 4 pm, after wandering for a long time through the cozy streets, we finally find a place on a terrace. It turns out that we no longer can have lunch. It’s after 2 pm and there are no longer any baguettes, so we walk back to the Frankia, put our chairs outside, drink a beer and eat chips and peanuts. Unfortunately a little later, when the sun disappears behind the buildings, it cools down quickly, so we go inside and prepare some food. The hickory beans we bought in the USA have long passed the “best before” date, but they still taste great with goulash.

At 7 am we are awake on Tuesday April 19th. The sun is only faintly visible behind the many clouds and the temperature just reaches 50 degrees. The barriers are repaired but a facility is built in for those who arrived here yesterday, so we don’t have to pay anything. Through the interior we set course for Clermont Ferrand, traverse the city and a little later we arrive in the city of Issoire.

Laundry in Issoire

The parking lot is quiet and after we have parked the Frankia, I grab both laundry bags, Dick gets a shopping cart and a little later we stay at the laverie next to the supermarket that borders our parking lot. Unfortunately, when I try to start the washing machine, it refuses to start so it is not possible to wash or dry. And so we put all our laundry back into the shopping cart, walk back to the motorhome and while Dick takes the bikes out of the garage, I pack the bicycle bags with our dirty stuff.  A little later we cycle to the center, where a laverie is located, it’s only 1 mile. There we wash and dry our clothes and bed linen. Because we finish this laundry process at 4.30 pm, we don’t do anything anymore.

Although, Dick makes sure that I can participate in a mini pilgrimage from Maastricht to Roermond. It’s organized by the society of St James, in honor of this Saint’s name day. There are still some places available and Dick says this is a good way to experience what it is to walk day after day. Even though this mini-pilgrimage is only 50 miles long, spread over 4 days, it gives me the opportunity to test my equipment. I don’t really sleep well. Not only because of the excitement of the pilgrimage but also because I suddenly have a cold.

Wednesday April 20th, it is cloudy. As we still have German bread, we have that for breakfast and then we leave. Soon it starts to rain. Really weather to drive further south. We stop in the town of Bozouls, it is 12.30 pm. Since I’m not feeling well, Dick explore the town alone and I soon fall asleep. When Dick returns to the Frankia after about two hours, I wake up again. Dick tells me the story about a deep gorge in the village and show me pictures so I quickly get out of bed.

The gorge in Bosouls

Fortunately I recovered a bit, because of the two hours of sleep. And we quickly walk together to the town to see this spectacular deep gorge in the middle of town. And it certainly is special. The gorge has steep walls and is about 328 feet deep. In wet periods some beautiful waterfalls flow from the holes in the rock face. After taking some pictures we walk further along the gorge. Unfortunately the only open restaurant closes at 7 pm so we prepare food in the motorhome. We chat via facetime with Hannah and Susan and at 9.30 pm I am in a deep sleep again. I still don’t feel well.

When we get up at 8 am on Thursday April 21st, it is still cloudy but there is no wind and it is 50 degrees, so I have a good morning walk to the bakery. After breakfast we drive further south and in Roques we stop at the parking lot of a large Leclerc supermarket. The gray gloomy weather and the regularly falling rain make us wander through the large shopping center and together we enjoy the many shops. There is not something we want to buy so it is a cheap walk. The rest of the afternoon and evening we sit inside, read a lot and watch the crowds around us in this busy parking lot. Although I still don’t feel completely 100 percent, thanks to some paracetamol tablets, things are going a bit better.

Motorhome parking in Foix

On Friday we don’t want to drive directly to the country of Andorra and we decide to make a stop in Foix. This town is located in the valley towards Andorra and luckily there is a place where we can park. As soon as the Frankia is levelled, the sun breaks through and soon the sky is blue and we stroll around this cozy town. There is a market in the center of town  where we look around and then we wander through the medieval streets of this old mountain town. Luckily the post office is open in the afternoon and I can buy a stamp for Dee’s birthday card. I wonder or it will be in time in the US. We will see.
I need to go to the hairdresser because my hair is too long, but when I walk through the streets in the afternoon, the hairdressers are either closed or fully occupied so I will have to live with my long hair even longer. Because of the cold wind we close the windows. Here in this mountain area it is not really summer, it’s only 50 degrees.

After buying fresh baguettes from the supermarket early in the morning, we notice that one of our rear tires is flatter. So when we see a tire shop, just outside the village, we stop there. A quick inspection reveals that a screw is stuck in the tire, causing it to slowly deflate.

Repairing the tyre in Andorra

Unfortunately this shop doesn’t have time to repair our tire (we have to wait until Monday) but they offer to inflate our tires extra. I think that takes as much time as making the hole, but they won’t repair. So we leave the shop, with extra inflated tires but still one broken tire  (that’s not okay) and drive into the mountains.
Slowly we climb up the mountain pass and soon the sky becomes grayer and grayer and we disappear into the clouds. It starts snowing, first wet snow but soon large dry snowflakes fall incessantly. When we finally arrive in the town of Pas de la Casa in Andorra. The road and the roadsides are covered with snow and the temperature has dropped to 28 degrees. When we refuel high on the mountain, we are now at 7875 feet, we hardly get away due to the snow and so it soon becomes clear that we have to continue to the town of Sant Julia de Loria. This town is situated on a lower altitude where we probably will have less snow or no snow at all. Just before we arrive there, we see a tire shop. We stop, of course, and find out that our tire can be repaired. Dick lowers our levelers so the tire can be removed, a plug is shot into the hole created by the removed screw and we can drive on after paying 15 euros.

There is plenty of parking space behind the River supermarket. Here is no snow and the temperature has risen to 46 degrees fahrenheit. Good that we didn’t stay high up in the mountains. We have a good meal in the restaurant of the supermarket and then we take a leisurely stroll through the large supermarket. I buy different socks to see which one suits best during walking. In the evening we don’t have to eat anything because of the abundant meal at 2 pm and go to bed early because I’m still feel not quite well; now I also started coughing.

There are still some clouds on Sunday April 24th, but there is also a blue sky and the sun is shining. Really weather to visit the capital:  Andorra de la Vella. This city is not really big with an area of ​​4,7 square miles, but if you consider that the entire surface of the country of Andorra only covers 181 square miles, Andorra la Vella is still a considerable city. There is little to no parking space for a motorhome in Andorra la Vella and because Sant Julia de Loria is only 6 miles away and there is a bus that stops nearby, we are soon waiting at the bus stop. We don’t have to wait long. After 10 minutes we can board and drive to the center. Dick also caught a cold and is not feeling optimal.

Escaldes Engordany in Andorra la Vella

This is noticeable as we walk further and further through this town. After all, we want to see two special attraction. First of all, the Escaldes Engordany, a very striking and pointed building which is clearly visible from a distance, especially when the sun reflects in the windows.
And of course we also take a look at the artwork “Noblessa del Temps” by Salvador Dali. The latter can be found in the midst of the shops. Really everyone wants to take a selfie here.
After walking around for at least 8.5 miles and visiting many shops, Dick is about to collapse.

Noblesse del Temps by Salvatore Dali

We are happy when we arrive at a bus stop where Dick is hoisting himself into the bus, he is really at the end of his rope. As I am not tired and still can walk and want to look around in the large shopping center “the Pyrenees”, I am not getting on the bus. After saying goodbye to Dick, I walk on, look in shops, admire beautiful lightweight clothes and look around in the old part of Andorra la Vella with its narrow streets and old stone houses.
Finally, I leisurely walk back to San Julia de Loria, only 5,5 miles, pausing every now and then to look around in an outdoor shop. I don’t return to our Frankia until 6.30 pm. Our friends Marjo and Wim already arrived here. Unfortunately we don’t dare to sit together because Dick has a bad cold now and feels sick and we don’t want to infect them. So we chat, staying outside, but when it gets too cold, we each withdraw to our motorhomes. That’s just the way it is, we cannot change it. In the evening I cycle to the other side of the village (5 miles back and forth) because earlier this day I saw beautiful sunglasses in the outlet store. But….I did not buy them. Since I need new sunglasses and Dick likes them (I made pictures) I ‘ll be back with new sunglasses in an hour. Dick feels sick and looks sick, so I don’t cook. We only have a baguette with sausages.

New sunglasses for Tita

I am glad Dick feels a lot better when he wakes up on Monday April 25th.  After dumping and filling up I walk inside and buy a fresh baquette. After a good breakfast we say goodbye to Marjo and Wim (they drive straight to Portugal) and leave. Of course we are stopped at the border with Spain. Again we have to open some outside lockers and the customs officer also wants to look inside the motorhome.

But finally we may continue and climb up the narrow mountain road that takes us along the south side of the Pyrenees mountains, climbing higher and higher. A beautiful road and we are short of eyes. I’m glad it’s quiet on the road and there is no oncoming traffic because the road is very narrow at many points.
After a 4 hour trip with endless descents and many tunnels, we finally arrive in the medieval town of Ainsa, where we park the Frankia on a large lawn near the old town. First we parked at the foot of the hill, but there, parking is only allowed during daytime. It takes a while to find the best place to park because there are many trees with low hanging branches, but after some maneuvering, we find a good spot, looking out over the white snow-covered mountain peaks of the Pyrenees. It’s really beautiful here.

Ainsa, a small medieval village

The town on the hill is small, but nice to wander around and we enjoy. The sunny weather also plays a role. With 65 degrees it is a good place to be outside. When, on our way back, we see the terraces on the main square, we take a seat and order a pizza and a beer. It tastes really good. Finally we walk back after admiring the view from the castle walls. It gets even warmer and my eyes close. That’s what happens when you drink a freshly tapped beer in the warm sun.

Tuesday, April 26th, the white snow-covered mountain peaks of the Pyrenees radiate to us and we drive further east on the mountain roads and through narrow valleys. For 1.5 hours it is endless climbing and descending. Four times we pass the height of 3280 feet. Poor Dick, for days he did not see anything but wild, high mountains. Although that is my favorite landscape, he prefers grassy meadows. In desperation, I point out the rolling wheat fields that appear just before our destination, Arguedas. He is not impressed. We park the Frankia on a bumpy piece of ground with tall weeds.

 

Cave houses in Arquedas

 

Later we find out that a little further on is a nice paved parking lot, but then we don’t want to move anymore. From our spot we have a good view of the cave houses that were inhabited here until the 1960s. Of course we climb up a little later to view these cave houses, which are sometimes beautifully painted inside. During our walk through the town we find a lovely spot in the warm sun on the central square.

Delicious sandwich in Arquedas

 

The temperature has now risen to 68 degrees and it is very pleasant to sit outside and drink something. We eat a delicious sandwich and then leisurely walk back to the Frankia. End of the afternoon, when the shop opens (it’s now 17.30 pm) we buy some food and soda’s in the small village shop. After our lavish lunch we don’t have to cook anymore and only have a small snack.

Unfortunately the next day, the weather is turning and it gets worse. Soon it starts to rain again. No weather to stay here. Very sad because we would like to take a closer look at the desert area behind the cave-houses. Again a destination were we have to return to.
We drive through the Rioja region but unfortunately the clouds are very low and there is a lot of  rain, so we don’t see much of this beautiful area. Actually it’s a day to do our laundry again, so after parking our motorhome in the town of Segovia, next to the bullfighting arena, we grab the bikes and drive the 1.3 miles to the lavanderia where I spend the rest of the afternoon with the washing and drying process. Dick regularly cycles back and forth to the motorhome to return items that are not allowed in the dryer or bring back dry clothes. He also brings plastic bags that we use to cover our dry and clean laundry. Really necessary when it starts to rain harder. When we are home at 5 pm and the clothes are stored, we don’t want to walk to the center of Segovia. So we drink a glass of wine, grab our books and have a stew with cauliflower and beans in the evening. Fortunately, the rain stops late evening.

Endless steps in Avila

Thursday, April 28th, the weather is still unstable and there are many clouds. But no rain is falling and because there is no wind, the thermometer shows 54 degrees.
Again we have breakfast with Oroweat bread, yes, the same bread we bought in the USA and it tastes good. Only it contains a little more sugar then the bread we normally have. We drive over a high plateau to the southwest and then arrive in the town of Avilla. We arrive early because we only had to drive 41 miles. The first sight of Avila is that of an endless long and high wall. It looks unreal and resembles a picture in a fairy tale book. This city wall was built between the 11th and 14th centuries and has a length of more than 1.6 miles, an average width of 10 feet and has 88 semicircular towers. So it is very impressive. We park our Frankia in a parking lot at the bottom of the wall. This is not so easy because first we have to figure out how to pay by phone, but we succeed and walk to the town center. That means we first have to climb the steep slope to one of the nine entrance gates. It is a beautiful old town and we wander through the narrow streets where we occasionally find a cache. A special town. It is a pity that the weather is gloomy but fortunately it doesn ‘t rain.

At a bakery we drink a cup of coffee, of course with cake. We now found out that in Spain it is better to order “café con leche” (coffee with milk) than cappuccino because the first one is tastier. At 3.30 pm we are back at the motorhome and then I decide to walk to the Decathlon on the other side of town. I heard that here is a lot to be found, I can use on my hiking trip. Dick thinks it’s enough and he stays in the motorhome. Today he already walked 4.7 miles. After a lot of looking around I find a nice lightweight shirt. It’s the one I really need when I walk to Santiago de Compostela. Unfortunately it’s already 7 pm so I have to walk back  otherwise Dick is getting worried. I am glad I don’t have to cook because for dinner we have the leftover stew that still tastes good.

On the road in the mountains

We love it when the sun is shining again on Friday April 29th, even though there are still a lot of clouds. As we drive further south, the road is quiet and we slowly climb higher and higher into the mountains. When we arrive in Toledo around noon, there is not a single spot to be found on the huge parking lot on the edge of the city. We feel sorry but we have to deal with this and we drive on to the town of Consuegra.
We can’t stay here either, because in the parking lot in the center is a large circus tent surrounded by circus wagons. With some effort we could possibly still park along the edge, but we drive on anyway and arrive at 1.30 pm in Puerto Lapice.

The windmills in Puerto Lapice

Here is a nice spot at the foot of a slope on top of which are windmills. Yes, the same mills as those in Consuegra that Don Quixote fought against. Of course we also want to take a closer look at these mills and after a cup of coffee we slowly climb up the hill where we not only visit the mills (they are currently being restored) but also find a geocache. After enjoying the beautiful view around, we leisurely walk back to the town. The shops are now closed until 5.30 pm. The town is built along mainstreet and it’s dead quiet everywhere. So there is no point in wandering around. When we see a nice terrace on the main square we take a seat and have something to eat. After our good, but lavish meal we know we do not need to eat any more. During the evening this small parking lot fills up completely.

After breakfast on Saturday morning, the dumping of gray and black water, as well as the filling of clean water, we leave this pleasant town and drive along the major highway. That’s why we already arrive in Ubeda at 12 pm. Next to the training site of the Guardia Civil is a large parking lot where, at this time of the day, is still enough space to park. After all many motorhomes leave this time of the day. Soon after the Frankia is levelled, we walk into the center. It takes a while to find out which way we have to take, but then we wander along the city walls and through the narrow maze-like streets of this old town.

Girls in communion dresses

It is busy and the churches are closed to the public because the First Communion takes place everywhere during this time of the year. It is nice and warm, 74 degrees and it is great to walk around. Like many Spaniards, we also sit on a sun-drenched terrace and enjoy coffee and a croissant with ham and cheese. It tastes fine. After quite some time walking around we are back at 4 pm. Eating one croissant is not filling enough so at 5 pm I walk to the supermarket to buy some food and in the evening we enjoy the ham, lettuce, and baguette. The doors and windows remain open for a long time. The weather is pleasant and warm.

Sunday May 1st we wake up at 8 am and so we leave at 9.30 am. At 1.30 pm we arrive in the mountains near Antequera. The nature reserve El Torcal is completely filled with cars. Actually no wonder at this weekend of May 1st and we don’t even may think that we can park our motorhome here. Without discussing we turn around and drive back to Antequera where we can still find a spot on a piece of undeveloped land, overlooking the city.

The fortress in Antequera

This land is very uneven and bumpy but the ground is bone dry so that is not a problem. We soon walk around but before we descend to the town of Antequera, we first walk to the large Moorish fortress nearby. Arriving at the gate we don’t hesitate long, buy a ticket and walk to the castle wall where, of course, we climb the towers. From there we have a beautiful view of the surroundings and in the distance we see the mountains of El Torcal. Because it is quiet we can look around the castle at our leisure, but after two hours we descend further to the center of town far below us. It is now 4pm and at least 75 degrees, so all the terraces are overcrowded. There is no terrace to be found where we can sit, so we drink some water from my drinking bottle. This water doesn’t really appeal to Dick because now the water is warm, but it’s better than nothing. Then we wander around the maze of streets for a while, climb the steep mountain again, make our way through wild grassland where the sheep graze and finally arrive back.  Now a cool wind is blowing so with all windows open it is not really warm inside.

Monday May 2nd is still a Sunday. Today the Spanish celebrate May 1st so it makes no sense to drive into the mountains and go hiking at El Torcal.  Also today there is certainly no place to park and we leave after breakfast. At 11 am we arrive in Ronda. Because 10 motorhomes just left, there is plenty of space to park. No one uses the washing machine at this time of the day and because all shops are closed too, I start doing my laundry.  When everything is clean again, we walk into the town. It is much colder now, the sun regularly disappears behind the clouds and we quickly put on our thin, red jackets. It is now 4.30 pm, we are quite hungry and we can’t resist an inviting terrace. We take a seat and order a beer with a bocadillos (delicious filled baguette).

Bridge over the gorge in Ronda

After our stomach is satisfied, we continue our walk and arrive just in time at the deep gorge while it is beautifully lit by the sun and we admire the scene. When we are back the sun disappears and it starts to rain. And it doesn’t stop raining.
Fortunately, it clears up the next morning and, in addition to blue sky, sun can also be seen. The thermometer is already showing 59 degrees. At 10 am we leave this pleasant place and drive into the mountains. In this part of Spain, as far as the eye can see, all the slopes are covered with olive trees, up to the tops. In the distance we regularly see “The Rock”, our final destination and at 12.30 pm we arrive in La Linea, a town at the Gibraltar border, but at the Spanish side.
The parking lot along the marina is a beautiful spot and after we are parked, we walk into the city of La linea de la Conception.

Burger on the beach in La Linea

The sun is shining brightly but there is a strong wind blowing. Nevertheless, it is lovely to walk around along the beach in la Linea and the burger we eat on the beach tastes good. When we return to the motorhome the end of the afternoon, we feel relaxed and our head is glowing, due to the strong sea wind. Till late in the evening we enjoy the daylight, the advantage of traveling around this time of year.

When we get up on Wednesday May 4th, only dark clouds are visible and drizzle rain falls down from the gray clouds covering the sky. So we stay inside and I can finally work at my story for the website. Fortunately, the sky clears up by noon and some sun and blue sky appear as well.
We walk to the border, put our passports on the scanner and a little later we walk through Gibraltar. It is really walking weather and so we explore the entire shopping street to the park near the gondola and we are not back at the border until the end of the afternoon. Again, it starts to rain, but after doing some shopping in the English supermarket, the rain stops and we can walk back without getting wet. The stew of cauliflower and beans tastes good, yes again, but it’s an easy meal to prepare, so I’m glad we didn’t eat Fish and Chips in Gibraltar after all. In the evening the clouds increase again and the mountains on the other side of the water are no longer visible due to the black dense clouds.

The rock in Gibraltar

We are glad that the next day all the clouds disappear and the sun is to be seen in a steel blue sky. Really weather to climb the rock by bike. Crossing the border to Gibraltar by bike is even easier than on foot because you only have to wave your passport and you can continue cycling. By now we know which way to choose to get to the top and soon we stop at a sentry where we pay the entrance fee for the top part of the rock. Not cheap, as we have to pay £ 16 per person. It is busy on the narrow road that leads to the top of the rock and an endless stream of small vans, full of tourists, passes us. Actually not really a surprise with this radiant weather. Slowly we climb up, descend again, climb up to another side. It seems that we are climbing more than descending, but that is of course not true.

The apes are famous on the Gibraltar rock.

The view over the bay and the adjacent continent of Africa is beautiful, the monkeys hang out everywhere but don’t harm us, as long as you don’t have any food visible with you. A boy who walks around with a banana does not keep it in his possession for long. The large Berber monkeys approach the boy and howling indicates that the boy has lost his delicacy.

At 1 pm we eat a sandwich at the restaurant of the Michaels Cave and then cycle further to another point of view. At 3 pm we have seen enough of this Rock, descend slowly over the narrow steep rock slopes and arrive back at the Frankia at 4 pm.
It was a fantastic ride up and down but now we have seen enough here and tomorrow we continue our trip.

Shopping at the Decathlon shop

Also on Friday morning, May 6st, the sun is shining. The strong wind died down so it quickly is getting warmer. Just outside la Linea is a Decathlon outdoor shop, where I want to look around (again) and Dick is so kind to stop and come with me. Soon we are outside again, both with caps with neck protection and we continue our drive through a beautiful mountain landscape to Cádiz. After maneuvering through some narrow streets, we find a spot on the busy parking lot on the edge of the city. Although there is nothing here, the motorhome stays in a guarded parking lot, which, in these regions, gives a safe feeling.

 

Searching geocaches at low tide

 

 

 

 

After a cup of coffee, we long for that after this 75 miles long ride, we first walk to the beach. Somewhere here is a geocache hidden. It seems that it’s low tide, which is a requirement to get to the geocache. We walk over the beach where some people are already sunbathing and climb up the rocks in the distance. We find out that we don’t need to get wet feet to come close to the geocache. It takes some searching, Dick has to climb even higher rocks, but eventually we do find the geocache. Just in time, because on our way back, we can no longer walk on the sand, but regularly have to clamber over the rocks to keep our (new) shoes dry. Satisfied with this expedition we continue walking, now through the narrow streets of Cádiz. As much as possible we walk on the shady side of the streets because there is practically no wind and it is very warm in the narrow streets. When we finally arrive at the large square in front of the Cathedral, we take a seat at a bar and we have a drink.

Of course we also eat some tapas, the small snacks that everyone in Spain eats at any time of the day. They taste good, especially at the end of the afternoon when we get hungry. I am glad that we sit in the sun because a cool wind is blowing. We cannot resist an ice cream and stay on another terrace and then we slowly walk back. As I have to practice walking I have to walk more distance, so when I find out that here is a Decathlon too, I have a goal and leave again for another walk at 6 pm. The streets that were so quiet, after all everything was closed, are now bustling with life.
All the shops are opened now and everyone is walking around. What a different, this town is suddenly alive and very cozy. After entering many  shops and regularly looking at the route planner of my I phone, I finally get to the Decathlon where, again, I look around to see what I can use on my trip. It’s easier to do that when you are alone.  Except for a pair of socks, after all you have to try out the different types, I don’t buy anything. I return just in time to see a large cruise ship leaving. It was moored on the quay close to our parking lot. The sun continues to shine and sets like a fiery red ball.

Laundry again now in Sevilla

After breakfast on Saturday May 7th, now with really old bread because there is no bakery or supermarket in the furthest distance, we leave this busy city parking and drive north to Seville. It is very busy in the guarded parking lot of a car company, but along the fence we find a nice spot where we can even lower our awning. That is very pleasant at a temperature of 86 degrees and a burning sun. It’s really too warm to walk around, so priority is given to do our laundry. While I fill the machines, Dick brings me a stool and a bottle of water and I wait until all the washing and drying cycles are ready. Even though I’m sitting in the shade, this part of the parking lot is sweltering hot. The sun burns on the metal side of this loft and the real feel of the temperature is over 100 degrees. Just when it feels like I am well done, I already drunk a second bottle of water (brought by Dick), we fortunately can bring back all the clean clothes.

