Just at home and again we leave home – Part 2

Just at home and again we leave home – Part Two

Germany August 2020

Breakfast with huge

The month of August starts with beautiful weather, the sun is shining and the sky is steel blue. Early in the morning it is already 75 degrees. After a breakfast with really huge croissants, we dump our black- and gray water and leave Weimar. We are on our way to the city of Ilmenau, where we find an enormous car-park next to the sports hall (closed due to Corona) on the skirt of the town.
It is really hot, 92 degrees, but of course we want to walk around in Ilmenau.
Fortunately, it’s only a 10 minute walk to thecenter of this pleasant town. Unfortunately, it is Saturday afternoon and that means that almost all shops are closed and we can only shop the windows. After a few miles we take a seat on a terrace to enjoy a delicious ice cream with lots of fruit. This terrace is very busy and it is the first terrace where the tables are closer together than 6 inches. But we sit at the side of the terrace and try to stay with our back to the other visitors. Of course, we have to fill out a form with personal information as name, phone-number and e-mail. It’s an obligation all over Germany (in case there is an outbreak) and we are already used to it.

Goethe’s cabin in the forest

Fully strengthened again by the fruit (and some ice) we continue our walk. Some caches are hidden in the woods just outside the center of Ilmenau. The prevailing temperature of 95 degrees Fahrenheit, as well as the fact that we just had a calorie bomb, makes us want to search for these caches. To get into the woods we have to climb steep streets and mountain slopes. But it is worth it and when we reach the trees, we enjoy the relative coolness in the dense forests above Ilmenau. These forests are located on steep slopes and in the time that Goethe lived and worked here (late 18th century) these existing forest paths were used as ditches to carry water along. But when we want to descend to the motorhome, after almost 5 miles of walking (climbing) around, we notice that the paths downhill still look like ditches and going down steeply. Not really conducive to Dick’s knee, but with the help of thick branches and foot by foot, we manage to return unharmed to the motorhome. The beginning of the evening a cool breeze blow, so we eat our delicious kebab meal inside and that’s good because soon a heavy rain starts. But late in the evening the sky bright up and we admire a beautiful full moon. We are not the only ones to look at this moon because from the hills next to us we hear regular gunshots echoing.

Narrow roads in Thüringen

Sunday morning the weather is still upset because dry periods alternate with heavy rainfall and heavy thunderclaps can be heard regularly. Through the beautiful hilly landscape of Thuringia, we drive on narrow roads further south.
We regularly pass through small villages where even the walls of the houses are covered with slate.
In contrast to 1990, the time immediately after the fall of the wall, when Dick worked in this part of Germany, as contractor at a roofing company, the houses are now painted in different colors and the gray veil that covered the houses at that time is nowhere to be seen.


Sign at the side of the road



After passing a sign on the roadside, which alerts us to the former presence of the wall that separated East and West Germany, the mountains around us become higher and the houses are picturesque with balconies and many flowers. We arrived in Bavaria. In Naila, in a car-park next to the train station, we park the Frankia. Unfortunately, it starts to rain again so we stay inside, drink coffee and read our books. The rain stops at 3 pm. Time to explore the town on foot.


Using the poncho’s again

Unfortunately at 5 pm the rain start again, heavy rain and not a few drops and we are happy to have our thin plastic ponchos with us. They serve well and feel considerably better than when we wear them on our bike a few days ago. During the evening the weather clears up and without getting wet, we walk to the Greek restaurant on the market. A good choice to have dinner here because the food is really tasty. For the first time in Corona time we eat inside a restaurant, but it is not full and there is a lot of space between the tables. When we walk back to the motorhome in the evening it cooled down to 64 degrees and for the first time, we are happy to put on a jacket.

Monday August 3-rd, we get up early and although it is no longer raining, it is cloudy and we decide to continue our trip. We only have to drive 25 miles and therefore arrive early in the small town of Marktschorgast where we park our motorhome next to the Frankia factory. It’s a pity, it is vacation time, the factory has “betriebsferien” and is therefore closed.

Steep hills to ride on

But even if that was not the case we would not have been able to take a look inside. Also now, Corona is a spoil-sport. Because the town-center is not nearby, we take our bikes to explore the area. For the first time in ages we wear a jacket. The temperature took a downward plunge, it is only 60 degrees and a chilly wind is blowing. We notice that Bavaria clearly has more mountains because one 19% slope after another awaits us and when the mountains level, the percentages of the slopes are still between 14% and 16%.

How wonderful it is to have an e-bike now. If it gets too steep, we just put on our turbo mode and in our low gear we fly up the slopes. The bicycles have a hard time in the descents because the bicycle creaks and squeaks audibly. I think I wear out more than a brake disc and brakes.

How to pass this river?

But we have a beautiful trip in the area. We love the ride on the forest paths of the Schortal, despite the steep descents on sometimes slippery sandy paths and the urge of crossing a river. It’s more pleasant than climbing or descending on the normal roads where we are constantly overtaken by speeding cars.

After 4 hours of cycling around and covering more than 15 miles, we also take a look in the town of Marktschorgast. But it consists of only some streets and the shops are closed, so after a glimpse, we return to the motorhome. After a gloomy day, end of the afternoon the clouds are breaking and some sunrays appear, so we can sit outside in a corner, protected by the wind. There is no shop or restaurant around and we cook a simple meal ourselves. Our tomatoes are mouldy so it’s just rösti and sausages.

With complements of the Frankia factory

When we wake up on Tuesday, a bag of fresh bread rolls is hanging on the doorhandle. Compliments from the Frankia factory. And they taste great so before we leave this place, I go to the workshop to thank. We have already adjusted our itinerary several times and yesterday we decided we will also visit the city of Bayreuth. Again, a place that is very close by, only 15 miles away, so before 10 am we arrive at the large car-park, close to the center. We park our motorhome, not on the places intended for motorhomes, as our Frankia cannot stay there (places are too short) but between the parked cars.

Our laundry bag filled up considerable and since Bayreuth is also a student town, we think we have opportunities to do laundry again and we are looking for a laundromat. We do indeed find a washing facility not far from our car park. However, we cannot park our motorhome here, so we take our bikes, attach our pannier-bag, load all our laundry in it and cycle to the laundromat.

Laundry in Bayreuth

This one is significantly smaller than the one in Erfurt and also busier, but we find just enough empty machines to wash all our laundry. While Dick cycles back to the motorhome to return our detergent, I wait in the laundromat. And Dick is back when the laundry leave the dryers and together we fold up everything and cycle back to the motorhome at 3pm.

After everything is unloaded we cycle back into town, now looking for a supermarket because we need water. After crossing half the city, we find what we need. On the way back it turns out that Dick’s brake no longer works. Yesterday’s tough descents have taken their toll. Since you won’t get far in this mountainous environment without proper brakes, Dick look for a bicycle repair-shop. We are lucky because there is one less than 1000 feet away. While I put away our clean clothes and cover our beds with fresh linen, Dick cycles over to the repair-shop and walk back and forth and end of the afternoon he has a well-functioning bike with new brakes and brake disc.

Thais eten bij Hua Hin


This morning, when we were on our way to the laundromat, we saw a Thai restaurant in town and as we actually have an appetite for Thai food, we walk there early in the evening.
A 15 minute walk brings us in the center of Bayreuth and not long after, we take a seat on the garden terrace of Hua Hin. We are well protected against the wind in this courtyard so we can stay outside to have dinner, with our jacket on.
The food tastes excellent and we stay on the terrace for a long time.

Wednesday, August 5th , we don’t get up until half past eight.
The heavy clouds have disappeared, the sun is shining and the sky is blue. Really a day to go out again by bike after yesterday’s household worries. That’s why, after having a delicious breakfast, of course with fresh bread rolls, we take our bikes.

Statue’s in the waterbassin

Dick read yesterday about the “Eremitage”, a park created in 1715 with beautiful buildings, old palaces, various fountains and springs.

And that park is within cycling distance of our car-park. As the crow flies, it is no longer than a 6,5 miles ride. Bayreuth has beautiful cycle paths along the Roter Main and it is a pleasure to cycle along this river and soon a geocache leads to a beautiful water basin of one of the old palaces in the park of the Eremitage. It is truly beautiful and many people agree with us because as we cycle deeper into this park, it gets busier.

Palace in the Eremitage

At the Sun Temple, the walls and pillars are so beautifully constructed that we can’t get enough of taking pictures. But it is also warm and therefore we disappear deeper into the woods. That the grounds of the Eremitage also have very steep slopes becomes clear when we descend a more than 20% steep forest path. People climbing up ask us or we really dare to decent. Again our brakes are working in overtime. It is fortunate that our bikes have fat tires so we have more grip on the sandy and gravel trails. But the time comes we have to leave the park and after 17 miles of cycling we are back at the motorhome at 3 pm.
The rest of the afternoon we don’t do much, well I do nothing but reading a book. Dick has yet to log all our found caches. Because the weather continues to be good, early in the evening we walk to the center of Bayreuth where again, we have dinner at our Thai restaurant. It is much busier than yesterday, but we still find a vacant table. We do not know if they forgot it yesterday or the registration of data only takes place when it is very busy, but now we have to leave our address details. The food in this restaurant, already existing for 23 years, is again excellent and more than satisfied we walk along the river Roter Main back to our motorhome. It’s late in the evening.

Before 7 am we are already awake on Thursday August 6th and after an early breakfast, we drive to the autobahn. Our friends Marjo and Wim have informed us that the town of Dinkelsbuhl is more than worth paying a visit, so that will be our next goal. At 11 am we arrive at the car park close to town and as a German motorhome just left, we can occupy the last spot (suitable for us) in this car park. As it is often the case in Europe, motorhome spots in car parks are more suitable for shorter cars and our almost 27 feet long motorhome can therefore not be parked everywhere.

Colored houses in Dinkelsbühl

But now we have a spot and soon we walk through the city gate into Dinkelsbuhl. Marjo and Wim have not exaggerated. It definitely is a beautiful medieval place. Immediately upon entering this walled town we are surprised. All the houses are painted in different colors and we enjoy walking street after street. Definitely this city is worth seeing and famous because lots of people walk everywhere and the terraces are crowded. Actually it is not a temperature to walk around, the thermometer already passed 78 degrees. Entering the 15th century Gothic church feels good. It’s cool inside and of course we light a candle. After some reflection we walk along and over large parts of the city walls. After 6.5 miles we call it a day and go back to the car-park where it is much quieter. It appears that many day trippers use this car-park during the day and do not spend the night. The next day we decide to stay another day. This time we want explore the area, a good choice because it seems that today the temperature is skyrocketing high.

Geocachen in the forest

We print out the route that takes us to the surrounding forests and leave. It is pleasant between the trees and we enjoy the narrow forest paths. However, the hilly terrain demands again the utmost from our brakes. After 4 hours, we  crossed the entire forest and found the necessary geocaches, we return to Dinkelsbuhl. Between the houses in town it is 92 degrees and the heat simply falls on us. We take a seat on a terrace in the shade to enjoy another delicious ice cream. After an hour, it is now 5 pm, we slowly cycle back to the motorhome where we sit outside and enjoy the evening. We don’t eat something until late in the evening.
Saturday August 8th we get up in time and after dumping our gray and black water and filling up our fresh water tank, we take the autobahn to Karlsruhe from where a narrow road takes us through the vine-covered mountain slopes to the town of Wissembourg in France.
There is enough space in the parking lot at the local swimming pool to park our motorhome. As everywhere in Europe, the pools and lakes work with time slots so that, at the same time, only a limited number of people are allowed to enter. It is a pity of course that you cannot stay in the water indefinitely because the temperature exceeds 94 degrees, but Corona times require drastic measures.
Dick takes my bike from the back garage and I cycle to a supermarket. It takes a while to find it, but eventually I find one on the outskirts of the city and I can load my panniers with Perrier, the famous French sparkling water and the reason why we came to France.
Unfortunately, my panniers have a maximum capacity so when I unload the Perrier at the Frankia where Dick gives it a place inside, I cycle again to the supermarket, now a different one, to buy another load of Perrier. You cannot have enough water with this temperatures. Because it is too hot outside (in the afternoon the 95 degrees is exceeded) we stay in the shade and don’t walk into town before 5.30 pm.
It is always great to wander through the narrow streets of this beautiful town, but with these temperatures we have less an eye for the beautiful houses and are more interesting in the terraces with cool drinks.

Diner in Wissenbourg

Due to Corona, there is no menu and we have to place our food order by looking at blackboards where the available dishes are listed. We are in the middle of a wine region and of course order a carafe of wine and while we sip our glass, we agree that sitting here is a better place to be than walking around town. The food is a bit disappointing, but that is also because we have been spoiled with German food. The wine is more than excellent. It has to, because if we look at the bill, we see that we have to pay 20 euros for this half liter (0.13 gallon) of wine. It cools down a little by some wind so when we return to the motorhome, where the thermometer inside indicate 103 degrees, we stay outside for a long time. Of course we sleep again with all windows and shutters wide open.

When I walk into Wissembourg early Sunday morning, all three bakers I know are closed. Incomprehensible for France where everyone gets fresh baguette every morning, but it’s reality and we have breakfast with old German bread. After stowing everything away, we drive back to Germany.

Monument at St. Germanshof

Near Wissembourg, we cross the border of St. Germanshof. Here is a monument for Europe.
On August 6, 1950, students from all over Europe destroyed the border barrier at this historic site. The students stated that for the first time in history they did not march to the borders to kill each other but they wanted to be known that only a European state, without borders, could bring security and prosperity. However, this federal European state never materialized and we will have to live with an European Union. After some pictures we slowly drive north and arrive in Mettlach at the end of the morning. It is very busy with guests on the terrace of the brewery, but there is no one in the sunny car-park. Although no shade at all is found here, we park our motorhome and take our bikes to drive to the forest. During our previous stay here, at the end of June, it was not accessible due to logging work.

