Maart – Mei 2020 Thuis in Nederland

Maart – Mei 2020 Thuis in Nederland, maar ook even erop uit

BBQ na de CITO Biesbosch

Nadat we op 7 maart samen met Marjo en Wim meedoen aan een CITO schoonmaakactie (Cache In, Trash Out) in de Biesbosch, die wordt afgesloten met een heerlijke BBQ (dat kon toen nog) speel ik nog even met de gedachte er noch enkele dagen op uit te trekken met de camper. Deze gedachte speelt alleen bij mij want Dick staat toch meer in de nieuwe realiteit. Ook bij mij verandert mijn plan binnen een week.
Niet alleen vanwege het op slot gaan van grenzen van de ons omringende landen, maar ook vanwege het steeds dringender advies om niet te reizen.
De nieuwsberichten over de vele Corona doden maken dat we voorzichtiger worden en ook fysiek wordt onze bewegingsvrijheid, zelfs met een camper, verder ingeperkt.
Vluchten zijn bijna allemaal geannuleerd, musea en restaurants gesloten, treinen en bussen rijden zonder passagiers, pleinen en straten zijn verlaten, veel winkels zijn dicht en verzorgingshuizen zitten op slot.

 

Thuis nieuw afdak maken

We moeten zoveel mogelijk thuis blijven en alleen noodzakelijke boodschappen doen. We blijven thuis, ruimen op, Dick maakt een nieuw afdak in de tuin zodat de BBQ droog kan staan, poetsen ons huis, lezen veel en zitten achter de computer. Gelukkig is het in Nederland nog wel toegestaan, mits we voldoende afstand houden tot elkaar (1,5 meter) om buiten een frisse neus te halen. We zijn in een “intellectuele lockdown “ aanbeland. De ons omringende landen hebben een “complete lockdown”.
Mensen in die landen kunnen alleen nog maar de supermarkt en apotheek bezoeken en mogen verder zelfs niet buiten zijn, afgedwongen door patrouillerende legervoertuigen.

Ons plan was om eind maart naar een treffen van Seabridge te gaan en daar onze overtocht boeken naar de USA in October 2020. Maar deze bijeenkomst in Beieren is afgezegd, zoals alle bijeenkomsten in Europa en tegelijkertijd kondigt America aan dat de grenzen op slot gaan zodat Europeanen geen toegang meer hebben tot de USA.
Het straatbeeld verandert razendsnel, supermarkten worden slagvelden waar mensen met volgeladen karren zich een weg banen naar de kassa’s. Gepaard gaand met duwen en trekken verdwijnt WC papier, keukenpapier en schoonmaakmiddelen in afgeladen karren van hamsteraars.

Langzamerhand is er slechts één onderwerp op de TV: “ het Corona virus”.
Een nieuwe realiteit dringt zich aan ons op.

We zoeken contact met onze vrienden in Europa en in Amerika en zijn opgelucht te vernemen dat alles goed met ze gaat.  Gelukkig mogen we in ons land nog naar buiten en regelmatig halen we een frisse neus. We houden er geen van beiden van zomaar een stukje te wandelen of te fietsen, dus Dick zoekt bij Geocaching.com rustige plekken in de nabije omgeving met geocaches.

Naar de cache onder de brug

Ondanks de vaak ijzige koude buiten zijn het heerlijke uitjes. We pakken ons kleine rubberbootje en zoeken caches onder bruggen, trekken duikpakken aan om onder duikers van de weg te kruipen en lopen langs het water van het Brielse Meer over hobbelige graspaadjes omdat we anders, door de dikke braamstruiken, de her en der verstopte geocaches niet kunnen vinden.
En niemand is in de verste verte te zien.
We waarderen de stilte en de prachtige bloesems aan de bomen. De zon op ons gezicht geeft ons een geluksgevoel.  We genieten van momenten waar we normaliter niet bij stilstaan.

Tita en Hannah bij de kaasboerderij

We verkennen op de fiets onze omgeving en spreken begin mei zelfs af met mijn zusje Hannah en haar man Henk in Bodegraven. Dat betekent voor hen 76 km fietsen (wij slechts 60 km) maar het lukt en we treffen elkaar op een zomerse warme dag bij een kaasboerderij waar we onder het genot van verse melk heerlijk bijkletsen, zittend op een bankje met natuurlijk 1,5 meter afstand. Zonder covid 19 hadden we nooit zoveel gefietst en beiden vinden we dat de Corona lockdown eigenlijk wel snel verstrijkt.
Half mei zit ons land uiteindelijk zo laag in de curve van corona besmettingen dat de strenge lockdown regels een beetje versoepeld worden. In plaats van “blijf thuis” luidt het motto “reis niet onnodig”.

Het weekend van Hemelvaart nadert en dus besluiten we om, voor het eerst sinds we eind februari 2020 bij Cor en Esmee in Frankrijk op bezoek waren, weer met onze camper erop uit te trekken. Dat moet in Nederland want de grenzen met Duitsland, België en Frankrijk zijn nog steeds gesloten. Dus zoek ik camperplekken in het oosten en noorden van Nederland op. Wel wat meer dan we nodig hebben want dan kunnen we op andere plaatsen terugvallen als blijkt dat de camperplek dicht is of vol staat. Ook zorgen we dat we mondkapjes bij ons hebben.

Mondkapjes “We love camping”

Dankzij Anne en Werner uit Duitsland weten we mooie, bij de camper passende, mondkapjes te kopen, voor het geval we ze nodig hebben. We arriveren zo vroeg in de ochtend van dinsdag 19 mei bij de camperstalling dat de camper nog naar buiten gereden moet worden. Dat gaat niet zonder slag of stoot want de accu is leeggelopen na zo’n lange periode van inactiviteit. Gelukkig slaat, nadat de lader aangesloten is, de motor direct aan en kunnen we er toch mee op weg.
Thuis ga ik eerst de camper poetsen.
Geen overbodige luxe want niet alleen zit het vuil van ons tripje naar Noord France er nog op, ook zijn overal spinnenwebben te zien. Maar eind van de middag staat de camper te blinken voor de deur en is alles ingeladen wat we nodig denken te hebben voor de komende dagen.
Woensdag 20 mei kunnen we dus eindelijk weer op stap. Hoewel de hemel eerst nog staalblauw is verschijnen al snel meer wolken en als we in Varsseveld arriveren is er geen zon meer te zien.
Het is gelukkig niet echt koud. Op de camperplek achter de sporthal, midden in het dorp, staat niemand dus we zetten onze camper neer en brengen de rest van de middag door met het te voet verkennen van dit aangename dorpje. Wat is het heerlijk om weer op stap te zijn met de camper.
De volgende dag laten we de camper staan en pakken de fiets om de omgeving te verkennen. Om een logische route te vinden printen we eerst een kaartje met de caches en dan gaan we op stap. De lucht wordt steeds blauwer en de zon brandt.

Door de bossen rond Varsseveld

 

Gelukkig wisselen akkerlanden af met bossen, waar het wat koeler is. Het is overal opvallend droog. Sloten bevatten praktisch geen water of zijn drooggevallen en sommige fietspaden zijn veranderd in verstuivende zandvlaktes. Maar de omgeving is mooi, we vinden caches en genieten. Als we half 5 weer terugkeren in Varsseveld, na bijna 40 km fietsen en volledig bedekt met het fijne zand, zien de soft ijsjes op het plein voor de oude kerk er zo aanlokkelijk uit dat wij stoppen.
Ondanks het feit dat door Corona de zitgelegenheid bij de snackbar verboden gebied is, kunnen we op een van de vele bankjes in het centrum een plekje vinden waar we ons het ijsje goed laten smaken.

De volgende dag rijden we naar Dalfsen. Hier is een mooie camperplek, maar deze staat vol, dus zoeken we een alternatieve bestemming en rijden door naar Nieuwleusen waar wel plaats is op een grote parking.

Typische Staphorster woning

 

Na een heerlijk kopje koffie fietsen we naar Staphorst. Een apart plaatsje bestaand uit grote boerderijen die groen en blauw beschilderd zijn met een levensboom in het raam boven de deur en een groot aantal vrouwen die bij hun dagelijkse werkzaamheden nog in klederdracht lopen. Wist niet dat dat nog gebeurde. Helaas neemt de bewolking steeds meer toe en op de terugweg moeten we tegen de harde wind in fietsen waarbij regendruppels ons langzaam doorweken. Het is fijn dat we ’s avonds alleen wat boerenkool hoeven op te warmen want veel puf om te koken heb ik niet meer.
Gelukkig trekken zaterdag de wolken weg en nadat we opnieuw een kaart hebben uitgeprint met caches en Dick een route heeft bepaald, stappen we opnieuw op de fiets. Snel herken ik de omgeving, we rijden Balkbrug in. Jaren geleden, toen ik tijdens mijn studietijd stage liep kwam ik hier samen met de gerechtelijk psychiater Strobos. Heel bijzonder om hier 45 jaar later opnieuw te zijn. Het landschap verandert, het wordt minder vlak en de bosdichtheid neemt toe. Over smalle bospaadjes en door soms diepe zandgeulen zoeken we onze weg van cache naar cache. Nu ja, Dick zoekt en ik rij achter hem aan over de smalle hobbelpaadjes In plaats van in Overijssel fietsen we inmiddels al enige tijd in de provincie Drenthe.
Zo nu en dan stoppen we om gezellig met buurtbewoners te praten en om wat bij een boerderij te kopen. Iedereen in deze omgeving heeft volop de tijd maar “ons kent ons” en dat betekent ook dat afstand houden niet bij iedereen het geval is dus echt ontspannen zijn de gesprekjes niet omdat we voortdurend bewegen om afstand te kunnen houden. Ondanks het feit dat de lucht steeds blauwer wordt blijft de wind hard waaien dus als we tegen half vijf, na 48 km fietsen, terug zijn bij de camper voelen we ons eigenlijk wel wat moe en ruim voor tien uur ronken we.