Girls in Spanish dresses

 

 

Not far from this parking lot is a large supermarket where we buy food for our dinner and then we grab our chairs and sit outside. We do have dinner inside because it cools down around 8 pm. Nevertheless, the temperature remains high during the night. We are glad we covered our bed with the thin, summer duvet. It is obvious that there is a festivity in Seville, because the Spaniards, dressed in beautiful Spanish dresses walk down the parking lot to a party area elsewhere in town. They look gorgeous.

Part 2 is coming soon.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Again to south Europe – part 1

Alweer op weg naar het zuiden – deel 1

En alweer op weg naar het zuiden – deel 1
April tot juni 2022

Nieuwe schoenen voor Tita

We zijn net twee weken thuis en gedurende deze weken hebben we het best druk gehad want we hadden veel te doen en te regelen. Definitief hebben we besloten dat ik de Camino Frances ga lopen, een 800 km lange wandeltocht door Noord Spanje beginnend in Saint Jean Pied de Port in de Franse Pyreneeën. Dick heeft de busreis ernaartoe al geboekt. En natuurlijk hebben we afgelopen zondag de verjaardag van mijn zusje Hannah gevierd wat weer heel gezellig was.

Nieuwe schoenen voor Dick

Gelukkig lukt het nog om net voor ons vertrek in Alblasserdam voor ons allebei bergschoenen te kopen. Ze zijn wat saai, nu ja, Dick heeft mooi gekleurde schoenen maar de mijne zijn grijsblauw en springen er niet uit. Maar op het eerste gevoel zitten ze lekker wat natuurlijk het meest belangrijke is met schoenen.

Nu, dinsdag 12 april is het zover en vertrekken we opnieuw richting zuiden. Het weer ziet er voor de komende dagen goed uit dus, nadat we een bezoek aan onze tandarts Mariska hebben gebracht, rijden we door naar de camperstalling, praten even gezellig met Betty en rijden dan naar huis waar we alle spullen die mee moeten (en zoals altijd is dat best veel) in de camper laden. Na 2,5 uur heeft alles een plekje en kunnen we vertrekken. We willen in Zaltbommel overnachten maar helaas, als we daar om 18.30 arriveren, staan alle plekken vol. Daar je op het nabijgelegen parkeerterrein niet mag overnachten, rijden we door naar Nuenen, de geboortestad van Vincent van Gogh, waar wel plek is. We eten lekker ragout met rijst en komkommer en genieten van weer eens een verblijf in onze Frankia.

Om 8 uur de volgende dag worden we wakker door het geluid van motoren die langs de camper rijden. Deze parking is een geliefde plek voor motorrijscholen om te oefenen maar omdat ze pas tegen achten starten geeft het ons geen overlast, het is toch opstatijd. In de verste verte is hier geen winkel te bekennen en daar we geen brood bij ons hebben eten we wat yoghurt en drinken sap en een kop koffie en vertrekken dan.  We stoppen onderweg bij een grote kampeerwinkel maar kunnen daar ons zo gewenst extra deurslot niet kopen dus rijden al door naar Bruggen in Duitsland. Net voor we bij de camperplek arriveren zien we onze vrienden Marjo en Wim op de fiets voorbijrijden. Zij zijn hier gisteravond al aangekomen en samen zullen we de komende dagen doorbrengen. Terwijl zij nog even door fietsen parkeren wij de camper op de toch wel drukke camperplek en brengen dan ons lege fust naar de Rewe supermarkt aan de overkant van de weg. Meteen slaan we ook wat eten in voor de komende dagen. Het is immers bijna Pasen en dan is in Duitsland alles dicht.

Wandelen en geocachen in Brüggen

Om 2 uur zijn Wim en Marjo terug en nadat we gezellig bijgepraat hebben onder het genot van een kop koffie wandelen we met zijn vieren het stadje Bruggen in. Het is heerlijk weer, de zon schijnt en de temperatuur loopt op naar 18 graden. Zowel Dick als ik moeten de bergschoenen die we net aangeschaft hebben, inlopen, maar dat is geen probleem want ze zitten super. Het blijft een gezellig stadje om rond te lopen, zeker met dit lekkere weer. Eind van de middag keren we terug bij de camper en drinken gezellig een wijntje. Omdat we geen van beiden zin hebben om te koken haal ik bij de Turk aan de overkant eten voor ons vieren. Ik vind in ieder geval dat het heerlijk smaakt. We kletsen nog wat maar om 9 uur nemen we afscheid en nog voor tienen duiken wij ons bed in.

Omdat er bouwwerkzaamheden zijn naast de camperplek worden we donderdag 14 april al vroeg wakker. Ik haal brood bij de bakker en na de afwas dumpen we en vullen ons schoon water. We rijden apart naar Julich en omdat onze snelheid lager ligt dan die van Marjo en Wim arriveren zij sneller op de grote camperplek aan de rand van Julich. Op dit moment van de dag is er nog voldoende plek zodat we onze campers naast elkaar kunnen parkeren en al snel zitten we heerlijk op stoeltjes in het zonnetje koffie te drinken. In de middag wandelen we naar het oude centrum van Julich dat gedomineerd wordt door een grote vesting.

Bron met beeldjes in Jülich

Maar wij hebben meer oog voor de leuke kleine straatjes en de prachtige beeldengroepen die overal in het stadje staan. Eind van de middag kunnen we de lok van een terrasje niet weerstaan. Het is namelijk een stuk koeler geworden en de zon is practisch achter de wolken verdwenen dus de cappuccino en warme chocolademelk smaakt prima. Omdat het morgen goede vrijdag is en alle winkels dan gesloten zijn wandel ik bij een kruising richting winkel terwijl Marjo, Wim en Dick langzaam terug naar de camper wandelen. De winkel ziet eruit alsof deze geplunderd is dus zijn verse groenten of sla helemaal niet meer te koop, slechts een lichtgewicht slaapmatje verdwijnt in mijn winkelwagentje. Dus eten we ’s avonds nadat we heerlijk nog een uurtje buiten hebben gezeten met elkaar (in het terugkerende zonnetje) slechts wat goulash en brood. Maar het is voldoende.

Geocachen op de berg

Als we vrijdag 15 april opstaan schijnt de zon maar al snel wordt de lucht nevelig en grijs. De thermometer wijst slechts 8 graden aan.
Toch pakken we onze fietsen en al snel zijn we met zijn vieren op weg naar de 9 km verderop liggende berg waar overal geocaches verstopt zijn. Gelukkig zijn we in beweging en hebben niet echt veel last van de kou en wanneer we even later de berg op fietsen worden we zelfs warm.

Aangekomen op het hoogste punt breekt de zon door en warmt het snel op. We kunnen zelfs onze jacks in de fietstassen proppen. We fietsen kriskras over de berghellingen, omhoog en omlaag klimmend, waarbij de weg ons wordt gewezen door de geocaches. Soms zijn de hellingen zo steil dat we slechts met halsbrekende afdalingen beneden komen, iets waar Marjo zich niet aan waagt en vaak blijkt zij de meest verstandige. Het almaar mooier wordende weer trekt ook steeds meer mensen (iedereen in Duitsland heeft immers vrij vandaag) maar de vele paden, die overal op de berg te vinden zijn, bieden genoeg ruimte voor zowel wandelaars als fietsers.

De Route Via Dolorosa

Heel mooi vind ik de route die we halverwege de middag omhoogklimmen en waarbij, langs de weg, de kruiswegstatie is afgebeeld.  Het idee erachter is dat je, door langs de afbeeldingen te gaan, de Via Dolorosa (lijdensweg van Jezus) kunt doorlopen.  Heel toepasselijk op deze Goede Vrijdag.  Pas tegen de avond keren we weer terug bij de camper waar we buiten nagenieten van deze heerlijke dag, napraten over de verschillende gevonden geocaches en buiten nog even een glaasje drinken alvorens de temperatuur echt te veel daalt en het buiten te koud wordt.

Zoals Thecla altijd zegt was dit een dag met een gouden randje.

Omdat we bijtijds in Mettlach willen arriveren (het is immers het paasweekend) staan we zaterdagochtend 16 april al om half 7 op en na een uurtje vertrekken we. Wim en Marjo zullen iets later volgen. Het is druk op de weg die dan door Duitsland en dan weer door België voert. Het laatste stuk van de route brengt ons langs de Moezel waar we de drukte met eigen ogen zien. Werkelijk ieder terrein waar iemand kan overnachten staat vol met campers en caravans en datzelfde zien we als we op het parkeerterrein van de brouwerij arriveren in Mettlach. Zoveel campers heb ik nog nooit bij elkaar zien staan. Maar we hebben geluk want er vertrekt net iemand en we gaan zódanig ruim staan dat we met wat passen en meten hier mogelijk met twee campers kunnen staan. Dat laatste is zeker het geval als we van onze buurman horen dat die nog wel wat naar achteren wil rijden als Wim en Marjo arriveren. Maar dat laatste is niet nodig want als deze na een klein uurtje ook aankomen blijkt er nog een andere camper te vertrekken zodat ook zij een mooi plekje krijgen. Later blijkt dat we ons helemaal niet druk hadden hoeven te maken over een plekje omdat ook de plaatsen voor gewone auto’s ingenomen worden door campers. Terwijl Marjo en ik naar het stadje wandelen om de parkeerplek te betalen bij de toerist information gaan de mannen koffiedrinken en kletsen.

Park van Villeroy & Boch

We reserveren wel een plekje in het restaurant van de brouwerij omdat we met het oog op de niet al te warme temperaturen (het is rond de 12 graden) liever binnen eten. In de middag wandelen we met zijn vieren opnieuw naar het centrum van Mettlach, nemen natuurlijk een kijkje in het park van de familie Villeroy en Buch, snuffelen in de outletstores die dit stadje rijk is, wandelen over het kunstmarktje in het centrum en eten een heerlijk ijsje in de hoofdstraat voordat we weer langzaam terugwandelen naar de camper.
Het is maar goed dat we pas om half 8 gereserveerd hebben voor ons avondeten want nu heeft het ijs nog even de tijd om te zakken. De ijscoupes hier zijn wel erg groot en machtig.

Eten in de brouwerij in Mettlach

Helaas is de plek in het restaurant niet zo prettig, naast de voortdurend in beweging zijnde klapdeuren naar de keuken, maar het eten smaakt goed en na al dat rondlopen hebben we echt trek.
Er staan inmiddels 20 campers op het parkeerterrein maar het is doodstil en onder een volle maan slapen we als rozen.

 

Paaseitjes bij het ontbijt

Paaszondag 17 april hebben we een echt paasontbijt, niet alleen heeft Dick een vers eitje gekookt, we hebben van Marjo ook een aantal chocolade eitjes en paashaasjes gekregen wat dit paasontbijt extra feestelijk maakt. Nadat we afgewassen, gedumpt en schoon water gevuld hebben nemen we afscheid van Wim en Marjo. Zij blijven hier nog een dag en vertrekken morgen weer richting huis. Wij zetten onze reis naar het zuiden voort. Natuurlijk tanken we in Luxembourg onze dieseltank vol en om 11 uur rijden we Frankrijk in.
Na een best wel lang stuk over een drukke 4 baans weg, arriveren we in Epinal waar langs de kade meer dan genoeg plek is om onze camper neer te zetten. Er staat namelijk niemand. Nadat we bij een fietsverhuurbedrijf betaald hebben (het kost € 5,20 om hier te staan met gratis electra en mogelijkheid om te dumpen en water te tanken) en lopen dan naar het centrum van Epinal Het is paaszondag, alles is gesloten en omdat het nog niet echt warm is zijn er ook niet veel terrasjes dus geeft de stad een uitgestorven indruk.

Wild water wedstrijden in Epinal

Alleen op een riviertje met snelstromend water is het een drukte van belang omdat hier vandaag wildwaterkano wedstrijden plaatsvinden. Helaas zien we nog slechts een enkele kano de woest stromende rivier afdalen want de eerste manche is al gevaren en daar de wedstrijden pas morgen voortgezet worden, lopen we langzaam terug naar de camper natuurlijk nadat we ook nog een heerlijke koffie met gebak hebben genuttigd bij de plaatselijke boulangerie. De zon schijnt inmiddels volop en het is heerlijk weer dus zetten we alle ramen wagenwijd open en gaan lekker lezen. ‘s avonds maken we het ons makkelijk en ik warm alleen leberkaese en aardappelkoeken op. TV kijken is er niet bij want onze antenne staat in de bomen en kan geen signaal vinden maar gelukkig hebben we spannende boeken.

Maandag 18 april staan we om half 8 op en daar de bakker vandaag gesloten is en we zo snel geen andere zien in de buurt vertrekken we. Wel dumpen we eerst ons grey- en black water. Dat is mijn taak wat betekent dat ik enkele keren tenminste 500 meter moet lopen. Ook vullen we onze schoon watertank (dat doet Dick en omdat we naast de waterkraan staan kan hij zonder lopen de gieter vullen). Opnieuw is het doodstil op de weg en duidelijk is dat tweede paasdag ook in France een feestdag is. We kronkelen over smalle binnenwegen en arriveren al snel in de Bourgogne waar, zover je kunt kijken, druivenranken staan die langzaam aan het uitbotten zijn. Na 3,5 uur staan we bij de slagboom van een parking in Beaune. Deze lijkt niet te werken en nadat we op een knopje hebben gedrukt zegt een vermoeiende stem dat we door de uitgang naar binnen kunnen rijden en al snel staan we op de parking.

Wandelen in Beaune

Na een lekker kopje koffie, daar zijn we nu echt aan toe, wandelen we het centrum van Beaune in. Het is er druk en de terrasjes zitten door het prachtige weer bomvol. Als we om 4 uur, na lang ronddwalen door de gezellige straatjes, eindelijk een plekje vinden op een terras blijkt dat we niet meer kunnen eten en daar er ook geen stokbrood meer is, dus evenmin belegd stokbrood, wandelen we onverrichterzake terug naar de camper waar we onze stoeltjes buiten zetten, een biertje drinken en chips en pinda’s eten. Helaas koelt het snel af als de zon even later achter de gebouwen verdwijnt dus gaan we naar binnen en eten wat. De Hickory beans die we nog uit America hadden zijn weliswaar al lang over datum maar met goulash smaken ze prima.

Om 7 uur zijn we dinsdag 19 april al wakker. De zon is slechts vaag zichtbaar achter de vele wolken en de temperatuur haalt net de 10 graden. De slagbomen zijn weer gemaakt maar er is een voorziening ingebouwd voor degenen die hier vannacht gestaan hebben en dus hoeven we niets te betalen. Door het binnenland zetten we koers naar Clermont Ferrand, doorkruisen de stad en even later arriveren we in Issoire.

Wassen in Issoire

De parking is stil en nadat we de Frankia hebben neergezet pak ik de beide waszakken, haalt Dick een winkelwagentje en even later staan we bij de laverie naast de supermarket die aan ons parkeerterrein grenst. Helaas blijkt dat, als ik de wasmachine wil starten, deze vast slaat en dus is het niet mogelijk te wassen of te drogen. Dus pakken we alles weer in het winkelwagentje, wandelen terug naar de camper en terwijl Dick de fietsen uit de garage haalt, pak ik de tassen met ons vuile goed en even later fietsen we naar het centrum, waar we na 1.5 km een laverie vinden. Daar wassen en drogen we alsnog onze kleding en beddengoed en omdat we pas om half 6 met alles klaar zijn doen we verder niet echt veel. Wel zorgt Dick ervoor dat ik alsnog kan deelnemen aan een mini pelgrimage van Maastricht naar Roermond. Er zijn nog wat plekken vrij en Dick is van mening dat dit een goede training kan zijn om te ervaren hoe het is om veel achter elkaar te lopen. Ook al is deze mini-pelgrimage slechts 8o km lopen, over 4 dagen verspreid,  het geeft mij de gelegenheid mijn uitrusting te testen. Omdat ik opeens erg verkouden word slaap ik niet echt lekker.

Woensdag 20 april is het zwaarbewolkt en daar we nog steeds Duits brood hebben, eten we dat als ontbijt en vertrekken dan. Snel begint het te regenen. Echt weer om verder naar het zuiden te trekken. In Bozouls stoppen we, het is 12 uur. Daar ik me niet echt lekker voel gaat Dick alleen het stadje verkennen en ik val al snel op ons bed in slaap. Pas als Dick na zo’n twee uur terugkeert in de camper wordt ik weer wakker. Door de verhalen over de diepe kloof in het dorp ben ik snel uit bed.

De kloof in Bosouls

Gelukkig wat opgeknapt door de twee uur slaap en snel wandelen we samen naar het stadje om deze spectaculaire diepe kloof te zien midden in het stadje. En bijzonder is het zeker. De kloof heeft steile wanden en is zo’n 100 meter diep. In natte periodes stromen enkele mooie watervallen uit de gaten in de rotswand. Na enkele foto’s genomen te hebben wandelen we verder langs de kloof. Helaas gaat het enige open restaurantje om 7 uur dicht dus maken we zelfs ons eten klaar. We kletsen via facetime gezellig met Hannah en Susan en om half 10 lig ik opnieuw in diepe slaap. Ben nog steeds niet helemaal in orde.

Als we donderdag 21 april om 8 uur opstaan is het nog steeds bewolkt maar er is geen wind en het is 10 graden dus maak ik een heerlijke ochtendwandeling naar de bakker. Na ons ontbijt rijden we verder zuidwaarts en in Roques stoppen we op de parking van een grote Leclerc supermarket. Het grijze sombere weer en de regelmatig vallende regen maakt dat we lekker door het grote winkelcentrum gaan dwalen en samen genieten we van de vele winkeltjes. Er is niet iets wat we willen kopen dus het blijft een goedkoop rondje wandelen. De rest van de middag en avond zitten we lekker binnen, lezen veel en kijken naar de drukte om ons heen op deze parking. Alhoewel ik me nog steeds niet helemaal 100 procent voel gaat het dankzij enkele paracetamol tabletten wel wat beter.

Camperplek in Foix

Vrijdag willen we niet direct naar Andorra rijden en we besluiten een stop in Foix in te lassen. Dit plaatsje ligt in het dal naar Andorra toe en gelukkig blijkt er een plekje te zijn waar wij kunnen parkeren. Zodra de camper staat breekt de zon door en al snel is de lucht blauw en slenteren we rond door dit gezellige stadje. Er is nog een markt in het centrum waar we rondkijken en daarna dwalen we door de middeleeuwse straatjes van dit oude bergstadje. Gelukkig is ‘s middags het postkantoor open en kan ik nog een postzegel kopen voor de verjaardagskaart van Dee. Maar of die nog op tijd in de USA is?  We gaan het zien.
Ik moet nodig naar de kapper want mijn haar is te lang maar als ik ’s middags nog even door de straatjes loop zijn de kappers of gesloten of vol bezet dus zal ik nog langer met mijn lange haardos moeten leven. Door de koude wind doen we al snel de ramen dicht want echt zomers is het niet met slechts 10 graden.

Nadat ik ’s ochtends vroeg bij de supermarket vers stokbrood heb gehaald bemerken we dat een van onze achterbanden platter is. Dus als wegrijden en net buiten het dorp een bandengarage zien, stoppen we daar en bij een snelle inspectie blijkt dat er een schroef vast zit in de band waardoor deze langzaam leegloopt.

Bandreparatie in Andorra

Helaas heeft de garage geen tijd om onze band te maken, wel willen ze onze banden extra oppompen (kost net zoveel tijd als het gat maken). Dus vertrekken we en rijden de bergen in. Langzaam stijgen we en al snel wordt de lucht grijzer en grijzer en verdwijnen we in de wolken. Het gaat sneeuwen, eerst nog natte sneeuw maar al snel vallen er onophoudelijk grote droge sneeuwvlokken. Als we eindelijk in Pas de la Casa in Andorra arriveren ligt de weg en de bermen vol sneeuw en is de temperatuur gedaald is tot minus 2 graden. Als we hoog op de berg tanken, we bevinden ons inmiddels op 2400 meter, kunnen we haast niet wegkomen door de bergen sneeuw en dus is al snel duidelijk dat we doorrijden naar Sant Julia de Loria wat lager ligt en waar we naar alle waarschijnlijkheid minder last hebben van sneeuw. Net voor we daar arriveren zien we een banden garage waar wel ruimte is om onze band te laten maken en als snel ligt onze band ernaast, wordt er in het, door de verwijderde schroef ontstane gat, een prop ingeschoten en kunnen we na betaling van 15 euro weer verder rijden.

Achter de supermarket River is voldoende plek. Er ligt hier geen sneeuw en de tempratuur is opgelopen naar 8 graden. Goed dat we niet in de bergen zijn gebleven. We eten heerlijk in het restaurant van de supermarket en wandelen daarna op ons gemakje door de grote supermarket. Ik koop verschillende sokken om te kijken waar ik het beste op loop.
’s Avonds hoeven we door de overvloedige maaltijd om 2 uur niets meer te eten. Lig vroeg in bed want ben nog steeds niet helemaal in orde en moet inmiddels veel hoesten.

Zondag 24 april zijn er nog wel wat wolken maar ook is er weer blauwe lucht te zien en de zon schijnt.  Echt weer om naar de hoofdstad Andorra de la Vella te gaan. Deze stad is niet echt groot met een oppervlakte van 12 vierkante kilometer maar als je bedenkt dat de gehele oppervlakte van Andorra slechts 468 vierkante kilometer beslaat is het toch een aanzienlijke stad. Er is in Andorra la Vella weinig tot geen parkeerruimte voor een camper en omdat Sant Julia de Loria slechts 9 km verder ligt en er een bus rijdt die vlakbij stopt, staan we al snel bij de bushalte te wachten. Niet veel later kunnen we instappen en rijden we naar het centrum. Dick is inmiddels ook verkouden geworden  en voelt zich niet optimaal. Dat is te merken als we steeds verder door het stadje dwalen.

Kunstwerk in Andorra la Vella

We willen immers twee bijzondere dingen zien. Allereerst het Escaldes Engordany, een zeer opvallend en puntig gebouw wat vanuit de verte goed zichtbaar is, zeker als de zon in de ramen weerspiegelt en natuurlijk nemen we ook een kijkje bij het kunstwerk van Salvador Dali  “Noblessa del Temps” wat zich temidden van de winkels bevindt en waar iedereen werkelijk een selfie wil nemen. Nadat we zeker 13 km hebben rondgeslenterd en vele winkels hebben bezocht staat Dick op instorten.

Het hoogste gebouw in Andorra la Vella

We zijn blij als we bij een bus-stop arriveren waar Dick zich de bus in hijst, hij is echt aan het einde van zijn latijn. Daar ik nog wat rond wil kijken in het grote winkelcentrum de Pyrenees, blijf ik achter. Na Dick te hebben uitgezwaaid, wandel ik verder, kijk in winkels, vergaap me aan mooie lichtgewicht kleding en kijk in het oude deel van Andorra la Vella met zijn smalle straatjes en oude stenen huizen. Uiteindelijk wandel ik op mijn gemakje weer terug naar San Julia de loria, slechts 9,5 km, waarbij ik onderweg nu en dan pauzeer om rond te kijken in een outdoor winkel.
Pas om half 6 ben ik weer terug bij onze camper. Daar zijn onze vrienden Marjo en Wim inmiddels gearriveerd. Helaas durven we het niet aan om samen in de camper te zitten omdat nu Dick heel verkouden is en we willen hen niet aansteken. Dus blijven we buiten wat kletsen maar als het te koud wordt verdwijnen we ieder naar onze eigen camper. Wel jammer maar het is niet anders. ’s Avonds fiets ik toch nog even met de fiets naar de andere zijde van het dorp (heen en weer 8 km) want ik heb in de outletstore een prachtige zonnebril gezien maar niet gekocht. Daar ik een nieuwe zonnebril moet hebben is en Dick hem mooi vindt, ben ik binnen het uur weer terug met een mooie zonnebril. Dick voelt zich ziek en ziet er ziek uit dus echt koken doe ik niet. We nemen alleen wat stokbrood met worst.