Piles of tree trunks

We took some extra water with us, not a bad decision with the current temperatures of 95 degrees Fahrenheit and we climb the slopes in the forest with our bike in turbo mode. Huge piles of tree trunks show that this forest road was rightly closed last time and we enjoy the slightly lower temperature between the trees. Here it’s only 89 degrees. The forest is extremely hilly, one steep forest slope after another appears and that means that once again the utmost is demanded of our brakes and accelerations. We are pouring with perspiration.

Geocache powertrail Mettlach

Sometimes we drive between huge pines, at other times all the trees are thickly overgrown with mosses and another part of the forest consists only of deciduous trees, while large ferns and blackberry bushes form the foundation. We find all the 35 caches hidden on this Powertrail and at 4 pm, after 3 hours of climbing and descending and covered 10 miles, we are back at the car-park where the temperature inside has reached 109 degrees. I assure you that in the evening the excellent meal and the delicious draft beer on the terrace of the brewery tastes very good and despite the heat inside (fortunately it cooled down to 95 degrees) we fall asleep like a block of concrete.

When we get up at 7:30 on Monday morning, August 10th , it is only 77 degrees. It feels wonderfully cool and gives a great start to a new day. Of course, we dump and fill our tank with fresh water before heading north.

View at the river Moselle

We are not far from Luxembourg where fuel is cheap so we fill up with diesel and drive along the river Moselle straight through Luxembourg to Echternach where we want to spend the night and visit the Teufelsschlucht. However when we arrive there at 11 am, it is extremely busy and the parking space is overcrowded so we leave and drive on to Deudesfeld where we park next to a water source. However, the town is boring, everything is closed and no shops, so after sitting in the shadow for a while, we drive to Kelberg at the end of the afternoon. Here is a large car-park at the local swimming pool with enough space. The temperature is less suffocating (82 degrees) and we relax outside. We do have to close all windows of our motorhome because our neighbor motorhome is having a barbecue and extensively smoke is detected. All though this behaviour does not belong in a car-park, it takes place with these temperatures.

Tuesday August 11th we don’t get up until 8 am, it cooled down a lot because inside it is only 77 degrees. After a good breakfast we drive to a supermarket to hand in our empty (returnable) bottles. Unlike other European countries, there is a deposit on every bottle and can in Germany. When we are at the machine, it returns our bottles and cans and with the same full bag we walk back to the motorhome.
Later in Nideggen we will try it again at another supermarket. But there the struggle to return our bottles starts again. One bottle after another is spit out and we don’t understand what’s going on until Dick, who always looks around, better than I do, discovers that there are two types of hand-in machines, for “Mehrweg and Einweg flaschen”. All the time we were at the wrong machine.

Camperplace Nideggen

Discovering this, all our bottles are now quickly returned and with an empty bag we can drive to the carpark next to town, on the edge of high rocks. We arrived in the Eifel. There is only one other motorhome here, but many cars are parked, so it takes a while to find a place where we can park and stay straight.
At noon we grab the bikes and ride to town where we want to order that delicious “Teufels ice cream”. Unfortunately, the ice cream restaurant has “Ruhetag” and is therefore closed, so no ice and we continue cycling. Several caches are hidden on the plateau next to town, which we can trace one by one by riding between the corn and wheat fields. It is a nice route, sometimes with steep descents over the grassland between the corn fields. But we are already used to descend steep slopes.

Lake close to the RV

As the sky is increasingly threatening, we decide to cycle back to the motorhome at 4 pm. A good decision because as soon as Dick has stowed away the e-bikes, a heavy rain starts. Late in the evening the rain stop and it brighten up. The sun shines again, but a small lake formed around the motrohome. While driving to the town of Brüggen over back roads on Wednesday morning, the temperature rises quickly.
There are only two motorhomes parked and we can choice a site. Very special because normally it is completely full here. The heat clearly scares people.
After a good cup of coffee, we take the bikes to have some exercise. Actually, we have to leave because it is much too hot to hang out here.
As we cycle in the direction of a few lakes, I take our swimming gear with me, just to be sure. After a few detours, almost every path we pick is blocked by a river, Dick manage to find a right way and we arrive in the forest around the lakes. The water of this lake doesn’t look tempting, it’s  brown and full of leaves, so the chance we will put on our swimsuits is minimal, although with the current temperature of 92 degrees I would like to make a cool dip. But there are some nice geocaches hidden so we are off the street and stay in the relative coolness of the woods.

Cleaning the bike’s

At 4 pm we are back at the car-park where at least 6 motorhomes arrived. Because my bike shows signs of malfunction and creaks and squeaks a lot, Dick clean the bikes in the shade of a tree. In the meantime, I walk to the shop across the street to get some food and cookies. In the evening we buy a Kebab meal from Aladdin restaurant next door. As always, it tastes delicious. When we drink our coffee outside, we look with utter amazement at our neighbors, taking a shower outside their motorhome (now the shower does not need to be cleaned). This is really  behavior you never ever see in a car-park for motorhomes. It belongs to a campground.

Later in the evening it cools down a bit and when we go to sleep the temperature is fallen from 104 to 77 degrees.

After breakfast on Thursday, August 13th , we leave Brüggen. On our way home we stop at an outdoor shop in Schijndel, where, again, we look for a new table but we don’t find what we are looking for so we drive on. Before arriving at home we stop in Moordrecht and unload my e-bike, at the bicycle shop. It need to be inspected because it is certainly not in good shape.

Cleaning before returning the RV to the storage

The rest of the afternoon we clear out our stuff and clean the inside. Not an unnecessary luxury because the heat and dusty conditions we met, left a thick layer of dirt behind. There is a nice welcome card from Hannah and Henk with an image of a woman on a huge pile of laundry and the text: “even after enlightment you still have to do the laundry”. Very appropriate because when all our laundry is carried to the attic, it turns out to be a real mountain. Because we run out of time we park our motorhome at the back of our home and the next day we clean the outside of the motorhome. A lot of work because some dirt left stains offering a stubborn resistance when we try to remove it. But finally we can bring our polished and shiny motorhome at the storage. It’s Friday afternoon.
When travelling again, we don’t know. Unfortunately it’s Corona who rules the world.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Just at home and again we leave home – Part 2

Net thuis en dan weer op stap – deel 2

Net thuis en dan weer op stap – deel 2
Duitsland augustus 2020

Ontbijt met Giga croissants

De maand augustus begint met schitterend weer, de zon schijnt volop en de lucht is staalblauw. Al vroeg op de ochtend is het 24 graden.

Na een ontbijt met werkelijk enorme croissants en het dumpen van ons black- en grey water rijden we binnendoor naar de stad Ilmenau, waar we aan de rand van het centrum een enorme parking naast de (wegens Corona gesloten) sporthal vinden. Het is bloedheet maar natuurlijk willen we in Ilmenau rondkijken. Gelukkig hoeven we niet ver te lopen naar het centrum van dit aangename stadje. Helaas is het wel zaterdagmiddag en dat betekent dat bijna alle winkels gesloten zijn en we alleen etalages kunnen bekijken.
Na enkele kilometers lopen ploffen we neer op een terrasje om ons tegoed te doen aan een heerlijke ijscoupe met veel vruchten. Ook dit terras is erg druk en het is het eerste terras waar de tafeltjes toch wat dichter op elkaar staan dan 1,5 meter. Maar we zitten aan de rand van het terras en proberen met onze rug naar de andere bezoekers te blijven. Weer helemaal gesterkt door het vele fruit (en wat ijs) vervolgen we na een uurtje onze tocht.
Een groot aantal caches is in de bossen, net buiten het centrum van Ilmenau, verborgen. De heersende temperatuur van 35 graden, alsmede het feit dat we net een caloriebom op hebben, maakt dat we deze caches willen zoeken. Om in de bossen te komen moeten we steile straten en berghellingen opklimmen. Maar het is het waard want uiteindelijk kunnen we genieten van de relatieve koelte in de dichte bossen boven Ilmenau. Dat deze bossen zich op een steile helling bevinden en de aanwezige paden in de tijd dat Goethe hier leefde (eind 18e eeuw) gebruikt werden als greppels om water langs te voeren merken we als we na bijna 8 km rondwandelen willen afdalen naar de camper.

Goethe’s berghut

Boven gekomen is er een “berghut” waar ooit ook Goethe de rust zocht. De paden naar beneden zien er nog steeds uit als greppels en voeren steil naar beneden. Niet echt bevorderlijk voor Dicks knie maar met hulp van dikke takken en voetje voor voetje weten we toch heelhuids terug te keren bij de camper. Omdat begin van de avond een koel windje gaat waaien eten we onze heerlijke kebab toch maar binnen en dat is maar goed want al snel begint het hard te regenen. Gelukkig zijn er laat op de avond weer opklaringen en kunnen we de schitterende volle maan bewonderen. Dat wij niet de enigen zijn die deze maan bewonderen blijkt wel uit de regelmatige geweerschoten die uit de heuvels naast ons weerklinken.

Smalle wegen in Thüringen


Zondagochtend is het weer nog van slag want droge periodes wisselen af met zware regenval en regelmatig zijn er zware donderklappen te horen. Door het mooie heuvellandschap van Thüringen rijden we over smalle wegen verder naar het zuiden. Regelmatig komen we door kleine dorpjes waar de muren van de huizen bekleed zijn met leisteen.
In tegenstelling tot 1990, de tijd direct na de val van de muur, toen Dick in dit deel van Duitsland werkte, als hoofduitvoerder bij een dakdekkersbedrijf, zijn de huizen nu kleurig geverfd en is nergens meer de grauwsluier te zien die de huizen destijds bedekte.


Herinneringsbord van de Oost-West muur



Na een bord in de berm wat ons attendeert op de vroegere aanwezigheid van de muur die Oost- en West-Duitsland van elkaar scheidde worden de bergen om ons heen hoger en de huizen schilderachtig met balkonnetjes en veel bloembakken. We zijn in Beieren aangekomen. In Naila, op de parking naast het station, zetten we de camper neer. Helaas begint het opnieuw te regenen dus drinken we koffie en lezen wat. Pas om drie uur wordt het droog en kunnen we het stadje te voet verkennen.


De poncho’s doen weer dienst

Helaas blijft het niet droog en als het om 17:00 uur opnieuw begint te regenen en niet zo zachtjes ook, zijn we blij dat we onze dunne plastic poncho’s bij ons hebben. Ze doen goed dienst en werken aanzienlijk beter dan toen we ze enkele dagen geleden op de fiets aan hadden. ‘s Avonds klaart het gelukkig weer op en kunnen we droog naar het Griekse restaurant op de markt lopen. Een goede keuze want het eten is echt heel erg lekker. Voor het eerst in Coronatijd eten we binnen in een restaurant, maar het zit gelukkig niet vol en er is veel ruimte tussen de tafeltjes. Als we ’s avonds weer teruglopen naar de camper is het afgekoeld naar 18 graden en voor het eerst zijn we blij dat we een jack aan kunnen trekken.

Maandag 3 augustus zijn we al vroeg op en alhoewel het niet meer regent is het wel zwaarbewolkt en we besluiten verder te rijden. We hoeven slechts 40 km te rijden en arriveren dus al vroeg in Marktschorgast waar we naast de Frankia fabriek onze camper parkeren. Helaas is het vakantietijd en de fabriek heeft “betriebsferien” en is dus gesloten maar als dat niet het geval was hadden we evenmin binnen een kijkje kunnen nemen. Corona gooit hier ook roet in het eten. Omdat we niet echt in een centrum staan pakken we onze fietsen om de omgeving te verkennen. Voor het eerst in tijden hebben we weer een jas aan. De temperatuur is echt gekelderd, het is slechts 16 graden en er waait een kil windje.

Steile hellingen onderweg

We merken dat Beieren duidelijk meer bergen heeft want de ene na de andere 17 % helling wacht ons en als het even wat vlakker is dan zijn de percentages van de hellingen nog steeds tussen de 14 en 16 %.

Wat is het nu heerlijk om een e-bike te hebben. Als het te steil wordt zetten we gewoon onze turbostand op en in onze lage versnelling vliegen we de hellingen op.
De fietsen hebben het in de afdalingen wel hard te verduren want regelmatig knarst en piept de fiets hoorbaar.
Volgens mij verslijt ik meer dan een remschijf deze vakantie.

Omrijden of toch erdoor heen

Maar we maken een schitterende tocht in de omgeving waarbij de rit over de bospaden van het Schortal, ondanks de steile afdalingen over soms glibberige zandpaden en het doorkruisen van riviertjes, wel aangenamer is dan wanneer we over de gewone weg moeten klimmen of dalen en voortdurend worden ingehaald door langsrazende auto’s. Na 4 uur rondrijden en 24 km fietsen en een blik te hebben geworpen op het plaatsje Marktschorgast wat slechts uit één winkelstraat bestaat, keren we terug bij de camper. Na een sombere dag breken nu gelukkig de wolken en verschijnen enkele zonnestralen. We kunnen in een hoekje uit de wind heerlijk nog even buiten zitten. In de verste verte is geen winkel of restaurant te bekennen dus koken we zelf een eenvoudig maal. Helaas zijn onze tomaten beschimmeld geraakt dus blijft het bij rösti en worstjes.

Met de complimenten van Frankia

Als we dinsdag wakker worden blijkt er aan de deurknop een zakje broodjes te hangen. Complimenten van de Frankia fabriek. En ze smaken heerlijk dus voordat we deze plaats verlaten ga ik bij de werkplaats even bedanken. We hebben ons reisschema inmiddels verschillende malen aangepast en gisteren besloten naar Bayreuth te rijden.
Opnieuw een plaats die heel dichtbij ligt, slechts 24 km verderop, dus voor 10 uur staan we al op de grote parking vlakbij het centrum. Niet op de voor campers bestemde plekken daar onze camper daar onmogelijk kan staan (te korte plaatsen) maar gewoon tussen de geparkeerde auto’s.
Onze waszak heeft zich inmiddels behoorlijk gevuld en daar ook Bayreuth een studentenstad is denken we hier weer mogelijkheden te hebben om te wassen dus zoeken we opnieuw naar een wassalon. Niet ver van onze parking vinden we inderdaad een mogelijkheid om te wassen. Hier is echter geen parkeergelegenheid voor onze camper dus pakken we onze fietsen, bevestigen onze fietstassen en laden al ons wasgoed erin en fietsen naar de wassalon.