Camperplek Appingedam in Corona tijd

Na het ontbijt met heerlijke verse eitjes van de boerderij vertrekken we uit Nieuwleusen. In Emmen stoppen we maar, hoewel er plek is, voelt het hier niet echt aangenaam, dus rijden we door naar Appingedam in de provincie Groningen. Voor het eerst in mijn leven kom ik zo hoog in het noorden van Nederland. Er is nog een plekje. Normaal zouden er 10 plekken beschikbaar zijn maar in deze Corona tijd moet tussen iedere camper een plekje vrijgehouden worden. Voor mij is dit een ideale plek. We staan op een busstation en zelfs op zondag is het een gaan en komen van bussen. Hier kan ik goed aarden. Natuurlijk lopen we in de middag naar het stadje. Het is er doodstil, geen mens op straat maar het ziet er leuk uit. Als de zon schijnt en het wat warmer wordt wil ik hier zeker een uitgebreidere wandeling maken. ’s Avonds trekken de wolken wat weg en wijd ik me aan mijn taak om het water in de tank bij te vullen. Ik moet met onze gieter 9 maal heen en weer lopen om de tank helemaal vol te krijgen. Het blijft in dit noordelijke deel van ons land beduidend kouder want ook al breekt regelmatig de zon door, een ijzig koude wind blijft waaien dus als we de volgende twee dagen de fiets pakken trekken we onze winterjassen aan. Het landschap verbaast me. Ik had verwacht om door kale vlakke weilanden te fietsen maar we zien een wisselend landschap van prachtige bossen, akkerlanden en zo nu en dan wat in het landschap uitstekende heuvels waar meestal een kerk opgebouwd is.

Een van die kerkjes, het oude Romaanse kerkje van Marsum, is een lust voor het oog in zijn eenvoud. We lopen het kerkje in en worden geraakt door het gedicht van de predikant Jaap Zijlstra over dit kerkje.

Kerkje in Marsum

Gevlucht op een wierde
staat het kerkje van Marsum
Reikhalzend uit te zien
naar de keerzijde van het getij.
De wind is te velde getrokken
en loopt storm tegen de muren.
De wolken varen uit tegen de bomen
die de wacht betrekken op de wallen.
De donkere blik van de sloten
voorspelt niet veel goeds.
Het riet wordt opgehitst
en het ontstelde gras rent over de weilanden.
Maar vandaag of morgen krijgt de toren
de zon weer in het vizier
en de strijd wordt beslecht.

Nog lang praten we na over dit schitterende kerkje in het prachtige Groningse landschap. Het maakt meer indruk dan de blik die we vanuit Delftzijl over de Eems werpen. Met deze ijzig koude wind en dikke donkere wolken ziet het geelbruine water er niet aantrekkelijk uit. Daarbij komt ook nog dat, waar wij ons bevinden, het havengebied van Delftzijl, je door de strook drijfzand zelfs niet dichtbij het water kunt komen.
Na alle dagen zelf koken zijn de restjes eten op dus lopen we naar het eettentje Unique naast het busstation. We hebben er geen spijt van want het eten is er meer dan voortreffelijk en de volgende keer dat we weer hier overnachten, zullen we zeker opnieuw een maaltijd hier bestellen.

Woensdag 27 mei, na een heerlijk ontbijt met vers brood wat ik even in het stadje gehaald heb, hoeven we slechts 26 km te rijden. Dat maakt dat we vroeg in de ochtend al aan de rand van de stad Groningen arriveren, in natuurgebied Kardinge. Doordat we zo vroeg zijn en al een aantal campers weggereden zijn kunnen we een plekje uitzoeken en we gaan vooraan staan. Je merkt dat dit natuurgebied aan de rand van de stad ligt want het is niet alleen druk met campers maar ook met buitensporters en als we in de omgeving rondfietsen komen we veel andere mensen tegen die net als wij van het buitenzijn genieten. Maar er is ruimte genoeg en het weer is prachtig hoewel het nog steeds koel is door de harde koude wind. Rond 4 uur zijn we terug bij de camper.

Uitzicht op de camperplek Kardinge

Ik moet gewoon nog de hoge heuvel beklimmen die naast de camper ligt.
Het is steil maar zeker de moeite waard want vanaf de uitzichttoren bovenop heb je een schitterend zicht op de stad Groningen en de wijde omgeving. Ook zie je duidelijk de camperplek liggen. De mountainbikes die deze zelfde heuvel gebruiken om er met enorme snelheden vanaf te dalen hebben vast niet de tijd om van dit panorama te genieten.
Donderdagochtend 28 mei vertrekken we vroeg uit Groningen en over de Hunebed Highway (helaas zien we nergens een hunebed) rijden we naar Tubbergen. Midden in dit kleine stadje op de parking bij het plaatselijke zwembad vinden we een plekje voor de nacht. Na even gesproken te hebben met een vrouw die hier permanent in haar camper woont, gaan we de omgeving per fiets verkennen. Het is hier aanzienlijk warmer maar dat kan ook komen omdat de harde wind wat is afgenomen.

In de beek naar de cache

We zoeken natuurlijk weer caches. Een ervan ligt onder een brug. Gelukkig staat het waterpeil hier ook erg laag (een gegeven waar de plaatselijke bewoners het zeker niet mee eens zullen zijn) zodat ik kan volstaan met alleen mijn lange broek uittrekken en daarmee redelijk droog de cache kan pakken. Halverwege de middag zijn we weer terug bij de camper waarna we nog even lopend dit aangename stadje kunnen verkennen. Helaas heeft de plaatselijke kapper het de komende weken te druk zodat ik mijn dikke en lange “Corona- haardos” nog altijd niet kan laten knippen.

Vrijdag rijden we om 9 uur weg. Voor we naar de volgende overnachtingsplek rijden willen we eerst langs bij Obelink in Winterswijk. Als we er arriveren is het al erg druk. Vooral de parking voor campers staat bijna helemaal vol en Duitse nummerplaten domineren het camperlandschap. Gelukkig is Obelink erg ruim opgezet zodat we, eenmaal binnen, niet echt last hebben van ander winkelend publiek. We lopen gericht naar dat wat we nodig hebben en staan binnen een uur weer buiten zodat we rond het middaguur al in Varsseveld arriveren. We vinden het camperplekje hier erg aangenaam en er zijn nog veel geocaches te vinden dus een goede tussenstop op weg naar huis. Terwijl Dick in het warme zonnetje bij de camper de fietsen schoonmaakt (na onze tochten over zanderige bospaadjes zitten deze onder het zand) loop ik het dorp in. Hier heeft, tot mijn vreugde, de kapper wel tijd, zodat ik eind van de middag weer een kortgeknipt kapsel heb. Eigenlijk is het iets te kort naar mijn zin maar Dick geeft aan dat ik dat bij ieder kappersbezoek zeg.

Spareribs van Restaurant Enzovoort

 

Om 7 uur loop ik naar het vlak bij de camper liggende restaurant Enzovoort om ons bestelde eten op te halen. Zowel op de heenweg als bij aankomst vanmiddag kregen we van diverse inwoners te horen dat ze lekker koken. En er is geen woord teveel gezegd want niet alleen zijn de eigenaars erg aardig, het eten is ook heel smakelijk en we genieten van een restaurantmaaltijd in onze camper.

We hebben nog een paar dagen voor we weer thuis moeten zijn dus zaterdag blijven we nog een dagje in Varsseveld. Het weer is duidelijk aan de beterende hand want er is meer blauw en zon en de temperatuur loopt op.

Opnieuw printen we een kaart van de omgeving en zodra Dick de route heeft bepaald, de bidons met water zijn gevuld en koekjes en krentenbollen zijn ingepakt, vertrekken we.
Ditmaal rijden we door een omgeving die zo woest en ongerept is dat ik regelmatig luidkeels mijn bewondering uit. Ik wist niet dat er zulke stille en ongerepte plekjes in Nederland waren. Het is hier schitterend.

Een ijsje eten in Varsseveld

Na een tochtje van 44 km komen we eind van de middag weer terug. Voordat we naar de camper terug rijden eten we eerst nog een heerlijk ijsje, zittend in de zon in het midden van het dorp. De camperplek is nog steeds doodstil, er is geen andere camper te bekennen.

Vanwege het heerlijke eten gisteren bestellen we opnieuw een restaurantmaaltijd bij Enzovoort die opnieuw voortreffelijk is. De inwoners weten welk restaurant ze kunnen aanbevelen. Zondagochtend laten we het oosten van het land achter ons.

We zijn niet de enigen op de weg want zodra we de A12 oprijden lijkt het wel of we in Duitsland zijn. Alleen maar Duitse auto’s op de weg. Het maakt dat ons verlangen naar opening van de grenzen met onze buurlanden (nu nog zijn deze gesloten) heviger wordt. In Woerden rijden we naar een kleine camperplek en ontdekken dat deze vol staat. Helaas. Terwijl we op het smalle weggetje draaien om verder te rijden vertrekt een van de campers waardoor we hier toch kunnen staan. Het is even manoeuvreren want om deze kleine camperplek staat een hoog hek.

Camperlife

Gelukkig kan Dick goed rijden (of zijn het mijn goede aanwijzingen?) en al snel zitten we aan een heerlijk kopje koffie. ’s Middags pakken we de fietsen en gaan de omgeving bekijken. We zitten vlakbij een grote recreatieplas waar het, vooral langs en op het water, erg druk is maar de fietspaden zijn redelijk rustig. We fietsen niet zoveel, slechts 23 km, maar kunnen de verleiding van een milkshake onderweg niet weerstaan.
Morgen mogen pas de terrassen open dus zijn alle stoelen en tafeltjes nu nog met rood-wit afzetlint geblokkeerd maar, zittend op een strookje gras voor de Mc Donald, smaakt de milkshake ook goed. Door de wind en felle zon voelen we ons helemaal rozig en echt laat liggen we niet in bed.