Onderweg in de camper

Gelukkig voelt Dick zich een stuk beter als hij maandag 25 april wakker wordt en na een ontbijt met vers stokbrood vertrekken we. We hebben dan al gedumpt en water getankt. Dan nemen we afscheid van Marjo en Wim en gaan op weg. Natuurlijk worden we bij de grens gecontroleerd. Opnieuw moeten we enkele buitenvakken openen en wil de douanier binnen in kastjes en bij de WC rondkijken.

Maar dan kunnen we de smalle bergweg oprijden die ons langs de zuidzijde van de Pyreneeën voert, waarbij we hoger en hoger klimmen. Een prachtige weg en we komen ogen te kort. Ik ben blij dat het stil is op de weg en er geen tegenliggers zijn want op vele punten is deze erg smal.
Na een 4 uur durend traject met eindeloze afdalingen en vele tunnels arriveren we uiteindelijk in Ainsa en kunnen we de camper neerzetten op het grote grasveld op de berg bij de oude stad. Eerst parkeren we in het dal maar daar mag je alleen overdag parkeren. Het is even zoeken waar we het beste de camper kunnen neerzetten omdat er veel bomen staan met laaghangende takken maar uiteindelijk vinden we een goed plekje.

Ainsa, middeleeuws dorp op de berg

We kijken uit op de wit besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Het is echt mooi hier. Het stadje op de berg is klein maar leuk om rond te dwalen en we genieten. Daarbij speelt ook het zonnige weer mee, met 18 graden is het buiten goed toeven. Als we op de terugweg de gezellige terrasjes op het grote plein zien, pakken we al snel een stoel en bestellen een pizza die echt heerlijk smaakt. Nadat we ook nog even vanaf de kasteelmuren hebben rondgekeken wandelen we weer terug. Het wordt zelfs nog warmer en mijn ogen vallen dicht. Dat komt ervan als je in de warme zon een vers getapt biertje drinkt.

Dinsdag 26 april stralen de wit besneeuwde toppen van de Pyreneeën ons toe en rijden we verder naar het oosten over de bergwegen en door smalle dalen. Na 1,5 uur hebben we al 4 maal de hoogte van 1000 meter gepasseerd dus het is eindeloos  klimmen en afdalen. Arme Dick ziet al dagen niets anders dan woeste, hoge bergen. Dat is weliswaar mijn lievelingslandschap maar hij houdt meer van grazige weiden. Ten einde raad wijs ik hem maar op de glooiende graanvelden die vlak voor onze bestemming, Arguedas, opduiken. Op een groot grasland zetten we de camper neer.

Grotwoningen in Arquedas

 

Later blijkt dat iets verderop een mooie bestrate parking ligt maar dan staan we inmiddels. Vanaf onze plek hebben we een goed zicht op de grotwoningen die hier nog tot in de 60 er jaren bewoond waren. Natuurlijk klimmen we even later omhoog om deze grotwoningen, die soms prachtig beschilderd zijn, te bekijken en na ook nog door het stadje te hebben gedwaald vinden we een heerlijk plekje in de warme zon op het centrale plein in het stadje.

Heerlijke sandwich in Arquedas

De temperatuur is inmiddels opgelopen naar 20 graden en het is zeer aangenaam om buiten te zitten en te lopen. We eten een heerlijke sandwich en wandelen daarna op ons gemakje terug naar de camper. Halen nog wat eten en drinken in het kleine dorpswinkeltje en eten ’s avonds nog een klein hapje.

Helaas is het weer de volgende dag omgeslagen en al snel begint het opnieuw te regenen. Geen weer om hier te blijven. Wel jammer want we hadden het woestijngebied wat hier ligt graag verder willen bekijken. We rijden door de Rioja streek maar helaas hangen de wolken laag en valt er regelmatig wat regen, dus dit mooie gebied gaat aan ons voorbij. Eigenlijk is het een dag om weer eens onze was te doen, dus als we camper in Segovia naast de arena van de stierengevechten geparkeerd hebben, pakken we de fietsen en rijden de 2 km naar de lavanderia waar ik de rest van de middag bezig ben met het was en droog proces. Dick fiets regelmatig heen en weer om spullen die niet in de droger mogen of inmiddels droge kleding terug te fietsen en haalt ook vuilniszakken op die we, als het buiten hard begint te regenen, over ons droge, schone wasgoed kunnen hangen. Als we om 5 uur thuis zijn en alles opgeborgen is, hebben we geen zin meer om nog naar de binnenstad van Segovia te wandelen en we drinken een lekker wijntje, pakken onze boeken en eten ’s avonds een heerlijke stamppot met bloemkool en snijbonen. Gelukkig stopt de regen ‘s avonds.

Eindeloze trappen in Avila

Donderdag 28 april is het weer nog steeds instabiel en zijn er veel wolken. Maar het is droog en omdat er geen wind is, wijst de thermometer 12 graden aan. We ontbijten weer lekker met oroweat brood, ja hetzelfde brood dat we in de USA kochten en het smaakt lekker. Wel zit er iets meer suiker in. We rijden over de hoogvlakte naar het zuidwesten en arriveren dan in Avilla. Het is nog vroeg want we hebben slechts 65 km gereden. De eerste aanblik op Avila is die van een eindeloos lange muur met kantelen . Het ziet er onwerkelijk uit en lijkt op een plaatje in een sprookjes boek. Deze stadsmuur is gebouwd tussen de 11e en 14e eeuw en heeft een lengte van ruim 2,5 km, een gemiddelde breedte van 3 meter en 88 halfronde torens. Erg imposant dus. Nadat de camper op de camperplek geparkeerd staat, wat niet zo makkelijk is want eerst moeten we uitzoeken hoe we via de telefoon kunnen betalen, wandelen we de stad in. Dat betekent dat we eerst de steile helling naar 1 van de 9 stadspoorten moeten beklimmen.

Het is een mooi oud stadje en we dwalen rond door de smalle straatjes waarbij we zo nu en dan ook een cache vinden. Een bijzondere en leuke plek. Wel jammer dat het somber weer is maar het blijft gelukkig wel droog.
Bij een bakker drinken we koffie, natuurlijk ook met een taartje. We zijn er inmiddels achter gekomen dat je in Spanje beter “café con leche” kunt bestellen dan cappuccino want die eerste is lekkerder. Tegen half 4 zijn we weer terug bij de camper en dan besluit ik nog even naar de Decathlon aan de andere zijde van het stadje te lopen. Ik heb namelijk gehoord dat daar veel te vinden is wat ik op mijn wandeltocht kan gebruiken. Dick geloofd het wel en blijft lekker in de camper  Hij heeft vandaag al genoeg rondgewandeld. Na veel rondkijken vind ik een mooi lichtgewicht shirt. Echt één die ik nodig heb als ik naar Santiago de Compostella ga lopen. Daar het al 7 uur is besluit ik op gegeven moment toch terug te gaan anders zou Dick wel eens ongerust worden. We eten het restje opgewarmde stamppot die nog steeds heerlijk smaakt en kijken weer eens lekker TV.

Onderweg in de bergen

 

Vrijdag 29 april schijnt gelukkig de zon weer ook al zijn er nog veel wolken. Als we verder zuidelijk rijden is het stil op de weg en langzaam klimmen we hoger en hoger de bergen in. Als we tegen het middaguur in Toledo arriveren is er geen enkel plekje te vinden op de enorme parking aan de rand van de stad. Helaas, dus rijden we door naar Consuegra. Daar kunnen we evenmin goed staan omdat op de parking in het centrum een grote circustent staat omringt door circuswagens.
Met wat moeite zouden we eventueel nog langs de rand kunnen parkeren maar we rijden toch door en arriveren om half twee in Puerto Lapice.

De windmolens van Puerto Lapice

Hier is wel een mooi plekje aan de voet van een helling waarboven op molens staan. Ja, dezelfde molens als die in Consuegra waartegen Don Quichotte vocht. Natuurlijk willen we ook deze molens van dichtbij bekijken en na een kop koffie beklimmen we op ons gemakje de heuvel waar we boven niet alleen de molens zien (momenteel worden deze gerestaureerd) maar ook een geocache vinden. Na genoten te hebben van het prachtige uitzicht rondom wandelen we op ons gemakje terug naar het stadje. De winkels zijn inmiddels tot half zes gesloten en voor de rest bestaat het stadje uit een doorgaande weg. Ronddwalen heeft dus geen zin dus op een pleintje gaan we op een terrasje zitten waar we lekker wat eten. Zeker is dat we na deze overvloedige maaltijd verder niet meer hoeven te eten. Tegen de avond loopt deze kleine parkeerplek vol.

Na ons ontbijt op zaterdagochtend, het dumpen van grey en black water, alsmede het vullen van schoon water rijden we weg uit dit plezierige stadje en komen direct op een grote autoweg waardoor we al om 12 uur in Ubeda arriveren. Naast het opleidingsterrein van de Guardia Civil is een grote parking waar op dit tijdstip van de dag nog voldoende plek is want enkele campers vertrekken nu pas.  Al snel nadat de camper op zijn pootjes staat wandelen we de stad in. Het is even zoeken welke weg we moeten nemen maar dan dwalen we langs de stadswallen en door de smalle doolhofachtige straatjes van opnieuw een oud stadje.

Meisjes in communie kleding

Het is er druk en de kerken zijn gesloten voor publiek omdat in deze periode van het jaar overal de eerste communieviering plaatsvindt. Eindelijk is het lekker warm, 23 graden en het is heerlijk om rond te lopen. Net als de vele Spanjaarden gaan wij ook lekker op een zonovergoten terrasje zitten en genieten van koffie en een croissant met ham en kaas.
Het smaakt prima en pas na lang rondlopen zijn we om 4 uur weer terug bij de camper. De ene croissant vult niet genoeg dus om 5 uur wandel ik nog even naar de supermarket om eten te halen en ’s avonds genieten we van de ham, sla, en stokbrood. Nog lang blijven de deuren en ramen openstaan omdat het aangenaam weer is.

Zondag 1 mei zijn we pas om 8 uur zijn we wakker en dus rijden we na het ontbijt en het dumpen pas om half 10 weg waardoor we niet voor half 1 arriveren in de bergen bij Antequera. Het natuurgebied El Torcal staat vol, eigenlijk geen wonder in het weekend (en ook nog dat van 1 mei) en we hoeven er niet eens aan te denken dat we hier onze camper kunnen parkeren en onverrichterzake draaien we om en rijden terug naar Antequera waar we op een grasveld, dat uitkijkt over de stad, nog wel een plekje kunnen vinden. Het grasveld is op sommige plekken erg ongelijk en hobbelig maar de grond is kurkdroog dus dat vormt geen probleem.

De burcht in Antequera

Al snel gaan we de omgeving verkennen en voordat we naar het stadje Antequera afdalen wandelen we eerst naar het grote Moorse fort vlakbij. Bij de poort gekomen aarzelen we niet lang, kopen een kaartje en wandelen naar de kasteelmuur waar we natuurlijk de torens beklimmen. Daarvandaan hebben we een prachtig zicht op de omgeving en in de verte zien we de bergen van El Torcal. Doordat het stil is kunnen we het kasteel op ons gemakje bekijken maar uiteindelijk dalen we verder af naar het diep beneden ons liggende stadje. Het is inmiddels halverwege de middag en zeker 24 graden dus alle terrasjes zitten overvol. Nergens is een plekje te vinden waar we kunnen zitten dus drinken we wat water uit mijn fles. Dit drinken bekoort Dick niet echt omdat het inmiddels warm water is, maar het is beter dan niets. Dan dwalen we nog een tijdje rond door de wirwar van straatjes, beklimmen weer de steile berg, banen ons een weg door woest grasland, waar de schapen grazen en arriveren dan uiteindelijk weer bij de camper. Er waait inmiddels een koel windje dus met alle ramen open is het binnen niet echt warm.

Maandag 2 mei is het nog steeds zondag. Vandaag wordt 1 mei gevierd dus het heeft geen zin om alsnog naar de bergen te rijden en bij El Torcal te gaan wandelen. Zeker is er vandaag ook geen plek om de camper neer te zetten, dus rijden we na het ontbijt weg en arriveren al om 11 uur in Ronda. Omdat er net 10 campers zijn vertrokken is er voldoende plek om te staan.  De wasmachine wordt op dit tijdstip van de dag door niemand gebruikt en alle winkels zijn dicht dus ga ik eerst wassen  maar als alles weer schoon is wandelen we het stadje in. Het is wel kouder geworden, regelmatig verdwijnt de zon achter de wolken, dus al snel trekken we onze dunne, rode, jackjes aan.

De brug over de kloof in Ronda

Het is inmiddels half 5 en we hebben best trek dus kunnen we een uitnodigend terrasje niet weerstaan en snel zitten we aan een biertje met een bocadillos (heerlijk belegd stokbrood).
Pas nadat onze maag tevredengesteld is wandelen we verder en arriveren net op tijd bij de diepe kloof om deze, terwijl hij  mooi door de zon beschenen wordt, te bewonderen.
Pas als we weer terug bij de camper zijn verdwijnt de zon en gaat het regenen. En het stopt niet meer.

Gelukkig klaart het de volgende ochtend op en is naast blauwe lucht ook zon te zie. De thermometer wijst alweer 15 graden aan. Om 10 uur verlaten we deze aangename plek en rijden de bergen in. Het is apart dat in dit deel van Spanje, voor zover het oog reikt, alle hellingen tot aan de toppen toe bedekt zijn met olijfbomen. Regelmatig zien we in de verte “The Rock”, onze eindbestemming, waar we niet veel later arriveren. De parking langs de jachthaven blijft een prachtig plekje en nadat de camper staat, wandelen we de stad La linea de la Conception in.

Eten op het strand van La Linea

De zon schijnt volop maar er waait een harde wind. Desondanks is het aan het strand in Linea heerlijk en de burger die we op het strand eten, smaakt goed. Als we eind van de middag weer terugkeren bij de camper zijn we rozig door de harde zeewind. Lang genieten we van het daglicht. Dat is het voordeel van rondreizen in dit jaargetijde.

Als we woensdag 4 mei opstaan zijn slechts donkere wolken zichtbaar en valt miezerregen uit het grijze wolkendek. Dus blijven we lekker binnen zitten en kan ik eindelijk weer eens werken aan mijn verhaal voor de website. Gelukkig klaart het tegen de middag op en verschijnt ook wat zon en blauwe lucht.
We wandelen naar de grens, leggen ons paspoort op de scanner en lopen even later door Gibraltar.
Het is echt wandelweer en dus lopen we de hele winkelstraat door tot het parkje bij de gondel en pas eind van de middag zijn we weer terug bij de grens . Het gaat regenen maar na even ronddwalen in de supermarket stopt de regen zodat we toch nog droog terug komen. De stamppot van bloemkool en snijbonen smaakt prima dus ik ben blij dat we toch geen Fish and chips gegeten hebben in Gibraltar.
’s Avonds neemt de bewolking weer toe en zijn door de zwarte dichte wolken de bergen aan de overzijde van het water niet eens meer te zien.

Op de rots van Gibraltar

Gelukkig zijn de volgende dag alle wolken verdwenen en staat de zon aan een staalblauwe lucht. Echt weer om met de fiets de rots te beklimmen. Met de fiets de grens oversteken naar Gibraltar gaat nog makkelijker dan lopend want je hoeft slechts te wapperen met je paspoort en kunt al doorfietsen. Inmiddels weten we welke weg we moeten kiezen om naar boven te komen en al snel stoppen we bij een wachtpost waar we de fee voor de entree tot de bovenste deel van de rots betalen. Niet goedkoop want we moeten 16 pond per persoon betalen. Het is druk op de smalle weg die naar de top van de rots leidt en een onafzienbare stroom busjes vol met toeristen passeert ons. Maar met dit stralende weer is het eigenlijk geen wonder. Langzaam klimmen we omhoog, dalen weer af, klimmen naar een andere kant omhoog. Het lijkt erop dat we meer klimmen dan dalen maar dat klopt natuurlijk niet.

Apen op de rots van Gibraltar

Het uitzicht over de baai en het aangrenzende continent Afrika is prachtig, de apen hangen overal rond maar doen niets zolang je tenminste geen eten zichtbaar bij je hebt. Een jongetje dat met een banaan rondloopt houdt deze niet lang in zijn bezit, daar komen de grote berber apen wel op af en gehuil geeft aan dat de jongen zijn lekkernij kwijt is. Om 1 uur eten we een broodje bij het restaurant van de Michaels Cave en fietsen dan weer verder naar een ander uitzicht punt. Pas tegen 3 uur zijn we uitgekeken op de rots, dalen langzaam af over de smalle steile rots-hellingen en arriveren om 4 uur weer bij de camper. Het was een fantastische rit omhoog en omlaag maar voorlopig hebben we het hier gezien dus morgen trekken we weer verder.

Even winkelen bij Decathlon

 

 

Gelukkig schijnt de zon ook vrijdagochtend 6 mei volop en omdat de harde wind is gaan liggen wordt het snel warmer. Net buiten la Linea is een Decathlon waar we even stoppen. Al snel staan we weer buiten, allebei met een petje met nekbescherming en rijden verder door een mooi berglandschap naar Cádiz. Na wat manoeuvreren door enkele smalle straatjes vinden we een plekje op de drukke parking aan de rand van de stad. Alhoewel er niets is staat de camper op een bewaakte parking wat in deze streken een veilig gevoel geeft.

Na een lekkere kop koffie, daar zijn we wel aan toe na deze 120 km lange rit, wandelen we allereerst naar het strand waar ergens een geocache verborgen is.

Met laag water op zoek naar de cache

 

Zo te zien is het laag water wat een vereiste is om bij de cache te kunnen komen. Over het strand  waar hier en daar al wat mensen liggen te zonnen wandelen we naar de rotsen in de verte en het lijkt erop dat we geen natte voeten hoeven te krijgen om in de buurt van de cache te komen. Het is even zoeken maar uiteindelijk vinden we inderdaad de geocache. Net op tijd want op de terugweg kunnen we niet meer over het zand lopen maar moeten regelmatig over de rotsen klauteren om droge schoenen te houden.

Voldaan over deze expeditie wandelen we verder, nu door de smalle straatjes van Cádiz. Wel zoveel mogelijk aan de schaduwzijde want er staat practisch geen wind en het is erg warm in de smalle straatjes. Als we uiteindelijk op het grote plein voor de Kathedraal aankomen gaan we op een terrasje zitten om wat te drinken en natuurlijk nemen we daar ook wat tapas bij, de kleine hapjes die iedereen op ieder tijdstip van de dag nuttigt en die, zeker eind van de middag als we trek krijgen, lekker smaken. Wel in het zonnetje wat inmiddels waait er een koel windje. Na ook nog een lekker ijsje op een ander terras, wandelen we weer langzaam terug. In het kader van het oefenen voor mijn lange wandeltocht wil ik eigenlijk nog een stukje lopen dus omdat ergens in het centrum nog een Decathlon is wandel ik daar om 6 uur nog even naar toe. De eerst zo stille straatjes, alles was immers gesloten, bruisen nu van het leven want alle winkeltjes zijn inmiddels geopend en iedereen loopt gezellig rond. Na veel rondzwerven en regelmatig op de routeplanner van mijn telefoon kijkend vind ik uiteindelijk de Decathlon waar ik gezellig ronddwaal en kijk wat ik eventueel nog kan gebruiken op mijn tocht. Met uitzondering van weer een paar sokken, je moet immers de verschillende soorten uitproberen, koop ik niets en uiteindelijk ben ik net op tijd terug om het grote vlakbij ons afgemeerde cruiseschip te zien vertrekken. De zon blijft nog lang schijnen en gaat uiteindelijk als een vuurrode bol onder.

Opnieuw wassen, nu in Sevilla

Na het ontbijt op zaterdag 7 mei, nu met echt oud brood want in de verste verte is er geen bakker of supermarket te vinden, vertrekken we van deze drukke stadsparking en rijden noordwaarts naar Sevilla. Op de bewaakte parkeerplek bij een autobedrijf is het erg druk maar langs het hek vinden we een mooi plekje waar we zelfs onze awning uit kunnen zetten. Dat is bij een temperatuur van 30 graden en een brandende zon erg aangenaam. Ook al is dit weer om erop uit te gaan, nu wordt toch voorrang gegeven aan het wassen. Al snel heeft Dick me een krukje gebracht en een fles water en wacht ik tot alle was en droogbeurten gereed zijn. Ook al zit ik in de schaduw, op dit stukje van het parkeerterrein is het bloedheet. Daar de zon op de plaatstalen zijkant brandt maakt dat de temperatuur nog warmer aanvoelt maar uiteindelijk, net als ik me half doorbakken voel en inmiddels al een tweede fles water (door Dick gebracht ) opgedronken heb kunnen we gelukkig alle schone kleding naar de camper dragen.

Spaans gekleed voor het feest

Niet ver van de camper is een grote supermarket waar we ons avondeten halen en daarna pakken we onze stoelen en gaan buiten de camper zitten.
Het avondeten gebruiken we wel in de camper omdat het rond 8 uur afkoelt. Desondanks blijft ook gedurende de nacht de temperatuur hoog zodat we blij zijn dat we ons bed met het  dunne zomerdekbed hebben gedekt.
Dat er een feest is in Sevilla is duidelijk want de gehele avond lopen in Spaanse feestkleding gestoken Spanjaarden de parking af naar het feestterrein elders in de stad. Ze zien er prachtig uit.

Geplaatst in EUROPA | 2 Reacties

We take a break again

We take a break again
End of February to end of March 2022

Actually, we supposed to leave later this week to have more time, but because tomorrow is 22-02-2022, a palindrome day, we decide to leave earlier, on Monday February 21st. That means we have to make plans because I have to go to the hospital in Leiden at 8.30 am for my annual melanoma check-up. Of course, we arrive much too early, but because of this I ‘m called earlier and so we arrive already at our motorhome storage at 9.30 am, earlier than we agreed.

Boulevard Bergen in Zoom

Our motorhome is therefore not yet outside, but Bettie is kind enough to drive it outside and so we are much earlier at home than planned. It rained all the way home, but now we want to start loading, the rain stops so we can transfer all our stuff dry and that’s quite a lot.
It takes a few hours to give everything a place (Yes, I know, I’m taking too much) and after filling the fridge, we lock our house and drive to Bergen op Zoom. This is always a favorite overnight spot if we leave late. After the storms of the past few days, it is very quiet on the boulevard. We are the only motorhome and park it in the sun. Unfortunately, the mini library near the supermarket has been emptied and we can’t exchange books, but I buy a noodle dish we can eat tonight with some leftover meat and beans. Of course, we also walk to the inland lake. The otherwise calm lake turned into a raging sea and the waves crash on the shore.

Through the mud to the geocache

Tuesday February 22nd we wake up early and after a breakfast with fresh croissants, we leave for Belgium. First, we visit the town of Opwijk where we want to find some geocaches. Some are easily accessible, but two of them are placed on very muddy farm path into the meadows and before walking 150 feet on this track we sink down to our ankles. We should have put on boots but now it’s too late.

Back in the motorhome I grab a brush and at a puddle of water I scrape the worst mud from our shoes. The rest of this holiday we will walk with dirty shoes because many tracks just stick to it. That means that when we drive to one of the oldest caches in Belgium, which is hidden in the middle of the polder, we put on boots anyway. To get close to the hiding spot, Dick has to maneuver over very narrow paths. It just works, but parking is only possible at the exit of a farmer’s path.

The muddy road

That means that I walk the track alone and Dick stays in the motorhome in case a farmer wants to pass just now. Fortunately, to find the geocache I only have to walk half a mile. I do have to make my way through deep puddles of water and mud, but after half an hour I’m back and we can drink a coffee before we drive to our final destination, the town of Melle.