Wassen in Bayreuth

Deze is beduidend kleiner dan die in Erfurt en ook wat drukker, maar we vinden net voldoende lege machines om al ons wasgoed te kunnen wassen. Terwijl Dick terugfietst naar de camper om ons wasmiddel terug te brengen, blijf ik in de wassalon wachten. Gelukkig is Dick weer terug als alle wasgoed uit de drogers komt en samen vouwen we alles op en fietsen om drie uur weer terug naar de camper. Nadat alles is uitgeladen bij de camper fietsen we nog even de stad in, nu op zoek naar een supermarket omdat we water nodig hebben. Na de halve stad door gecrost te hebben vinden we wat we nodig hebben.
Op de weg terug blijkt de rem van Dick niet meer te functioneren. De zware afdalingen van gisteren hebben hun tol geëist. Daar je in deze bergachtige omgeving zonder deugdelijke remmen niet ver komt en fietsen zonder remmen einde oefening is, zoekt Dick naar een fietsenmaker. We hebben geluk want op nog geen 300 meter afstand blijkt zich er een te bevinden. Terwijl ik ons schone wasgoed opberg en onze bedden met schoon beddengoed dek, fietst Dick er naar toe. Hij komt even later lopend terug en einde van de middag heeft hij weer een goedwerkende fiets met nieuwe remmen en remschijf.

Thais eten bij Hua Hin

Vanochtend, toen we op weg waren naar de wassalon hebben we gezien dat er een Thais restaurant in de stad is en daar we eigenlijk wel trek in Thais eten hebben lopen we daar begin van de avond naar toe.
In slechts 15 minuten staan we in het centrum van Bayreuth en niet lang erna nemen we plaats op het tuinterras van Hua Hin.
Gelukkig zitten we in deze binnentuin goed beschut zodat het met jack aan buiten goed uit te houden is. Het eten smaakt voortreffelijk en we blijven lang op het terras zitten.

Woensdag 5 augustus staan we pas om half negen op. De zware bewolking is gelukkig verdwenen, de zon schijnt en de lucht is blauw.
Echt een dag om na de huishoudelijke beslommeringen van gisteren er weer eens met de fiets op uit te trekken Daarom pakken we, nadat we heerlijk ontbeten hebben met weer eens verse broodjes, onze fietsen.


Beelden in het waterbassin

Dick heeft gisteren gelezen over de Eremitage, een in 1715 ontstaan park met schitterende bouwwerken, oude paleizen, verschillende fonteinen en bronnen. En laat dat nu op fietsafstand van onze camperplek te bevinden. Hemelsbreed is het niet verder dan 10 km fietsen. Bayreuth heeft schitterende fietspaden langs de Roter Main en het is een plezier om hierlangs te fietsen en dan leidt een cache naar een prachtig waterbassin van een van de oude paleizen in het park van de Eremitage.
Het is werkelijk schitterend en dat vinden vele mensen met ons want naarmate we dieper dit park in fietsen wordt het drukker.

Paleis Eremitage

Bij de Zonnetempel zijn de muren en pilaren zo schitterend gebouwd dat we geen genoeg krijgen van het foto’s maken. Maar het is ook warm en dus verdwijnen we uiteindelijk dieper de bossen in. Dat op het terrein van de Eremitage ook zeer steile hellingen zijn blijkt als we een meer dan 20 % steil bospad afdalen. De remmen draaien opnieuw overuren. Het is maar gelukkig dat onze fietsen dikke banden hebben zodat we iets meer grip hebben op de zand- en grintpaden. Uiteindelijk verlaten we het park en na 26 km fietsen zijn we rond drie uur weer terug bij de camper. De rest van de middag doen we weinig, nu ja ik dan.
Dick moet al onze gevonden caches nog loggen. Omdat het heerlijk weer blijft lopen we begin van de avond opnieuw naar de binnenstad van Bayreuth waar we opnieuw bij ons Thais restaurant eten. Het is er veel drukker dan gisteren maar we vinden gelukkig nog een vrij tafeltje. We weten niet of ze het gisteren vergeten hebben of dat registratie van gegevens alleen plaatsvindt als het erg druk is maar we moeten nu wel onze adresgegevens achterlaten. Het eten in dit al 23 jaar bestaande restaurant is opnieuw voortreffelijk en meer dan voldaan lopen we laat in de avond weer langs de rivier de Roter Main terug naar de camper.

Nog voor 7:00 uur zijn we donderdag 6 augustus al wakker en na een vroeg ontbijt met heerlijke verse broodjes rijden we de autobahn op. Marjo en Wim hebben ons laten weten dat het stadje Dinkelsbuhl meer dan de moeite waard is om te bezoeken dus dat wordt ons volgende doel.
Om 11:00 uur arriveren we bij de parking aan de rand van het stadje en daar er net een camper is weggereden kunnen we het laatste langere plekje op deze parking bezetten. Zoals vaak het geval is in Europa zijn de camperplekken op parkings meer geschikt voor kortere campers en kan onze 8 meter wagen derhalve niet overal geparkeerd worden. Maar we hebben een plaatsje en lopen al snel door de stadspoort Dinkelsbühl in. Marjo en Wim hebben niet overdreven want het is een schitterend plaatsje.

Gekleurde huizen in Dinkelsbühl

Direct al bij binnenkomst stralen de gekleurde huizen je tegemoet en straat na straat is een lust voor het oog om door te lopen. Je merkt dat deze stad een echte publiekstrekker is want overal lopen drommen mensen en de terrassen zitten zo rond het middaguur overvol. Het is ook eigenlijk geen temperatuur om rond te lopen nu de thermometer de 25 graden al gepasseerd is. Natuurlijk steken we in de schitterende Georg kerk een kaarsje aan en wandelen we langs en over grote delen van de stadsmuren.
Na 10 km houden we het voor gezien en wandelen rustig terug naar de parking waar het veel rustiger is zodat ook hier blijkt dat veel dagjesmensen alleen overdag de parking gebruiken maar er niet overnachten.
Ook vrijdag blijven we nog een dagje in Dinkelsbuhl. Ditmaal willen we de omgeving verkennen, een goede keuze want het lijkt erop dat de temperatuur vandaag omhoogschiet.


Geocachen in de bossen


We printen de route uit die ons naar de omliggende bossen voert en begeven ons op weg. Tussen de bomen is het aangenaam en we genieten van de smalle bospaadjes.
Wel wordt door het heuvelachtige terrein opnieuw het uiterste gevergd van onze remmen.
Na 4 uur, we hebben het hele bos doorgecrost en de nodige caches gevonden, zijn we terug in Dinkelsbuhl.
De hitte (tussen de huizen van het stadje is het inmiddels 33 graden) slaat gewoon op je neer en we ploffen neer op een terrasje in de schaduw om ons tegoed te doen aan opnieuw een heerlijke ijscoupe.
Omdat het inmiddels 17:00 uur is fietsen we daarna langzaam terug naar de camper waar we onze stoeltjes buiten zetten en genieten van de intredende avond. Pas laat in de avond eten we nog wat.

Zaterdag 8 augustus staan we bijtijds op en na het dumpen van grey- en black water en het vullen van onze vers watertank pakken we de autobaan naar Karlsruhe vanwaar een smalle weg ons door de met wijnranken getooide berghellingen naar het stadje Wissembourg in Frankrijk voert. Op de parking bij het plaatselijke zwembad is voldoende ruimte omdat, net als elders in Europa, de zwembaden en meertjes met tijd-slots werken zodat er telkens slechts een beperkt aantal mensen toegelaten wordt. Wel jammer natuurlijk dat je niet onbeperkt in het water kunt vertoeven want de temperatuur overstijgt de 33 graden maar Coronatijden eisen nu eenmaal drastische maatregelen.
Nadat de camper staat pakt Dick mijn fiets uit de achtergarage en fiets ik naar een supermarket. Het is even zoeken waar die zich bevindt maar uiteindelijk vind ik er een aan de rand van de stad en kan ik mijn fietstassen volladen met Perrier, de reden waarom we door Frankrijk terugrijden. Helaas is er een maximumcapaciteit aan mijn fietstassen dus als ik de frisdrank bij de camper heb gebracht en Dick deze een plekje in de camper geeft fiets ik opnieuw naar de supermarket, nu een andere, om nog een lading frisdrank te kopen. Je kunt met deze warmte niet genoeg bronwater hebben.
Doordat het te warm is buiten (in de middag wordt de 35 graden overschreden) lopen we pas tegen half zes de stad in. Het blijft een lust voor het oog om door de smalle straatjes van dit mooie stadje te dwalen alhoewel ik moet zeggen dat we met deze warmte toch iets minder oog hebben voor de mooie huizen en meer voor de terrasjes met koele drankjes.

Diner in Wissenbourg

Vanwege Corona is er geen menukaart en moeten we onze bestelling doen door schoolborden te bekijken waarop de beschikbare gerechten op vermeld zijn. Natuurlijk, we zitten midden in een wijngebied, bestellen we een karafwijn en terwijl we aan ons glas nippen zijn we het erover eens dat dit een betere plek is om te vertoeven dan rondlopen in het stadje. Het eten valt iets tegen maar dat komt ook doordat we de afgelopen periode erg verwend zijn met het Duitse eten. De wijn is meer dan voortreffelijk. Dat mag ook wel want als we bij het afrekenen naar de bon kijken zien we dat we voor dit halve litertje wijn 20 euro moeten betalen. Helaas koelt het weinig af zodat we bij terugkeer bij de camper, waar binnen temperaturen van 39 graden heersen, nog lang buiten blijven zitten en natuurlijk slapen we opnieuw met alle mogelijke ramen en luiken wijd openstaand.

Als ik zondagochtend vroeg Wissembourg inloop blijken alle drie mij bekende bakkers dicht te zijn. Onbegrijpelijk voor Frankrijk waar iedereen elke ochtend vers stokbrood haalt maar het is niet anders dus ontbijten we met oud Duits brood en na alles afgewassen te hebben rijden we binnendoor terug naar Duitsland.

Monument bij St.Germanshof

Vlakbij Wissembourg kruisen we de grensovergang van St.Germanshof waar zich een Europees monument bevindt. Op deze historische plek werd op 6 augustus 1950 door studenten van over heel Europa de grenspaal en slagboom vernietigd. De studenten verklaarden daarbij dat ze voor de eerste maal in de geschiedenis niet naar de grenzen marcheerden om elkaar te doden maar ze wilden laten weten dat alleen een Europese staat, zonder grenzen, veiligheid en welvaart zou kunnen brengen. Deze federale Europese staat is er echter nooit gekomen en we zullen het moeten doen met een Europese Unie.
Na wat foto’s rijden we langzaam noordelijker en eind van de ochtend arriveren we in Mettlach. Op het terras van de brouwerij is het erg druk met gasten maar op de in de zon zinderende parkeerplek voor campers staat niemand. Alhoewel er geen greintje schaduw te vinden is parkeren we onze camper en pakken onze fietsen om naar het bos te rijden. Tijdens ons vorige verblijf hier, eind juni, was dat door houtkap werkzaamheden niet toegankelijk.

Gestapelde boomstammen

We nemen wat extra water mee wat met temperaturen van 35 graden geen slechte beslissing is en klimmen met onze fiets in turbostand, de hellingen op naar het bos. Enorme stapels boomstammen laten zien dat deze bosweg de vorige keer terecht was afgesloten en we genieten van de iets lagere temperatuur tussen de bomen.
Het is slechts 32 graden.
Het bos is enorm geaccidenteerd, de ene na de andere steile boshelling verschijnt in ons zicht en dat betekent dat opnieuw het uiterste gevergd wordt van onze remmen en versnellingen. We verliezen menig waterdruppel.

Geocache powertrail Mettlach

Soms rijden we tussen enorme dennen, dan weer zijn alle bomen dik begroeid met mossen en een ander deel van het bos bestaat slechts uit loofbomen waarbij grote varens en braamstruiken de ondergrond vormen.
De 35 caches die op deze Powertrail verstopt zijn kunnen we gelukkig allemaal vinden en zo zijn we om half 4, na 3 uur klimmen en dalen en 15 km afgelegd te hebben weer terug op de parkeerplek waar de temperatuur in de camper de 43 graden bereikt heeft.
Ik kan jullie verzekeren dat ’s avonds de voortreffelijke maaltijd en het heerlijke getapte biertje op het terras van de brouwerij heel erg goed smaakt en we ondanks de hitte in de camper (het koelt gelukkig toch nog af naar 35 graden) als een blok beton in slaap vallen.

Als we maandagochtend 10 augustus om half 8 opstaan is het slechts 25 graden. Het voelt heerlijk koel en geeft een heerlijke start van een nieuwe dag. Natuurlijk dumpen we en vullen we onze tank met vers water voordat we ons op weg begeven naar het noorden.

Zicht op de Moezel

We bevinden ons niet ver van Luxembourg waar we onze dieseltank volgooien en rijden dan langs de Moezel dwars door Luxembourg naar Echternach waar we vlakbij willen overnachten om morgen de Teufelsschlucht te bekijken.
Als we daar om 11 uur arriveren is het echter extreem druk en de parkeerplek is overvol dus rijden we verder en in Deudesfeld gaan we op een parkeerplek naast een waterbron staan. Het stadje is echter doods en saai, alles is dicht, dus nadat we er een tijdje hebben gestaan, rijden we eind van de middag toch verder naar Kelberg. Hier is een grote parking bij het plaatselijke zwembad met voldoende ruimte. De temperatuur is wat minder verstikkend (28 graden) en het is buiten goed toeven. Wel moet we alle ramen van de camper dichtdoen omdat onze buurman camper uitgebreid onder onze ramen gaat barbecueën. Iets wat niet hoort op een parkeerplek maar met deze temperaturen toch plaatsvindt.