Maandag 1 juni staan we al om 7 uur naast ons bed en trekken na het douchen onze laatste schone kleren aan. We hoeven niet echt ver te rijden en komen vroeg thuis. Dat komt goed uit want nu kunnen we op ons gemakje alles uitladen en schoonmaken.

Morgen brengen we de camper naar Iveco Schouten in Utrecht waar een hoofdschakelaar wordt gemonteerd om de accustroom te kunnen onderbreken als de camper in de stalling staat.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

A new motorhome (English version)

A new motorhome

October 17th 2019 we have come to the day we can pick up our new motorhome: the “Frankia Titan”.

Early in the morning we leave home on our way to Raema Campers in Nederweert, our Frankia dealer. With our normal car. Our other motorhome is already in Nederweert at the dealer. The windshield has some ugly cracks and needs to be replaced before we finally can trade it in. Despite the fact that already mid-august we contacted Camperglass about the replacement of the windscreen, it is obvious that it takes time before a new window can be installed.

John explains how everything is working

The traffic jam is enormous and on the road it’s a chaos so we arrive one and a half hour later than intended in Nederweert but after a delicious cup of coffee we are taken to the new motorhome and get a detailed explanation from John. Soon we are bewildered, all those buttons and functions and that with a limited explanation because we are already experienced RV’ers. There are some final administrative steps, as well as a final payment, and then we can really hit the road with our new motorhome. Unfortunately, the old motorhome is still ours because hail damage has been spotted on the roof so our insurance and an expert first must examine this problem.

I am always fascinated by license plates and I am hoping for a nice one. It is: G-667-JL. On the way home, driving behind the camper, I breed on a sentence made by this license plate and yes, I have it: “Geniet Je Leven”. Translated to English it means: “Enjoy Your Life”. How is that possible!

When we get home, after having been in endless traffic jams, I also converted the available numbers into letters of the alphabet and it becomes: “Geniet effe goed Je Leven”.
That means: “Enjoy your life well”. Dick give me a blurry look (the license plate has only 3 letters) and I explain how I get to it, so Dick says “OH”. Dick has nothing with license plates. But this nice motorhome with its particular license plate is already special to me.

 

Selecting curtain fabric

Unfortunately, at this moment we do not have the time to hit the road or work on it, so we bring the motorhome directly to our storage. Fortunately in the coming weeks we can travel with it for a couple of days.
The route is determined by the things we need to buy such as: carpet, curtains, a toilet brush, bath mats, non-slip plastic, extra keys, alarm, suitable crates, a lashing rail and of course a merino woolen underblanket. And Dick, the handyman of us, turns this Frankia into our motorhome. The carpet gives some headaches. Crawling on his knees in the RV Dick makes a shape of carton. A huge effort because the floor has all sorts of corners and incisions. But finally the shape is ready and the carpet can be cut out.

 

 

Making a mould

 

 

When it’s ready we see that the carpet has a huge weaving error. Unfortunately, we have to return it to the store. Dick has cut the carpet in vain. Without grumbling, Hornbach gives us our money back, orders a new carpet roll and after a few weeks a nice fitting carpet covers the floor of our motorhome.

Staying in the motorhome is agreeable. There is more than enough led light, the cooking is pleasant, also because of the big counter, and showering in the separate shower is very comfortable. It is already running towards the winter and we are undergoing freezing temperatures, but the Alde heater keeps it pleasantly warm inside. Yet there is a downside (also in our previous motorhome) and that is that this pleasant heater also consumes a lot, really a lot, of propane.

After a few nights we come to the conclusion that an independent parking heater needs to be added. Connected to the diesel tank, this saves propane and in the early morning you can immediately give a heat boost. When we come back from a walk through Kevelaer in Germany, we are chilled to the bone by the icy temperatures, the need for such an extra heat boost is definitely great.

Lighting a candle in the church

Just before Dick will undergo surgery on his knee (that will be on december 11th  2019), we manages to hit the road for another 10 days. The route is quickly made and after a detour via Winterswijk, Netherland, and Kevelaer, Germany, (again I want to light a candle at the “Candle Chapel”) we drive into the north of France. We are on our way to Normandy. This time we have a better possibility to test the motorhome. In this season we stay mainly  at parking spots in the middle of towns because in colder weather it is more fun to walk around in a town than to stay somewhere outside on a cliff or in a meadow. The selected places also have geocaches (yes, I did my preparation) so after parking our motorhome we walk around town and search for geocaches and of course every morning (we are in France) I walk to a bakery and we enjoy a breakfast with fresh baguette.

The motorhome is comfortable and with two solar panels we have more than enough power. It is surprising to discover that the two bedside lights also have a connection for our mobiles so we can charge them during the night. As most of the time we don’t have a connection with electricity on the parking spot this is very convenient. When we arrive in Normandy, the sun breaks through the clouds. We decide to stay in Honfleur. One of our favorite places.

Searching a geocache in Honfleur

In Honfleur is still one geocache on top of the steep slope that towers above town. It is dry and freezing cold weather and therefore a good opportunity to climb up (and warmup).
The slope we have to climb is very long and steep and it is incomprehensible that Dick can handle this climb with his knee. But we succeed and almost at the top of the plateau we find the geocache and can enjoy the magnificent view over the coast, the port of Le Havre as well as the town of Honfleur.
Although we normally spend the evenings reading, we also want to try our TV so, when we return to the motorhome late afternoon, Dick turns on the satellite-dish. We do not have canal digital, so Dutch channels are not available, but there are hundreds of German and English channels, and we have plenty of choice to look at and a good opportunity to practice our foreign languages.

The last day of november we wake up with a some sunrays and after dumping our gray- and black water (yeah Riley, we have to remove our toilet to dump the black water) and filled our clean water tanks (even in winter this is possible at the parking in Honfleur), we drive further into Normandy and find a place next to the war museum in Bayeux.

Last spring this parking was filled with RV’s and we could not park there with our motorhome (a shorter one then this new 26th feet RV) but now we are alone on the parking lot. We will stay here for two nights because we want to visit the famous “Bayeux Tapisserie”.

 

Narrow streets in Bayeux

But first we walk around the old center, which miraculously remained undamaged during the invasion in Normandy. It is nice to stroll through the narrow streets around the old Cathedral. We have put on a second coat over our down jacket, our hats are pulled over our ears and we are wearing winter gloves. Not a superfluous measure because it’s icy cold, partly due to the strong wind. Fortunately, France has many bakeries with excellent coffee and delicious cakes, so we regularly visit one and warm ourselves. Saturday evening it starts raining, but then we sit inside and enjoy, after a delicious, home-cooked meal, our exciting books. Reading is more fun than watching TV.

Sunday morning December 1st 2019 we enter the war museum at 10 am.

World War II museum in Bayeux

Even though we have visited quite a few museums in Normandy in recent years, each museum offers a different view of the events that took place 75 years ago. In the museum a film, consisting of original material, is shown about the battle in Normandy, starting with the invasion on 6 June 1944 but continuing until the summer of 1944. The images are shocking and the film impresses us more than walking around the war memorabilia. We walk almost alone in the museum and 2.5 hours later we leave. After a coffee with a piece of cake we walk back to the center of Bayeux. Before we will visit the Tapisserie we want to find a few geocaches. Unfortunately we only find one geocache. The other has disappeared, but because we meet the cache owner at the hiding place, we get a message later that evening that we can log this (lost) geocache.

The building with the famous 11th century carpet is nearby and when the French lunchbreak ends at 2 pm we enter the museum.

 

Tapisserie de Bayeux, behind a window

We have no idea what awaits us, but it is a special experience to walk along this centuries old, 229 feet long, carpet. It shows the battle of Hastings, England, in embroidered performances. This battle took place in the year 1066 and after winning, William the Conqueror took over the throne of England. Fortunately, during our walk along the carpet, an audio device gives an explanation so the embroidered carpet comes to life. Just like the early Middle Ages when this carpet, hanging in the Bayeux Cathedral, informed the people what was going on in the world. Unfortunately we are not allowed to take photos, but we can take pictures in the museum halls next door where parts of this carpet have been reproduced and certain performances are explained in detail. We don’t leave the museum until 3.30 pm.

End of the afternoon we will attend a geocache Event of Normandy Geocachers (that event is about the Game of Thrones) but first we want to warm up at a bakery; the temperature feels far below zero. It is good that we have some coffee because when we meet the Normandy geocachers, an hour later, we stay outside for quite a long time. It is nice to meet French geocachers and get to know them, although we are confronted with a certain language barrier, especially when the French speak to us in rattling French. But we know how to make ourselves understood and socialize with each other until it is time to watch the carpet of the “Game of Thrones” in another museum.

Tapisserie Game of Thrones

This carpet has temporarily come to Bayeux from Northern Ireland and hangs in the Reine Mathilde room. And again we pass along a hanging carpet. This time a woven carpet, embroidered by hand in various places and made in 2017.

Vivid scenes from the famous “Game of Thrones” series can be seen over a length of 295 feet. Unfortunately we have never seen an episode of this series so the pictures don’t tell us much but it is all made artfully. It is clear that there is a lot of violence and sex in the series. After a while we walk back in the dark at 6 pm, lit by the beautifully Bayeux Cathedral. It is freezing now. The next morning, monday december 2nd 2019, we leave Bayeux with freezing cold but nice weather. In the town of Rots, near Caen, is a huge Cora hypermarket, where we get baguettes and some other groceries. We have breakfast on the large parking lot, then dump our gray- and black water and fill it with clean water (for free at this supermarket) and drive on, back to the north.