It is a bit uncertain whether we can return to civilization again when our front wheel ends up in the mud because we have to give way to a parked vehicle. The wheels spinning in the mud next to the path but finally Dick manages to get the motorhome out. Fortunately, soon we reach a normal, slightly wider path through the meadows and then we can park the Frankia near the center of the town of Melle.

We definitely earned a cup of soup but after this we walk into town. Unfortunately, the weather is gloomy and gray and with only 39 degrees Fahrenheit on the thermometer it is not warm but our down jacket, with a rain jacket over it, keeps us warm enough. Unfortunately, tonight we can’t eat at the bistro in this town. This eatery is full with wedding guests. Not really surprising because this special palindrome date is a desired wedding day.
So, we walk back to the Frankia, have a drink and early in the evening we walk back to the center to eat something at the friterie (a snack bar). The food here tastes good, especially after all the fresh air and the cold today.

Lots of snacks and drinks

At 7 pm we walk with a full belly to the other side of the street. There is a geocache event. Such events are organized on special days and since we should be around today, we registered for this. It is busy at this “Meet and Greet”. There are at least 60-70 geocachers present and soon we are talking to different people. Anyone who wants can have a drink, both alcoholic and non-alcoholic refreshments are available and time flies. Apart from the separately packed Belgian chocolates, you wouldn’t say it’s still Corona time because the 5 feet distance among those present is not always used. Fortunately, we are vaccinated and boosted and the Omikron variant is a little less threatening.

The weather is quite pleasant in the evening, around 42 degrees and with little wind and no rain, we keep talking for a long time, but around 9.30 pm we say goodbye to each other. The way back is less smooth. Partly because of the many walking today, followed by a few hours of standing outside talking, our muscles have become quite stiff, but via some narrow paths behind the beer brewery where “Delirium Tremens” is brewed, we arrive back home after 10 minutes. We’ll crawl under the wool soon.

Wednesday February 23th we get up at 7.30 am and after showering I walk to the Carrefour Supermarket around the corner to buy baguettes (French bread). The sky completely opened and under a steel blue sky we drive towards the French border. When we stop in the middle of the polder, we notice that we don’t have a candle in the motorhome, so we can’t light a candle for Manuel, the (unfortunately) stillborn son of Martijn and Soof and the grandchild of Hannah and Henk, so we commemorate Manuel, whose cremation takes place now, in silence, in this vast Belgian polder landscape.

“Remparts” Montreuil sur Mer

At 1 pm we arrive in Montreuil sur Mer where there is plenty of space at the parking in town and soon, we walk around the city walls and through the center of this beautiful old fortified town. Both churches are locked, so we can’t light a candle here either. By the way

, it is strange that churches are not open because we have not experienced that before in France.
Because the sun is still shining when we are back at the Frankia, Dick can attach a new “Angles Morts” (Dead Angle sticker) on the driver’s side door. The old one came off and was torn off and since these stickers are still mandatory in France on cars with a weight greater than 7700 pounds, we ordered new ones. By the evening, the so quiet parking lot fills up with English motorhomes. Not really surprising because Calais (where the tunnel under the Channel opens) is not that far from here. As you can no longer spend the night in Calais because of the large number of refugees trying to enter England from here, travelers come this way.

Storm in Fecamp

Thursday February 24th It is cloudy and a strong cold wind is blowing. After breakfast with delicious fresh croissants (yes again) we drive south while we have heavy hail showers. Fortunately, the clouds give way and it becomes dry when we arrive in Fecamp.

The wind has become even stronger, it is storming really bad. It doesn’t stop us from wandering around in town and of course we end up on the boulevard where we can watch the natural violence of the sea, which has been pushed up to high waves. You can hardly stay upright in the strong wind that beats on the shore. For a while we enjoy this power of nature before we walk back to the Frankia, parked near the harbor.

Unfortunately, our favorite restaurant “Le Barbican” is closed tonight so we buy salad, meats and baguettes in the supermarket we pass by. Tonight, we don’t have to cook. The whole evening, we feel our faces glow because of the strong cold wind. We drink a glass of wine, enjoy our meal and then we find out that war has broken out in Ukraine.

On Friday February 25th we don’t get up until 8.30 am. Fortunately, the strong wind has died down so we can safely drive over the high “Pont de Normandy” and after an hour we are already parked in Honfleur. The parking is empty but during the day a stream of motorhomes arrives. Despite the many clouds, there is also a lot of sun, so after a cup of coffee we walk into the town.

Old houses in Honfleur

It is slightly busier than in December but there are still not many tourists on the streets so we have plenty of opportunity to look around and we climb the hill that leads us out of the city to the beach.
Of course, we look for geocaches on our way and when we reach the beach we slowly walk back to the town, all alone on the beach. When we arrive in town we wander around again, look at shops and at the end of the afternoon we are back. Honfleur never bores us.

Our Turkish restaurant Gyros is open so tonight we get food there but until then we sit inside and see how this large parking lot is slowly filling up with motorhomes. We stay on the edge of the harbor parking so we have a beautiful view of everything and enjoy the warm, shining sun. Of course, we stay inside our Frankia because outside the temperature still does not exceed 46 degrees Fahrenheit. The clouds completely disappeared, so before I go out to get our kebab meal at 7 pm, we fix our insulation mat in front of the window. No unnecessary luxury because as soon as the sun disappears behind the horizon, the temperature drops quickly and it cools down to 39 degrees. At night we have a beautiful starry sky above us and the kebab? It tastes, as always here, very good.

Saturday February 26th the sky is again steel blue and the sun shines brightly. After breakfast, with of course a fresh baguette, we dump our gray and black water and fill up with clean drinking water. That is necessary with only 10% water in the tank. At 8.30 am we drive away and when we are near the town of Caen, we change our travel schedule and decide to drive to Barfleur.
The weather is so beautiful that this place by the sea is very inviting. The great thing about touring in the early pre-season is that there is always enough space for an overnight stay. And yes, we have plenty of choice to park our Frankia on the edge of the village. Soon we walk in the full sun through this lovely picturesque town with its fishing port, where the boats are either on dried up grounds or bobbing around, depending on the tide. The tide is rising so all the boats are in the water and we enjoy our walk around the harbor and through the narrow streets.

Windscreen repair time

When we are back, it is already 4 pm. I am going to write down our experiences while Dick repairs a hole in the windshield that we got when a truck overtook us very tight and threw a stone against the shield. Fortunately, we still have the repair material for that from the USA, but I’m afraid we’ll have to return soon to get new windshield repair stuff. Whether it’s because I don’t have much inspiration to write, or because I started to read such an exciting book (“On Wings of Eagles” by Ken Follett) I don’t know but soon I am completely engrossed in my book again and the computer is put away.

After the sun has set, we reapply the insulation mat for the windshield and then walk to the harbor where we want to have dinner. That is not possible at Restaurant de France because they are not open in the evening yet (no tourist season at this moment), but another restaurant does have a table for two available and we soon enjoy French Pate and crackling fresh Fish and Chips. We don’t regret that we changed our itinerary and drove to Barfleur.

On Sunday, the weather is again beautiful and after breakfast we drive to Cherbourg. The breakfast is now with old bread because in Fecamp I bought such a large loaf of bread that we can eat it for at least 3 days. There is enough space to stay in Cherbourg and soon after we are parked, we walk to the large shopping center “Eleïs” in the hope of being able to buy a new outdoor mat.

Walking along the Harbor in Cherbourg

We bought the previous one here, but, stupidly enough, I left it in a parking lot in Rots, so we don’t have an outdoor mat anymore. Unfortunately, our so much desired mat is no longer for sale, so we leave, buy some groceries in the large supermarket next door and then walk back. Just in time, because the doors of the mall close behind us. After all, shops in France are only open until 1 pm on Sundays.

Back in the Frankia we drink a cup of coffee and then walk into the center of Cherbourg. A few weeks ago, our friends Marjo and Wim taught us how an “Adventure Lab cache” works and now we want to try this form of geocaching. Unlike normal geocaching, where you look for a box hidden somewhere, the Adventure Lab cache is actually more a city walk where you are guided from point to point. By answering a question about something that happened at a certain point, you can walk to the next point on the route. It takes you, just like regular geocaching, to all the different corners of a city, only you don’t get dirty hands. It’s a nice alternative if there are no regular geocaches in an area or if you want to explore an unknown city.
We wander slowly under a steel blue sky through the narrow streets of the old town of Cherbourg and enjoy. At the end of the afternoon, we are back. Unfortunately, our Thai restaurant (Khao Thai) is closed, so we can’t have dinner there tonight, but luckily Café de Port is open and there is also a table available, so we end up eating very well in an otherwise overcrowded restaurant.

Laundry in Pontorson

Monday, February 28th, the sky is completely gray again and so we decide to drive on. Around noon we arrive in Pontorson. In the parking lot of the supermarket are threatening signs that the stay here is limited to 2 hours, but there is also a part of the parking where a sign is placed that motorhomes are allowed, so we park there. I have to do my laundry and after coffee I collect all the laundry while Dick gets a shopping cart and then we walk to the laundry room at the front of the street. No one is present, it is still lunchtime and then it is extinct on the streets in France. So, at my leisure, I load the two necessary machines and wait until everything is cleaned. As soon as both washing machines are started, a French car stops along the sidewalk with an incredible number of bags full of laundry. There is still one large and one small machine available and they absolutely don’t fit all that laundry, so these French will have to wait another 40 minutes until my machines are released. When I also load the two available dryers (the third dryer is broken), there is also a 45-minute wait for the dryer (their faces are getting angrier), but finally I’m ready and the French can dry their laundry too. Since they run all their laundry on a wool program, everything comes out of the machines soaking wet and the entire floor of the laverie (washing facility) is soon covered with water and therefore soaked with dirt because they also keep walking over it. I am glad that Dick and I stay at the folding table, where we sort and fold our dry laundry and store it in bags.

After covering our bed with clean bedding, we walk into the supermarket to do some shopping for our dinner. 4 Hours later we still have not seen anyone passing by, telling us that we are not allowed to stay here, so we decide to stay overnight on the parking. Due to the posted sign, it is nice and quiet here. Only one French motorhome remains here too during the night.

Dol de Bretagne

Tuesday morning March 1st we decide to leave Pontorson. The sky is gray and there is some wind, not really weather to cycle to Le Mont Saint  Michel and 25 minutes later we arrive in the town of Dol de Bretagne. The parking for motorhomes is right in the center and we soon walk around in this beautiful old town. It was already a religious capital in the 9th century and of course we visit the cathedral Saint Samson.

With the help of geocaches we find our way and explore all the nice and special places of this town. Especially the beautiful medieval houses on the Grande Rue des Stuarts are worth seeing. It is very lively town but that can be caused by the many high school students wandering around. We are lucky with the weather because only a few raindrops fall and it remains dry for the rest of our walk. Unfortunately, the sun remains hidden behind the clouds.

Ruelle Robinet

At the beginning of the evening, we walk back to the main street where we find a delicious Turkish restaurant. We may enter, despite the fact that it is not yet 7 pm when dinner-time starts in France. Of course, at first, they have to check our sanitary pass. It’s still Corona time and to enter a restaurant you have to proof that you are vaccinated. We don’t regret eating here because the food is delicious and thanks to the small narrow alley (we call it “our alley” because the name is: Ruelle Robinet – Crane alley) we are back at our motorhome in no time.

Because my niece Inge told us that Mont Dol is also worth a visit, we drive the next morning to this 200 feet high granite rock. It’s only 1.7 mile away from Dol de Bretagne. One of the legends about this rock is that the devil and Saint Michel fought here, the claws of the devil as well as the imprint of Saint Michel are visible. Unfortunately, when we climb the hill with our Frankia it soon becomes apparent that we cannot park anywhere and we are also not allowed to drive further, due to the weight restrictions. So, we turn around and decide to come back later this year. Then we take our bike and cycle to this Mont Dol from town. Of course, we want to see those battle tracks, but we also want to admire the beautiful view that you have from the top of the rock over the bay and Le Mont Saint Michel.

Walking along the cliffs

Now we drive further along the coast to Saint Malo. It is only an 18 mile drive, but because we drive on winding roads it takes us almost an hour, but eventually we arrive at parking Le Davier near the beach (suburb of Saint Malo). This morning the sky was still completely gray, now we see the sky breaking and sun and blue sky appear. So, we don’t hesitate any longer and walk to the beach from where we walk slowly towards the cliffs via narrow footpaths. There is little wind, the sun is shining and we enjoy this circular walk to one of the many rocky cliffs along the coast. Of course, we find our way through some geocaches.

Unfortunately

, there are no restaurants in the vicinity of this parking lot, so end of the afternoon I walk to the nearest supermarket to buy ingredients for our evening meal. The mashed potato, cauliflower and chicken breast taste really good even though it is quite a lot of work to prepare. Dick is always surprised about the many dirty dishes afterwards. Undoubtedly, he would do the preparation much more economical and had far fewer things to clean.

Thursday March 3rd  it is completely gray outside and there is a light drizzle. With this weather we don’t want to cycle to the walled city of Saint Malo. Even though we can go there by bus, you still want to have nice weather when walking around in the walled city.

So, after breakfast we leave Saint Malo. Because it started to rain, we drive with the motorhome to the supermarket to buy our baguette and after breakfast we leave and drive further west. In Morlaix, Bretagne, we stop to dump our gray and black water and to fill up with clean water and at 2 pm we arrive in the city of Brest. Given the gray weather we are in now, we think it would be fun to visit the Oceanopolis aquarium tomorrow. It is allowed to stay overnight in the parking lot next door, so we park our Frankia. There are almost no parked vehicles so we can choose from enough places.

Monument for slaves in Brest

Because the reservation via the internet does not accept payment, we walk to the Oceanopolis checkout at the end of the afternoon. Even though our details have been noted, a reservation has not been made, but the cashier manages to solve this (also because it is quiet now) and soon we have two tickets for tomorrow and it’s time to explore the surroundings of the aquarium and the Marina present here (Port de Plaisance).

It is a nice walk, we admire the slave monument and enjoy the surfers who, due to the strong wind, sail at least 2 feet above the water surface, only the hydrofoil fin of the board is still in the water. At the end of the afternoon, we are back at the parking. The sun is now shining and we enjoy the last rays of the sun. Again, we put our insulation mat in front of the window, it cools down quite a bit at night.

Curious Seal in Oceanopolis

Friday March 4th  we wake up in time. We shower and have breakfast well before 9 am and then leisurely walk to the aquarium at 9.15 am. We have to wait a little longer for the doors to open but as soon as the gate opens, we slip inside, in front of huge rows of school children. Of course, we have to wear a mouth cap and of course our sanitary pass is checked. But because we already got our vaccination and booster it’s no problem.

Oceanopolis is a fairly large aquarium and soon we wander around. First, we visit the polar world, then the tropics and finally we also see the underwater life of Brittany. The puppy seals are pretty funny when diving up. They have in inside and an outside pool . The nice coloured Octopussy also have a great place in this beautiful wide aquarium.

Beautiful coloured Octopussy

After walking around for 3 hours we have really seen everything. It was very quiet everywhere, so we are surprised where all those school classes have gone. We have not come across them yet. Later we will see that they are in a few special workshops rooms.

After drinking a coffee, we decide to drive to the Breton coast, to the small town of Le Conquet and spend the night there. It is a little more than 19 miles, but because we drive straight through the city of Brest it takes about an hour before we arrive there. Then we notice that the parking lot for motorhomes is closed, due to renovation. Although it will be accessible in a few days, now, we cannot stay. We look for a place in the area where we can spend the night but there is nothing so we drive back to Brest. The sun is shining again and it is still lovely outside. We do our administration and look for a next destination.

We already abandoned our planned route and the town of Concarneau in the department of Finistère, seems to be a good destination, so that’s our new destination on Saturday morning.
There are many clouds but after a few raindrops they give way to sun and blue sky. We have enough space to park on the Place de la Gare. The name of the town Concarneau is derived from the Breton Konk Kerne which means Bay of Cornwall. Not surprising because this city is located where the English Channel, the Celtic Sea and the Bay of Biscaye meet. Concarneau consists of two parts, a town on the mainland and the medieval “Ville Close”, a walled town on a long island in the heart of the harbor. Soon we walk to this old walled city. Unfortunately, the tourist season has not yet started and despite the few French tourists who wander the narrow streets and over the city walls, almost everything (even the restaurants) is still closed, even after 2 pm when lunchtime is over.

Crawling through the hole in the wall

Because there is a geocache hidden in the outer walls of this walled city and it is low tide, the outside of the wall is accessible, so we look for a way to get through the wall. It is difficult to find and when we finally see a narrow passage it is also difficult to crawl through it because the hole slopes downwards and after that you have to crawl down over steep and slippery stones before you can set foot on the (now dry) stones at the outside of the city wall.

But we manage to get through the wall, find the geocache and just in time we crawl back through the narrow hole in the wall because the water is already rising. We walk back through town and then leave the walled city. There we see that the rising water wouldn’t allow to do this trip now. Because the wind is icy cold, we enter a cafe at the harbor where we drink hot chocolate milk and after a walk over the boulevard, now fortunately in the sun, we return to our Frankia.
In the evening I pick up food at the kebab shop a few hundred yards from the parking lot, the meal tastes delicious. Our faces just glow after the walk in the icy cold wind and before 9.30 pm we are fast asleep.

Because we discovered a laverie (laundry) less than 200 yards from the parking lot, we visit this one on Sunday morning, after breakfast. It is still quiet inside so we can fill the two large washing machines with our, again bulging, laundry bag and while our clothes and bed linen are washed and dried, I discuss the world politics with a French woman who lives here. We both express our horror at the war in Ukraine and the enormously increased gas, petrol and food prices as a result. Somehow that topic of conversation is big enough to keep us busy throughout the laundry process and it’s only when Dick arrives that we stop our conversation.

It‘s incredible that Dick always knows exactly when our laundry is finished and dried, so he is always in time to help me folding all the stuff together and put it away in our laundry baskets. Our conversation is not quite finished because, when a helpless looking man arrives with pillows and sleeping bags that need to be washed, we (the two women) jump right up to him to give the best advice on how to wash, which program to choose and how to pay. Or this man appreciates that? He thanks us for all the good advice and after starting his washing process, he quickly disappears. And Dick? He doesn‘t says a word and only look at us.

Walking over the rocky beach

After storing our bedding and clothes at home, we walk to the beach. There is no rain today, but the sky is gray and again an icy cold wind is blowing. The temperature does not exceed 36 degrees. But the walk along the coast is fun and varied. At least I think so, each rock is more unique than the previous one and we enjoy our beach walk. As it is low tide now, we can also climb to an island that would otherwise be inaccessible. On top is an old turret where a geocache is hidden. It does take a lot of climbing and scrambling before we get back to the boulevard but eventually, we arrive there and slowly walk back to town.
In the evening I pick up food again. This time Thai food which also tastes good. Dick has Pad Thai and I have red curry and we get so much food that we will have another meal on it tomorrow.

Monday March 7th we don’t get up until 8.30 am. We sleep a lot and that while we should sleep less as we get older. After breakfast we leave. In Josselin we stop to change our French propane tank. This morning the dashboard was red so we had to switch to the other tank. Fortunately, there are plenty of propane tanks at the gas station and we pay even less here than in December (and that while the fuel price increase everywhere). After the exchange we drive to the parking lot in the middle of this medieval town. It is 42 degrees, although it feels much colder due to the icy wind. Only in the sun, out of the wind, at the foot of the old castle, it feels much warmer. Here it’s like spring.

Beautiful castle in Josselin

The small town Josselin is nice and pleasant to walk through. Everything is still closed. Even the restaurants will not open in the evening for the next few weeks. So, if we want to eat out, we will have to do that at noon, but for now we are too busy admiring the old buildings. We will definitely return here because the castle is not open yet and we really want to see that imposing building from the inside. In the late afternoon I walk to the edge of the town to the supermarket to buy some yogurt. The rest of the evening we sit inside, read something and of course watch the news.

Tuesday March 8th  it is very cloudy, but the sky breaks and only when we are on the road, we have some splashes of rain. When we arrive in Guerande a cold strong wind is blowing and so we decide, after filling our tank with clean water, to drive on to Bourgneuf and Retz. There is still a place to park in the village and when the rain stops, we park the motorhome and walk around. After recently visiting so many beautiful towns, this one is not special. Except for a bakery and butcher, there are no shops or impressive buildings so, when we are back at the parking, we decide to leave. Unfortunately, there is no place to park in the village of Les Sorinieres, near Nantes.

Parking Mouzillon

The motorhome parking is occupied by abandoned and parked motorhomes and so we drive on and finally arrive in Mouzillon just before 6 pm. We stay on a busy parking lot on a busy street. Dick takes a look around and sees a flat area behind a large church. After a bit of searching, we manage to reach this place and park here. We don’t know or it is allowed to stay here but, in any way, we are not chased away and sleep peacefully and undisturbed.

On Wednesday March 9th the sky is completely gray again, but after having breakfast with fresh bread from the bakery across the street, the clouds disappear and blue sky and sun appears. We buy some Loire wine at a small shop and leave. Again, we try to park in Les Sorinieres but the same French motorhomes are still parked and there is no possibility to park here and we drive on to Lanvalley, a small town east of Dinan.

The original parking is closed due to the construction of a house, but in the corner of the sports fields we find a space where we can park the Frankia. It’s a boring place and after a while I get restless, so we decide to check out both parking places in the neighboring town of Dinan. The first parking is not so convenient to visit the city. It’s located in the depths by the river while the old walled city is high on the mountain and the second parking is really outside the city with no shops nearby. Our decision is made quickly and we drive on.

A little later we arrive in the center of Dol de Bretagne. Parking is available and also shops and restaurants are nearby so tonight we will go out eating. We already walked through the center, so now we take a slightly larger bend around the center. Also, a nice walk through parks and past old buildings and of course we walk the last part of the old main street of Dol.

Walking in Dol de Bretagne

At 7 pm, after having a drink, we walk back through Ruelle de Robinet (our Crane alley) and again we have a very good meal at restaurant “Umut Kebab”. Back in the motorhome we read and of course we follow the news before going to bed.

Thursday March 10th , after I bought a baguette from the bakery in Mainstreet, it starts to drizzle a bit, but as we drive further to the northwest, the rain stops and every now and then the sun even breaks through. No one is parked at the port of Loguivy de la Mer, so we will stay here. It is getting low tide and the water in the harbor flows slowly away. The moment to take a look at the island on the coast where a geocache is hidden. It can only be reached at low tide. Unfortunately, the strong wind pushes the water through the narrow creek and around 2 pm there is no coming through unless you are wearing a diving-suit and then it is still a challenge because the tide turns very quickly here.

Nice cliffs along the coastline

So, in the afternoon I walk along the path over the cliffs of this beautiful coast in search of another geocache. Dick prefers to mess around at the motorhome. While walking I think it’s good Dick stayed at home as the path along the cliffs is constantly going up and down and that would have meant an attack on his knees. It is a beautiful walk and I enjoy the views over the bay. The sun appears and out of the wind, it even feels warm. When I am back around 4 pm we walk together on the dry fallen beach to the island.

The cache is still not reachable

It’s now half an hour before the tide changes, so the water is almost at its lowest point when we arrive there again. Still there is far too much water to reach the island. So, finding this geocache will be a summer project as we have to swim over a channel. After ordering some bread for tomorrow at the only shop in town, we return to the motorhome.

For the first time the door can stay open and the sun shines in a steel blue sky. Slowly we see the water flowing back into the harbor before it gets too dark. With all that walking around we feel really tired and our bed is very tempting.

Friday March 11th we get up at 8 am. After all, I promised to pick up our bread and croissants at 8.30 am. After a good breakfast with freshly boiled eggs, we leave this small town. The weather changed because it rains regularly and the sun is no longer visible. In Paimpol we stop to look at the parking for motorhomes near the harbor and then drive on. But just as we reach the edge of town, I realize that we can’t go to Guingamp today (according to our information the parking in Guingamp is not accessible on Fridays due to the weekly market) so we turn around and drive back to Paimpol.