Dinsdag 11 augustus staan we pas om 8 uur op, het is een stuk afgekoeld want in de camper is het slechts 25 graden. Na een heerlijk ontbijt rijden we naar een supermarkt om ons lege statiegeld flessen in te leveren. In tegenstelling tot andere Europese landen zit op iedere fles en blikje in Duitsland statiegeld. Als we bij de inlevermachine staan wordt iedere fles en blikje weer teruggestuurd en met dezelfde volle tas lopen we weer terug naar de camper. Straks in Nideggen zullen we het nog eens proberen bij een andere supermarket. Maar daar begint de struggle om onze flessen te retourneren opnieuw. De ene na de andere fles wordt uitgespuugd en we snappen niet wat er aan de hand is totdat Dick, die altijd beter om zich heen kijkt dan ik, ontdekt dat er twee soorten inlevermachines zijn, namelijk voor “Mehrweg en Einweg flaschen” en laten onze flessen nu Einweg flaschen te zijn.


Camperplaats Nideggen

Snel zijn alle flessen nu ingeleverd en met een lege tas kunnen we nu naar de camperplek rijden die zich naast het stadje op de rand van de rotsen bevindt. Er staat slechts een andere camper maar er zijn wel veel geparkeerde auto’s dus het is even zoeken waar we de camper neerkunnen zetten. Zeker omdat het parkeerterrein ook heel schuin afloopt en onze oprijplanken een grens hebben aan waar we wel en niet kunnen staan. Net na het middaguur pakken we de fietsen en rijden naar het stadje waar we die heerlijke Teufels ijscoupe willen bestellen. Helaas het ijsrestaurant heeft vandaag Ruhetag en is dus gesloten dus onverrichterzake fietsen we verder.
Op het plateau naast het stadje zijn verschillende caches verstopt die we middels een dwaaltocht tussen de mais en korenvelden, een voor een kunnen traceren. Het is een leuke route, wel soms met steile afdalingen over de grasranden tussen de maisvelden.

Het meer na de regenbuien

Daar de lucht steeds dreigender wordt besluiten we tegen 4 uur terug te fietsen naar de camper. Een goed besluit want zodra Dick de fietsen in de camper heeft gezet begint het echt hard te regenen.
Pas laat in de avond stopt de regen en klaart het wat op.

Gelukkig schijnt de zon weer volop als we woensdagochtend op staan en we naast de camper een spiegelend meer zien en vervolgens via binnendoor wegen naar Brüggen rijden en de temperatuur loopt snel op.

Er staan slechts twee campers op deze camperplek. Heel bijzonder want normaal gesproken staat het hier helemaal vol. De warmte schrikt de mensen duidelijk af. Na een heerlijke kop koffie te hebben gedronken pakken we de fietsen om wat lichaamsbeweging te hebben. Eigenlijk moeten we wel weg want het is veel te warm om hier rond te hangen. Omdat we in de richting van enkele meertjes fietsen neem ik voor alle zekerheid onze zwemspullen mee. Na enkele omwegen, het lijkt wel of iedere weg geblokkeerd wordt door een riviertje, komen we in het bos rondom de meertjes. Het water ziet er niet aanlokkelijk uit, erg bruin en vol liggend met bladeren, dus de kans dat we onze zwempakken zullen aantrekken is miniem, alhoewel ik met de huidige temperatuur van 33 graden best wel een koele duik had willen maken. Gelukkig zijn er wel wat leuke caches verstopt dus voorlopig zijn we van de straat en verblijven we in de betrekkelijke koelte van de bossen. Om 16:00 uur zijn we weer terug bij de camper waar inmiddels nog zeker 6 campers zijn bijgekomen.


Schoonmaken van de fietsen

Omdat mijn fiets nu kuren vertoont en enorm knarst en piept gaat Dick in de schaduw van de boom de fietsen schoonmaken.
Ik wandel ondertussen naar de winkel aan de overkant om nog wat inkopen te doen.
‘s Avonds halen we een Kebab maaltijd bij Alladin aan de overzijde van de straat.
Net als eerdere keren smaakt het heerlijk. Als we buiten nog een lekkere kop koffie drinken kijken we met opperste verbazing naar onze overburen die zich buiten hun camper op het parkeerterrein douchen (de douche hoeft nu niet schoongemaakt te worden).
Dit is echt gedrag wat je niet heel vaak ziet op een parkeerplek voor campers en meer thuishoort op een camping.

Gelukkig koelt het later op de avond wat af en is de camper van 40 naar 25 graden afgekoeld als we gaan slapen.

Na het ontbijt op donderdag 13 augustus verlaten we Brüggen. Op weg naar huis stoppen we even in Schijndel waar we rondkijken naar een nieuwe tafel maar helaas we vinden niet wat we zoeken dus rijden we verder. In Moordrecht, bij de fietswinkel 12GO, laden we mijn fiets uit zodat die nagekeken kan worden want hij is zeker niet in orde en dan rijden we naar huis waar we de rest van de middag besteden aan het leeghalen en schoonmaken van de camper.

Ook de camper moet schoon naar de stalling

Geen overbodige luxe want de hitte en stoffige omstandigheden waar we ons hebben bevonden heeft een dikke laag vuil achtergelaten. Er ligt een leuke kaart op de mat van Hannah en Henk met een vrouw op een enorme berg wasgoed en de tekst: “even after enlightment you still have to do the laundry”. Een heel toepasselijke kaart want als alle wasgoed naar de zolder is gesjouwd blijkt er een berg te liggen die nauwelijks te overzien is. Omdat het niet lukt om ook nog de buitenkant van de camper te poetsen doen we dat de volgende dag waarna we uiteindelijk vrijdagmiddag onze schoongepoetste en blinkende camper bij de stalling achterlaten.
Wanneer we opnieuw op reis gaan hangt voor een groot deel af van de Corona perikelen.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor Net thuis en dan weer op stap – deel 2

Just back at home and again we leave home – part 1

Just at home and again we leave home

Germany, July – August 2020

There is still some work to be done on the motorhome, including installing a step at the driver’s door, so immediately after returning home from our previous trip, we bring our Frankia to our dealer Raema in Nederweert and now, Saturday July 18th 2020, we can pick up our motorhome. The new step at the driver’s site is effective and an enormous help to reduce the distance between street and car. Finally, Dick can use this door.

Hannah and Henk in de motorhome

We drive back to Rotterdam, where, at a propane shop, we fill up with propane just before closing time. We are cheerful because now we do not have to stay home until Monday if we want, we can leave tomorrow.
Due to holidays and of course Corona, my sister Hannah and her husband Henk have not yet seen our motorhome so we decide to pop in at their home in Noordwijk on our way to Varsseveld, where we want to spend the night. A fantastic idea because finally Hannah and Henk can see where we gave our heart to and it’s also wonderful to talk together and hug each other.

Actually, the latter is not yet allowed, we still live in Corona time, but it feels good. We have a nice chat, show the motorhome and drink coffee. After some hours we have to leave, so we say goodbye and drive to the eastern part of our country.

Parking place for motorhomes in Varsseveld

In Varsseveld is only one motorhome parked so we leave ours next door and then walk into town. The temperature is significantly higher than in the western part of our country (it is 80 degrees), but that is also caused by the lack of sea-wind.
At our favorite restaurant “Enzovoort” we are immediately recognized and after some talking, we decide to dine out tonight.

The restaurant has a German night and you can eat as many schnitzel (pork meat, Austrian art) as you can. So, who can refuse such an offer? Next time we will take our food to the motorhome. Of course, we walk around this quiet village. No one is outside except at the ice cream shop next to the church. There, all tables are filled with ice cream-licking people and we join them.
Because it is actually too hot to sit inside the motorhome, even with all the windows open, we take our chairs outside and enjoy the warm summer afternoon, until we walk to our restaurant.

Diner at restaurant Enzovoort

When we arrive at the terrace of “Enzovoort” at 7 pm, there are already quite a lot of people, but one table is reserved for “the two from the motorhome”. We did not know we were famous. Again, we are not disappointed with the food. Unfortunately, we cannot eat more than 2 schnitzel. We enjoy to sit on the terrace (it’s for the first time in months) and the outside temperature is good, so we stay on the terrace until 10 pm.

After breakfast on Monday morning (of course with fresh bread rolls) we drive to the outdoor shop “Obelink” in the town of Winterswijk. Here we look for a new lightweight camp-table. After 42 years our old table needs to be replaced.  Despite the fact that there are many camp-tables, most of them feel unstable. Finally, we find a suitable one, but we want to look at other shops too so we leave without a table.

Wallfahrtkapelle in Telgte

We stop in the town of Nottuln, Germany. Here is a large car-park next to the swimming pool. Not very attractive, so we drive on to the small town of Telgte, where we arrive at 1 pm. The parking here is more pleasant, a gravel parking along the river on the skirt of town. As soon as the motorhome is parked, we walk into town.

Telgte has a beautiful historic city center with a Wallfahrt Kapelle (Pilgrimage-Chapel) and a beautiful wooden statue of the Virgin Mary. You notice directly that this town is a place of pilgrimage from the Jacob’s shells, bricked up all over the sidewalks. A sign you regularly encounter on the roads leading to Santiago de Compostela, a famous place of pilgrimage in Spain. In older times pilgrims were wearing this symbol (you could find it at any beach) and it protected them against thieves. They knew that the poor pilgrim had nothing with him.

Stolpersteinen in Telgte


Telgte is a small town and we slowly wander through the old streets and of course we regularly take pictures and visit the church and chapel. After a while we have seen all the streets so we follow a geocache route. This leads us to the Stolpersteinen (stumbling stones) placed in front of the former houses of the (Jewish) victims of the Second World War, forming a monument.

By 6 pm we found all the geocaches, stop wandering the narrow streets and walk back to the motorhome, enjoy a glass of wine and a simple meal of rösti (potatoes Swiss art) with sausages.

Geocaching by bike

Tuesday the weather is unchanged, lots of clouds but also some sun and blue sky with temperatures of 66 till 70 degrees. We have found another cache route that gives us the opportunity to explore the area around Telgte. There are about 35 caches hidden so the bikes are taken out and we are on our way to look for a cache. The route takes us first through forests and arable land, along fields of high uprising corn and over quiet sand paths, the last part back to the motorhome leads along busier roads and is less pleasant.

Finally, we are back at 3 pm after 16 miles of cycling. While Dick put his bike away, I cycle to the supermarket Edeka where I hope to find some frühstück (breakfast) juice. We were informed by Richard (a friend from the diving club) that there is a commercial and it is half price. Unfortunately, the stock of my beloved juice is completely gone. Was it in short supply or just panic-buying? Anyway, I cycle back in vain, no juice!

Music underneath the bridge

While we sit outside, we hear music. Under the bridge of the road is a group of accordionists who practice in the open air. Curious I walk to the good sounding music and when the musicians notice that I stay longer, I have to participate and I get rhythm balls pressed into my hands. I don’t think that’s such a success myself, so after waving it for a while I put the rhythm balls back and limit myself to listen and sometimes, if it is a well-known German song, I sing the song softly, not loud because Dick always says that I sing out of tune.
And meanwhile, Dick is busy because he has to log the 35 caches we found. When the musicians are about to break up, Dick is ready and also has a look at the spectacle and sing. When we walk back to the motorhome it’s already 8 pm so we decide to eat only some potato salad with frankfurters, but after our day out that tastes fine and we go to sleep early.

Wednesday, July 22nd we get up at 8 am and after dumping our gray- and black water at a designated place in a nearby town, we drive to Horn-Bad Meinberg, a town with historic bath houses and thermal springs. Next to a spa, providing services for health seekers, is a beautiful, well-kept motorhome place.

Spring in Kurpark Horn-Bad Meinberg

Due to Corona the spa is closed, so on the grounds is enough space and we can choose where to park the motorhome and after paying for the night at the further deserted swimming pool, we walk into the town. Everywhere in the center the different buildings and spa’s are either closed or deserted.

It is unbelievably boring here and outdated, there is not even a shop. And then it also appears that the Externsteinen, the rock formation consisting of narrow, high rising rocks are only open on weekends. And this visit was the reason we came here.
Dick immediately asks how my preparation has been. After looking around in town and walking in the park where we have a view of the hot springs bubbling up from more than 1000 feet deep, we also search all the geocaches in the town and walk back to the motorhome.

Walking in the forest


Next door is a large forest. We wander over narrow paths in this forest which consists of different types of trees (also exotics). We see Canadian Maple trees and also encounter the gigantic Sequoias at various places in the forest. This forest behind the campground is really worthwhile. After hiking and climbing (there is a lot of height difference) for almost 5 miles, the sun is still shining so we sit outside until 7 pm. When we go inside, we don’t cook extensively but eat simple meatballs with salad. Unlike the places where we normally stay, large car-parks on the outskirts of the city, this site between the forests, a campground only for motorhomes, is an oasis of peace and you really don’t hear anything around you. I find it a little boring and I am glad we leave next morning. We supposed to stay here for another day, but due to the closure of the Externsteinen we leave.

Just outside the town of Höxter we stop at a large car-park, bounded by a lake. It is very busy here with motorhomes and day trippers. Here should be a water tap and dump option. We drive around but can’t find anything. We need some fresh water and fortunately we see a man walking with a watering can and follow him. Dick with the motorhome and I go on feet and so we find a building on a hill where it’s only possible to dump your black water if you bring up your portable lavatory but you can also tap fresh water. Only with a watering can, so 12 times we walk back and forth between the water tap on the hill and the motorhome in the parking lot. Then our fresh water tank is full and we can continue our journey.

Timber framing houses in Northeim

An hour and a half later we arrive in Northeim. In the huge car-park I have chosen are car wrecks and old caravans parked. A group of people working on fairgrounds or maybe gypsies? We do not know, but this place does not look very attractive to park so we drive on to the supermarket Lidl. Here is a nice car-park for our motorhome and we are also closer to the center of this beautiful old town. The streets we walk through consist all of timber framing houses. It is just wonderful to look around and slowly we wander around. This town is really more beautiful than the pilgrimage town of Telgte.