Walking along the harbour in Fecamp

In the center of Fecamp, along the French coast, we find a pleasant parking at the harbor, where we will spend the night. We take advantage of the wonderful sunny weather and walk pleasantly through town and along the harbor with fishing boats. As soon as the sun sinks behind the row of dunes, it immediately becomes colder so we head back in the dark to the motorhome. Tuesday morning, after breakfast, we drive further north and stop in Boulogne sur Mer. The parking next to the casino is not one of the most uplifting places but when walking across the bridge you are in the middle of the center.

We walk around a bit, enjoy the Christmas atmosphere in this city and get Turkish food in the evening, which tastes great. Tomorrow we can visit the Matratex workshop in Gent, Belgium. Merino woolen blankets are made here. We don’t want arrive late so we get up at 7 am on Thursday. It’s still dark outside but after a good shower the first morning light appears.

Making the Merino wooden blanket

At 1 pm we are in Gent. We are surprised to hear that the merino woolen under blankets can be made immediately.
After the size has been cut, using our mattresses, the sewing starts and we leave one hour later with two new woolen under blankets. This will sleep great.
We do not drive straight home but stay another night in Bergen op Zoom, just over the border with Holland, where we arrive at 6 pm, after endless traffic jams around Antwerp, Belgium.
There is a parking on the boulevard. It’s not quiet here because the presence of Mc Donald’s and other food pavilions gives a continuous row of cars. But we sleep like roses on our new merino wool blankets. It is so comfortable. Thursday december 4thwe are back home at 11am. We unload the motorhome and clean it. No luxury because both the inside and outside are nasty.

Working with the sewing machine

 

At 3 pm we can drive the motorhome to the shop where a Webasto parking heater will be built in the coming days. And in the meantime Dick can sew our curtains as well as all kind of bags, for towing bracket, maps and other stuff.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor A new motorhome (English version)

Een nieuwe camper

Een nieuwe camper

17 october 2019 is het zover.
We kunnen onze nieuwe camper ophalen: de “Frankia Titan”.
Al vroeg in de ochtend rijden we weg bij huis, op naar Raema Campers in Nederweert, de dealer van Frankia. Wel met onze gewone auto. Onze oude camper staat namelijk al bij deze dealer. De voorruit vertoont enkele lelijke barsten en moet vervangen worden voor we hem definitief kunnen inruilen. Ondanks het feit dat we half augustus al contact opgenomen hebben met Camperglass over de vervanging van de voorruit, blijkt het toch wel wat tijd te kosten voor een nieuwe ruit geplaatst kan worden.

John geeft uitleg

 

Het is een verkeerschaos op de weg en dus arriveren we anderhalf uur later dan afgesproken in Nederweert maar na een heerlijke kop koffie worden we meegenomen naar onze nieuwe camper en krijgen we van John een uitgebreide uitleg.

Snel gaat het duizelen, al die knopjes en handeltjes en dan krijgen we nog een beperkte uitleg omdat we al ervaren camperaars zijn.

Na nog wat laatste administratieve handelingen, evenals een restbetaling, kunnen we in de middag toch echt op weg met onze nieuwe camper.

Helaas kan de oude camper nog geen vrijwaring krijgen want er is op het dak hagelschade geconstateerd en daar moet onze verzekering en een expert zich eerst nog over buigen.
Ik ben altijd gefascineerd door nummerborden en hoopte op een mooi exemplaar. Het wordt: G-667-JL. Op weg naar huis, rijdend achter de camper, broed ik op een zin die dit nummerbord kan verwoorden en ja hoor, ik weet het: “Geniet Je Leven”

Als we thuis zijn, na in eindeloze files te hebben gestaan, heb ik ook de aanwezige cijfers omgezet naar letters van het alfabet en wordt het:
“Geniet effe goed Je Leven”.
Nadat Dick me even wazig heeft aangekeken (het nummerbord heeft slechts 3 letters) en ik uitleg hoe ik eraan kom hoor ik een “OH”. Dick heeft niets met nummerborden. Maar deze camper met dit speciale nummerbord is voor mij nu al bijzonder.
We hebben helaas niet direct tijd om er mee op stap te gaan of eraan te werken dus brengen we de camper direct naar de stalling.

Gelukkig zien we de erop volgende weken wel kans om er enkele malen op uit te gaan.

Eerst gordijn stof uitzoeken

 

De route wordt bepaald aan de hand van zaken die we nodig hebben zoals: tapijt, gordijnen, een wc borstel, badmatjes, antislip plastic, extra sleutels, alarm, passende kratjes, een sjorrail en natuurlijk een Merino wollen onderdeken.
Langzaam weet Dick, de klusser van ons beiden, er onze camper van te maken. Alleen het tapijt brengt wat hoofdbrekens met zich mee.
Dick maakt met heel veel inspanning een mal. Een enorm karwei want de vloer heeft allemaal hoekjes en insnijdingen. Maar uiteindelijk is de mal gereed en kan het schoonloop tapijt uitgesneden worden.

 

 

Mal maken voor de vloerbedekking

 

Als dat gebeurd is zien we dat het tapijt een enorme weef fout vertoont.
Helaas, het zal terug naar de winkel moeten. Dick heeft tevergeefs het tapijt uitgesneden. Gelukkig geeft Hornbach ons zonder morren het geld terug, bestelt een nieuwe tapijtrol en na enkele weken bedekt toch een mooi passend tapijt de vloer van onze camper.
Op dinsdag 26 november kunnen we dan eindelijk op weg.
Het verblijf in de camper voldoet goed. Er zijn meer dan voldoende lichtpunten, het koken is prettig, ook al door een enorm aanrecht oppervlakte, en douchen in de aparte douche is zeer aangenaam. Het loopt al naar de winter toe en we ondergaan al vriestemperaturen maar de Alde kachel houdt het aangenaam warm in de camper. Toch is er een minpuntje (wat ook speelde bij onze vorige camper) en dat is dat deze aangename warmte ook veel, heel veel, propaangas verbruikt. Na enkele nachten komen we dan ook tot de conclusie dat er echt een standkachel bij moet komen. Aangesloten op de dieseltank bespaart dit propaan en in de vroege ochtend kun je meteen een warmte boost geven.
Zeker als we terugkomen van een wandeling door Kevelaer in Duitsland, waarbij we, door de ijzige temperaturen, tot op ons bot verkleumd raken, blijkt de behoefte aan een dergelijke extra kachel groot.
Net voor Dick aan zijn knie geopereerd zal worden (op 11 december 2019) lukt het om nog 10 dagen erop uit te gaan.

Kaarsje aansteken in Kevelaer

De route is snel gemaakt en na een omweg via Winterswijk en Kevelaer (ik wil opnieuw bij de “Kerzen Kapelle” een kaarsje aansteken) rijden we Noord Frankrijk in, op weg naar Normandië.
Dit keer hebben we de tijd om de camper beter te testen op zijn gebruik. We staan dit jaargetijde in principe op camperplekken midden in stadjes omdat het bij kouder weer nu eenmaal leuker is door een stadje rond te lopen dan ergens buiten op een klif of in een weiland te verblijven. Deze uitgekozen plaatsen hebben ook caches dus zoeken we, na aankomst op de camperplek naar caches en natuurlijk (we zijn in Frankrijk) genieten we iedere ochtend van een ontbijt met vers stokbrood. De camper is comfortabel en met onze twee zonnepanelen hebben we meer dan genoeg stroom. Het is verrassend te ontdekken dat de twee bedlampjes ook een aansluiting hebben voor onze telefoons zodat we deze, gedurende de nacht, op kunnen laden.
Als we in Normandië arriveren, breekt tijdens onze wandelingen regelmatig de zon door het wolkendek. We besluiten weer naar Honfleur te gaan. Een van onze lievelingsplaatsen. Daar is nog één, niet gevonden, cache en wel boven op de steile helling die boven het stadje torent. Het is droog en ijzig koud en dus een goede gelegenheid om naar boven te klimmen (worden we warm van). De helling die we omhoog moeten is heel steil en het is onbegrijpelijk dat Dick deze klim aan kan met zijn knie.

Cache in de boom boven Honfleur

Maar het lukt en bijna boven op het plateau vinden we de cache en kunnen genieten van het schitterende uitzicht over de kust en de havenstad Le Havre alsmede over het stadje Honfleur wat diep beneden ons ligt. Hoewel we normaliter de avonden lezend doorbrengen willen we ook een keer onze TV proberen dus als we eind van de middag terugkeren bij de camper zet Dick de schotel uit. We hebben geen canal digitaal dus Nederlandse zenders zijn niet bereikbaar maar wel honderden Duitse en Engelse zenders dus er is voldoende keuze (en het is ook nog goed voor onze taalkennis).
De laatste dag van november worden we wakker met een schraal zonnetje en nadat we ons grey- en black water gedumpt hebben en onze schoonwatertanks hebben gevuld, zelfs in dit jaargetijde is dat op de camperplek in Honfleur mogelijk, rijden we verder Normandie in en vinden een plekje naast het oorlogsmuseum in Bayeux.
Afgelopen voorjaar stond het hier vol met campers en konden wij er met onze grotere camper absoluut niet staan, maar nu staan we alleen. We zullen hier twee nachten blijven want willen nu eindelijk de beroemde “Tapisserie van Bayeux” bekijken. Maar eerst lopen we rond door het oude centrum wat tijdens de invasie in Normandië op miraculeuze wijze onbeschadigd is gebleven.

Smalle straatjes in Bayeux

Het is leuk om door de smalle straatjes rond de oude Kathedraal te slenteren. Wel zijn we dik ingepakt. Over ons dons jack hebben we nog een tweede jas aangetrokken, onze mutsen zijn over onze oren getrokken en we hebben winterhandschoenen aan. Geen overbodige maatregel want mede door de schrale wind voelt het ijzig koud. Gelukkig kent Frankrijk veel bakkers met uitstekende koffie en heerlijke taartjes, dus regelmatig stappen we bij een bakker binnen.
‘s Avonds gaat het regenen maar dan zitten we lekker binnen en genieten, na een heerlijke, zelf gekookte maaltijd, van onze spannende boeken. Toch leuker dan TV kijken.