No water in the Paimpol harbor

There is enough place to park and we just see the edge of the harbor. After drinking a coffee, we put on our raincoats and explore the town of Paimpol. This town is best known for the cod fishery in Newfoundland and Iceland. Between 1852 and 1935, the local schooners fished there, staying away for up to 6 months. We admire the mural in the town that recalls that time. Today Paimpol is best known for its oysters “the Paimpolaisi” and the picturesque harbor in the center is a tourist attraction.

It is now dry but every now and then there are a few splashes, fortunately not for long and soon after the sun and blue sky appear again. My colleague Theo writes us that the French always say that the weather in Brittany clears several times a day. And that turned out to be true words for today, because every time after a few drops of rain, the sky clears up again and we can bask in the sun’s rays again. When we arrive back at the harbor around 1 pm, we already walked around a couple of miles through the streets of this nice old town, we cannot resist the temptation of a sandwich and so we enter a small eatery.

Big french bread

We each get a huge baguette, generously topped with lettuce, cheese, egg, tomato and tuna as the main ingredient for me and ham for Dick. We love it. But it’s a lot of food. We don’t have to eat anything for the rest of the day. At 4 pm we are back after walking 8 miles and it’s time again for me to write down our experiences. Again, the weather often changes, one moment the rain is pattering against the windows and the next moment the sun is shining in a blue sky. We don’t go out anymore and for dinner we only have some toast with cheese.

Saturday March 12th we wake up at 8 am and the sun is already shining in a steel blue sky. I buy a fresh baguette at the boulangerie next to the harbor and after breakfast we leave for Guingamp, only 19 miles from here. When we arrive in the town it is very busy, but again there is a market and then it’s always very busy. Today this market is not in the parking lot where we want to stay, but in the center. We are lucky because there is one place available where we can park. Normally school buses park here but in weekends there are no busses so passenger-cars can use this place. After watching the crowds around us, we lock the motorhome and go for a walk.

The town of Guingamp has its origins in a 15th century fortress. The ruins are still located on the edge of the parking lot. The half-timbered houses that are present everywhere in town show the craftsmanship of the master carpenters and there are even old half-timbered houses consisting of 4 floors. Our tour also takes us to La Prison.

The old Prison

This prison that was built in 1841 after an American example, which was a revolutionary concept for that time. The two floors of cells all open onto a courtyard. Unfortunately, this prison closed since 1952 and now it has been converted into a cultural and art center, so there is little feeling with a real prison. Except by me, I worked my whole life in the prison and I immediately re-enter the penitentiary life. The town also has many small alleys and canals that we wander along and that means that we walk a lot. After 7 miles walking around, we return. We don’t have to eat tonight because the burgers at the bakery, on the corner of the street, looked so tempting that again we had a lunch. Dick only gets a cup of soup for dinner.

Sunday March 13th, after breakfast, we first drive to the site on the edge of the square where we can dump our gray and black water. Filling our clean water tank is not a luxury either. At 1.30 pm we arrive at the parking lot along the beach at Saint Malo. The sun is shining a bit, although there are also many clouds, but it is 55 degrees and therefore less cold than the past few days. While I grab our cycling bags and backpack, Dick gets the bikes out of the garage and soon we cycle to the walled city of Saint Malo which is only 2.5 miles from our parking. The sun is shining and the weather is good, even though there are still a lot of clouds.

City wall Saint Malo

At the city wall we lock our bicycles and walk into town. First along the city wall, but soon we also climb it to continue our trip over the wide road on top of the city wall (the remparts). From here you have a wonderful view of the sea and the islands around. It means that we stop almost every few yards to take another look at the sea and we make a lot of pictures, but we have the time.

Around 2.30 pm we arrive at Café de la Bourse where we find a table inside and order food. The restaurant closes at 3 pm so we arrived just in time. Again, the food is delicious, which is always the case when we eat here. When we pay, we are told that the restaurant is sold.  We hope the next time we are here, the food is still good.
Of course, after our meal we wander for a while through the small streets in the walled city.

Cycling back to the motorhome

We have to after this lavish meal and then, end of the afternoon, we cycle back to our Frankia. Just before it starts to rain our bikes are stored in the garage. Fortunately, after some rain, it clears up again and we can enjoy a quiet evening. Here you see that it’s still winter because the parking as well as the designated places for motorhomes, stay mainly empty.

Monday March 14th  we get up at 8 am and after removing the insulation mat from the windshield, I leisurely walk to the supermarket, about half a mile, and of course we have breakfast with fresh baguettes. We wash our dishes and drive to Pontorson. This morning we already put all our laundry together so when we arrive at the supermarket Dick can drop me off at the laverie on the street. Unfortunately, there are not enough available machines and I have to wait 20 minutes for an empty machine.

In the meantime Dick park the motorhome in the parking lot of the Carrefour supermarket. We think we can stay here during the night although the threatening sign (that the stay is limited to 2 hours) is still there. We weren’t chased away the last time so we’re taking the chance. Fortunately, all dryers are available so after 2 hours we can fold all our laundry, load it into a shopping cart and walk back to the motorhome. After storing everything and cover our bed with fresh bedding, we walk into Pontorson.

On the left side the reinforced water storage

The weather is beautiful, the sky is blue with a cloud here and there and it is around 55 degrees, so it is great to wander through this nice town. Special here is the concrete water-tower, located in the garden of a monumental building near the station. It was designed in 1870 by Joseph Monier, the inventor of reinforced concrete. Of course, we also take a look at the old church that is partly Romanesque and partly Gothic and we are not back until the end of the afternoon. Because the cauliflower is advertised, we have that for dinner with mashed potatoes and burgers. We sleep like roses.

Tuesday March 15th we leave Pontorson after breakfast. Unlike yesterday, the sky is steel gray and there is not even a ray of sun to be seen. But when we reach the tip of Normandy, the clouds disappear to give way to the sun and blue sky. Because I want to go to Barneville Carteret to see the parking for motorhomes (the one near the beach no longer exists) we drive north on narrow roads along the coast. It takes some effort to find the place in Barneville Carteret, but eventually we find the place. Unfortunately, it’s not allowed to stay here during the summer months, so if we want to spend the night here, it must be done in the winter. However, at a carwash station, we can dump our gray and black water and then we drive on to Cherbourg.

Aidacosma, the newest cruiseship

The motorhome parking at “la Cité de la Mer” is incredibly busy. Not only are all parking spaces occupied by motorhomes, there is also an unstoppable stream of pedestrians on the way to the Cité. It soon becomes clear that the new large cruise ship AIDACOSMA (a full electric vessel) of the Aida Lines is moored at the quay.

After parking our Frankia in an unofficial place (let’s hope that one of the motorhomes leaves) we walk to that cruise ship. It is at least 1000 foot long and has about 20 floors. No wonder there is a constant stream of people walking back and forth between the center of Cherbourg and this ship.

The weather is beautiful too because the sun is shining and the thermometer shows at least 65 degrees. We haven’t had this heat yet. While I’m doing some shopping, Dick manages to get a free parking spot so at least we stay legalized. In the evening we walk into town. The fishing boats bring their load of fish to the shore which is nice to see.

Buckets filled with Saint Jacques shells

Buckets full of Saint Jacques shells emerge from the hold. And I thought we took a rare specimen when we found the beautiful Saint Jacques shell (symbol for the Pilger road to Santiago de Compostela) on the beach of Loguivy de la Mer. Now I understand that a lot of pubs with a terrace uses these shells as ashtrays. It is still quiet at our Thai restaurant, but it is 7 pm and the restaurant just opened. Compared to December, when they just started, the menu is more extensive, but the quality of the food is still good and we enjoy our dinner. It’s good that we have to walk a bit before we are back at the motorhome because we ate too much.

On Wednesday, March 16th  the sky is gray again and the sun is hidden behind the clouds. After our breakfast it starts to drizzle. Not only rain but also yellow Sahara sand falls down and soon the motorhomes are covered with a yellow-brown mud. When we walk through Cherbourg later this morning, all the cars in the streets are covered with this same yellow sludge. The carwashes will be very busy in the near future.

The L’Encephalartos plant

Using an adventure lab cache, we end up in the gardens of “Park Emmanuel Liais”. We are taken immediately by a Frenchman who, in rattling French, gives unstoppable information about this park and what there is to see. Dick quits immediately but I follow the Frenchmen for a while before I can turn away and finally, we can explore the park together. Located in the heart of Cherbourg, this park was created by Emmanuel Liais, not only an astronomer and passionate botanist, but also mayor of Cherbourg. He collected rare plants during his travels and his stay in Brazil.

Not only the outside gardens are special, also in the greenhouses you can see special plants such as the “ncephalartos Altensteinii” plant that can live for more than 1000 years and only bears fruit once every 30 years. And let that just be the case. We admire the special fruit that resembles a huge pine cone.

Huge ferns in parc Emmanuel Liais

But the enormous ferns, who could have escaped Jurassic Parc, also make a deep impression on us. It is a special Parc to wander through and an example of how geocaching can bring you into a special environment. We enjoy. Finally, we say goodbye to this botanical garden and continue walking through the streets of Cherbourg and climb the hills to the cemetery where not only civilians are buried but also soldiers.
Even soldiers from the American Civil War who died in a battle on the sea off Cherbourg. The Confederate cruiser Alabama was intercepted here and sunk June 1864. Because this cemetery is located high on the slope above the city, we have a beautiful view over Cherbourg and the sea. Unfortunately, it starts to rain so the view is lost a bit but the impressive cemetery remains and after exploring most of it we descend back to the city where we drink coffee (with a pastry) before we walk slowly back to our Frankia. Fortunately, we have good rain jackets because otherwise we should be soaking wet.

A good Thai dinner

In the evening we walk again along the harbor into the city. Luckily it has dried up. Unfortunately, Café de la Port, where we wanted to have dinner tonight, is closed. So, we walk around in the center and automatically end up at our Thai restaurant. There we are warmly welcomed, we enjoy our Thai food, which is again of good quality. When we are back at the motorhome we attach our insulation for the windshield, because the clouds disappeared and the sky is clearing up. The temperature also dropped significantly. It promises to be a cold night.

Thursday, March 17th , there are indeed no more clouds to be seen and the sun shines in a cloudless sky. After a good breakfast with fresh baguette (I bought it during my morning walk to the shopping center) we dump our gray and black water. We have to be patient because the Frenchman standing in front of us, can’t dump and refuel at the same time, doing everything one by one takes a long time but finally it’s our turn and more than half an hour later we leave Cherbourg and take the back roads to Honfleur. The closer we get to Honfleur the more striking the sky looks, a straight line of white clouds cuts across the blue sky. Fortunately, we stay under the sun-drenched, blue part of the sky.

Spring is coming in Honfleur

After parking the motorhome at the harbor, we walk into town. I don’t know how often we’ve walked here in recent years, but this town always fascinates us. Again, we wander past places that we have not seen before. Even though the sun is shining here, there is still a cold wind, but because our road requires us to climb steeply up the streets of Honfleur, we don’t feel cold. It’s obvious that Spring is coming and everywhere we see some flowers and plants growing in the walls along the streets.

The little bird hiding in the hedge

After a few hours we are back and I walk to supermarket Lidl. Unfortunately, the jeans I buy are really too tight around my calves, something Dick agrees too, so I return them and after coming back I finally can sit down. We enjoy the sun and watch the motorhomes arriving one by one. After all, it is almost 7 pm and that is the time when many Frenchmen look for a place to parc for the night. In the evening I get food from our kebab restaurant Gyros, which tastes good and after a lazy evening and watching TV, we fall into a dreamless sleep.

Friday March 18th I’ll buy some croissants for a change. What a fantastic country is France. It is possible to buy fresh bread every day in every town. Sometimes you have to walk a little further because the bakery is closed, but that is the law in France: every bakery must close one day a week. After breakfast we want to dump and fill up. Again, we have to wait. In front of us again a slow Frenchman. He has a flat-water hose with very narrow channels through which water flows very slowly and because there is also a leak in the connection to the water tap, most of the clean water disappears next to the hose. But we kill time talking to each other and we exchange travel experiences. While the Frenchman is filling up, he doesn‘t bother that (in the meantime) we dump our gray and black water. When his water tank finally overflows, we only have to fill up with clean water. In the meantime we did wait for almost an hour.

Cathédrale in Beauvais

Fortunately, the distance to the city of Beauvais is not far, only 97 miles, so at 1.30 pm we arrive at the parking on the edge of the center. Again, the weather is great and out of the wind the temperature is 59 degrees. We slowly wander through the streets of this picturesque town and of course we walk through small, old streets to the gigantic cathedral in the center.

The Cathedral Saint-Pierre de Beauvais, is the highest cathedral in the world and certainly looks impressive, standing in full sunlight. The building is one of the most daring constructions of the Gothic culture, but due to circumstances it was never completely finished. Even though we visited this cathedral a couple of months ago, we want to take another look inside and walk around. We also see a part of the rare 14th century astronomical clock from 1866. To get really close you have to pay but then, you also get information about the origin of this impressive timepiece. Finally, we leave the cathedral, walk across the impressive square where the beautiful town hall is located and arrive back at the parking. It is now end of the afternoon and time to get some food on the other side of the street at the huge Carrefour. We enjoy the rest of the evening in our Frankia, have a good dinner, watch TV and read our books.

Saturday March 19th  it is still cold, mostly caused by the wind, although the sun is shining and the sky is steel blue. After breakfast we leave Beauvais and drive across the countryside to Laon. When we climb up the steep mountain road where Laon is on top, we find out that we arrive from the wrong side, so I direct Dick back down because I don’t want to experience another gruesome trip through the narrow streets of this medieval town. We drive along the foot of the mountain and climb up on the other side over steep hairpin bends and under Dick’s grumbling. He knows we “easily” fit through the narrow streets and now we make a detour for miles. I sometimes think that men have a lot to endure from their women.

View on the city wall in Laon

Finally, we arrive at the parking next to the city wall where we are allowed to stay overnight. There are no other motorhomes and passenger cars are parked everywhere. So now it is impossible for other motorhomes to park. After a cup of coffee, we stroll through the town. The tourist season has not started yet because even though there are a few tourists, for the most part we just walk alone through the small medieval streets. We notice that a lot of shops are closed. Corona has clearly struck here.
For the first time, thanks to a Adventure Lab cache, we now also reach the other side of this town. Here is a second (more dilapidated) entrance gate. But it’s in the full sun and it is warm. After taken some pictures, we slowly walk back, make a reservation at restaurant Agora on the square in front of the beautiful cathedral and walk back over the city wall.

Cleaning the solar panels

From here we can look at the roof of our Frankia and see how much Sahara sand has accumulated here, so Dick quickly grabs our ladder to clean the roof and especially our two solar panels. No unnecessary luxury, because we need the electricity to charge all our batteries and laptops. At 7 pm we have a leisurely walk to the restaurant where we have dinner. The food is very tasty as always when we eat here. Back at the Frankia we first attach our insulation mat for the front window. The sky is clear and it promises to be a cold night, it will only be 37 degrees.

Sunday March 20th we get up at 8 am, awakened by the sun. I walk to the bakery in town (always nice this morning walk) and after breakfast we leave. When we arrive in Liart we call our friends Cor and Esme (just to be sure). Maybe they are at their house in France (it’s in this town) and we can say hello to them. Unfortunately, they are at home in the Netherlands so we drive on and around noon we arrive in Bouillon, Belgium.

Impressive castle Bouillon

The parking is very busy but there is still a parking place available. The weather is beautiful, although there is still a cold wind. The town of Bouillon is dominated by the medieval fortress of Godfrey de Bouillon, the famous knight who sold his castle in 1082 to finance his first Crusade. Even now it is an impressive structure and of course we climb up the steep slope to the castle. From here you have a beautiful view of the center of Bouillon where the river Semois meanders through. After a steep descent we arrive in the old city center where we, once again, wander through the streets, using geocaches to find our way.

At the end of the afternoon we return, this time not over the mountain but through a tunnel. Many motorhomes are now leaving and it is actually quiet in the parking lot. Around 6 pm I walk back to the center, this time to get food. On the way back it starts to drip but I’m on the phone with my sister Hannah so don’t notice this drizzle. It really starts to rain when we are having our dinner. We were really lucky with the weather today. Fortunately, after an hour, the rain stops and the air opens up again, so we attach our insulation mat in front of the window.

Dumping black- and gray water

After a clear and cold night, the sun is shining again on Monday morning. Our dashboard indicates that the French propane tank is empty again, so after dumping gray and black water and filling clean water, we drive to the border with France. In Longwy, where we were originally supposed to spend the night, we stop at a supermarket and buy a new tank with propane from a vending machine, then we exchange the empty tank with a full tank.  At home I thought that, if we drive through Luxembourg to refuel (and we do that because petrol is cheaper here), we could look for the oldest geocache in this country. So, we drive through the narrow streets of Rodange in Luxembourg in search of the first part of this, consisting of 5 stages, geocache.

Unfortunately, there are weight restrictions everywhere and so we climb the hill and end up in narrow, steep streets, even the bitumen disappears and we continue to drive over smooth cobblestones. When we are high on the hill we have to descend through even narrower streets. Cars are parked everywhere and scaffolding has been built along the houses, so our Frankia has only a few inches space on either side. But luckily Dick manages to get down unscathed. When we arrive on a wider street I’ve had enough. With such streets I want to leave Rodange, then no old geocache. It is almost impossible to drive a large camper here. The only possibility to reach the geocache here is to take our bike. So, we drive straight to the North, through the city of Luxembourg.
When we drive past the second oldest cache, in Colmar Berg, Dick is kind enough to park the motorhome at the exit of a country road. There is no parking space anywhere so he stays inside while I walk into the forest, cross a river via boulders and then climb further up the mountain via a steep hill. On top of the mountain in the forest, I find the geocache in question and after 30 minutes I’m back. The temperature has now risen to 66 degrees. Through endless towns in the Luxembourg countryside, we drive further north, we fill up our motorhome tank and a jerrycan with diesel at the border and then drive into Belgium.

Walking through the streets in Stavelot

We have to search for the parking In Stavelot and with some indications from the local population we find the right way and finally we arrive at the parking lot next to the swimming pool where we park our Frankia. Of course, we walk around in the old town. It’s too late to visit the museum of the Spa-Francorchamps race track, so we make our way over the cobblestones in the old town and along the ruins of a church from the 11th century and return to our quiet spot by the river after a 3 miles walk.

Tuesday March 22nd we get up at 8 am and after a quick breakfast (this time with yoghurt) we drive to Sittard. We are back in the Netherlands. When we arrive at 9 am at motorhome parking next to the new Hateboer, a swimming pool I fear that the parking lot is closed because not a single motorhome is parked here. But luckily, we can drive through the gate and park our Frankia.
Of course, we first drink coffee before we explore the city of Sittard. It is easy to walk to the center from this parking, especially with this radiant weather. It is now 65 degrees and my jacket quickly disappears in the backpack. Dick is less bothered by the heat and just keeps his jacket on. The large square in the center looks nice and the terraces are overcrowded. Unfortunately, the great church of Sittard is closed, but the Paters church next door is open. At the entrance door is a small stone lion.
In 1938, during High Mass on Santa Rosa Sunday, two lions escaped from a circus on the market. One of them, lion Azor, quietly walked into the crowded church and lay down on the altar, a frightening event. This scene is clearly visible on a photo inside. I understand that at that time, this event was world news.

Slowly our walk takes us out of the city and we climb the Kolleberg. When Sittard was ravaged by a dysentery epidemic in 1668, Santa Rosa of Lima was called upon to protect Sittard from this and in thanks for this, the Santa Rosa chapel was built on the highest point of the city. It is quite a climb up the mountain but with this beautiful weather definitely worth it. After taking some pictures and talking to other people climbing up too, we walk back at our leisure.

In the afternoon I walk into town again, now to exchange some books in the mini library and the rest of the afternoon we sit in the motorhome and do our administration. It stays quiet in the parking lot, but late at night cars are parked between the motorhomes. Why? Do they deal in drugs here? At least we don’t mind because we sleep like roses.

Wednesday March 23rd we leave Sittard after breakfast and drive to our motorhome dealer Raema in Nederweert. A lock bolt has vibrated loose and we do not have locktide. But it is quickly fixed at the dealer and soon we are on our way again and at 1 pm we park our Frankia behind our home.

Because we leave again on Friday, almost everything stays in the motorhome. We take only the laundry bag and the contents of our refrigerator inside. While I load the washing machine with clothes and bedding, Dick works on the outside of the motorhome and soon brown streams of water are gushing down. The motorhome is really dirty. Dick notices what he started because while I’m having nice chats with our neighbors, he’s busy cleaning, hour after hour. But finally, after hours of cleaning, the Frankia is clean and shines again and we can park it behind our house. Fortunately, we have just enough space. Thanks again to our neighbor Evelyn who moves her small motorhome. As thanks for her effort, Dick also sprays her motorhome with water. He has to because, without consulting Dick, I promised her. It’s nice to be home again, although it’s only for a day and a half. We still have a “Frankia “ weekend ahead of us.

Lots of Frankia campers in Alblasserdam

And that weekend starts Friday morning, March 25th. We wake up early, pack the last things in the motorhome and then we leave. We only have to drive a short distance because Alblasserdam is just around the corner. As  the crow flies it’s only 9 miles, via the road it’s 20 miles. Before we enter the site of the camper parking, we stop at Hornbach, a garden center. Fortunately, we find a new doormat here. Not as good as the one I left in France in December, but we don’t want to be without it. We now found out that not having an outdoor mat gives extra dirt in the camper.
When we arrive at Camper Park Kinderdijk at 10 am, we are not the first Frankia motorhome. A number of motorhomes already arrived yesterday and because of the nice weather there are many chairs outside on the lawn. Pieta and Kees, the managers of this camper park, have an information folder for every Frankia driver as well as a name tag, so when our motorhome is parked, I walk along the already present motorhomes to write down the names. It helps me to learn everyone’s name, but it also makes me regularly stop to have a chat.

Nevertheless, in the afternoon we break free from the pleasant conversations because of course we also want to visit the World Heritage of Kinderdijk. Dick used to visit this place with his parents but I’ve never been here, even though we don’t live far from here.

Meeting Robert en Bart in Kinderdijk

This largest mill complex in the world, I believe there are about 20 windmills together, is a special place. It is a pleasure to cycle around over the small dikes and we regularly get off our bike to take pictures. To our surprise we meet Bart and Robert on one of the dikes. Years ago, we regularly attended travel fairs together where we gave information about exotic destinations in Asia.

And now, in the middle of this quintessentially Dutch landscape, where all elements of the famous Dutch water management come together (century-old mills, cleverly constructed dikes and polders) we meet them again. Of course, we talk for some time during which we regularly have to step aside for passing tourists and finally we say goodbye to each other. Bart and Robert have a shop at their home in Schijf where they sell statues and pagodas from Bali, Indonesia and we want to see this.
In June, we will visit them when their garden with the statues is at its best. We cycle further, take many pictures and enjoy the landscape with the many, many windmills.

Frankia motorhomes at sunset

After a very pleasant evening, where the residents of 22 Frankia Motorhomes come together and I lose my voice due to the loud noise (I chat too much and too loudly), we have a meeting on Saturday afternoon. Goal is the founding of a Frankia club. In order to be free from obligations, such as choosing a board, holding an annual member meeting and collect contribution, we finally chose to have a Frankia App group. This outcome is celebrated in the evening while enjoying a delicious Chinese Buffet and some drinks. And again, we chat a lot. Those Frankia drivers are really very nice.