Fantastic tasting Burgers

After a few hours we have a drink on an attractive terrace on the central market. We immediately reserve a table for tonight. And that table is neatly waiting for us when we arrive at 7 pm.

That cannot be said of the food. After one hour we inquire when our food is coming. The kitchen has forgotten to cook for us. Fortunately, the sun and the lack of wind keep our stay on the terrace pleasant and the burgers, when they finally arrive, have a really good quality.

The next morning the sun is shining, although there are also some clouds and our fresh bread rolls taste good. The temperature slowly rises to 72 degrees. We decide to stay another day and take our bikes to cycle around in the area. Of course, our route is determined by the many caches that are hidden here.  Soon we arrive on a beautiful cycle path that leads to a lake. I actually want to take a different path when I see Oak trees everywhere and after discovering an enormous hairy caterpillar on one of the oak trees. But Dick says leaving this path is nonsense. This caterpillar is probably a completely harmless specimen because the annoying Oak Procession Caterpillar sticks always in large clumps together.

Geocachen along the lake


In addition, there are other dangers for geocachers such as ticks, thorn bushes that completely rip up your legs and mosquitoes, swarming around you in large numbers and puncturing your skin, so I should not whine.
Thereby we continue our ride around the large lake, which originated from a gravel excavation.

It is an extremely deep lake and there are warning signs everywhere that swimming is dangerous. But the bike ride is beautiful and there is no one to see. After a few hours we cycled around three lakes and found the necessary caches.

The cache lies close to the cows

When we pass a Burger King on the way back, we stop and have a delicious milkshake on a terrace. That tastes good because it is now 80 degrees. With new energy we cycle up into the hills and cross a grass runway of an airfield at the top, now we don’t have to make a detour of more than 3 miles. After going on all fours under an electric fence, we are between a herd of cows. They look dangerous and huge when staying between them. The cows are curious about our actions, because after we put back the geocache, found among the herd, they come to see what we were up to on their territory.

Eventually we are back at the motorhome after 5.5 hours and 16 miles cycling. What a wonderful trip. We don’t like cooking ourselves (I am a lazy housewife), so I grab the bike to take out dinner and we have delicious Turkish food in the evening.

Stafkirche in Hahnenklee

Saturday, July 25th, we continue our journey and slowly we climb higher and higher into the mountains. We arrived in the Harz. Our goal is Hahnenklee, a town on a mountain plateau. It is extremely busy and not only the streets of this beautiful mountain town are full of tourists, the car-park is also overcrowded. So, after a glimpse at the beautiful Norwegian staff church we drive on to Goslar, where it is also busy. But here is still enough space on a lawn to park. It seems as if entire Germany and many Dutchman are on holiday here because it is very busy in the center.


Historic building in Goslar

Fortunately, the crowds are mainly concentrated on the central city squares and we have more space when we wander around the small streets in this beautiful world heritage town. Distance is still important because Corona still rules.

The town is beautiful.
There are many old buildings, sometimes very colorful and sometimes completely covered with slate roofing and we walk around almost 5 miles. When we return to the motorhome 5 hours later, almost all vehicles are gone, so the majority of the parked cars and motorhomes consisted of day trippers. Now there is more space, we move our Frankia to a better, greater place. Although our spot is beautiful, it is not leveled and does not sleep comfortable.

Diner in the tent at Restaurant Lindenhof


Our choice to have dinner in the evening on the terrace of restaurant Lindenhof, next to the motorhome, is a good one because the food that is served is of excellent quality and tastes exquisite.

Sunday morning, we wake up by the pattering of raindrops on our skylights. What a difference in weather compared to the past days.
Fortunately, the rain stops as we drive further east and when we arrive in the town of Quedlinburg it is dry and some blue sky appears. Unfortunately, this parking for motorhomes in town is really too short for our motorhome so after we filled with clean water and dumped our grey- and black water and are called names by a motorhome owner (according to him we take too long to dump and fill up) we drive further.

Wooden sculptures in Thale

The parking in the neighboring town of Gernrode is not really attractive so we drive on and eventually end up in the town of Thale, on a large car-park next to the chair lift. The mountains rise around us. We both like this place and after finding a nice spot to park, we walk into the town, lit by a lovely sun.

In Thale there are many sculptures in all kinds of shapes, usually consisting of wood carvings in multiple colors.
As everywhere in Germany, all shops are closed on Sunday, but nevertheless it is a pleasant town with, at the train station, a pleasant terrace that serves delicious food, as we discover during a late lunch.

On Monday July 27th there are more clouds but every now and then the sun appears and with 72 degrees it is really a temperature to cycle around. We don’t have to think long where we want to go. Yesterday on our way to Thale we tried to visit the Teufelsmauer, worth seeing sandstone rock formations in the Harz Mountains, which rise up over a length of 13 miles. It was so busy that we could not park our motorhome so today we take our e-bike to have a look there.

Teufelsmauer in the Harz mountains

It is only 8 miles from the town of Thale and we arrive before the crowd. We follow the path by bicycle for a while, but then stairs show up and we have to park the bicycles. We climb the endless steps until we reach the top of the hill where the black rocks rise high above us. A beautiful view and it is no wonder that the bizarre shapes of the rocks are surrounded by sagas and legends. The most famous saga is that of a bet between God and the devil. The devil proposed to God to divide the land among themselves. God agreed on the condition that the devil could only keep that land that he could enclose with a stone wall overnight (until the first crow of the rooster). During the night while the devil was building his wall, an old lady was on her way to the market to sell her chickens and rooster. The old lady was terrified when she saw the devil at work, stumbled and fell, whereupon the rooster in her basket woke up and started to crow. This made the devil think his time was already up and he became so enraged that he destroyed the wall he built.

And yes, if you look around and see those crumbly black rocks rising above you, such a saga comes to life and I understand that even Goethe was fascinated by this place. I don’t stop taking pictures. Nature is overwhelming. While more and more people climbing up, Dick and I slowly descend again and we continue our ride. Not yet back home because we want to look for a number of geocaches in the woods. The road through the forest takes us steeper and steeper up. In some places we even have to put our e-bike in the lowest gear and on turbo mode to manage the climb.

Nice views during this ride

We climb higher and higher up into the mountains. When we finally arrive at the top, we enjoy beautiful views of the area again and again. This route demonstrates that you discover beautiful places in search for geocaches. Unfortunately, we also have to descend again and a number of hair-raising steep descents, often more than 20 – 25%, over steep grassy plains and forest paths, come up. When we almost finished our descent, it starts to rain.


59 Cents Rainwear


A good opportunity to test our plastic ponchos, purchased at Action for 0.59 cents.

It turns out not to be such a success because we descent on a faster pace than 19 miles per hour and this thin plastic cape flutters around us, creeping up and flapping in the wind in a way that everyone we pass by, looks at us.

Fortunately, it starts to rain really hard when the bikes are stowed away in the motorhome.
When the weather clears up at the end of the afternoon, we walk into the town center of Thale.



New Nike’s for Tita


Now all the shops are open and while we slowly walk and do some window shopping, I see a pair of beautiful Nikes. After I tried them on, they turn out to be so comfortable that they leave the store in a bag with me. Because we were not able to discover a bakery in the immediate vicinity of our car-park, we have breakfast on Tuesday with old bread, after which we continue our way on narrow mountain roads. Just outside the city wall of the town of Stolberg we find a nice empty car-park and Dick park our motorhome. The weather has improved considerably and the sun is shining brightly, only now and then shaded by clouds, it is 75 degrees. Once again, we arrived in a beautiful old town.

The old village Stolberg


And for us Dutch also an important town because Juliana van Stolberg, the ancestor of the “House of Oranje”, our Royal family, grew up in the castle that dominates this beautiful town.
We walk around, look at the beautiful old houses, some even dating from the 13th century. Sometimes the houses are so crooked and sagging that it is hard to imagine that they are still standing.
But all houses look very well maintained and have been beautifully restored.

Coffee and cake in Stolberg


The temperature has risen again and the coffee and cake on a Corona proof terrace near one of the city towers tastes good.
The tables are very well spaced here and the service is done, as is quite normal in Germany, by waiters wearing mouth masks.
Both the coffee and the pastries taste delicious and after we have rested a bit we walk back through the village to our camper.

To burn off all these calories, in the afternoon we climb a few more steep slopes rising next to this picturesque village. Of course, to search for geocaches.

It brings us to the beautiful Harz Nature Reserve. No wonder so many tourists come to the Harz. Early in the evening we walk to town for dinner. We find a lovely spot on a, in sunlight bathed, terrace. Unfortunately, the meal we are served is not very tasty, not common in Germany. The waiter shrugs when we complain about the food and we leave the terrace without a tip. At no time we’ll eat here again.

Mountain hut in the Nature park

To get to the city of Erfurt we have to make our way through the very narrow streets of Stolberg on Wednesday morning.

Sometimes there are only two inches between the motorhome and the walls of the houses, but Dick knows how to manoeuvre and leaves town unscathed.
We are driving in the mountains because one hairpin after another appears. One road has 38 turns, an ideal road for motorcycles. Finally, we leave the Harz behind us and enter the rolling countryside of Thuringia.

Carrying laundry goods



We looked up the address of a laundromat in the student city of Erfurt and as we get closer to the center, I worry whether we can find a car-park for our motorhome. We are lucky because less than 980 feet from the laundromat is a parking facility for our Frankia. After looking around in the laundromat, we (Dick) carries our laundry out of the motorhome and we fill the washing machines. Fortunately, there are not many people inside so we can use some large machines. After studying how to put the machines into operation, where we get some help, and getting the necessary 2-euro coins, everything can be cleaned and after 3.5 hours we store all our clothes and bedding again. It is now 1:30 pm and our place for the night is only 3 miles away, so we arrive soon at the car-park close to the center of Erfurt. It is warm now, 87 degrees and we take our e-bikes to ride to the center. Normally we would take a tram-ride, but Corona times let you make other decisions.

And it turns out to be a good choice because after a few miles we are already on the main square in Erfurt, where it is extremely busy. All Germans, enjoying holiday in their own country.

Great ice cream

The terraces in the center are full but there is enough distance between the tables and when we see the ice creams and a free table at the edge of the terrace, next to which we can park our bikes, we take a seat and a little later we enjoy a delicious ice cream. Of course, we also cycle around in the streets of this pleasant student city. The beautiful old buildings are impressive and the river running under the houses is a wonderful play area for the children. From the square in front of the large Cathedral we have a look over the city and late in the afternoon, we cycle back to our motorhome. We discovered that close to our car-park is a Chinese-Thai restaurant so we do not cook ourselves and Dick send me for Thai food. Definitely a good choice because the quality of this food is really very good and it tastes delicious. The next morning, Thursday July 30th, we only have to drive 16 miles and arrive in the city of Weimar before 10 am. From a distance you know that you are approaching Weimar, because on the mountain behind Weimar a high tower rises up, behind which lies the former concentration camp Buchenwald. This tower (the Mahnmal) serves as a warning that what has happened must never happen again.

Schiller and Goethe statue

In Weimar we find our way through the city. Fortunately, the motorhome in front of us misses the exit to the car-park for motorhomes so we are the first to choose a nice spot. The thermometer already indicates 78 degrees and it seems to be getting warmer by the minute. Not really a temperature for walking around in a city, but we are here, so we walk to the center and of course admire the statue of Goethe and Schiller.

After walking around for some hours, admiring the many monumental buildings and looking around in the park along the river Ilm where we find a spring, we can no longer resist an ice cream restaurant and when a table in the shade is vacant, we take a seat. With the current temperatures, in the early afternoon it is already warmer than 86 degrees, you really want to avoid every ray of sunshine. With a huge ice cream in our stomach, we slowly walk back to the motorhome parking. It is busy and all 40 spots are now taken. This morning our motorhome was in the full sun, now we enjoy the shade of a neighboring tree and spend the rest of the afternoon outside, reading a book and having a nice chat. Although it is not common to place seats in parking lots, with these temperatures nobody says anything when you sit outside. During the night it doesn’t really cool down so we sleep with all windows wide open.

The next day, after a delicious breakfast with fresh bread rolls, we get our bicycles, fill our water bottles with water (really necessary at these temperatures) and set out for the former concentration camp Buchenwald.

Buchenwald now is an empty place

In the woods on the Ettersberg, just a few miles outside Weimar, the construction of Buchenwald started in 1937. After its liberation in 1945, this concentration camp was largely demolished.
The camp gate, some watchtowers and the crematorium are still there. Several times already we visited this impressive place, the first time in 1990, just after the fall of the wall, but we have never cycled to the former camp. This is not easy because it is a lot of climbing, but it also shows how far this camp was tucked away in the woods.
When we arrive at the gate of Buchenwald it is already very busy, lots of people are waiting for a tour. It turns out that the cremation furnace can only be visited by organized tour. Due to the long waiting list, we decide to skip this part (we have visited it twice before) and we limit ourselves to walking around independently on the grounds where the barracks used to be.
We also visit the newly designed museum, but we do not like that as there are no clear walking routes and because it is quite busy. We have to pay more attention to our environment and try to keep a distance to other visitors than we have for the exhibited affairs.

Geocachen as an angler


After walking around for 2 hours, we leave Buchenwald somewhat disappointed. This visit was clearly less impressive than our previous visits.
Because it is still early in the afternoon and warm, we cycle into the woods next to Buchenwald and spend the rest of the afternoon there.
The cycle paths penetrate deep into the woods, it is wonderfully cool and the caches are challenging. Almost all of them hanging high in the trees, so Dick has to show a lot of patient and balance with our fish-rod to fish them out.
We are not back at the motorhome until 5 pm. Again, we have a lovely meal outside in the car park in the shade of the tree and enjoy the relative coolness in the evening.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Just back at home and again we leave home – part 1

Net thuis en weer op stap – deel 1

Net thuis en dan weer op stap

Duitsland, juli-augustus 2020

Omdat er toch nog wat gedaan moeten worden aan de camper, waaronder het aanbrengen van een trapje bij de bestuurdersdeur, hebben we direct na terugkeer van onze vorige reis de Frankia naar onze dealer, Raema in Nederweert, gebracht en vandaag, zaterdag 18 juli 2020, kunnen we de camper weer ophalen. Het trapje bij de bestuurder blijkt fantastisch te werken en helpt enorm om de hoge afstand bij de instap van de wagen te verkleinen.