Oorlogsmuseum in Bayeux

Zondagochtend 1 december staan we om 10 uur al in het oorlogsmuseum.
Ook al hebben we de afgelopen jaren redelijk wat musea in Normandië bezocht toch biedt ieder museum weer een andere blik op de gebeurtenissen die 75 jaar geleden plaatsvonden. In het museum draait een film bestaand uit origineel materiaal over de slag in Normandië, beginnend bij de invasie op 6 juni 1944 maar doorlopend tot de zomer 1944. Het zijn indringende beelden en de film beklijft meer dan rondlopen langs alle oorlogsmemorabilia. We lopen bijna alleen in het museum en zijn pas 2,5 uur later terug bij de camper. Na een koffie met een lekker stukje cake wandelen we weer naar het centrum van Bayeux. Voor we de Tapisserie bezoeken willen we nog enkele caches zoeken. Helaas vinden we slechts 1 cache. De andere is verdwenen maar omdat we op de verstopplek de cache-owner tegen komen krijgen we later op de avond bericht dat we deze (niet aanwezige) cache wel mogen loggen. Het gebouw waar het beroemde tapijt uit de 11e eeuw hangt is vlakbij en als om 2 uur de Franse lunchpauze is afgelopen stappen we het museum binnen. We hebben geen idee wat ons te wachten staat maar het is een bijzondere ervaring om langs dit eeuwenoude, 70 meter lange, tapijt te lopen.

Tapisserie de Bayeux, kwetsbaar achter glas

Het laat in geborduurde voorstellingen de slag bij Hastings zien. Deze vond plaats in het jaar 1066 en leidde ertoe dat Willem de Veroveraar de troon in Engeland besteeg. Gelukkig wordt er gedurende onze wandeling langs het tapijt, middels een audio apparaat, uitleg gegeven zodat de geborduurde voorstellingen tot leven komen. Net als in de vroege middeleeuwen toen dit tapijt, hangend in de Kathedraal van Bayeux, het volk informeerde wat er allemaal in de wereld speelde. Helaas mogen we geen foto’s maken maar wel in de museumhallen ernaast waar delen van dit tapijt gereproduceerd zijn en bepaalde voorstellingen extra worden uitgelegd. Pas tegen half 4 lopen we het museum uit. We gaan zo naar een Event van Normandische Geocachers (dat staat in het teken van de Game of Thrones) maar willen ons eerst nog bij een bakker opwarmen, de temperatuur voelt ver onder nul aan. Goed dat we dat doen want bij het treffen van de Normandische geocachers, een uurtje later, blijven we redelijk lange tijd buiten met elkaar praten. Het is leuk om Franse cachers te ontmoeten en kennis met hen te maken, hoewel we toch geconfronteerd worden met een zekere taalbarrière, zeker als de Fransen ons in ratelend Frans aanspreken.

Tapisserie Game of Thrones

Maar we weten ons voldoende verstaanbaar te maken en kletsen gezellig met elkaar tot het tijd wordt om gezamenlijk het tapijt van de “Game of Thrones” te bekijken. Dit tapijt is tijdelijk vanuit Noord Ierland naar Bayeux gekomen en hangt in de Reine Mathilde zaal. En opnieuw lopen we langs een tapijt. Ditmaal een geweven exemplaar wat op verschillende plekken met de hand geborduurd is. Over een lengte van 90 meter zijn levendige taferelen uit de bekende serie “Game of Thrones” te zien. Helaas hebben wij nog nooit een aflevering van deze serie gezien dus veel zeggen de afbeeldingen ons niet maar het is wel allemaal kunstig gemaakt. Duidelijk is wel dat in de serie veel geweld en seks voorkomt. Na nog wat napraten lopen we tegen 6 uur, in het donker, beschenen door de mooi verlichte Kathedraal, weer terug naar onze camper waar Dick direct de kachel op zijn maximum zet. Het vriest inmiddels. De volgende ochtend, maandag 2 december, vertrekken we, met ijzig koud maar mooi weer, nog voor het ontbijt uit Bayeux. In de plaats Rots, bij Caen, bij een enorme Cora Hypermarche, halen we stokbrood en nog wat andere boodschappen. We ontbijten op de grote parking, dumpen dan ons grey- en black water en vullen met schoon water (dat kan bij deze supermarkt) en rijden dan verder, weer terug naar het noorden.

Langs de haven in Fecamp

In het centrum van Fecamp vinden we een aangename camperplek bij de haven waar we met de camper mogen overnachten en profiterend van het heerlijke zonnetje lopen we gezellig door het stadje en langs de vissersboten. Zodra de zon achter de duinenrij wegzakt, wordt het direct kouder en dus zijn we half 6 terug bij de camper. Dinsdagochtend rijden we na het ontbijt verder noordwaarts en in Boulogne sur Mer blijven we staan. De parking naast het casino is niet een van de meest verheffende plekken maar als je de brug over loopt sta je midden in het centrum. We lopen wat rond, genieten van de kerstsfeer in deze stad en halen ’s avonds Turks eten, wat heerlijk smaakt.
We weten inmiddels dat we morgen langs het atelier van Matratex in Gent kunnen rijden. Hier worden Merino wollen onderdekens gemaakt en om daar niet te laat te verschijnen staan we donderdag al om 7 uur op. Buiten is het nog aarde donker maar als we gedoucht zijn verschijnt het eerste morgenlicht.

De Merino onderdeken wordt vervaardigd

Om 12 uur zijn we in Gent waar we tot onze verrassing te horen krijgen dat de onderdekens direct gemaakt kunnen worden. Nadat de dubbele wollen onderdekens op maat gesneden zijn (aan de hand van onze matrassen) kunnen we om twee uur vertrekken met nieuwe onderdekens. We rijden niet direct naar huis maar blijven nog een nachtje in Bergen op Zoom waar we, na eindeloze files rond Antwerpen, om 6 uur arriveren.
Op de boulevard is een camperplek, wel wat onrustig want door de aanwezigheid van een Mc Donalds en een shoarma tentje is het een af en aan rijden van auto’s. Maar we slapen als rozen op onze nieuwe merinowollen onderdeken. Het is heerlijk comfortabel.

Donderdag 4 december zijn we voor elf uur thuis. We halen de camper leeg en poetsen hem. Geen overbodige luxe want zowel de binnen- als buitenkant is stinkend smerig.

Werken met de naaimachine

 

Maar om drie uur kunnen we de camper wegbrengen naar garage Dusch waar de komende week een Webasto standkachel ingebouwd zal worden.
Intussen zit Dick achter de naaimachine om naast gordijnen te maken ook een lectuurtas, stokken- en trekhaak zakje in elkaar te zetten.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

France and Spain 2019 , english version part 2

France and Spain 2019, part 2

End of the morning Rob is back. The shop has ordered the broken part and Thursday it will be repaired. That’s good because the insurance already talked about repatriation of his car, not really an attractive prospect.
In the afternoon we walk to the diving school next door. Unfortunately we cannot get there because Rob’s access pass for the gate does not cooperate, but we manage to talk through the gate to a man of from the diving school.

 

First dive in L’Escala

 

After in vain walking back and forth a few times, that nasty pass refuses to give us access, we finally take our diving gear and Dick (who does have a working pass) to the diving school where we get dressed, getting our diving set ready and start clambering down the rocks.
The latter is necessary to reach the waterfront.
We have a wonderful relaxing dive and after a tiring climb up we are back at the diving school, but it was worth it.

Cor also arrived and we can hug him while rinsing our gear. We walk back, chat and enjoy a delicious BBQ in the evening.

 

 

Coffee and Baileys next to the RV

 

Gert and Femmy join us, the coffee with baileys tast great and in this good company time flies. We dive into bed around 11 pm. Great that we can sit outside so late. Sunday morning we call it an early day because before 8 am Cor and I leave the campground. We are on our way to the airport in Girona, an hour drive from L’Escala. The roads are without traffic and the sun is shining abundantly. It is already 68 degrees.

 

 

Richard and Jaap arriving in Gerona

Just before the airport we are overtaken by a plane. According to Cor the plane with Richard and Jaap and yes when we arrive a little later at the airport their plane just landed. We have to wait a while before they have their luggage but through the occasional open doors and our mobiles I let Richard known that the reception committee is waiting for them.
Well, I am waiting and Cor is driving because there is no place at this airport to stop unless you have the name “taxi or bus”.

It’s a good thing we didn’t come to the airport with our RV. Eventually we hug Richard and Jaap, walk to Cor’s car at “departures” and drive back to L’Escala.

 

Richard and Jaap at the campground

Unfortunately, at this time of day, it is 11 am, their bungalow isn’t yet available, so Richard and Jaap take a seat outside. In the afternoon we decide to go for dive. Richard was afraid to sleep too deep to wake up (this morning his alarm-clock was set at 4am) so he did not sleep for more than 24 hours and decide to quit the dive. An advantage for the others because now they can easily find out how much weight they need. Richard stays ashore with extra weights. We have a good dive. There are huge schools of fish. In this bay that make the dive spectacular. When we are back (it is a physically challenging dive site to get in and out of the water) Cor and Ingrid also arrived. Our diving group is complete. Fortunately, Richard and Jaap can move into their bungalow and unpack.

Diner in restaurant La Casa

We are in Spain where people don’t eat before eight pm so we walk to the beach at 7.30 pm to look for a restaurant.
We find one where we had dinner several times 3 years ago. We have a good time together although the food is a bit disappointing. The wines chosen by our master sommeliers Cor and Richard taste very good. When we are back on the campground we go to bed. I don’t even notice I am touching my pillow.