Coffee with “Alblasserdammetjes”

 

 

On Sunday March 27th, the weather looks completely different. The sun is nowhere to be seen, a thick cloud cover hangs above the camperparc and it’s freezing cold. After breakfast, distributed by Aveco (an insurance company for motorhomes) the sky breaks luckily and the temperature warms up so end of the morning we enjoy coffee with pastry (Alblasserdammertjes) on the terrace. This treatment is offered by our motorhome dealer Raema Caravans & Campers. Then we say goodbye to the other Frankia riders and drive back home. We look back on a very pleasant weekend together. Unloading the motorhome goes quite quickly and cleaning the inside doesn’t take much time either (it’s unnecessary to clean the outside too) so, end of the afternoon, Dick returns the motorhome to our storage in Geervliet. For the first time in two years, I don’t come with our passenger car because Dick comes back by public transport. This helps because now I can place, all the stuff we unloaded, elsewhere at home and thus clear our living-room.

Cleaning the floor mat

The only thing left to do is to clean the carpet from our motorhome. It’s Dicks job to do that. He is much better at vacuuming, but he also gives a much more thorough cleaning of the carpet with water and soap.

We soon left our travel plan this trip and, due to the weather conditions, we also returned along the beautiful French coast. But that was no punishment and we had another fantastic trip. In total we drove 2440 miles. We did not cycle much, only 26 miles, but that is because it is often better to walk around in the cold. The counter in our legs has therefore stopped at 131 miles

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor We take a break again

Even erop uit Frankrijk – deel 2

Opnieuw er even tussenuit – deel 2
Eind februari tot eind maart 2022

Zaterdag 12 maart zijn we rond 8 uur op en de zon staat al aan een staalblauwe lucht te stralen. Ik haal lekker vers stokbrood in het centrum bij de boulangerie en na het ontbijt vertrekken we naar Guingamp, slechts 30 km bij ons vandaan. Als we in het stadje arriveren is het enorm druk, maar als er een markt is heerst er altijd een enorme drukte. Vandaag is deze markt niet op de parking waar wij willen staan, maar in het centrum. We boffen want er is nog 1 plek vrij waar we kunnen staan. Normaliter is dat een plek voor de schoolbussen maar in het weekend zijn die er niet dus nu worden ze gebruikt door personenauto’s. Nadat we het gekrioel om ons heen hebben aangekeken sluiten we de camper af en gaan ook rondwandelen. Guingamp vindt zijn oorsprong in een 15e eeuwse burcht die zich langs de rand van de parking bevindt. De overal aanwezige vakwerkhuizen laten het vakmanschap zien van de meester timmerlieden en er zijn zelfs oude vakwerkhuizen bestaande uit 4 verdiepingen.

La Prison

Onze tocht voert ons ook naar La Prison, de gevangenis die in 1841 gebouwd werd naar Amerikaans voorbeeld wat voor die tijd een revolutionair concept was. De twee verdiepingen met cellen komen allemaal uit op een binnenplaats. Helaas is deze gevangenis al sinds 1952 niet meer in gebruik en omgebouwd tot een cultureel en kunstcentrum dus van de echte bajes is weinig meer te zien. Behalve dan door mij want ik treed direct weer binnen in het penitentiaire leven. Het stadje heeft ook veel kleine steegjes en kanalen waar we langs dwalen en dat maakt dat we pas na 10 km rondlopen weer terugkeren naar de camper. Ook nu hoeven we vanavond niet meer te eten want de burgers bij de bakker op de hoek zagen er zo verleidelijk uit dat we opnieuw hebben geluncht. Dus Dick krijgt ’s avonds slechts een kopje soep.

Zondag 13 maart rijden we na het ontbijt eerst naar de dumpplek aan de rand van het plein waar we eindelijk weer eens ons grey en black water kunnen dumpen. Ook het vullen van onze schoonwater tank is geen overbodige luxe. Om half 1 rijden we de parking op langs het strand bij Saint Malo. De zon schijnt een beetje, al zijn er ook veel wolken te zien, maar het is 12 graden en dus veel minder koud dan de afgelopen dagen. Terwijl ik onze fietstassen en de rugzak pak, haalt Dick de fietsen uit de garage en al snel fietsen we naar de ommuurde stad van Saint Malo die slechts 4 km van onze parking verwijderd is. De zon schijnt en het is heerlijk weer, ook al zijn er nog veel wolken.

Stadsmuur van Saint Malo

Bij de stadsmuur zetten we onze fietsen op slot en wandelen door het stadje.
Eerst langs de stadsmuur maar al snel beklimmen we die ook om over brede weg over de muur (de remparts) onze tocht voort te zetten. Vanaf hier heb je een schitterend zicht op de zee en de erin liggende eilanden. Het betekent wel dat we bijna elke paar meter even stoppen om weer een blik op de zee te werpen en een foto te maken maar we hebben de tijd. Rond half 2 arriveren we bij Café de la Bourse waar we binnen een tafeltje vinden en nog net eten kunnen bestellen. Om 3 uur gaat het restaurant namelijk dicht. Het eten is weer voortreffelijk, iets wat altijd het geval is als we hier eten, maar helaas wordt ons bij het afrekenen verteld dat het restaurant verkocht is, dus of we er een volgende keer weer zo lekker eten?

Op de fiets terug naar de camper

Natuurlijk dwalen we na onze maaltijd nog een tijdje door de kleine straatjes van Saint Malo, dat moet wel na deze overdadige maaltijd, voordat we eind van de middag weer terugfietsen naar de camper. Net voor de regen losbarst staan de fietsen weer in de garage en zitten we lekker droog binnen. Gelukkig klaart het na even wat regen weer op en kunnen we verder van een rustige avond genieten. Je merkt wel dat het nog geen strandweer is want de parking alsmede de plekken waar de campers mogen staan blijven voornamelijk leeg.

Maandag 14 maart staan we om 8 uur op en nadat we de isolatiemat van de voorruit hebben gehaald wandel ik op mijn gemakje naar de supermarket, zo’n 800 meter verder, want natuurlijk ontbijten we met vers stokbrood. Na de afwas rijden we naar Pontorson. Daar we vanochtend al ons wasgoed apart hebben gelegd kan Dick me bij de laverie aan de straat kan afzetten en terwijl ik de was in een beschikbare machine stop (helaas kan ik niet al ons wasgoed kwijt en moet dus 15 minuten wachten op de andere machine) rijdt Dick de camper naar de achterzijde van het gebouw naar de parking van de Carrefour. We denken nog steeds dat we hier kunnen staan hoewel nog steeds midden op het parkeerterrein het dreigende bord staat dat de verblijfsduur beperkt is tot 2 uur. Maar omdat we er enkele weken geleden ook niet weggejaagd zijn, wagen we het er maar op. Gelukkig zijn alle drogers wel beschikbaar zodat we na 2 uur al ons wasgoed kunnen opvouwen, inladen in een winkelwagentje en naar de camper teruglopen. Nadat alles is opgeborgen en ook het bed is gedekt, wandelen we Pontorson in.

Links de betonnen waterbak

Het is stralend weer, de lucht is blauw met hier en daar een wolk en het is rond de 13 graden dus heerlijk om door dit ook leuke stadje rond te dwalen. Apart in dit stadje is een grote betonnen watertoren die zich in de tuin van een monumentaal pand bij het station bevindt. Hij werd in 1870 ontworpen door Joseph Monier, de uitvinder van het gewapend beton. Natuurlijk nemen we ook een kijkje in de oude kerk die deels Romaans en deels Gotisch gebouwd is en eind van de middag zijn we weer terug en blijven lekker in de camper zitten. Omdat de bloemkool in de reclame is eten we die ’s avonds met lekkere puree en burgers. Slapen doen we als rozen na zoveel buitenlucht.

Dinsdag 15 maart vertrekken we na het ontbijt weer uit Pontorson. In tegenstelling tot gisteren is de lucht staalgrijs en is er geen straaltje zon te zien. Maar als we de punt van Normandië bereiken, heldert het uit en verdwijnen de wolken om plaats te maken voor zon en blauwe lucht. Omdat ik graag wil weten hoe de camperplek in Barneville Carteret is (die bij het strand bestaat niet meer) rijden we over smalle wegen langs de kust naar het noorden. Het is even zoeken in Barneville Carteret maar uiteindelijk vinden we de parkeerplek waar campers mogen staan. Helaas niet gedurende de zomermaanden dus willen we hier overnachten dan zal dat in de winter moeten gebeuren. Wel kunnen we bij een autowas station onze tanks met grey en black water dumpen waarna we doorrijden naar Cherbourg. Op de parking bij de Cité de la Mer is het ongelooflijk druk. Niet alleen zijn alle parkeervakken bezet met campers, ook is er een niet te stoppen stroom voetgangers op weg naar de Cité.

Aidacosma, het nieuwste cruiseschip

Al snel blijkt dat de reden hiervoor dat hier de Aidacosma, een groot cruiseschip van de Aida Lines afgemeerd ligt aan de kade. Nadat we de camper naast een parkeervak hebben gezet (en nu maar hopen dat er nog een camper vertrekt) wandelen we naar dat cruiseschip. Het is zeker 330 meter lang en heeft zo’n 20 verdiepingen. Het is het nieuwste schip en heeft elektrische aandrijving. Geen wonder dat er een voortdurende stroom mensen heen en weer wandelt tussen stad en schip. Het is daarbij ook schitterend weer want de zon schijnt volop en de thermometer wijst tenminste 17 graden aan. Zo warm hebben we het nog niet gehad. Terwijl ik even wat boodschappen doe weet Dick een vrij plekje te bemachtigen zodat we in ieder geval gelegaliseerd staan.

Bakken vol met St. Jacobs schelpen

‘s Avonds wandelen we Cherbourg in. De vissersboten brengen hun lading vis aan de kant wat leuk is om te zien. Bakken vol St. Jacques schelpen komen uit het ruim tevoorschijn. En ik maar denken dat ik een zeldzaam exemplaar gevonden had toen we op het strand van Loguivy de la Mer een prachtige St. Jacques schelp (het symbool voor Santiago de Compostella) vonden. Nu snap ik dat iedere uitspanning met een terrasje “St. Jacques schelp” asbakken gebruikt. Bij ons Thais restaurant is het nog rustig, het is dan ook net 7 uur. De menukaart is, vergeleken bij december, toen ze net opstartten, behoorlijk uitgebreid maar de kwaliteit van het eten is nog onveranderd goed en we smullen. Het is maar goed dat we ’s avonds nog een stukje terug moeten lopen voor we weer bij de camper zijn want we eten te veel.

Woensdag 16 maart is de lucht opnieuw grijs en de zon is achter de wolken verborgen. Na een lekker ontbijt begint het wat te miezeren. Niet alleen regen maar ook geel Sahara zand komt naar beneden en al snel is de camper bedekt met een geelbruine smurrie. Als we even later door Cherbourg lopen zijn alle auto’s in de straten bedekt met deze gele drab. De autowasstraten zullen het de komende tijd erg druk hebben.

De L’Encephalartos plant

Aan de hand van een Adventure Lab cache komen we terecht in de tuinen van Park Emmanuel Liais. Meteen worden we meegenomen door een Fransman die in ratelend Frans een niet te stuiten informatie geeft over dit park en wat er allemaal te zien is. Dick haakt direct af maar ik blijf nog even bij hem staan voor ik me ook kan losrukken en verder met Dick het park verken. Dit park, midden in de stad Cherbourg, is gecreëerd door Emmanuel Liais, niet alleen astronoom en gepassioneerd botanicus, maar ook burgermeester van Cherbourg die tijdens zijn reizen en verblijf in Brazilie zeldzame planten verzamelde. Maar niet alleen de tuinen zijn bijzonder, ook in de kassen zijn bijzondere planten te zien zoals de L’Encephalartos plant die meer dan 1000 jaar oud kan worden wordt en slechts eenmaal in de 30 jaar vruchten draagt. En laat dat nu net het geval zijn. We bewonderen de bijzondere vrucht die op een enorme dennenappel lijkt.

Enorme varens in arc Emmanuel Liais

Maar ook de enorme varens, die zo uit Jurassic Parc weggelopen hadden kunnen zijn, maken een diepe indruk op ons. Het is een speciaal park om doorheen te dwalen en een voorbeeld hoe je door geocachen in een bijzondere omgeving terecht kunt komen. We genieten. Uiteindelijk nemen we afscheid van deze botanische tuin en wandelen verder door de straten van Cherbourg en beklimmen de heuvels naar het kerkhof waar niet alleen burgers begraven liggen maar ook militairen waaronder militairen uit de Amerikaanse burgeroorlog die hier op de zee voor Caen in een gevecht overleden. Omdat deze begraafplaats hoog op de helling boven de stad ligt hebben we een prachtig uitzicht over Cherbourg en de zee. Helaas begint het te regenen dus het uitzicht gaat wat verloren maar de indrukwekkende begraafplaats blijft en nadat we het grootste deel hebben verkend dalen we weer af naar de stad waar we koffiedrinken (met een gebakje erbij) alvorens we weer langzaam terugwandelen naar de camper. Gelukkig hebben we goede regenjacks want verder zijn we niet nat. ’s Avonds wandelen we weer langs de haven de stad in. Het is inmiddels droog geworden.

Heerlijk eten bij de Thai

Helaas is het Café de la Port, waar we vanavond wilden eten dicht. Dus lopen we wat rond in het centrum en komen vanzelf weer uit bij ons Thais restaurant. Daar worden we van harte verwelkomt en even later genieten we van Thai food, wat opnieuw van fantastische kwaliteit is. Als we terug zijn bij de camper bevestigen we toch maar onze isolatiemat voor de ruit want inmiddels zijn de wolken verdwenen en klaart de lucht steeds verder op. Ook de temperatuur is duidelijk gezakt. Het beloofd een koude nacht te worden.

Donderdag 17 maart zijn er inderdaad geen wolken meer te zien en schijnt de zon aan een wolkeloze lucht. Na een heerlijk ontbijt met natuurlijk vers stokbrood wat ik, tijdens mijn ochtendwandelingetje naar het winkelcentrum, gehaald heb, dumpen we ons grey en black water. We moeten er wel wat geduld voor hebben want onze voorganger, een Fransman, kan niet dumpen en water tanken tegelijk, dus duurt alles erg lang maar uiteindelijk zijn wij toch aan de beurt en een half uur later vertrekken we uit Cherbourg en rijden over binnenwegen naar Honfleur.

Hoe dichter we bij Honfleur komen des te opvallender ziet de lucht er voor ons uit, een scherpe witte rand begrenst de blauwe lucht. Gelukkig bevinden wij ons nog in het zonovergoten deel. Nadat we de camper hebben geparkeerd aan de haven wandelen we Honfleur weer in.

Voorjaar in Honfleur

Ik weet niet hoe vaak we hier de afgelopen jaren al hebben gelopen maar telkens blijft dit stadje ons boeien. Ook nu weer dwalen we langs plekjes die we niet eerder hebben gezien. Ook al schijnt hier de zon volop er staat toch een koud windje, het ziet er naar uit dt de lente is begonnen en de natuur laat zich dan ook duidelijk zien.

Een klein musje in de heg

Doordat onze weg ons de steile straatjes van Honfleur laat beklimmen hebben we het niet koud. Na enkele uren zijn we weer terug bij de camper en wandel ik nog even naar de Lidl iets verderop. Helaas zit de jeans die ik er koop echt te strak om mijn kuiten, iets waar Dick het echt mee eens is, dus breng ik die even later nog even terug en pas dan kunnen we lekker in het zonnetje kijken naar de campers die één voor één arriveren. Het is per slot van rekening al bijna 7 uur en dat is het tijdstip waarop veel Fransen een plekje zoeken. ‘s Avonds haal ik bij ons kebab tentje natuurlijk eten wat heerlijk smaakt en na een luie avond waarbij we TV kijken, vallen we in een droomloze slaap.

Vrijdag 18 maart haal ik voor de verandering weer eens lekker croissantjes. Wat is Frankrijk toch een fantastisch land. Overal en altijd is het mogelijk vers brood te verkrijgen. Soms moet je wel eens wat verder lopen omdat de bakker net gesloten is maar dat is nu eenmaal de wet in Frankrijk dat een bakker 1 dag per week moet sluiten. Na het ontbijt rijden we opnieuw naar de loosplek om ons grey en black water te dumpen en water te tanken. Opnieuw staan we achter een wat trage fransman. Hij heeft een platte waterslang met smalle stroken waar water heel traag doorheen stroomt en daar er ook nog lekkage is in de aansluiting verdwijnt het merendeel van het schone water naast de slang. Maar we doden de tijd door met elkaar te praten. Het hindert de Fransman niet als wij ondertussen ons grey en black water dumpen zodat als zijn watertank eindelijk overloopt, wij alleen nog schoon water hoeven te tanken, we staan dan al bijna een uur. De afstand naar de stad Beauvais is gelukkig niet ver, slechts 155 km, dus om half 2 arriveren we daar op de parking aan de rand van de stad. Opnieuw is het schitterend weer en uit de wind is de temperatuur zelfs 15 graden.

Kathedraal van Beauvais

Langzaam dwalen we door de straatjes van deze pittoreske stad en natuurlijk wandelen we via wat omwegen naar de gigantische kathedraal in het centrum. Het is niet voor niets de hoogste kathedraal ter wereld en ziet er zeker nu hij in het volle zonlicht staat, imposant uit. Het bouwwerk is een van de meest gewaagde constructies van de gotische cultuur maar werd door omstandigheden nooit volledig afgewerkt. Ook al zijn we eerder in deze kathedraal geweest, toch wandelen we ook nu weer naar binnen en werpen opnieuw een blik op het zeldzame 14e eeuwse astronomisch uurwerk uit 1866. Om er echt vlakbij te komen moet je betalen maar dan krijg je ook informatie over het ontstaan van dit imposante uurwerk. Uiteindelijk verlaten we de kathedraal, wandelen we over het indrukwekkende plein waar het prachtige gemeentehuis staat en arriveren weer bij de camper. Het is inmiddels eind van de middag en dus tijd om nog even aan de overzijde van de straat bij de enorme Carrefour eten te halen. De rest van de avond genieten we in onze camper.

Zaterdag 19 maart is het nog steeds koud merendeels veroorzaakt door de wind alhoewel de zon volop schijnt en de lucht staalblauw is. Na een lekker ontbijt vertrekken we uit Beauvais en rijden over het platteland naar Laon. Als we de berg beklimmen waar Laon op ligt blijken we van de verkeerde kant te komen dus dirigeer ik Dick weer naar beneden want ik wil niet weer een gruwelijke tocht beleven door de smalle straatjes van dit middeleeuwse stadje.

Uitzicht op de stadsmuur van Laon

We rijden langs de voet van de berg en klimmen aan de andere zijde weer omhoog over steile haarspeldbochten en onder gemopper van Dick. Die vindt dat we makkelijk door de smalle straatjes passen. Uiteindelijk arriveren we bij de parking vlak onder de stadsmuur waar we de camper neerzetten. Er staan verder geen campers, maar de overal neergezette personenauto’s maken het voor andere campers ook onmogelijk om hier nog te parkeren. Na een heerlijke kop koffie wandelen we gezellig door het stadje. Je merkt dat het seizoen nog niet is losgebarsten want ook al zijn er enkele toeristen

puttygen

, voor het grootste deel slenteren we alleen door de leuke straatjes. Het valt ons op dat er toch wel heel wat winkeltjes gesloten zijn. Corona heeft hier duidelijk toegeslagen. Voor het eerst, ook dankzij een geocache, komen we nu ook aan de andere kant van de berg waar zich een tweede (meer vervallen) toegangspoort bevindt. Nadat we er foto’s hebben gemaakt lopen we weer langzaam terug, maken een reservering bij restaurant Agora op het plein voor de mooie cathedrale en wandelen via de stadsmuur terug naar de camper.

Schoonmaken van de zonnepanelen

Omdat we vanaf hier op het dak van de camper kunnen kijken zien we hoe veel Sahara-zand daar op ligt dus snel pakt Dick onze ladder om met name de zonnepanelen schoon te poetsen. Geen overbodige luxe want deze electra hebben we nodig om al onze batterijen en laptops op te laden. Om 7 uur wandelen we op ons gemakje naar het restaurant waar we zoals altijd als we hier komen, weer heel smakelijk eten. Terug bij de camper moet eerst de isolatiemat voor de ruit. De lucht is helder en het beloofd een koude nacht te worden, de verwachting is dat het slechts 3 graden wordt.

Zondag 20 maart staan we om 8 uur op, gewekt door de zon. Ik wandel naar de bakker in het centrum (altijd lekker deze ochtendwandeling) en na het ontbijt vertrekken we. Als we langs Liart rijden bellen we voor de zekerheid Cor en Esmee op. Misschien zijn ze wel in hun huis in France en dan kunnen we ze even gedag zeggen. Helaas, ze zitten gewoon in Nederland dus rijden we door en rond het middaguur arriveren we in Bouillon in België waar het heel druk is maar nog wel een plekje vrij is. Het is prachtig weer alhoewel er nog wel een koud windje staat.

Indrukwekkende burcht in Bouillon

Het plaatsje Bouillon wordt gedomineerd door de hooggelegen middeleeuwse burcht van Godfried van Bouillon, de beroemde ridder die in 1082 zijn kasteel verkoopt om daarmee zijn eerste kruistocht te kunnen financieren. Zelfs nu nog is het een indrukwekkend bouwwerk en natuurlijk klimmen we de steile helling omhoog naar het kasteel. Vandaar heb je een prachtig zicht op het centrum van Bouillon waar de rivier de Semois doorheen kronkelt. Na een stevige afdaling komen we in de oude stadskern waar we opnieuw aan de hand van geocaches door de straatjes dwalen.
Eind van de middag keren we terug, nu niet over de berg maar via een tunnel. Veel campers vertrekken nu en het wordt zowaar rustig op de parking. Rond 6 uur wandel ik weer terug naar het centrum, ditmaal om eten te halen. Op de terugweg begint het wat te spatteren maar ik ben aan het bellen met mijn zusje Hannah dus merk het niet zo. Pas als we aan onze maaltijd zitten begint het echt te regenen. We hebben vandaag echt geboft met het weer. Gelukkig wordt het na een uurtje weer droog en trekt de lucht weer open dus bevestigen we opnieuw onze isolatiemat voor de ruit.

Dumpen van black- en gray water

Na een heldere en koude nacht schijnt maandagochtend de zon weer volop. Ons dashboard geeft aan dat de Franse propaanfles weer leeg is, dus na het dumpen van grey en black water en het vullen met schoon water, rijden we naar de grens met Frankrijk. In Longwy, waar we oorspronkelijk zouden overnachten, stoppen we bij een supermarket waar we uit een automaat een nieuwe fles propaan halen en de lege terugzetten. Thuis heb ik bedacht dat, als we toch door Luxembourg rijden (en dat doen we want hier is het tanken goedkoper) ik wel graag de oudste geocache van dit land wil zoeken. Dus rijden we even later door de smalle straatjes van Rodange in Luxembourg  op zoek naar het eerste deel van deze, uit 5 stages bestaande, geocache. Helaas staan overal bordjes met gewichtsbeperkingen en dus belanden we uiteindelijk in nog smallere, steile straatjes, verdwijnt zelfs het bitumen en klimmen we alleen nog over kasseien. Als we boven op de berg zijn moeten we via nog smallere staatjes afdalen. Overal staan auto’s geparkeerd en zijn steigers langs de huizen gebouwd waardoor de camper aan weerszijden slechts luttele centimeters heeft, maar gelukkig lukt het Dick zonder kleerscheuren beneden te komen. Ik heb er genoeg van, we laten Rodange verder liggen, dan maar geen oude geocache. Het is onmogelijk om hier met een grote camper te rijden. Dus rijden we dwars door de hoofdstad Luxembourg naar het noorden. Als we langs de één na oudste cache rijden, in Colmar Berg, is Dick zo vriendelijk om de camper bij de uitrit van een landweggetje te zetten. Nergens is een parkeerplek dus hij blijft bij de camper terwijl ik via rotsblokken een rivier oversteek en daarna een steile heuvel beklim. Boven op de berg in het bos, vind ik de bewuste geocache en na 30 minuten ben ik bezweet weer terug. De temperatuur is inmiddels gestegen naar 19 graden.