Hannah en Henk in de camper

Opgewekt rijden we terug naar Rotterdam waar we net voor sluitingstijd nog bij Leeflang propaan kunnen tanken. Hier zijn we wel blij mee want nu hoeven we niet tot maandag thuis te blijven en kunnen we, als we willen, morgen al vertrekken. Door omstandigheden hebben mijn zusje Hannah en haar man Henk onze camper nog niet gezien dus besluiten we, op weg naar Varsseveld, waar we vanavond willen overnachten, langs Noordwijk te rijden. Een fantastisch idee want niet alleen kunnen Hannah en Henk eindelijk eens zien waar wij ons hart aan verpand hebben, maar ook is het heerlijk om elkaar even te spreken en te knuffelen. Eigenlijk mag dat nog niet, we leven immers nog steeds in Corona tijd, maar het voelt wel heel erg fijn. We kletsen gezellig en laten uitgebreid de camper zien. Maar uiteindelijk moeten we verder dus nemen we afscheid van elkaar en rijden naar het oosten van ons land.

Camperplek Varsseveld

In Varsseveld staat slechts één camper op de parking dus zetten we onze camper ernaast en lopen dan het stadje in. De temperatuur ligt hier beduidend hoger dan in het westen van ons land (het is hier 27 graden) maar dat komt ook doordat hier geen zeewind waait. Bij ons favoriete restaurant Enzovoort worden we direct herkend en na even wat praten besluiten we vanavond op het terras te eten. Het is Duitse avond en we mogen (onbeperkt) schnitzel eten dus wie kan zo’n aanbod laten liggen. Een volgende keer halen we wel weer eens eten.  Natuurlijk lopen we ook nog even rond door het mooie verstilde dorpje. Overal is het uitgestorven behalve bij de ijsboer naast de kerk. Daar zitten alle tafeltjes vol met ijsjes likkende mensen waartoe wij ook snel behoren. Omdat het eigenlijk te warm is om in de camper te zitten, zelfs met alle ramen open, pakken we onze stoeltjes en genieten buiten, tot het moment dat we naar ons restaurant kunnen lopen, van de warme zomermiddag.

Op het terras bij Enzovoort

Als we om 7 uur bij het terras van Enzovoort arriveren zitten er al redelijk veel mensen maar er staat een tafeltje klaar voor “de twee uit de camper”. Opnieuw worden we niet teleurgesteld in de maaltijd (wel zitten we bij de tweede schnitzel vol) en omdat het gezellig is en de temperatuur goed, blijven we tot bijna 10 uur buiten.

Nadat we maandagochtend ontbeten hebben (natuurlijk met verse broodjes) rijden we naar Obelink in Winterswijk waar we rondkijken naar een nieuw lichtgewicht tafeltje voor in de camper. Ons oude tafeltje is na 42 jaar aan vervanging toe. Ondanks het feit dat er veel tafels zijn voelen de meesten wankel aan. Uiteindelijk zien we slechts 1 tafel die geschikt is maar we willen eerst nog verder kijken dus vertrekken we zonder tafeltje.

In Nottuln, Duitsland, stoppen we. Hier is bij het zwembad een grote parking die echter niet heel aanlokkelijk is dus snel besluiten we verder te rijden naar Telgte, waar we om 1 uur arriveren. De camperplek hier is aanzienlijk aangenamer, een gravel parking aan de rand van het stadje langs een riviertje. Zodra de camper staat wandelen we het kleine stadje in.

Wallfahrtkapelle in Telgte

Telgte heeft een mooie historische binnenstad met in het hart de Wallfahrtkapelle waarin zich een schitterend houten Mariabeeld bevindt.
Dat het een bedevaartsoort is kun je zien is aan de overal in de stoep ingemetselde Jacobsschelpen.
Een teken wat je op de wegen die naar Santiago de Compostella leiden, regelmatig tegenkomt.
Telgte is niet echt groot en langzaam dwalen we door de oude straten en natuurlijk maken we regelmatig foto’s. Nadat we overal geweest zijn gaan we een cache route volgen.


Stolpersteinen in Telgte

Deze leidt ons naar de hier overal geplaatste Stolpersteinen (struikelstenen) die aangebracht zijn voor de voormalige woonhuizen van de (Joodse) slachtoffers van de tweede wereldoorlog en een monument vormen. Tegen 6 uur hebben we alle caches gevonden en voldoende genoten van het ronddwalen door de smalle straatjes dus lopen we terug naar de camper en genieten van een wijntje en een eenvoudige maaltijd van rösti met worstjes.

Dinsdag is het weer onveranderd, veel wolken maar ook wat zon en blauwe lucht met temperaturen van 19 tot 21 graden. We hebben nog een cache ronde gevonden die ons de gelegenheid biedt de omgeving van Telgte te verkennen. Er liggen in de omgeving zo’n 35 caches verstopt dus de fietsen worden tevoorschijn gehaald en regelmatig stappen we af om een cache te zoeken.

Geocachen in bossen en langs akkers

Voert de route ons eerst nog door bossen en akkerlanden, in ieder geval over stille paadjes, het tweede deel terug naar de camperplek leidt langs drukkere wegen en is minder aangenaam. Uiteindelijk zijn we om 3 uur weer terug bij de camper na 25 km fietsen. Terwijl Dick zijn fiets opbergt fiets ik nog even naar de Edeka waar ik hoop frühstück sap uit de reclame te vinden. Ja, we zijn opnieuw getipt door Richard. Helaas zijn de vakken met mijn geliefde sap volledig leeggeplunderd dus zonder resultaat fiets ik terug.



Muziek onder het viaduct

Terwijl we buiten zitten horen we muziek. Onder de brug van de weg zit een groep accordeonisten die hier in de openlucht oefent. Nieuwsgierig loop ik ernaartoe. De muziek klinkt goed en als de muzikanten merken dat ik langer blijf luisteren moet ik meedoen en krijg ik ritme-ballen in mijn handen gedrukt. Zelf vind ik dat niet zo’n succes dus na er even mee gezwaaid te hebben leg ik de ritme-ballen weer terug en beperk mij tot het meeluisteren en soms als het een bekend Duits lied is, zachtjes mee zingen (volgens Dick zing ik vals). En ondertussen is Dick in de camper bezig met het loggen van de 35 caches die we gevonden hebben. Pas wanneer de muzikanten bijna opbreken komt hij ook nog een kijkje nemen. Omdat het al 20:00 uur is als we naar de camper teruglopen besluiten we alleen wat aardappelsalade met knakworst te eten maar na onze fietstocht smaakt dat prima en de slaap laat ook niet lang op zich wachten.

Woensdag 22 juli zijn we pas om 8:00 uur op en na ons grey- en black water gedumpt te hebben op een camperplek in een naburig plaatsje, rijden we naar Horn-Bad Meinberg, een kuuroord met een mooie, verzorgde camperplek. Maar ook saai en achteraf gelegen. Er is voldoende ruimte dus we kunnen uitkiezen waar we de camper neerzetten en nadat we betaald hebben bij het verder verlaten zwembad (vanwege Corona is alles nog gesloten) lopen we het plaatsje in.

Bron in Kurpark Horn-Bad Meinberg

Alles, maar dan ook alles hier is of gesloten of uitgestorven. Wat ongelooflijk saai is het hier, er is zelfs geen winkel. En dan blijkt ook nog dat de Externsteinen, de rotsformatie bestaande uit smalle, hoog oprijzende, rotspartijen (reden waarom we hiernaartoe gingen) alleen in het weekend geopend zijn. Dick vraagt meteen hoe mijn voorbereiding is geweest.

Nadat we rondgekeken hebben in het stadje en door het Kurpark hebben gelopen waar we zicht hebben op de warmwaterbronnen die vanuit meer dan 300 meter diepte omhoog borrelen en ook nog eens alle caches gezocht hebben in het stadje, lopen we terug naar de camperplek waarnaast zich een groot bos bevindt. Over smalle paadjes dwalen we rond door dit bos wat uit verschillende soorten bomen (ook exoten) bestaat. We zien Canadese Ahorn bomen en komen op verschillende plekken in het bos ook de gigantische Sequoia’s tegen.


Wandelen in het bos

Dit stuk bos achter onze camper plek is eveneens zeer de moeite waard. Nadat we bijna 8 km gewandeld en geklommen hebben (er is veel hoogteverschil) blijkt de zon op de camperplek nog niet weg dus zitten we nog tot 19:00 uur lekker buiten waarna we niet meer uitgebreid koken maar simpele gehaktballetjes met salade eten. In tegenstelling tot de camperplekken waar we normaliter vertoeven, grote parkeerterreinen aan de rand van de stad is dit terrein tussen de bossen een oase van rust (en saaiheid) en je hoort hier werkelijk helemaal niets om je heen. We zouden hier nog een dag verblijven maar vanwege de gesloten Externsteinen vertrekken we de volgende ochtend al.

In Höxter stoppen we bij een grote camperplek aan een meer. Het is hier heel druk met campers en dagjesmensen en er zou een watertappunt en dumpmogelijkheid moeten zijn. We rijden rond maar kunnen niets vinden. Gelukkig zien we op een gegeven moment een man met een gieter lopen en als we deze volgen komen we uiteindelijk bij een huisje op een heuvel waar inderdaad water getapt kan worden. Wel alleen met een gieter, dus lopen we 11 maal heen en weer tussen de waterkraan op de heuvel en de camper op het parkeerterrein. Uiteindelijk zit onze vers watertank vol en kunnen we onze reis voortzetten.

Anderhalf uur later arriveren we in Northeim. Op de door mij uitgekozen parking staan allemaal autowrakken en caravans. Een groep kermismensen of misschien zigeuners? We weten het niet maar deze plek ziet er niet echt aanlokkelijk uit om te gaan staan dus rijden we door naar het parkeerterrein van de Lidl waar wel een prachtige plek voor onze camper is en we ook nog eens dichter bij het centrum van dit mooie oude stadje staan.

Vakwerkhuizen in Northeim

De straten waar we doorheen lopen bestaan allemaal uit vakwerkhuizen. Het is gewoon heerlijk om hier rond te kijken en langzaam dwalen we rond. Het is echt mooier dan het bedevaart stadje Telgte, waar we snel uitgekeken waren. Na enkele uren drinken we wat op een aantrekkelijk terrasje op de markt. We reserveren meteen een tafeltje voor vanavond. En dat tafeltje staat keurig voor ons klaar als we om 7 uur arriveren. Dat kan niet van het eten gezegd worden want als we na een uurtje eens informeren waar onze burgers blijven blijkt dat de keuken ons vergeten is.

Heerlijke burgers, het wachten waard

Gelukkig houdt de zon en het uitblijven van wind ons verblijf op het terras aangenaam en zijn de burgers, als deze uiteindelijk geserveerd worden, van zeer goede kwaliteit.
De volgende ochtend schijnt gelukkig de zon alhoewel er ook wat bewolking is en de verse broodjes smaken heerlijk. Langzaam stijgt de temperatuur naar 22 graden. We besluiten nog een dagje te blijven en pakken de fietsen om in de omgeving rond te fietsen. Natuurlijk wordt onze route bepaald door de vele caches die hier her en der verstopt liggen. Al snel komen we op een prachtig fietspad wat naar een meer leidt. Eigenlijk wil ik een andere weg nemen als ik zie dat overal eikenbomen staan en ik op een van de eikenbomen een enorme harige rups ontdek. Maar Dick vindt dat onzin. Dit is waarschijnlijk een totaal onschadelijk exemplaar omdat de hinderlijke Eikenprocessie rups in grote kluiten bij elkaar zit. Daarbij zijn er voor geocachers ook nog andere gevaren zoals teken, stekelstruiken die je benen helemaal openhalen en muggen die in groten getale om je heen zwermen en je lek bijten, dus ik moet niet zeuren.

Geocachen langs de meren

We vervolgen derhalve onze tocht om het grote meer, ontstaan uit een kiezelafgraving. Het is een extreem diep meer en overal staan waarschuwingsborden dat zwemmen levensgevaarlijk is. Maar de fietstocht is schitterend. Na een aantal uren hebben we drie meren rondgefietst en de nodige caches gevonden. Als we op de weg terug langs een Burger King komen stoppen we even en nuttigen op een terrasje een heerlijke milkshake. Dat smaakt best want inmiddels is het 25 graden. Met nieuwe energie fietsen we omhoog de heuvels in, steken op de top ervan een grasbaan van een sportvliegveld over, waardoor we geen 5 km hoeven om te rijden en nadat we onder het schrikdraad zijn gekropen, banen we ons een weg tussen een kudde koeien die, als we ertussen lopen er toch wel vervaarlijk uitzien en erg groot zijn.

De cache ligt bij de koeien

De koeien zijn wel nieuwsgierig naar ons doen en laten want nadat we, de tussen de kudde gevonden cache, weer terugleggen komen ze kijken wat wij toch uitspookten op hun territorium.
Uiteindelijk zijn we na 5,5 uur en 25 km fietsen weer terug bij de camper. Wat een schitterende tocht.
Veel zin om zelf te koken hebben we niet dus pak ik de fiets en haal ’s avonds in het stadje heerlijk Turks eten wat we bij de camper opeten.

Zaterdag 25 juli zetten we onze tocht weer voort en langzaam klimmen we hoger en hoger. We zijn in de Harz aangekomen. Ons doel is Hahnenklee, een stadje op een hoog plateau. Het is er enorm druk en niet alleen de straten van dit mooie bergstadje zijn vol met toeristen, ook de camperplek is overvol.