 

 

Leaving the water is nor easy here

 

Monday, September 16th, the sun is shining early, the sky is blue and the temperature is quickly rising to 78 degrees. After a delicious breakfast, of course with fresh baguette (also available in Spain) we prepare to go diving. Dick don’t want to climb the rock with his equipment and stays ashore but all the others go diving.
It is a spectacular dive, one huge school of fish after another, there’s an abundance of life.
Three years ago when we also dived here there wasn’t so much life. After such a spectacular dive the lunch with fried eggs is tasty and because the weather is so nice we are going for another dive in the afternoon. Rob walks to the center of L’Escala and Cor and Ingrid enjoy the pool. We see significantly less fish now but nevertheless we have a nice dive. Before having dinner we drink something outside and at 7.30 pm we walk to a restaurant, this time a pizzeria. There is no big choice of food, (If you don’t want a pizza) but the quality is much better than the restaurant where we had dinner yesterday. The temperature is higher and even at 10 pm it still feels warm. Tonight all windows will remain wide open.

Laundry time

Tuesday, September 17th we wake up at 8 am. The others have a boat dive and Dick and I will be diving in the bay but when Dick says he wants to work on the website and I look at our full laundry bag I am easily convinced. No dive for us but washing and sitting behind the laptop. Unfortunately, we do not have enough trees on our spot so I cannot attach clotheslines and again I have to buy a coin for drying and for washing. Finally I buy 4 coins. Despite the fact that I already washed on Saturday morning, the addition of our bedding requires two machines. At 1 pm everything is clean and stored, our bed has a clean cover and we take our bikes. The weather is beautiful and the temperature has risen to 85 degrees.

Geocaching in L’Escala

 

Of course we cycle a route based on hidden geocaches. We drive partly along the coast, there are blockhauses and idyllic bays, and partly through the dry and arid inland of Spain. We glance through the fence at the Roman Ruins on the edge of L’Escala but decide not to go inside.
It is far too hot to walk around between ruins and old pillars.

 

 

Restaurant number 3

 

Around 5 pm, after 15 miles of cycling on steep slopes, we are back on the campground. We still have plenty of time to clean up and hear about the boat dive before we walk back to the bay at 7.30 pm. To restaurant number 3. This turns out to be a more luxury restaurant with a wide choice of dishes. We don’t get disappointed. The food is of good quality and thanks to Cor (white wine) and Richard (red wine) we also have a good wine with our dinner.

Wednesday morning we get up at 7 am because we have to be at the diving school at 9.15 am. Enough time to get fresh bread at the super mercado and a breakfast. We arrive at the diving school on time, put our diving gear in the van and then drive to L’Estartit, on the other side of the rocks. The drive is not very long and we arrive in time at the diving school who take care of the boat dive to the Medes Islands. After waiting for half an hour and some administration, we leave for the harbor where, on the quay, we set up our diving sets and change clothes before boarding the boat.

Boatride to Medes Nationaal Park

Next to our group are 13 other scuba divers, French and Spaniards. After a briefing about the site and a 5 minute boat ride we arrive at the dive site. The waves are high and the wind is blowing hard so it is not pleasant to wait until it is our turn to jump into the water.

It is a good thing that Dick got anti seasickness tablets from Gert and Femmy, otherwise Dick’s facial color would now be green. But even my person doesn’t feel great in this waves. Finally we all float in the water and start our descent via the anchor line. Fortunately, because floating in these high waves is not pleasant. Ingrid does not manage to get deeper than 15 feet, she cannot clear her ears anymore and has to return to the surface. Cor also suffers a lot from his ears (because he has an cold), but after 8 minutes he finally reaches 55 feet and Rogier, our dive guide, can show us around.
Again it is astonishing to see how much fish is swimming around. Huge schools of fish, from 1 feet in size up to the small sardines are around us and several times we also encounter huge groupers. It’s a pleasure to swim around. And it is busy under water because several times we meet the other groups from the boat. Comparing to the dives in our bay here it’s deeper water. That’s why these huge Groupers are here. It’s awesome to swim next to these impressive fishes. I hate it that I don’t have a camera with me. Unfortunately after an hour we have to surface again. Most of the divers finished their air. The sea is even rougher and we are hurled back and forth. That causes that Dick gets the boat stairs against his knee when stepping on the boat and when the crew also turns his knee to get his fins out on this raging boat, it’s over for Dick. His knee swells immediately. Back on the quay we change clothes, put all our diving stuff back in the van and drive back to our diving school in L’Escala where we rinse our diving gear with fresh water.
That is really necessary because the water of the Mediterranean is very salty and you don’t want that salt on your diving equipment.

Lunch with baked eggs

 

 

After lunch we decide to have another dive in our bay at 4.30 pm. The weather is still good, the wind is less turbulent and it is not cold. Unfortunately, you cannot say that about the water temperature. We feel the thermocline and the water is not warmer than 65 degrees. With this temperature, a suit of only 0,2 inch (5 milimeter) is not really comfortable.

 

Sometimes divers need some help

 

When we get out of the water Ingrid, Cor and Richard are on the side to help us out. Very nice because rocks are scattered everywhere and to get out of the water is not really easy; a helping hand from the shore is very comfortable. After having a shower it is time to refill our burnt calories. In the same restaurant as yesterday because everyone really liked the food. Fortunately, the wind (blowing hard this morning) stopped so we can eat outside. On Thursdaymorning the sky is blue and the sun has power. Time to wear shorts again.

Rob leaves immediately after breakfast to have his car repaired. Hopefully it works because driving all the way home with flashing red lights and every now and then an alarm tone is not agreeable. Dick’s knee is doubled in size but luckily we have a bandage so he can still walk to the bay to help us getting in and out the water. Again we have a relaxing dive around the beautiful island in our bay and again there are many schools of fish, although less than a few days ago. It is a nice dive. After an hour we are back at the entry. Balancing over the loose rocks and boulders in the water will never get used. When Rob returns at 3 pm with a repaired car we make another dive in the bay. This time we see a beautiful lobster while we spot the Dalmatian snail on several places. I like this bayside dive.

View from the edge of the cliff

Back at the campground we find out that Richard followed us from the top of the cliff and we look at the pictures he took from his high viewpoint. It is good that it is almost 7 pm so we do not have to wait long to have dinner. I am starving. Diving and climbing means that there is a need for many, many calories.

For the third time we walk to our beloved restaurant. When we arrive, the tables are pushed together and we are welcomed with a broad smile. Again the food is of good quality and the atmosphere excellent and with a full stomach and a smile about the pleasant evening we walk back to the campground after dinner.
The sun shines again on Friday September 20th. We love it because a weather change is expected. But today the weather still looks good and the temperature soon rise to 77 degrees.

“Loitering club members”

Although there are vague diving plans, for various reasons they don’t go on, so we spend the day chatting, gathering and hanging out on the railings of one of the bungalows. We lay our diving gear in the sun so its can dry.
In the afternoon we shop in the large Carrefour on the outskirts of the town for our joint BBQ tonight. In this Supermercado is a lot more choice of meat and side dishes than at the Mercado next to the campground.

When we are back I walk to the cliffs around the bay of L’Escala to look for a geocache. Despite the help from Gert, I meet along the way, we cannot find the cache. Climbing around the huge boulders and climbing down the wall to the bay has no result. But searching has kept us off the street for a while and I prefer to do this rather than lie down on the beach. Or I will reach home is the question because a monster dog runs barking towards me, stops right in front of me and I only see flickering teeth. It does not feel good. I carefully pick up two large boulders just in case this dog will attack me. The monster stays and bark and show his teeth and he is not listening to his boss down at the bay. I am struggling. What to do? Finally I decide to throw a rock next to his head and it works because the monster dog turns around and runs behind the rock. I don’t know how quickly I leave this place. Back home it appears that the cache (a spring edition) is only accessible for a few months. If I had read correctly I should have known that the cache would not be here in autumn.

BBQ on the campground

While I was playing outside, Ingrid was busy preparing our BBQ so after taken a shower I only have to put glasses, plates and cutlery on the tables. Fortunately there is tableware in the bungalows because our RV does not have that stuff for eight people. We are lucky with the weather, it is not cold so we sit outside until 11 pm. The food from the BBQ and grill taste excellent, the wine goes well with it and the company is good. A pleasant Aqualis diving vacation has been ended. Tomorrow Cor and Rob will be the first to drive home. Saturday morning we get up at 7 am because we want to say goodbye to Cor and Rob. They don’t leave before 8.30 am. The weather has changed completely and it is raining but it is still 68 degrees so we keep our shorts. After Cor and Rob left, it is time to focus on our chores. The rope around the neighbor’s tree (only accessible via a high ladder) must be angled down and the huge pile of empty bottles taken away. The latter is embarrassing, everyone turns around when they see me walking with all those empty bottles.

And those were our own bottles at the BBQ. Not like the ones we had before on our grounds. That small pile of bottles turned out to be left there by our dear neighbors. Unfortunately, the effect of leaving them was lost because nobody knew that these bottles were n ‘t ours. The BBQ and Grill still needs to be cleaned and the garage packed, not really pleasant in a continuous rain shower so Dick expands the awning and we can work under it. No luxury because a lot of things need cleaning before we can pack everything in the RV.

The awning also needs some attention

 

Finally we are done with all our chores, a large part of the diving gear is stored, the diving suits are hidden between the floors and we can sit behind the laptop and write and read. Time passes pretty quickly and it is dinner time again. No BBQ this time, the weather is still too wet, so we walk to the pizzeria and enjoy Richard and Jaap’s farewell dinner. Their night is a shorter one because on Sunday morning at 7.15 am they leave with Cor and Ingrid, going to the airport. Of course we wave them goodbye. Going back to bed makes no sense because once out of bed means wide awake.