Wandelen door Stavelot

Door eindeloze stadjes op het platteland van Luxembourg rijden we verder noordwaarts, tanken bij de grens onze tank en jerrycan vol diesel en rijden dan België weer in. In Stavelot moeten we even zoeken om de juiste weg naar de camperplek te vinden maar met wat aanwijzingen van de plaatselijke bevolking vinden we uiteindelijk de parking naast het zwembad waar we onze camper neerzetten. Natuurlijk wandelen we rond in het oude stadje. Het is te laat om nog het museum van het race circuit Spa-Francorchamps te bekijken dus zoeken we onze weg over de kasseien in het oude centrum, alvorens na 5 km weer terug te keren naar ons stille plekje aan de rivier.

Dinsdag 22 maart staan we 8 uur op en na een snel ontbijt (ditmaal met yaourt) rijden we naar Sittard. We zijn weer terug in Nederland. Als we om 9 uur bij het zwembad arriveren vrees ik dat de parking gesloten is want er staat niemand maar we kunnen gelukkig gewoon het hek binnenrijden en onze camper parkeren. Uiteraard drinken we eerst koffie alvorens we de stad Sittard gaan verkennen. Het centrum is vanaf de camperplek goed te belopen, zeker met dit stralende weer. Het is inmiddels 18 graden en snel verdwijnt mijn jack in de rugzak. Het grote plein in het centrum ziet er gezellig uit en de terrasjes zitten overvol. Helaas is de grote kerk gesloten maar de ernaast staande Paterskerk is wel open. Bij de toegangsdeur staat een kleine stenen leeuw. Tijdens de hoogmis op St. Rosa zondag in 1938 ontsnapten uit een circus op de markt twee leeuwen.  Een van hen, de leeuw Azor, liep rustig de overvolle kerk binnen en ging op het altaar liggen. Op een foto binnen is dit tafereel goed te zien. Ik snap dat deze gebeurtenis destijds wereldnieuws was. Langzaam voert onze wandeling ons de stad uit en beklimmen we de Kolleberg.

Toen in 1668 Sittard geteisterd werd door een dysenterie-epidemie werd Santa Rosa van Lima aangeroepen om Sittard hiervan te vrijwaren en als dank daarvoor werd op het hoogste punt van de stad de Santa Rosa kapel gebouwd. Het is een hele klim de berg op maar met dit schitterende weer zeker de moeite waard. Na natuurlijk enkele foto’s genomen te hebben en met andere voorbijgangers te hebben gepraat wandelen we weer op ons gemakje terug. In de middag loop ik opnieuw het stadje in, nu om enkele boeken te wisselen in de minibieb en de rest van de tijd zitten we lekker in de camper en doen onze administratie. Het blijft rustig alleen gaan er ’s avonds tussen de campers auto’s staan (Waarom? Dealen ze hier in drugs ?). Wij hebben er in ieder geval geen last van en slapen als rozen.

Woensdag 23 maart vertrekken we na ons ontbijt uit Sittard en rijden naar onze camperdealer Raema. Er is namelijk een slotpin losgetrild en wij hebben geen locktide. Maar bij de dealer is dat snel gefixed dus al gauw zijn we weer op weg en om 1 uur parkeren we de camper achter ons thuis. Omdat we vrijdag weer vertrekken kunnen we bijna alles in de camper laten. Alleen de waszak en de inhoud van de koelkast gaat mee naar binnen. Terwijl ik onze kleding en het beddengoed in de wasmachine stop neemt Dick de buitenkant van de camper onderhanden en al snel gutsen bruine waterstroompjes langs de camper naar beneden. Wat is de camper vuil. Dick weet wel waar hij aan begint want terwijl ik lekker met alle buren praat, is hij uur na uur bezig met poetsen. Maar uiteindelijk, na uren poetsen is de camper weer blinkend schoon en kunnen we deze op een parkeerplek achter ons huis zetten. Gelukkig is er voldoende plek als onze buurvrouw Evelien haar busje verzet. Als dank spuit Dick ook haar busje af. Dat moet ook want, zonder enig overleg met Dick, heb ik dat beloofd.

Veel Frankia campers in Alblasserdam

Het is fijn om weer thuis te zijn alhoewel het slechts voor anderhalve dag is

buy generic levitra

, want we hebben nog een Frankia weekend voor de boeg.
En dat weekend begint vrijdagochtend 25 maart. We zijn al vroeg wakker, pakken de laatste dingen in de camper en vertrekken dan weer. We hoeven maar een kleine afstand te rijden want Alblasserdam ligt om de hoek. Alvorens we het terrein van de camperplek oprijden stoppen we even bij Hornbach. Daar vinden we gelukkig een nieuwe deurmat. Wel niet zo’n mooie als ik in december in Frankrijk heb laten liggen maar ik wil niet zonder. We zijn er inmiddels achter dat het niet hebben van een buitenmat toch wel extra vuil geeft in de camper. Als we rond 10 uur bij Camperpark Kinderdijk arriveren zijn we niet de eerste Frankia camper. Een aantal mensen is gisteren al gearriveerd en vanwege het stralende weer staan er al veel stoeltjes buiten op het grasveld.
Pieta en Kees, de beheerders van deze camperplek, hebben voor iedere Frankia rijder een info-map alsmede een naambord voor op de camper, dus als de camper staat ga ik de reeds aanwezige campers langs om de namen te noteren. Het helpt mij om te weten hoe iedereen heet maar het maakt ook dat ik regelmatig ergens blijf praten. Toch ontworstelen we ons in de middag aan de gezellige gesprekken want natuurlijk willen we ook het werelderfgoed “De Molens van Kinderdijk” bezoeken. Dick is er vroeger met zijn ouders geweest maar ik nog nooit, ook al wonen we hier niet ver vandaan.

Ontmoeting met Robert en Bart

Dit grootste molencomplex ter wereld, ik geloof dat er 20 molens bij elkaar staan, is wel een bijzondere plek.  Het is een plezier om hier rond te fietsen en regelmatig stappen we af om foto’s te maken. Tot onze verrassing komen we op de smalle dijk Bart en Robert tegen. Jaren geleden hebben we regelmatig samen op reisbeurzen gestaan waarbij we informatie gaven over exotische bestemmingen in Azië en nu, te midden van dit oer Hollandse landschap, waar alle elementen van het beroemde Nederlandse waterbeheer samenkomen (eeuwenoude molens, slim aangelegde dijken en polders)  ontmoeten we ze weer. Natuurlijk praten we enige tijd waarbij we wel regelmatig opzij moeten stappen voor passerende toeristen en uiteindelijk nemen we afscheid van elkaar. Wel met de belofte gezellig een keer langs te komen. In juni is het in de omgeving van hun huis op het mooist. We fietsen nog verder, maken vele foto’s en genieten van een landschap met veel, heel veel molens.

Frankia’s bij zonsondergang

Na een oergezellige avond, waar de bewoners van uiteindelijk 22 Frankia campers bij elkaar komen en ik door het vele lawaai mijn stem kwijtraak (ik klets te veel en te hard) hebben we zaterdagmiddag de vergadering voor de oprichting van een Frankia club. Om gevrijwaard te zijn van verplichtingen zoals een bestuur kiezen, een ledenvergadering houden en contributie innen wordt uiteindelijk gekozen voor een Frankia App groep. Dit feit wordt ’s avonds onder het genot van een heerlijk Chinees Buffet en een lekker glaasje, gevierd. En weer kletsen we wat af met elkaar. Die Frankia rijders zijn echt oergezellig.

Koffie met Alblasserdammetjes

 

Zondag 27 maart ziet het weer er totaal anders uit. De zon is nergens te zien en een dik wolkendek hangt over de camperplek. Na een lekker ontbijt wat door Aveco (een verzekeringsmaatschappij voor Campers) wordt uitgedeeld breekt de lucht gelukkig zodat we eind van de ochtend in een stralende zon op het terras kunnen genieten van de koffie met heerlijk gebak wat door onze camper dealer Raema Caravans & Campers wordt aangeboden. Daarna nemen we afscheid van de andere Frankia rijders en rijden weer huiswaarts. We kunnen terugkijken op een zeer gezellig weekend met elkaar. Het uitladen van de camper gaat best wel snel en ook het poetsen van de binnenkant neemt niet zoveel tijd in beslag zodat Dick eind van de middag de camper weer naar onze stalling in Geervliet kan brengen. Voor het eerst in twee jaar rij ik niet mee met de camper want Dick komt terug met openbaar vervoer. Wel fijn want nu kan ik de thuis aanwezige puinhoop van al die spullen die uitgeladen zijn elders in huis weer een plaatsje geven.

De vloermat wordt gereinigd

Thuis rest nog het poetsen van de vloermat die we uit de camper hebben gehaald. Dick doet dat. Hij is niet alleen veel beter in het stofzuigen maar ook het tapijt poetsen met water doet hij veel grondiger.

Ons reisschema hebben we tijdens onze reis al snel losgelaten en vanwege weersomstandigheden zijn we uiteindelijk ook op de terugweg weer langs de prachtige Franse kust teruggekeerd maar dat was geen straf en we hebben weer een fantastische reis gehad. Totaal hebben we 3926 km gereden. Fietsen hebben we weinig gedaan, slechts 43 km maar dat komt dat het in de kou vaak fijner is om lekker rond te wandelen. De teller in onze benen staat dan ook op 210 km.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor Even erop uit Frankrijk – deel 2

Opnieuw er even tussenuit – deel1

Opnieuw er even tussenuit – deel 1
Eind februari tot eind maart 2022

Eigenlijk zouden we pas morgen vertrekken zodat we wat meer tijd hadden maar omdat het morgen 22-02-2022 is, een palindroom dag, besluiten we toch een dag eerder te vertrekken en wel op maandag 21 februari. Dat betekent wel plannen want eerst moet ik om half negen naar het ziekenhuis voor mijn jaarlijkse melanoom controle. Natuurlijk zijn we veel te vroeg in Leiden wat als voordeel heeft dat ik ook vroeger aan de beurt ben en dus arriveren we al om half 10 bij onze camper stalling wat vroeger is dan we afgesproken hebben. Onze camper staat derhalve nog niet buiten, maar Bettie is zo vriendelijk om deze snel voor te rijden en zo zijn we, veel eerder dan gepland, thuis.

Boulevard Bergen op Zoom

De hele weg naar huis heeft het geregend maar nu we willen beginnen met inladen stopt de regen zodat we alle spullen die mee moeten, en dat zijn er best veel, droog in de camper kunnen zetten. We zijn enkele uurtjes bezig om alles een plekje te geven en nadat ook de koelkast gevuld is, kunnen we ons huis afsluiten en rijden we naar Bergen op Zoom. Dit blijft een favoriet overnachtingsplekje als we laat vertrekken. Na de stormen van de afgelopen dagen is het erg rustig aan de boulevard. We zijn de enige camper en parkeren hem in het zonnetje. Helaas is de minibieb vlakbij de supermarket leeggehaald en kunnen we geen boeken ruilen maar wel haal ik een bami-schotel die we vanavond samen met een restje vlees en wat boontjes kunnen eten. Natuurlijk wandelen we ook even naar het water. Het anders zo rustige binnenmeer is veranderd in een woeste zee en de golven beuken op de kust.

Ploeteren door de modder

Dinsdag 22 februari worden we al vroeg wakker en nadat we verse croissants hebben gegeten, vertrekken we naar België. Eerst naar het plaatsje Opwijk waar we een paar geocaches willen zoeken. Enkele zijn goed bereikbaar maar twee ervan liggen aan zeer modderige karrensporen tussen de weilanden en nog voor we 50 meter op weg zijn zakken we tot aan onze enkels weg. We hadden beter laarzen aan kunnen trekken maar daar is het nu te laat voor. Terug bij de camper pak ik een borstel en bij een plas water ga ik de ergste moddertroep van onze schoenen schrapen. De rest van de vakantie zullen we wel met vieze schoenen lopen want veel sporen blijven er gewoon aan vast plakken. Dat betekent dat als we naar één van de oudste caches van België rijden, die midden in de polder verstopt ligt, we toch maar laarzen aantrekken. Om vlakbij de verstopplek te komen moet Dick over bijzonder smalle paden manoeuvreren. Het lukt net, maar parkeren kan alleen op een uitrit van een boerenpad. Dat betekent dat ik alleen het weiland intrek en Dick achterblijft in de camper voor het geval net nu een boer wil passeren.

De weg is modderig

Gelukkig ligt de cache op slechts 800 meter van de camper. Wel moet ik door diepe plassen mijn weg banen maar na een half uur ben ik weer terug en kunnen we, voor we naar onze eindbestemming Melle rijden, nog lekker koffiedrinken. Het is even spannend of we weer in de bewoonde wereld kunnen terugkeren als ons ene voorwiel in de modderrand naast het pad terecht komt omdat we uit moeten wijken voor een geparkeerd voertuig maar Dick weet de camper, terwijl de linker wielen rondspinnen, toch uit de modder te bevrijden. Gelukkig bereiken we snel een normaal, iets breder pad, door de weilanden en kunnen we de camper vlakbij het centrum van Melle parkeren.

Een kop soep hebben we wel verdiend en daarna wandelen we het stadje in. Helaas is het weer somber en grijs en met slechts 4 graden op de thermometer is het niet warm maar ons dons jack, met eroverheen een regenjack, houdt ons voldoende warm. Helaas kunnen we vanavond niet in de bistro in dit stadje eten. Alles zit vol met bruiloftsgasten. Niet echt bijzonder want deze bijzondere datum is een gewenste trouwdag. Dus wandelen we terug naar de camper, drinken even wat en wandelen dan begin van de avond weer terug naar het stadje om bij de friterie van het dorp wat te eten. Het eten hier smaakt prima, zeker na al de buitenlucht waar we vandaag van hebben geproefd.

Versnaperingen volop.

Om 7 uur kunnen we met een volle maag naar de overzijde van de straat wandelen waar een geocache event is. Op alle bijzondere dagen worden dergelijke events georganiseerd en daar we vandaag toch in de buurt zouden zijn hebben we ons hiervoor ingeschreven. Het is druk op deze “Meet en Greet”

, er zijn zeker 60-70 geocachers aanwezig en al snel zijn we met diverse mensen in gesprek.

De terugtocht naar de camper verloopt iets minder soepel. Door het vele rondwandelen vandaag, gevolgd door enkele uren buiten staan praten, zijn onze spieren redelijk stijf geworden maar via enkele smalle paadjes langs de bierbrouwerij waar “Delirium Tremens” wordt gebrouwen, arriveren we na 10 minuten wandelen weer bij de camper waar we snel onder de wol kruipen.

Woensdag 23 februari staan we om half 8 op en na het douchen wandel ik naar de Carrefour op de hoek om stokbrood te halen. De lucht is helemaal opengetrokken en onder een staalblauwe hemel rijden we richting de Franse grens. Als we midden in de polder even stoppen blijken we geen kaars bij ons te hebben dus kunnen we voor Manuel, de (helaas) doodgeboren zoon van Martijn en Soof en het kleinkind van Hannah en Henk, geen kaarsje branden dus herdenken we Manuel, wiens crematie nu plaatsvindt maar in stilte in dit weidse Belgische polderlandschap.

Remparts Montreuil sur Mer

Om 1 uur arriveren we in Montreuil sur Mer waar plaats te over is op de camperplek in het centrum en al snel wandelen we rond over de stadwallen en door het centrum van dit mooie oude vestingstadje.
Allebei de kerken zitten op slot dus ook hier kunnen we geen kaarsje branden. Het is trouwens wel vreemd dat kerken niet open zijn want tot op heden hebben we dat in Frankrijk niet eerder meegemaakt. Doordat de zon nog volop schijnt als we weer terug zijn bij de camper kan Dick mooi nog de nieuwe “Angles Morts” sticker op de zijdeur plakken. De oude had losgelaten en was afgescheurd en daar deze nog steeds verplicht zijn op wagens met een groter gewicht dan 3500 kilo hebben we maar nieuwe exemplaren besteld.
De zo stille parking loopt tegen de avond helemaal vol met Engelse campers. Niet echt verwonderlijk want Calais ligt hier niet zo ver vandaan. Omdat je daar, door de toestroom van vluchtelingen die illegaal naar Engeland willen, niet meer met een camper kunt overnachten, komen ze deze kant uit.

Storm in Fecamp

Donderdag 24 februari Is er veel bewolking en staat er een harde koude wind en na het ontbijt met heerlijk verse croissants (ja, alweer) rijden we in zware hagelbuien zuidelijker. Gelukkig wijken de wolken en wordt het droog als we in Fecamp arriveren. Wel is de wind nog krachtiger geworden, het stormt gewoon. Het weerhoudt ons niet om lekker rond te dwalen in het stadje en natuurlijk eindigen we op de boulevard waar we het natuurgeweld van de, tot hoge golven opgestuwde, zee mogen aanschouwen. Je kunt nauwelijks overeind blijven in de harde wind die de kust teistert. We blijven enige tijd genieten van dit natuurgeweld voor we weer terugwandelen naar de camper die vlakbij de haven geparkeerd staat. Helaas is ons favoriete restaurant “Le Barbican”vanavond gesloten dus halen we in de supermarket waar we langskomen salade, vleeswaar en stokbrood, zodat we vanavond iets te eten hebben.
’s Avonds zitten we, rozig door de harde wind, aan een lekker wijntje, genieten van onze maaltijd en nemen dan kennis van het feit dat in Oekraïne de oorlog is uitgebroken.

Vrijdag 25 februari staan we pas om half negen op. Gelukkig is de wind gaan liggen en kunnen we zonder gevaar de hoge “Pont de Normandië” over rijden waardoor we na een uurtje al op de parking bij Honfleur staan. Het is er nog heel leeg maar gaande de dag komt een camper stroom op gang. Ondanks de vele wolken is er ook veel zon en dus wandelen we na een kop koffie het stadje in.

Oude huizen in Honfleur

Het is iets drukker dan in december maar nog steeds zijn er niet veel mensen op straat dus hebben we alle gelegenheid om overal rustig rond te kijken en we beklimmen de heuvel die ons de stad uitleidt naar het strand. Natuurlijk zoeken we onderweg geocaches en langzaam wandelen we via het verlaten strand weer terug naar het stadje waar we opnieuw ronddwalen, winkeltjes kijken en pas eind van de middag weer bij de camper arriveren. Honfleur verveelt nooit.

Ons Turkse restaurant Giros is open dus vanavond halen we daar eten maar tot die tijd zitten we lekker binnen en zien deze grote parkeerplek volledig vollopen met campers. Wij staan aan de rand van de haven dus hebben een prachtig zicht op alles en genieten van de warme, volop schijnende, zon. Wel binnen, want buiten komt de temperatuur nog steeds niet hoger dan 8 graden Celsius. De wolken trekken volledig weg dus nog voordat ik rond 7 uur onze kebab maaltijd ga halen, bevestigen we onze isolatiemat voor de ruit. Geen overbodige luxe want zodra de zon achter “de einder” verdwenen is zakt de temperatuur snel en koelt het af naar 4 graden. ‘s Nachts hebben we wel een schitterende sterrenhemel boven ons en de kebab? Die smaakt, zoals altijd hier, erg lekker.

Zaterdag 26 februari is de lucht opnieuw staalblauw en de zon schijnt volop.
Na ontbijt, met natuurlijk vers stokbrood, dumpen we ons grey en black water en tanken we schoon drinkwater want dat is nu, met slechts 10 % in de tank, wel nodig. Om half 11 rijden we weg en als we vlakbij Caen zijn, besluiten we naar Barfleur te rijden. Het weer is zo schitterend dat deze plek aan zee nu wel erg uitnodigend is. Het fijne van rondtrekken in het vroege voorseizoen is dat er altijd overal plek is en dus hebben we voldoende keuze om onze camper te parkeren op de parking aan de rand van het dorp. Al snel wandelen we in de volle zon door dit leuke pittoreske stadje met zijn vissershaven, waar de boten, afhankelijk van het tij, op het droge liggen of rond dobberen. Het is opkomend tij en dus liggen alle boten in het water en we genieten van onze rondwandeling langs de haven en door de smalle straatjes.

Reparatie van de voorruit

Als we terug zijn bij de camper, het is inmiddels al vier uur, ga ik weer eens achter de computer zitten om onze belevenissen neer te schrijven terwijl Dick een gaatje in de voorruit repareert wat we opgelopen hebben toen een vrachtwagen ons wel heel krap inhaalde en daarbij een steentje tegen de voorruit opwierp. Gelukkig hebben we het reparatiemateriaal daarvoor nog uit America maar ik vrees dat we toch wel weer snel terug moeten keren naar de USA om nieuw ruitenreparatiespul te halen. Of het komt dat ik nu weinig inspiratie heb om te schrijven, of omdat ik momenteel zo’n spannend boek heb (“Op de vleugels van de Adelaar” van Ken Follett) weet ik niet maar al snel ben ik weer verdiept in mijn boek en is de computer weggeborgen. Nadat de zon is ondergegaan brengen we de isolatie mat weer aan voor de voorruit en wandelen dan naar het pleintje aan de haven waar we wat willen gaan eten.
Bij Restaurant de France lukt dat niet want ze zijn ‘s avonds nog niet open maar een ander restaurantje heeft wel plek en al snel genieten we daar van Franse Paté en krakend verse Fish and Chips. We hebben er geen seconde spijt van dat we ons reisschema hebben aangepast en naar Barfleur zijn gereden.

Zondag is het opnieuw stralend weer en na een ontbijt met oud brood (in Fecamp heb ik zo’n groot brood gekocht dat we er zeker drie dagen van kunnen eten) rijden we naar Cherbourg. Er is voldoende plek en al snel nadat de camper staat wandelen we naar het grote winkelcentrum Eleïs in de hoop daar een nieuwe buitenmat te kunnen kopen.

Langs de haven in Cherbourg

De vorige hebben we daar ook gehaald maar die heb ik stom genoeg op een parkeerplek in Rots laten liggen dus momenteel hebben we geen buitenmat meer. Helaas ons zo gewenste exemplaar is niet meer te koop dus druipen we onverrichterzake af, halen nog wat levensmiddelen in de grote supermarket en wandelen dan weer terug naar de camper. Net op tijd want achter ons worden de deuren gesloten. Winkels in Frankrijk zijn immers slechts tot 1 uur open op zondag. Terug in de camper drinken we een kopje koffie en dan wandelen we het centrum van Cherbourg in. Marjo en Wim hebben ons enkele weken geleden geleerd hoe Adventure Lab caches werken en nu willen we deze vorm van geocachen hier uitproberen.  In tegenstelling tot het normale geocachen waar je een doosje zoekt dat ergens verborgen ligt, is de Adventure Lab cache eigenlijk meer een stadswandeling waarbij je van punt tot punt geleid wordt. Door telkens een antwoord op een vraag te geven over iets wat zich op een bepaald punt heeft afgespeeld, kun je naar een volgend punt op de route wandelen. Het brengt je, net als gewoon geocachen in alle aparte uithoeken van een stad, alleen maakt je je handen niet vuil. Het is een leuk alternatief als er verder in een gebied geen gewone geocaches meer zijn of wanneer je een onbekende stad wilt verkennen. Langzaam dwalen we onder een staalblauwe hemel rond door de smalle straatjes van de oude binnenstad van Cherbourg en genieten. Pas eind van de middag zijn we weer terug bij de camper. Helaas is ons Thais restaurant gesloten dus daar kunnen we vanavond niet terecht maar gelukkig is Café de Port wel open en is daar ook nog een plek vrij, dus uiteindelijk eten we toch nog heerlijk in een verder volledig bezet restaurant.