Stafkirche in Hahnenklee

Dus na een blik op de mooie Noorse stafkerk rijden we verder naar Goslar, waar het ook druk is maar waar nog voldoende plek is op een grasveld om te staan. Het lijkt wel of heel Duitsland maar ook veel Nederlanders hier vakantie houden want in het centrum is het erg druk. Gelukkig concentreert de drukte zich met name op de centrale stadspleinen en hebben we, als we daarbuiten in dit mooie werelderfgoed stadje ronddwalen meer ruimte. Toch wel belangrijk want Corona heerst nog steeds.

Historisch gebouw in Goslar

Het stadje is schitterend.

Er zijn veel oude gebouwen, soms heel kleurig en soms volledig bekleed met leitjes en we lopen bijna 8 km rond.
Als we 5 uur later terugkeren op de camperplek zijn bijna alle campers weg, het merendeel van de geparkeerde campers bestond dus uit dagjesmensen.
Nu er elders meer plek is gaan we de camper verzetten.  Alhoewel ons plekje mooi is loopt het wel schuin af en een net wat rechter terrein slaapt comfortabeler.

Diner in de tent van Restaurant Lindenhof

Onze keuze, om ’s avonds op het terras van restaurant Lindenhof, naast de camperplek, te gaan eten, is een goede want het eten wat geserveerd wordt is uitstekend van kwaliteit en smaakt voortreffelijk.

Zondagochtend worden we wakker door het getik van regendruppels op onze dakluiken. Wat een verschil in weer met de afgelopen dagen. Gelukkig stopt de regen naarmate we verder oostelijker rijden en als we in Quedlinburg arriveren is het droog en komt er weer wat blauwe lucht tevoorschijn. Helaas, deze camperplek in het stadje is echt te kort voor onze camper dus nadat we water getankt en gedumpt hebben en uitgescholden zijn door een stel Duitsers (volgens hen doen we te lang over het dumpen van vuil- en tanken van schoon water) rijden we verder. Als in het naburige stadje Gernrode de camperplek niet echt aanlokkelijk is, rijden we verder en komen uiteindelijk terecht in het stadje Thale, op een groot parkeerterrein naast de stoeltjeslift. Om ons heen rijzen de bergen op. Deze plek bevalt ons beiden en nadat we de camper op een mooi plaatsje hebben neergezet wandelen we, beschenen door een heerlijk zonnetje, het stadje in.

Houtsnijwerk in Thale

In Thale staan op vele plaatsen beelden in allerlei vormen, meestal bestaande uit houtsnijwerk in allerlei kleuren. Zoals overal in Duitsland zijn op zondag alle winkels dicht maar desondanks is het een gezellig stadje met, bij het station, een aangenaam terras wat heerlijk eten serveert, zoals we tijdens een late lunch ontdekken.

Maandag 27 juli is er duidelijk meer bewolking maar de zon verschijnt ook zo nu en dan en het is met 22 graden echt een temperatuur om rond te fietsen. We hoeven niet lang te denken waar we naar toe willen. Gisteren probeerden we op weg naar Thale een kijkje te nemen bij de Teufelsmauer, bezienswaardige zandstenen rotsformaties in het Harzgebergte, die over een lengte van 20 km oprijzen. Het was er zo druk dat we geen parkeerplekje konden vinden dus pakken we vandaag vanuit Thale de fiets om daar alsnog een kijkje te gaan nemen. Het is slechts 12 km fietsen dus we zijn er voor de grote massa arriveert. Een stukje kunnen we het pad nog volgen op de fiets maar dan beginnen de trappen omhoog en moeten we de fietsen stallen. Over eindeloze trappen klimmen we omhoog tot we op de top van de heuvel komen waar de rotspartijen hoog boven ons uitrijzen.

Teufelsmauer in het Harzgebergte

Een schitterend gezicht en het is geen wonder dat de bizarre vormen van de rotsen omgeven zijn door sagen en legenden. De bekendste sage is die van een weddenschap tussen God en de duivel. De duivel stelde God voor om het land onder elkaar te verdelen. God ging ermee accoord onder voorwaarde dat de duivel alleen dat land mocht behouden wat hij in een nacht (totdat de eerste haan zou kraaien) met een stenen muur kon omheinen. Gedurende de nacht terwijl de duivel bezig was met de bouw van zijn muur, was een oud vrouwtje onderweg naar de markt om haar kippen en haan te verkopen. Het oude vrouwtje schrok enorm toen ze de duivel bezig zag, struikelde en viel waarop de haan in haar mandje wakker schrok en begon te kraaien. Daardoor dacht de duivel dat zijn tijd al om was en werd zo woedend dat hij de door hem gebouwde muur vernietigde.

En ja, als je om je heen kijkt en die brokkelige rotspunten boven je ziet uitsteken komt zo’n sage tot leven en snap ik dat zelfs Goethe door deze plek gefascineerd werd. Ik stop niet meer met foto’s maken. Wat is de natuur hier overweldigend. Terwijl steeds meer mensen de klim naar boven ondernemen dalen Dick en ik weer langzaam af en fietsen we verder. Nog niet naar huis omdat we in de bossen een aantal caches willen zoeken. De weg door het bos voert ons steiler en steiler omhoog. Op sommige plekken moeten we onze e-bike zelfs op turbostand en in de laagste versnelling zetten om omhoog te kunnen komen.

Uitzicht onderweg

Maar we redden het en klimmen hoger en hoger de bergen in. Als we uiteindelijk op de top arriveren genieten we telkens weer van een prachtig uitzicht over de omgeving. Deze route laat zien hoe je schitterende plekjes ontdekt als je caches gaat zoeken. Helaas moeten we ook weer naar beneden en dan volgen een aantal huiveringwekkende steile afdalingen, vaak meer dan 20 – 25 %, over steile grasvlakten en bospaden. Als we al een heel eind afgedaald zijn begint het helaas te regenen.


Op de fiets met poncho’s


Een goede gelegenheid om onze bij de Action aangeschafte, plastic, poncho’s uit te testen.
Het blijkt niet zo’n succes want door de steile afdalingen rijden we harder dan 30 km per uur en deze dunne plastic cape fladdert om ons heen, kruipt op en klappert zodanig in de wind dat iedereen die we voorbij stuiven naar ons om kijkt.
Gelukkig gaat het pas echt hard regenen als de fietsen weer in de camper staan. Als het weer eind van de middag weer opklaart lopen we toch nog Thale in.



Nieuwe schoenen voor Tita



Nu zijn alle winkels wel open en terwijl we langzaam langs de etalages wandelen zie ik een paar schitterende Nike sportschoenen die, nadat ik ze gepast heb, zo lekker blijken te zitten dat ze in een tasje met mij de winkel verlaten. Omdat we niet in de directe omgeving van de parkeerplek een bakker hebben kunnen ontdekken ontbijten we dinsdag met oud brood waarna we over smalle bergwegen onze weg vervolgen. Net buiten de stadsmuur van het stadje Stolberg vinden we een mooie parking waar niemand staat en waar we onze camper parkeren. Het weer is aanzienlijk opgeknapt en de zon schijnt volop, slechts nu en dan overschaduwd door wolken, het is 24 graden. Opnieuw zijn we in een schitterend oud stadje gearriveerd.

Straatje in Stolberg

En voor ons Nederlanders ook nog een belangrijk stadje want Juliana van Stolberg, de stammoeder van het huis van Oranje, onze Koninklijke familie, is opgegroeid in het kasteel wat dit mooie stadje domineert. We wandelen rond, kijken naar de mooie oude huisjes, enkelen zelfs daterend uit de 13e eeuw. Soms zijn de huizen zo scheef en verzakt dat het nauwelijks is voor te stellen is dat ze nog overeind blijven staan.
Maar alle huizen zien er zeer verzorgd uit en zijn mooi gerestaureerd.


Koffie met gebak op het terras


De temperatuur is weer gestegen en de koffie met gebak op een Corona proof terrasje bij een van de stadstorens smaakt goed. De tafels staan hier zeer ruim uit elkaar en de bediening gebeurt zoals in Duitsland heel normaal is door bedienend personeel met mondkapjes op.
Zowel de koffie als het gebak smaken heerlijk en nadat we wat uitgerust zijn wandelen we door het dorp terug naar onze kampeerwagen.

Om al deze calorieën te verbranden beklimmen we ’s middags nog enkele steile hellingen die naast dit pittoreske dorpje oprijzen, natuurlijk om caches te zoeken. Het brengt ons in een schitterend natuurgebied.Geen wonder dat er zoveel toeristen naar de Harz komen.



Berghut in het natuurgebied bij Stolberg

Vroeg in de avond lopen we naar het stadje om te gaan eten. We vinden een heerlijk plekje op een nog zonovergoten terras. Helaas is de maaltijd niet smakelijk, iets wat niet veel voorkomt in Duitsland. De ober haalt zijn schouder op als we klagen over het eten en zonder enige fooi verlaten we het terras. Hier eten we nooit meer.

Om in Erfurt te komen moeten we ons woensdagochtend een weg banen door de zeer smalle straatjes van Stolberg
Soms zijn er slechts enkele centimeters speling tussen de camper en de muren van de huizen maar Dick weet zonder kleerscheuren en schrammen het stadje te verlaten. We rijden duidelijk in de bergen want de ene na de andere haarspeltbocht verschijnt voor ons. Eén weg heeft zelfs 38 bochten, een ideale weg voor motoren. Uiteindelijk laten we de Harz achter ons en komen in het glooiende landschap van Thüringen. We hebben in de studentenstad Erfurt het adres opgezocht van een wassalon en naarmate we dichter bij het centrum komen maak ik me zorgen of we wel een parkeerplekje voor onze camper kunnen vinden. We boffen want op nog geen 300 meter afstand is een plekje waar onze camper precies kan staan.

Sjouwen met wasgoed

Nadat ik even in de wassalon heb rondgekeken sjouwen we ons wasgoed uit de camper en vullen we de wasmachines. Gelukkig zijn er niet veel mensen binnen zodat we ook wat grote machines kunnen gebruiken. Nadat we bestudeerd hebben hoe we de machines in werking moeten stellen, waar we wat hulp bij krijgen, en de benodigde 2 euro munten bijeengescharreld zijn, kan alles schoongewassen worden en kunnen we na 3,5 uur weer al ons wasgoed schoon en droog opbergen in de camper. Het is inmiddels 13:30 uur en de camperplek is slechts 5 km verderop gelegen en dus staan we al snel op de parking aan de rand van het centrum van Erfurt. Het is warm geworden, 25 graden en dus pakken we de fietsen om naar het centrum te rijden. Normaliter zouden we de tram nemen die hier zijn halte heeft, maar Coronatijden laten je andere beslissingen nemen. En het blijkt geen slechte keuze want we zijn na enkele kilometers al op het centrale plein in Erfurt waar het enorm druk is. Bijna allemaal Duitsers die in eigen land vakantie houden.


Heerlijke ijscoupe’s

De terrasjes in het centrum zitten vol maar er is voldoende afstand tussen de tafeltjes en als we de ijsjes zien en een vrij tafeltje aan de rand van het terras, waarnaast we onze fietsen kunnen stallen, nemen we daar plaats en even later genieten we van een heerlijke ijscoupe. Natuurlijk fietsen we na afloop nog enige tijd door de straten van deze gezellige en mooie studentenstad. De schitterend oude gebouwen zijn indrukwekkend en de onder de huizen doorlopende riviertjes vormen heerlijke speelplekken voor de kinderen. Vanaf het plein voor de grote Kathedraal kijken we nog uit over de stad en uiteindelijk, laat in de middag, fietsen we terug naar onze camperplek. We hebben ontdekt dat vlakbij onze parking een Chinees/Thais restaurant is zodat we niet zelf koken maar Thais eten halen. Absoluut een goede keuze want de kwaliteit van dit eten is werkelijk zeer goed en het smaakt echt lekker.

De volgende ochtend, donderdag 30 juli, hoeven we slechts 25 km te rijden en dus zijn we al voor 10 uur in Weimar. Al van verre is te zien dat we Weimar naderen want op de berg achter Weimar is een hoge toren te zien waarachter zich het voormalige concentratiekamp Buchenwald bevindt. Deze toren (het Mahnmal) dient als waarschuwing dat wat is gebeurd nooit meer moet plaatsvinden. In Weimar zoeken we onze weg door de stad. Gelukkig mist de camper voor ons de afslag naar de parkeerplaats voor campers zodat wij als eerste een mooi plekje kunnen uitkiezen. De thermometer wijst nu al 25 graden aan en met de minuut lijkt het warmer te worden.

Schiller en Goethe

Niet echt een temperatuur om in een stad rond te wandelen maar we zijn hier nu eenmaal dus wandelen we door het centrum en bewonderen natuurlijk het standbeeld van Goethe en Schiller. Nadat we enige tijd hebben rondgedwaald, de vele monumentale gebouwen hebben bewonderd en in het park langs de rivier de Ilm hebben rondgedwaald waar een waterbron ontspringt, kunnen we een terras van een ijszaak niet meer weerstaan en als er een tafeltje in de schaduw vrijkomt ploffen we daar neer. Met de huidige temperaturen, begin van de middag is het al warmer dan dertig graden, wil je echt iedere zonnestraal vermijden. Met een enorme ijscoupe in onze maag wandelen we weer rustig terug naar de camperplek. Het is er druk geworden en alle 40 plekjes zijn nu bezet. Vanochtend stonden we in de volle zon, nu kunnen we genieten van de schaduw van een naburige boom en heerlijk vertoeven we de rest van de middag buiten, een boek lezend en gezellig pratend. Alhoewel het op parkeerplaatsen niet gebruikelijk is dat je stoeltjes neerzet, zegt met deze temperaturen niemand iets als je buiten gaat zitten. Gedurende de nacht koelt het niet echt af dus slapen we met alle ramen wijd open.