 

Coffee at Gert and Femmy’s place

When Cor and Ingrid are back (already after 1.5 hours) we have a nice chat and coffee with Gert and Femmy. It seems as if we know each other for years. Fortunately the weather has been improved and even the sun comes out so it is pleasant to be outside. But sitting outside and doing nothing is not an option because our laundry bag indicate that it is time to do some final washing. The result is that I walk up and down the next two hours. With Dicks help everything is clean at 1.30 pm.

 

 

Bike trail or not ?

 

We take the bikes to find some more geocaches. It is a good thing that we have electric bicycles because the route that Dick has chosen leads us steeply into the mountains. Unfortunately the road becomes rougher and rougher and very stony.
Actually, this is not a path to cycle with bicycles, but rather a steep climbing path. But we manage to get on, push our bikes regularly to get to the top from where we have a magnificent view of the surroundings of L’Escala.

At 6 pm we are back, tired and sweaty because of the walk, cycle and climb. We found almost all our geocaches and are satisfied.
In the meantime a storm is raised and when we walk to the bay at 7 pm (of course we can’t enter the restaurant because nobody is here before 8 pm) we see the waves beat the coast. It’s really wild outside. We were really lucky with the weather the last days. Now it’s bad diving, almost no visibility. After some raindrops it stops so also this last evening we can sit on the terrace. Now we have a real farewell dinner because tomorrow both Cor and Ingrid and Dick and I will leave L’Escala.

On Monday morning the sun shines again and we see a partly blue sky. After saying goodbye to Cor and Ingrid and Gert and Femmy we leave the campground. Soon we see the Pyrenees looming in front of us. Fortunately the few clouds are high in the sky so we can admire the mountains in their full splendor. It is wonderful to be “on the road” again.

Driving through narrow gorges

Even though we had a nice diving vacation, it is not common for us to be in one place for 10 days. We drive over inland roads to the border with France and then on even narrower roads through huge gorges further in the mountains. The places we pass have incredibly narrow streets and sometimes other cars have to drive back to give us the opportunity to pass. We drive in “Katharen country”. In the 12th and 13th centuries the Katharen were a major religious movement that, with their interpretation of the Bible, deviated so far from the Roman Catholic church that they were considered heretics and persecuted. Everywhere around us you see the remains of the Kartharen castles built on high rocks that were almost impregnable. The temperature rises gradually and when we arrive at Fanjeaux, high on a mountain top, it is 77 degrees. The camper place is not really big but it is 2 pm so we still have a choice to park. Not long because within a few hours it will be full with RV’s. At our leisure we stroll through this small mountain village with its narrow, steep streets and its magnificent view of the surroundings. At the end of the afternoon we sit in the sun next to the camper.

Sunset in Fanjeaux

We are lucky because our spot has sun until it disappears in a beautiful sunset. It is very quiet and we sleep like roses.
Tuesday morning it feels like winter. Even though the sun is shining and the sky is steel blue, summer is ended.
Not really annoying because we love lesser temperatures. After buying bread in town, we continue on through the narrow streets of small villages. The agricultural fields are brown and the sunflowers fields have lost their glory.

At half past one we arrive in Cahors. There are only three places on the RV site at the river Lot and we are surprised that only one is occupied, so we quickly park our RV. The weather is somewhat changeable today. The blue skies have given way to heavy clouds and some rain. But it doesn’t stop us from exploring the city. The parking lot is really central and all we have to do is crossing the bridge to be in the center.

Medieval bridge in Cahors

Cahors has an pleasant city center where it’s nice strolling and after exploring the 900-year-old cathedral with its beautiful inner gardens, we also walk to the logo of Cahors: the Tower bridge.

Despite the threatening black clouds only a few rain showers are falling, so we continue our walk. When we are almost back at the RV, after admiring the basin that for centuries supplied the city with water, the drizzle turn into real rain. But in the evening it stops again so that we can walk back to the center for a delicious meal in a Turkish restaurant. We arrive too early and are the only ones but this Turkish owner doesn’t care and starts cooking. On wednesday the weather is still very unstable and there is regular rain. It is not warmer than 62 degrees and after having a fresh baguette, we leave Cahors. We see the first fall colors appear outside the city and drive along narrow winding roads to the Dordogne.

Castle in St. Jean de Cole

In Saint Jean de Cole we find a nice parking spot in the village. It is one of the beautiful villages in France and the buildings are nice and old. It is a pleasure to walk around. Unfortunately we don’t keep it dry and after we get wet and more wet we decide to go back to the RV, leave and drive to the nearby city of Nontron. In the parking lot of a large Super U it’s allowed to stay overnight and we can do the necessary shopping.

Not a bad choice because at least we have a well-spent end of the day. Dick thinks differently because he doesn’t like to walk around for hours in a supermarket.

Marie-Louise, Tita and Jan

 

Towards the evening I see two people walking to their car, parked next to our RV and I call them why they did not brought better weather. The men answer: “a familiar voice” and when we walk towards each other it turns out to be Jan, one of my colleagues I worked with 30 years ago in the “Noordsingel”, as the prison in Rotterdam was called. Together with his wife Marie Louise he is on his way to Spain. Of course we sit together, talk and exchange experiences. Unbelievable to meet someone you didn’t see in years. We have a nice evening in spite of the heavy rain. In the morning the rain stops and it clears up. Now we have the opportunity to admire their small RV-car. Very simple and very practical, but not for us who want to live in an RV for a year. We chat some more, wish each other a good trip and leave.

We drive over a National route to the north. Not really fun but we have to cover a great distance. There are many checks points on the way and groups of police officers are everywhere. Even on parking lots cars are checked but we are clearly not a target because nobody wants to enter our RV. In Vouvray we find a nice spot in the center. Unfortunately the weather is not great because otherwise we could sit outside in the park. Just like always, we walk into town, which consists largely of wineries. That make sense when you stay at the river Loire. Although there is a designated place for 3 RV’s, in the evening the parking lot is occupied by 8 RV ‘s.  A sign says only 3 RV’s are allowed for the night but nobody cares.

Race circuit 24-hrs in Le Mans

Friday morning it is only 59 degrees, there are still some clouds but every now and then the sun also tries to show a ray. We drive further north over the “Le Mans” street circuit and arrive in Honfleur at 3 pm. The last part of the road is a toll road. All roads around Honfleur are limited to 3.5 tonnes and our RV is considerably heavier. Although it is real busy in summer, there are also many RV’s parked now, but we find a beautiful spot next to the water. Fortunately there is no rain so we can walk around.

 

Geocaching Honfleur

 

Despite the fact that we have been here several times, still a few geocaches are hidden and we want to find them. The rest of the afternoon we walk along the water with its large river boats and through the narrow steep streets of Honfleur. We don’t eat on the many terraces along the old harbor, but in the evening have a kebab dish in the RV. It taste excellent and we look at the fast falling darkness. After a good night’s rest, we get up on Saturday September 28th at 8 am. Have breakfast, dump and refill water and drive further north. The weather forecast is not really good so we go to Boulogne sur Mer, 156 miles to the north. When we arrive, the wind has increased in strength and instead of standing on the cliffs, outside the city, we park our RV behind the casino in the center of Boulogne.

Wall painting crossing the channel in Boulogne

A nice place, to get into the center we only have to cross the bridge. We do not walk for a long time because after some sun the wind quickly brings black clouds and we have to hide at one of the many terraces otherwise we will get soaked. We don’t really want to take a gamble at the casino, so when we return to the RV we read books and have a good macaroni dish. Although this place is ideal for exploring Boulogne, the casino is located between two bridges and busy roads and it is very restless during the night. I regularly wake up while Dick sleeps like a block of concrete. Cars with blue flashing lights drive over and over the parking lot and certainly when a platoon of officers walk around behind our RV, I am wide awake. Eventually I fall asleep to wake up from an alarm of a parked car because I don’t see any movement at the casino. The alarm lasts an incredibly long time, stops for a while and start again. In spite of this alarm finally we fall asleep and wake up at 8.30 am. The weather has code yellow, it’s very turbulent on the coast, so after breakfast we decide to drive back home. Despite the strong winds there is no rain but at the Dutch border we have to deal with heavy showers. Not nice because when we arrive at home in this pouring rain we have to unload. We only take the most important gear, the rest will come later when we have to unload everything and clean the RV. Next weekend we will hand over this RV at the dealer.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor France and Spain 2019 , english version part 2

Frankrijk en Spanje augustus-september 2019 deel 2

Zaterdag 14 september

Eind van de ochtend is Rob terug, de garage heeft het kapotte onderdeel besteld en donderdag kan het gemaakt worden. Gelukkig want de verzekering had het al over repatriëring van zijn auto, niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht.

De eerste duik in L’Escala

In de middag lopen we rond en nemen polshoogte bij de duikschool. Helaas kunnen we er niet komen doordat het toegangspasje van Rob niet meewerkt maar door het hek praten we met iemand van de duikschool.

Na enkele malen tevergeefs heen en weer gelopen te hebben, dat nare pasje weigert ons toegang te geven, lopen we uiteindelijk met duikspullen en Dick (die wel een werkend pasje heeft) naar de duikschool waar we ons omkleden, ons setje opbouwen en beginnen aan de klauterpartij de rotsen af. Dat laatste is noodzakelijk om de waterkant te bereiken. We hebben een heerlijke ontspannen duik en een vermoeiende klim terug naar de duikschool, maar het was de moeite waard. Ook Cor is inmiddels gearriveerd en staat ook bij de duikschool. Na alles gespoeld te hebben lopen we gezellig kletsend terug en ’s avonds genieten we van een heerlijke BBQ.