Laverie in Pontorson

Maandag 28 februari is de lucht weer helemaal grijs en dus besluiten we verder te rijden. Rond het middaguur arriveren we in Pontorson. Op de parking van de supermarket staan dreigende borden dat het verblijf hier gelimiteerd is tot 2 uur maar er is ook een deel van de parking waar aangegeven is dat er Camping Cars mogen staan en dus parkeren we daar. Ik moet wassen en na de koffie pak ik alle wasgoed bij elkaar terwijl Dick een winkelwagentje haalt en lopen we naar het washok vooraan de straat waar niemand aanwezig is. Het is nog lunchtijd en dan is het in Frankrijk uitgestorven. Dus kan ik op mijn gemakje de twee benodigde machines inladen en is het wachten tot alles schoongewassen is. Zodra de beide wasmachines gestart zijn komt toch een auto voorrijden met een ongelooflijke hoeveelheid tassen vol wasgoed. Er is nog één grote en één kleine machine beschikbaar waar al dat wasgoed absoluut niet in past dus zullen deze Fransen nog 40 minuten moeten wachten tot mijn machines vrijkomen. Nadat ik de twee beschikbare drogers ook heb volgeladen (de derde droger is kapot)  komt daar ook nog drie kwartier wachten bij, maar uiteindelijk ben ik klaar en kunnen ook deze Fransen hun was drogen. Daar ze alle wasgoed op een wol-programma hebben gedraaid, waardoor hun was drijfnat uit de machines komt, is al snel de hele vloer van de laverie (wasgelegenheid) bedekt met water en dus zwart van het vuil want ze lopen er ook nog telkens doorheen. Ik ben wel blij dat wij inmiddels aan de vouwtafel bezig zijn om onze droge was op te vouwen en in tassen te bergen. Als we ons bedje ook weer met schoon beddengoed gedekt hebben wandelen we de supermarket in om nog wat inkopen voor ons avondeten te doen. Nadat we 4 uur later nog steeds niemand voorbij hebben zien komen die komt zeggen dat je hier niet mag staan besluiten we de nacht te blijven. Door het geplaatste bord is het wel lekker rustig want slechts één Franse camper blijft hier ook staan gedurende de nacht.

Dol de Bretagne

Dinsdagochtend 1 maart besluiten we verder te rijden. De lucht is grijs en er staat een licht windje, niet echt weer om nu naar Le Mont St. Michel te fietsen. 25 Minuten later arriveren we in het stadje Dol de Bretagne. De parking voor campers ligt midden in het centrum en al snel wandelen we rond in dit mooie oude stadje. Het was in de 9e eeuw al de religieuze hoofdstad en natuurlijk bezoeken we de cathedrale Saint Samson. Aan de hand van caches vinden we onze weg en zien we alle leuke en bijzondere plekjes van dit stadje. Vooral de prachtige middeleeuwse huizen aan de Grande Rue des Stuarts zijn het bekijken waard. Het is er erg levendig maar dat kan komen door de vele middelbare scholieren die overal rondslenteren. We boffen met het weer want er vallen slechts enkele regendruppels en de rest van onze wandeling blijft het droog. Helaas blijft de zon wel achter de wolken verscholen. Begin van de avond wandelen we terug naar de hoofdstraat waar we een heerlijk Turks restaurant vinden waar we, ondanks het feit dat het nog geen 7 uur is, al kunnen zitten.

Ruelle Robinet

Uiteraard nadat onze Pass Sanitaire gecheckt is. We hebben er geen spijt van dat we hier eten want het smaakt werkelijk heerlijk en dankzij het kleine smalle steegje (we noemen het ons steegje want het heet Ruelle Robinet – Kraan steegje) zijn we zo weer terug bij onze camper.

Omdat mijn nichtje Inge gezegd heeft dat Mont Dol ook de moeite waard is om te bekijken rijden we de volgende ochtend na het ontbijt naar deze 65 meter hoge granieten rots  (slechts op 3 km afstand van Dol). Een van de legendes over deze rots is dat de duivel en Saint-Michel hier gevochten hebben, de klauwen van de duivel alsmede de afdruk van St Michel zijn er zichtbaar. Helaas, als we de heuvel beklimmen blijkt al snel dat we nergens de camper kunnen parkeren en we mogen evenmin verder rijden door de gewichtsbeperkingen. Dus zullen we op een later moment in het jaar wel eens terugkeren en hiernaartoe fietsen vanuit het stadje Dol de Bretagne. Die vechtsporen willen we natuurlijk zien maar ook willen we het schitterende uitzicht bewonderen wat je vanaf de top van de rots hebt op de baai en Le Mont Saint Michel.

Wandelen langs de kliffen

Nu rijden we verder langs de kust naar Saint Malo. Het is slechts 28 km rijden maar doordat we allemaal kronkelweggetjes nemen doen we er bijna een uur over, maar uiteindelijk arriveren we op de parking Le Davier bij het strand. Was vanochtend de lucht nog helemaal grijs, nu zien we deze langzaam breken en zon en blauwe lucht komt tevoorschijn. We aarzelen dus niet langer en wandelen naar het strand toe vanwaar we via smalle wandelpaadjes langzaam richting de kliffen lopen. Er is weinig wind, de zon schijnt en we genieten van deze rondwandeling naar een van de vele rotspunten langs de kust. Natuurlijk vinden we onze weg via enkele geocaches. Omdat in de nabije omgeving van deze parking helaas geen restaurantjes te vinden zijn wandel ik eind van de middag nog even naar de dichtstbijzijnde supermarket waar ik ingrediënten voor onze avondmaaltijd koop. De puree, bloemkool en kipfilet smaakt echt lekker ook al is het best veel werk om klaar te maken. Dick is altijd verbaasd over de vele vuile vaat na afloop. Hij zou de bereiding ongetwijfeld veel economischer aanpakken en minder vuil maken.

Donderdag 3 maart is het buiten helemaal grijs en er is een lichte miezer. Met dit weer hebben we geen zin om naar de ommuurde stad van Saint Malo te fietsen. Ook al kunnen we er eventueel met de bus naar toe, je wilt toch, rondlopend in de ommuurde stad, ook graag mooi weer hebben. Dus rijden we na het ontbijt weg uit Saint Malo. Omdat het is gaan regenen halen we met de camper ons stokbrood bij de supermarket en na ons ontbijt vertrekken we en rijden verder westwaarts. In Morlaix stoppen we even om daar ons grey en black water te dumpen en ook schoon water te tanken en om 2 uur arriveren we in de havenstad Brest. Gelet op het grijze weer waar we nu in zitten lijkt het ons leuk om morgen het aquarium Oceanopolis te bezoeken. Op de parking ernaast is het toegestaan om te overnachten dus zetten we daar onze camper neer. Het is er heel stil en we kunnen uit genoeg plekjes kiezen. Omdat de reservering via internet geen betaling accepteert wandelen we eind van de middag naar de kassa van Oceanopolis. Ook al zijn onze gegevens genoteerd, een reservering heeft niet plaatsgevonden maar de caissière weet dat goed in orde te brengen (ook omdat het nu doodstil is)  en al snel hebben we twee kaartjes voor morgen in onze zak en kunnen we de omgeving van het aquarium dat aan de Port de Plaisance ligt, gaan verkennen.

Slavenmonument in Brest

Het is een leuke wandeling, we bewonderen het slavenmonument en genieten van de surfers die, door de harde wind,  zeker een meter boven water zeilen, alleen de hydrofoil (soort vin) steekt nog in het water. Pas eind van de middag zijn we weer terug bij de camper. De zon schijnt inmiddels volop en we genieten van de laatste zonnestralen waarbij we onze isolatiemat weer voor de ruit aanbrengen.

‘s Nachts koelt het nog best af.
Vrijdag 4 maart zijn we bijtijds wakker en we douchen en ontbijten ruim voor 9 uur zodat we op ons gemakje om 9.15 naar het aquarium kunnen wandelen. We zijn een paar minuten te vroeg maar zodra de poort zich opent glippen we voor enorme rijen schoolkinderen naar binnen. Natuurlijk moeten we een mondkapje op en natuurlijk wordt onze “pass sanitaire” gecontroleerd.

Nieuwsgierige Seal

Oceanopolis is een redelijk groot aquarium en al snel dwalen we rond, eerst bezoeken we de polaire wereld, daarna de tropen en tot slot zien we ook nog het onderwaterleven van Bretagne.  De Seals hebben een binnen- en buitenbad en de Octopussen hebben een prachtige plek in één van mooie ruime aquaria.

Prachtige Octopus

 

 

 

Na 3 uur rondlopen hebben we echt alles gezien. Overal was het heel rustig dus waar al die eerder buiten staande schoolklassen gebleven zijn? Waarschijnlijk in de workshop ruimten. Wij zijn ze nergens tegengekomen.
Nadat we even koffie hebben gedronken besluiten we naar de Bretonse kust te rijden, naar Le Conquet, om daar te overnachten. Het is iets meer dan 30 km maar doordat we dwars door Brest rijden duurt het ongeveer een uur voordat we er arriveren en dan bemerken we dat de parking voor campers afgesloten is. Pas over enkele dagen is de parking weer toegankelijk, dus draaien we om, kijken even of er in de buurt ergens iets is waar we kunnen slapen en als dat niet het geval is rijden we terug naar Brest. Opnieuw schijnt de zon volop en het is nog heerlijk buiten. We doen onze administratie en zoeken naar een volgende bestemming. Onze oude route hebben we inmiddels losgelaten maar het stadje Concarneau in het departement Finistère lijkt een goede bestemming en dus rijden we daar zaterdagochtend naar toe.

Er zijn veel wolken maar na enkele regendruppels maken deze plaats voor zon en blauwe lucht. Op de Place de la Gare is voldoende ruimte om onze camper te parkeren. De naam van het stadje Concarneau is afgeleid van het Bretonse Konk Kerne wat baai van Cornwall betekent. Niet vreemd want deze stad bevindt zich daar waar het Engelse Kanaal, de Keltische Zee en de Golf van Biscaye in elkaar overvloeien.

Concarneau bestaat uit twee gedeelten, een stad op het vaste land en het middeleeuwse Ville Close, een ommuurde stad op een lang eiland in het hart van de haven. Al snel wandelen we naar deze oude ommuurde stad. Helaas is het toeristenseizoen nog niet van start gegaan en ondanks de enkele Franse toerist die hier in de nauwe straatjes en over de stadsmuren rondloopt, is bijna alles (zelfs de restaurantjes) nog gesloten, zelfs als het twee uur is en de lunchtijd voorbij is.

Door een gat in de muur kruipen

Omdat er een geocache in de buitenmuren van deze ommuurde stad verstopt ligt en het laag water is, is de buitenzijde van de muur toegankelijk, dus zoeken we een manier om door de muur te komen.
Het is lastig te vinden en als we eindelijk een smalle doorgang zien is het ook nog lastig om er doorheen te kruipen want het gat loopt schuin naar beneden waarna je over steile en gladde stenen omlaag moet kruipen alvorens je voet kunt zetten op de drooggevallen stenen aan de buitenzijde van de stadsmuur.

Maar het lukt en ook net op tijd want het water is al aan het opkomen. Als we uiteindelijk, na de cache gevonden te hebben, weer terug kruipen en de ommuurde stad verlaten, zien we dat deze klimpartij door het inmiddels echt hogere water, niet meer mogelijk zou zijn.
Omdat de wind ijzig koud is gaan we een café aan de haven binnen waar we lekkere warme chocolademelk drinken en nadat we nog een stukje over de boulevard hebben gelopen, nu gelukkig weer in de zon, wandelen we op ons gemakje terug naar de camper. ‘s Avonds loop ik naar de kebabwinkel enkele honderden meters van de parking waar ik een maaltijd haal die heerlijk smaakt. We zijn inmiddels allebei rozig van het wandelen in de toch wel koude wind en nog voor half 10 liggen we beiden te ronken.

Omdat we nog geen 200 meter van de parking een laverie hebben ontdekt gaan we daar zondagochtend na het ontbijt naar toe. Er is dan nog voldoende ruimte om de twee grote wasmachines te vullen met onze inmiddels opnieuw uitpuilende waszak en terwijl de kleding en beddengoed schoon gewassen en gedroogd wordt bespreek ik met een Franse inwoonster de wereldpolitiek. Beiden spreken we ons afgrijzen uit over de oorlog in Oekraïne en de daardoor enorm gestegen gas- en benzineprijzen. Op de een of andere manier geeft dat voldoende gespreksstof om ons gedurende het gehele was proces bezig te houden en pas als Dick arriveert (hij weet altijd precies wanneer onze was droog is) en we samen alle spullen opvouwen en in onze wasmanden opbergen, staakt ons gesprek.
Nou niet helemaal want als er een hulpeloos kijkende man binnen komt met kussens en slaapzakken die gewassen moeten worden springen wij (de twee vrouwen) direct op hem af om de beste adviezen te geven hoe te wassen, welk programma te kiezen en hoe je het beste kunt betalen. Of die man dat ook op prijs stelt? Hij bedankt ons wel voor alle goede raadgevingen maar nadat zijn was proces in gang gezet is, verdwijnt hij schielijk. Nadat thuis alles is opgeborgen en ons bedje weer schoon gedekt is wandelen we weer het stadje in.

Klauteren over de rotsen

Er is vandaag geen regen, maar de lucht is grijs en er waait een ijzig koude wind. De temperatuur komt niet boven de 3 graden uit. Maar de wandeling langs de kust is leuk en afwisselend. Dat vind ik tenminste, iedere rots is weer aparter dan de vorige en we genieten van onze strandwandeling. Ook nu is het weer laagtij zodat we naar een eiland kunnen klimmen wat anders onbereikbaar zou zijn en waar, bovenop bij een oude schutskoepel, een geocache verstopt is. Het vergt wel veel klimmen en klauteren voor we weer terug bij de boulevard zijn maar uiteindelijk arriveren we daar en wandelen langzaam weer terug door het stadje naar de camper.

‘s Avonds haal ik opnieuw eten. Dit keer Thais wat ook voortreffelijk smaakt. Dick heeft Pad Thai en ik rode curry en we krijgen zoveel eten mee dat we er morgen ook nog een maaltijd aan hebben.

Maandag 7 maart staan we pas om half negen op. We slapen enorm veel en lang in de camper en dat terwijl we minder zouden moeten slapen nu we ouder worden. Na het ontbijt vertrekken we. In Josselin stoppen we om onze Franse propaan fles te wisselen. Vanochtend stond het dashboard op rood dus moesten we naar de andere fles overschakelen. Gelukkig zijn er volop propaanflessen bij het tankstation, betalen we hier zelfs minder dan in december (en dat met de overal gestegen brandstofprijzen)  en arriveren al snel bij de parking midden in dit middeleeuwse stadje. Het is 6 graden alhoewel het door de ijzige wind veel kouder aanvoelt.

Prachtig kasteel in Josselin

Alleen in de zon uit de wind, aan de voet van het oude kasteel, voelt het veel warmer. Hier is het net voorjaar.  Het stadje is leuk en aangenaam om doorheen te lopen. Wel is alles nog steeds gesloten. Zelfs de restaurantjes gaan pas over twee weken ook ‘s avonds open. Als we dus uit eten willen zullen we dat tussen de middag moeten doen maar voorlopig hebben we het te druk met het bewonderen van de oude gebouwen. Toch zullen we hier terug keren want het kasteel is nu niet geopend en dat imposante gebouw willen we echt ook van binnen bewonderen. In de late namiddag loop ik nog even naar de rand van het stadje naar de supermarket om nog wat yoghurt te kopen. De rest van de avond zitten we lekker binnen, lezen wat en kijken natuurlijk naar het nieuws.

Dinsdag 8 maart is het weliswaar bewolkt maar de lucht breekt wel een beetje en alleen als we op weg zijn vallen er een paar spetters regen. Als we in Guerande aankomen waait daar een koude harde wind en dus besluiten we, nadat we wel onze watertank gevuld hebben met schoon water, door te rijden naar Bourgneuf en Retz. Hier is nog een plekje aan de rand van het dorp en het is er droog dus nadat de camper geparkeerd is, wandelen we wat rond. Het is geen speciaal stadje, er zijn, op een bakker en slager na, geen winkels noch bijzondere gebouwen dus, als we terug zijn bij de camper, besluiten we toch verder te rijden. Helaas is er in het plaatsje Les Sorinieres, onder de rook van Nantes, geen plek om te staan. De camperplek hier wordt bezet door verlaten en geparkeerd staande campers en dus rijden we door en arriveren uiteindelijk iets voor zessen in Mouzillon.

Parking Mouzillon

Op een drukke parking aan een drukke straat. Dick kijkt even rond en ziet achter een grote kerk een groot terrein waar we, na even wat zoeken, kunnen komen en waar we de camper parkeren. Een stuk rustiger dan op de parking langs de straat, maar of we hier mogen staan? We worden in ieder geval niet weggejaagd en slapen rustig en ongestoord.

 

Woensdag 9 maart is de lucht weer helemaal grijs maar nadat we ontbeten hebben met vers brood van de bakker aan de overzijde van de straat, verdwijnen de wolken en verschijnt er blauwe lucht en zon. Nadat we nog wat lekkere Loire wijn gekocht hebben bij een klein winkeltje vertrekken we. Opnieuw kijken we bij Les Sorinieres maar dezelfde Franse campers staan nog steeds geparkeerd, dus is er geen mogelijkheid om hier een plekje te bemachtigen en rijden we door naar Lanvalley, een klein stadje oostelijk van Dinan. De oorspronkelijke parking is afgesloten in verband met de bouw van een huis, maar in de hoek van de sportvelden vinden we wel een ruimte waar we de camper neer kunnen zetten. Toch word ik rusteloos en dus besluiten we ook de beide camperplekken in Dinan te bekijken. De eerste ligt niet zo gunstig om de stad te bezoeken. In de diepte bij de rivier terwijl de oude ommuurde stad hoog op de berg ligt en de tweede parking ligt echt buiten de stad zonder enige winkel in de buurt. Snel is ons besluit genomen en rijden we verder en even later staan we opnieuw in het centrum van Dol de Bretagne waar én ruimte is én winkels en restaurantjes vlakbij zodat we vanavond lekker uit eten kunnen.

Wandelen in Dol de Bretagne

Het centrum hebben we al bewandeld dus maken we nu een wat grotere bocht om het centrum, ook een leuke wandeling door parken en langs oude gebouwen en natuurlijk pakken we ook het laatste stuk van de oude hoofdstraat van Dol mee. Nadat we thuis geocaches gelogd en wat gedronken hebben wandelen we begin van de avond weer naar de hoofdstraat door de Ruelle de Robinet (het kraansteegje) en eten opnieuw voortreffelijk bij Umut Kebab. Terug in de camper lezen we nog wat en volgen het nieuws voor we gaan slapen.

Donderdag 10 maart, nadat ik een baguette bij de bakker heb gehaald, begint het wat te miezeren maar terwijl we verder naar het noordwesten rijden wordt het droog en breekt zelfs de zon zo nu en dan door. Aan de haven van Loguivy de la Mer staat helemaal niemand en dus parkeren we er onze camper. Het wordt laagtij en de haven voor ons valt steeds droger. Het moment om eens polshoogte te nemen bij het eiland aan de kust waar een cache verborgen is die alleen met laagtij te bereiken is. Helaas de harde wind stuwt het water door de smalle creek en rond 2 uur is er geen doorkomen aan tenzij je een droogpak aanhebt en dan is het nog haasten want het tijd keert hier heel snel.

Wandelen langs de kliffen

Dus wandel ik maar over het pad langs de kliffen van deze mooie kust op zoek naar een andere cache. Dick verkiest ervoor lekker thuis te rommelen. Ik denk dat het wel verstandig is geweest want het wandelpad gaat voortdurend steil omhoog en omlaag langs de klifrotsen en dat zou zijn knieën niet echt goed doen. Het is wel een schitterende wandeling en ik geniet van de uitzichten over de baai. Ook de zon is tevoorschijn gekomen en hier, uit de wind, voelt het zelfs warm aan. Als ik rond 4 uur terug ben wandelen we samen nog over het drooggevallen strand naar het eiland.

De cache is nu onbereikbaar

 

 

Het is een half uur voor de kentering, dus het water is bijna op zijn laagste punt, als we er opnieuw arriveren. Nog steeds is er veel te veel water om het eiland te kunnen bereiken. Dit wordt een project voor de zomer. We lopen of zwemmen dan wel over want uiteindelijk willen we toch deze cache te pakken krijgen. Nadat we, bij de enige winkel, brood besteld hebben voor morgen, keren we terug naar de camper. Voor het eerst kan de deur wagenwijd openstaan want de zon schijnt inmiddels aan een staalblauwe hemel. Langzaam zien we het water weer de haven in stromen voor het te donker wordt. Door alle inspanningen zijn we opnieuw rozig en heel laat wordt het niet.

Vrijdag 11 maart staan we om 8 uur op. Ik heb immers beloofd om ons brood en croissants om half negen op te halen. Na een heerlijk ontbijt met vers gekookte eitjes rijden we weg. Het weer is wel omgeslagen want het regent regelmatig en zon is er helemaal niet meer te zien. In Paimpol stoppen we even om de camperplek bij de haven te bekijken en rijden dan door. Maar net als we de rand van de stad bereiken bedenk ik me dat we vandaag helemaal niet terecht kunnen in Guingamp  (waarschijnlijk vanwege een markt) dus draaien we om en rijden terug naar Paimpol.

Droog gevallen haven in Paimpol

Er is voldoende plek en van waar wij staan kunnen we net de rand van de haven zien. Nadat we een koffie hebben gedronken trekken we onze regenjassen aan en gaan het stadje Paimpol verkennen. Paimpol is vooral bekend geworden door de kabeljauwvisserij in New Foundland en IJsland. Tussen 1852 en 1935 visten de plaatselijke schoeners daar waarbij ze wel 6 maanden wegbleven. We bewonderen de muurschildering in het stadje dat aan die tijd herinnert. Tegenwoordig staat Paimpol vooral bekend om zijn oesters “de Paimpolaisi” en is de schilderachtig haven in het centrum een toeristische trekpleister.

Het is inmiddels droog maar zo nu en dan vallen er een paar spetters, gelukkig niet lang en al snel daarna verschijnt er weer zon en blauwe lucht. Zoals mijn oud-collega Theo ons schrijft zeggen de Fransen dat het weer in Bretagne enkele malen per dag opklaart. En dat blijken voor vandaag ware woorden want telkenmale als er enkele druppels regen gevallen zijn klaart de lucht weer op en koesteren we ons weer aan de zonnestralen.
Als we rond 1 uur weer bij de haven arriveren, we hebben inmiddels enkele kilometers rondgelopen door de straatjes van dit leuke oude stadje, kunnen we de verleiding van een sandwich niet weerstaan en we lopen een kleine Saladerie binnen.

De franse sandwich is enorm groot

We krijgen ieder een enorm groot stokbrood

, rijkelijk belegd met sla, kaas, ei, tomaat en als hoofdbestanddeel tonijn voor mij en ham voor Dick. We smullen ervan. Maar wat is het enorm veel. De rest van de dag hoef ik niets meer te eten. Tegen 4 uur zijn we na 10 km wandelen weer terug bij de camper en gaan we lekker wat drinken terwijl het ook weer eens tijd wordt voor mij om onze belevenissen neer te schrijven. Ook nu weer wisselt het weer vaak, het ene moment klettert de regen tegen de ramen en het volgende moment schijnt de zon aan een blauwe lucht. We gaan er niet meer uit en eten ’s avonds slechts een paar toastjes met kaas.
Binnenkort volgt het 2-de deel van dit reisverhaal.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor Opnieuw er even tussenuit – deel1