Beeld over het verlaten Buchenwald

Na een heerlijk ontbijt met verse broodjes pakken we de volgende dag de fietsen, vullen onze bidons met water (nu echt nodig met deze temperaturen) en begeven ons op weg naar het voormalige concentratiekamp Buchenwald. In de bossen op de Ettersberg, slechts enkele kilometers buiten Weimar, werd in 1937 met de bouw van Buchenwald begonnen maar na de bevrijding ervan in 1945 is dit concentratiekamp grotendeels afgebroken. Wel staan de kamppoort, enkele wachttorens en het crematorium er nog. Al enkele malen hebben we deze indrukwekkende plaats bezocht, de eerste maal in 1990, net na de val van de muur, maar nog nimmer zijn we ernaar toe gefietst wat niet meevalt omdat het veel klimmen is, maar ook laat voelen hoever dit kamp toch weggestopt was in de bossen. Als we bij de poort van Buchenwald arriveren is het al heel druk met groepen mensen. Men wacht op een rondleiding. Het blijkt namelijk dat de verbrandingsovens alleen per georganiseerde tour bezocht kunnen worden. Vanwege de lange wachtlijst besluiten we dit onderdeel over te slaan (we hebben deze al eerder een keer bezocht) en we beperken ons tot het zelfstandig rondwalen over het enorme terrein waar vroeger de barakken gestaan hebben. Ook bezoeken we het nieuw ingerichte museum maar dat bevalt minder want er zijn geen duidelijke looproutes aangegeven en omdat het best druk is, schenken we meer aandacht aan onze omgeving en het proberen afstand te houden tot andere bezoekers, dan dat we dat hebben voor de tentoongestelde zaken.

Na 2 uur rondlopen verlaten we enigszins teleurgesteld Buchenwald. Dit bezoek was duidelijk minder indrukwekkend dan onze eerdere bezoeken.

Hengelcaches onderweg



Omdat het nog vroeg in de middag en warm is fietsen we de bossen naast Buchenwald in en brengen daar de rest van de middag door.
De fietspaden dringen door tot diep in de bossen, het is er heerlijk verkoelend en de caches zijn uitdagend. Bijna allemaal hangen ze hoog in de bomen dus Dick moet veel capriolen uithalen met onze hengel om ze eruit te vissen.
Uiteindelijk zijn we pas om 17:00 uur terug bij de camper.
Opnieuw eten we heerlijk buiten op de parking in de schaduw van de boom en genieten van de relatieve koelte in de avond.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona time – part 2


Fold clothing at the laundry

Friday, June 26th 2020, the temperature rises early in the morning and it feels hot, it is at least 90 degrees. We don’t have to drive far before we can cross the border into France. Unfortunately, the motorhome parking in the town of Sierck les Bains is too short to park our Frankia, so we drive straight to the Carrefour supermarket just outside Sierck. At home I already figured out that there is a Laverie (laundry). We urgently need this because washing is required. After checking inside and discovered that we are the only ones to wash, we bring in our full laundry bags and fill the washing machines. It just fits in the available machines. Now we have to wait until everything is clean again. This waiting time is not unpleasant because, even though we are not allowed to wait inside (because of Corona), we can put some chairs outside to wait and watch the shopping public. After the drying program also ended, Dick helps to fold all the clothes and after 1 pm we can hit the road again.

Motorhome parking Rodemack

10 Miles to the north is the old town of Rodemack, our destination. Next to the city wall is a huge parking lot for more than 200 cars, completely overgrown by tall grass and weeds. It is clear that cars and motorhomes have not been parked here for months. In anyway, there is plenty of space to park our Frankia. Because the sky looks quite threatening, we walk directly to this walled medieval town. No one is outside and the streets feel deserted. Only at the bakery is a couple sitting, having coffee with a tartiflette (cake). It is oppressively hot. Fortunately, the town is small, so we don’t really have to walk far. However, the path along the city walls is beautiful. Just before we arrive at the motorhome, the thunderstorms erupt and lightning rays illuminate the now darkening sky. It does not rain without full conviction till we are inside our motorhome. Great, because later it rains so hard that we would be soaked to the bone walking outside. It keeps raining for a long time, but we don’t have to go out so we grab a book and do our administration.

Kathedraal van Toul

The next morning it is still cloudy, but raining has stopped. The temperature plummeted down to just 64 degrees.
After having a delicious breakfast, we drive to the border with Luxembourg, to the city of Mondorf, to fill up our spare tank with diesel and then we drive deeper into France.
71 Miles to the south we stop in the town of Bruley on a large parking lot. The town is completely deserted and looks boring so, after looking around, we decide to leave and drive 3 miles further south to the town of Toul.
Here is a nice parking along the city wall.
This place appeals immediately so after choosing a good spot, we walk into town.
We wander through the streets of another old city and look around in the enormous cathedral. Unfortunately, the high tower cannot be climbed at the moment because I would have loved to see the view up there, but the walled courtyard is also impressive. Of course, we light a candle for Auntie Ank and our parents, who passed away long ago.

Arcades in the Toul cathedral


When we leave the cathedral the weather changes. The clouds have given way to blue sky and sun and the temperature has already risen to 79 degrees. Lovely weather and slowly we walk back to the motorhome and take our chairs to sit outside in the sun. Until late in the evening It is very pleasant to stay outside. We enjoy a delicious kebab meal and chat with other RV’ers. It is striking how many French motorhomes stay at the parking lot. Foreigners are currently in the minority. It is obvious that Covid 19 influences people’s travel behavior, especially in France.

Despite the fact that we stay outside until 11 pm (it does not cool down) we still get up at 8 am the next morning. The bakery is less than 330 feet walk so of course we have breakfast with a fresh baguette.
We are now in a part of France where wearing face masks differs from place to place because here no one is wearing one and my beautiful yellow-green mask (hand-made by Dick) makes me look like an alien. Unfortunately, after breakfast, the sun disappears behind a thick cloud cover, so, to be sure, we take rain jackets with us in the saddle-bag.

Walking along the river Moezel

Dick select a nice route along the Moselle and we enjoy our trip and of course try to find the hidden geocaches. That is not always easy because in months no outdoor activity could take place here.
The weeds have overgrown everything and often we have to break our way through the tall weeds and the blackberry bushes. From head to toe we are now covered with scratches and mosquitoes make frantic attacks on our bodies.
Finally, human flesh in their environment. In some places I am the only one to climb the steep slope because it would still be too risky for Dick’s new knee, which, by the way, is going very well.


This is the end for me !

High up on a mountainside I find a mineshaft where a cache is supposed to be hidden but after trying twice to find it, I have to give up. The cache is hidden at the end of the shaft and this shaft keeps twisting and twisting deeper inside the mountain and get narrower. I simply dare not to go into the mineshaft alone deeper than 200 feet. I do have some fear of collapsing shafts added to my limited visibility due to my small phone-light.

During the afternoon the cloud-cover is thickening so we don’t keep it dry. The last fifteen minutes we ride in a pouring rain. Fortunately, the sky opens again at 7 pm and the sun starts shining. Very nice because now I don’t have to wait in the rain in front of the takeaway. It is so busy at this diner in Toul that I have to wait almost an hour before I can bring back our chicken dish. And no one, really no one, keeps the necessary distance (by the way, the safe distance in France is only 3 feet). So, I dance around restlessly and I’m the only one wearing a mask.

Toul cathedral by night

When I finally return to the motorhome (Dick has already called what’s going on with me) we enjoy an excellent meal outside with a view of the beautiful cathedral, lit by the last sunrays. Because of the enormous wilderness we struggled with today, we have to check for ticks before going to bed. That’s a good thing because a mini-tick digged into my belly. It takes some effort, but finally, after a few failed attempts, Dick manages to get the tick out of my belly.

The rain of yesterday afternoon cleared the sky because when we wake up on Monday June 29th, the sky is blue and the sun is shining. After a good breakfast, we dump again our gray and black water and fill up with clean water and then we drive, over narrow winding roads, the 50 miles to Verdun. We find a parking at the Leclerc supermarket. Although it is on a slope, Dick’s manufactured levelers come to help and after some efforts the motorhome is levelled.

Narrow steps in Verdun

We walk to Leclerc to do some shopping and thereafter we walk into the city of Verdun. It’s a long walk around the huge Citadelle but finally we arrive in the center of town which looks a bit shabby.  Again, Dick knows how to find his way back again over narrow winding roads, along endless steep (medieval) steps and after a 4-mile walk.

Because the supermarket opens at 9 am (so I can’t get fresh bread earlier), we don’t get up until half past eight on Tuesday June 30, so we have a late breakfast but with delicious fresh croissants. Then Dick takes the bikes out of our Motorhome and we explore the area. At the Tourist information we learn that the battlefields of Verdun and the Ossuaire, a monument with the remains of 130,000 unknown soldiers, are 5 miles outside the city and it’s not on our route today, so we will visit these a next time. Now we want to see more of Verdun. Besides a nice old entrance gate and some remnants of the city wall, we do not find it a special city and when returning to the motorhome in the afternoon, we store our bicycles and walk back to the Citadelle.

Max. 4 persons in 1 cart

When we arrive there, we have to wait about 45 minutes before we can explore the underground corridors of the Citadelle. We wait outside, not unpleasant because it is dry and not really cold.
7 Minutes before our scheduled visit time, we walk into the underground corridor system of the Citadelle, put on our facemasks (required) and disinfect our hands and after a couple of minutes we can take a seat in a cart.
Normally there is room for 9 people in this three-bench cart, but now, in Corona times, only 4 people are admitted and an empty bench remains between us and the other two visitors. We slowly disappear into the 4,5 miles long underground corridors. During the ride we are told the story of this underground city and the soldiers stationed here in the Grande Guerre (1914-1918).
The French language is of course used, but we have headphones where a Fleming translate into Dutch. Unfortunately, the sound level of the speakers, placed in the corridor system, is so loud that the Dutch spoken text is barely audible.

Inside the Citadelle

Fortunately, we read the history of this Citadelle prior to our visit so we can follow the story in (runaway) French. After a 30-minute drive we get out to walk and witness the ceremony that took place in 1920: to choose from the anonymous dead an unknown soldier who was later buried under the Arc de Triompf in Paris.
Deeply impressed by a horrible time, we slowly walk back to our motorhome and have a simple meal (burger with salad).

The month of July doesn’t really start well. It doesn’t feel like summer, it is cloudy and no sunray is in sight. After a good breakfast, of course with fresh baguette and croissants, we do some shopping at Leclerc before driving to the small town of Revin.


Motorhome parking Revin



The motorhome parking at the border of the river Maas is very popular and almost full. Because it is still morning, we can occupy a vacant spot. We park parallel to the river with a fenced piece of grass in front of the motorhome. Unfortunately, the weather is not so nice, regularly drizzling rain falls down, so we cannot sit outside. Time to pay a visit at the large supermarket next door. One minute I think about doing laundry in the washing machines outside but because in a few days we are going back home I will not fill these machines, although our laundry bag is quite full. The rest of the day rainy periods alternates with dry periods and we wander around in the center when it’s not raining. We are glad when late afternoon the sky brightens up.

A natural shelter from rain

Unfortunately, the weather on Thursday is still unstable, but after breakfast we grab our bikes. We found a nice route based on some geocaches and printed them so that Dick can follow the route. Unfortunately, after about two hours of cycling, the sky is getting darker and darker and soon the rain falls down. After taking shelter under a few tall trees, which unfortunately are not really waterproof, we try to find a better hiding place elsewhere. It is present in an old blockhouse, but being between abandoned junk and feetlong weeds, it is so unpleasant that we prefer to cycle back to our motorhome. Meanwhile the rain is pouring down. Fortunately, we have enough clean and dry clothes and with our parking heater on, we quickly feel pleasant inside. Again, not until late afternoon the sky brightens and sunrays are to be seen.  However, the wind blows hard and it is not really warm outside and so we stay inside, read and do administration.

Fortunately on Friday morning the sun appears from the clouds and after breakfast and some last shopping we leave for Liart. Because we already visited a number of times our friends in Liart, we quickly find the narrow road through the hilly landscape that leads to the estate of Esmee and Cor.

Friends estate in Liart

Actually, I don’t have to give any directions because flawlessly Dick puts the motorhome down on the drive and we are greeted by our friends. From a distance, of course, still no hugging, because Corona is not over yet. We spend the rest of the weekend together and Cor and Dick work together on odd jobs. Cor made a list of chores, preferable carried out by two men, so they are really busy to get everything done this weekend.  I guess we have to return this summer because they don’t manage to get everything done. We enjoy good meals together, talk a lot with each other and of course drink a nice glass of wine.

Both Saturday and Sunday morning I bike to the nearby village to get fresh baguettes and croissants. I am glad we have e-bikes because the 2 miles long road to the center of Liart is very hilly and with a strong wind almost impossible to do with a regular bicycle.
As I say this, I notice that, 30 years ago, when we weekly cycled up the steep mountains of the Ardennes on a race bike, I certainly should not write this down.

At work in Liart

Now we are not traveling for a few days, I can finally open my laptop to write down our experiences of the last weeks.

On Friday the temperature is not too bad and the sun still shines every now and then, so occasionally I can sit outside and enjoy the sun, but on Saturday it is almost completely cloudy. However, except for the early morning, when drizzly rain accompanies my bike ride, it stays dry. The weekend flies by (fun has no time) and we end our pleasant stay with a BBQ on Saturday evening. After breakfast and again a lot of talking we leave Liart on Sunday morning.
We loved to be here because in Corona time we never visited others and staying here was one of the first times with others. Because we are driving on back roads again, we pass through the town of Givet, France, where we can dump our black- and gray water on the motorhome parking. Then we drive in a straight line to the north.


Motorhome parking in Weelde


At 3 pm we arrive in Weelde, Belgium, where in the center of town is a nice parking next to sport- and playing fields. And (even better) the clouds disappear so we park full in the sun. There is a strong wind blowing so it is still not really warm. To our amazement, one parked motorhome after another leaves this beautiful deserted place and at 9 pm we are left almost alone, only one other motorhome stays for the night. For the last time this holiday we get a kebab meal in town. It tastes delicious but, because it is covered with cheese, it is also very rich and we eat too much. Monday July 6th we still have less than 62 miles to drive so we arrive at home in the morning. The rest of the day we have to unload the motorhome and of course clean it. No unnecessary luxury. All together we drove 783 miles and, although the Netherlands is a beautiful country, we loved it to take a taste of abroad again.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona time – part 2