 

Koffie en Baileys voor de liefhebbers

 

Gert en Femmy komen gezellig bijpraten, de koffie met Baileys smaakt goed en de tijd vliegt. Pas rond 11 uur duiken we ons bed in. Wat heerlijk dat we zo lang buiten kunnen zitten. Zondagochtend is het al vroeg dag want voor 8 uur zit ik bij Cor in de auto. We zijn op weg naar het vliegveld in Girona, een uurtje van L’Escala. De wegen zijn uitgestorven en de zon schijnt uitbundig. Het is al 20 graden.

 

 

Aankomst van Richard en Jaap in Girona

 

Vlak voor het vliegveld worden we ingehaald door een vliegtuig. Volgens Cor het toestel van Richard en Jaap en ja hoor als we even later bij het vliegveld staan is hun vliegtuig net geland. We moeten wel even wachten voor hun bagage gearriveerd is maar door de zo nu en dan openslaande deuren en de mobile kan ik Richard laten weten dat het ontvangst comité op hen wacht. Nu ja, comité, ik sta er en Cor rijdt rondjes omdat er bij dit vliegveld nergens een plekje is om stil te staan als je niet de benaming “taxi of bus” hebt. Het is maar goed dat we niet met de camper naar de airport zijn gekomen. Uiteindelijk kunnen we Richard en Jaap in de armen sluiten en lopen we naar de auto van Cor bij “departures” en rijden vervolgens naar L’Escala terug.

 

Richard en Jaap op de camping

Helaas is op dit tijdstip van de dag, het is 11 uur in de ochtend, nog geen bungalow beschikbaar en dus maken Richard en Jaap kwartier bij de camper. In de middag besluiten we met elkaar een duikje te maken. Richard, die uit angst niet wakker te worden (vanochtend ging de wekker al voor vieren) niet geslapen heeft en al meer dan 24 uur wakker, besluit de duik voorbij te laten gaan. Wel weer een voordeel voor de anderen want die kunnen nu makkelijker uitloden. Er staat immers iemand met extra lood op de kant. We hebben een prachtige duik. In deze baai zijn enorme scholen vis te zien wat de duik wel spectaculair maakt. Als we weer terug geklauterd zijn, het blijft een lichamelijk uitdagende duikstek, zowel om er te komen als bij de instap, zijn Cor en Ingrid ook gearriveerd. Iedereen is er nu. Gelukkig kunnen Richard en Jaap nu wel hun bungalow betreden en alles inruimen.

Diner bij La Casa

We zijn in Spanje waar voor achten niet gegeten wordt dus lopen we om half 8 naar het strand waar we in een restaurantje een plekje vinden. Drie jaar geleden was het eten hier goed, nu valt het wel tegen. Maar we hebben het wel gezellig met elkaar en de door onze sommeliers Cor en Richard gekozen wijnen smaken erg goed. Om half 10 zijn we terug op de camping waar we direct ons bed induiken. Ik merk niet eens meer dat ik mijn kussen raak. Maandag 16 september staat de zon al vroeg aan een stralend blauwe hemel te schijnen en snel stijgt de temperatuur naar 25 graden Na een heerlijk ontbijt, natuurlijk met vers stokbrood, maken we ons klaar om te gaan duiken.

 

Het water verlaten is lastig hier

Dick heeft minder behoefte om de rots af te klauteren en blijft op de kant maar de anderen gaan allemaal duiken. Het is een spectaculaire duik, de ene school vis na de andere, wat is hier een overvloed aan leven. Dat kan ik me toch niet herinneren van drie jaar geleden toen we hier ook doken.

Na zo’n spectaculaire duik smaakt de lunch met een gebakken eitje heerlijk en omdat het zulk lekker weer is gaan Jaap en ik ’s middags nog een duikje maken. Rob loopt naar het centrum van L’Escala en Cor en Ingrid genieten bij het zwembad. Er zwemt beduidend minder vis maar desondanks hebben we een leuke duik. Voordat we ’s avonds gaan eten drinken we nog wat bij de camper en om half 8 lopen we naar een restaurant, ditmaal een pizzeria. Er is geen grote keuze aan eten, niet zijnde pizza’s, maar de kwaliteit is stukken beter dan het restaurant waar we gisteren hebben gegeten. De temperatuur is gestegen en zelfs om 10 uur voelt het nog warm aan. Vannacht blijven alle ramen wagenwijd open.

Ook de was moet worden gedaan

Dinsdag 17 september zijn we om 8 uur op. De anderen gaan vandaag met de boot mee om te duiken en Dick en ik zullen in de baai duiken maar als Dick zegt dat hij aan de website wil werken en ik onze volle waszak heb bekeken ben ik gauw over te halen. Geen duik voor ons maar achter de laptop zitten en wassen. Helaas hebben we onvoldoende bomen op ons plekje zodat ik geen waslijnen kan spannen en dus moet ik naast een jeton voor het wassen er ook een voor de droger kopen. Uiteindelijk worden het 4 jetons want ondanks het feit dat ik zaterdagochtend al een was gedraaid heb vereist toevoeging van ons beddengoed twee machines. Om 1 uur is alles schoon en opgeborgen, ons bed schoon gedekt en pakken we onze fietsen. Het is stralend weer en de temperatuur is naar 28 graden gestegen.

Geocaching in L’Escala

Natuurlijk zoeken we onze route aan de hand van verborgen caches. We rijden deels langs de kust, waar zich bunkers en idyllische baaitjes bevinden en deels door het droge en dorre binnenland. We werpen een blik door het hek op de Romeinse Ruïnes aan de rand van L’Escala maar besluiten niet binnen te kijken. Het is veel te warm om nu tussen muurtjes en stukken pilaar rond te lopen. Rond 5 uur en na 21 km fietsen over steile hellingen zijn we terug op de camping. We hebben nog voldoende tijd om bij te kletsen, de ervaringen van de bootduik te vernemen en te douchen alvorens we om half 8 weer naar de baai lopen. Op naar restaurant nummer 3. Dit blijkt een wat chiquer restaurant te zijn met veel keuze aan gerechten.

Restaurant nummer 3

We worden niet teleurgesteld. Het eten is goed van kwaliteit en dankzij Cor (witte wijn) en Richard (rode wijn) hebben we ook een heerlijk drankje bij het eten. Woensdagochtend staan we al om 7 uur op want we moeten om 9.15 uur bij de duikschool zijn. Voldoende tijd om vers brood te halen bij de supermercado en uitgebreid te ontbijten. Op tijd zijn we bij de duikschool, pakken onze duikspullen bij elkaar en worden vervolgens in een busje van de duikschool naar L’Estartit gebracht, aan de andere zijde van de rotspunt.

De rit is niet erg lang en ruim op tijd staan we bij de duikschool in L’Estartit die de bootduik naar de Medes eilanden verzorgt. Na een half uur wachten en nog wat administratieve beslommeringen kunnen we naar de haven waar we op de kade onze duiksets optuigen en ons omkleden alvorens op de boot te klimmen.

Op naar Medes Nationaal Park

Naast onze groep zijn er nog 13 andere duikers, Fransen en Spanjaarden. Na een korte briefing over de stek en nog geen 5 minuten varen arriveren we bij de duikstek. De golven zijn hoog en de wind waait hard dus erg aangenaam is het niet om te moeten wachten tot wij aan de beurt zijn om te water te gaan.  Het is maar goed dat Dick van Gert en Femmy een anti zeeziekte pil heeft gekregen, anders zou Dicks gelaatskleur nu groen zijn. Uiteindelijk liggen we allemaal in het water en kunnen we aan de afdaling via de ankerlijn beginnen. Gelukkig, want dobberen in deze hoge golven is ook niet alles. Helaas lukt het Ingrid niet om dieper dan 5 meter te komen, daarna slaan haar oren dicht zodat ze onverrichterzake terug moet. Cor die ook enorme last heeft van zijn oren komt uiteindelijk wel tot 18 meter en we kunnen ons door Rogier, onze duikgids laten rondleiden. Opnieuw is het verbijsterend om te zien hoeveel vis hier rondzwemt. Enorme scholen vis van 30 cm grote tot de kleine sardines en ook komen we een aantal malen enorme groupers tegen. Het is gewoon een genot om hier rond te zwemmen. Wel jammer dat we na een uurtje alweer omhoog moeten. De zee is nog ruwer geworden en we worden heen en weer geslingerd. Helaas want daardoor krijgt Dick bij de instap op de boot het trapje tegen zijn knie en als de bemanning dan ook nog aan zijn knie draait om zijn vinnen op de woest tekeergaande boot uit te krijgen is het leed helemaal niet te overzien. Zijn knie zwelt direct op en voor Dick is het helaas gedaan met het duiken.  Terug op de kade kleden we ons om, stoppen al onze spullen weer in het busje en rijden terug naar onze duikschool waar we de duikspullen spoelen. Dat is echt noodzakelijk want het water van de Middellandse zee is erg zout en dat wil je niet aan je duikuitrusting hebben.

Lunch met gebakken eieren

Na het lunchen kriebelt het wel dus gaan we om half 5 nog een duikje maken in de baai. Het weer is nog schitterend, de wind wat minder onstuimig en het is niet koud. Dat kun je helaas niet van de watertemperatuur zeggen. We voelen de thermocline en het water is niet warmer dan 19 graden. Met deze temperatuur is een pak van slechts 5 mm niet echt comfortabel.

Als we uit het water komen staan Ingrid, Cor en Richard op de kant om ons eruit te helpen. Wel fijn want door de overal verspreid liggende rotsblokken is de uitstap niet echt makkelijk en een helpende hand vanaf de kant is zeer comfortabel. Na ons lekker opgefrist te hebben is het al snel half acht en kunnen we onze verbrande calorieën weer aanvullen. In hetzelfde restaurant als gisteren want dat is iedereen eigenlijk het beste bevallen. De wind die vanochtend hard waaide is gelukkig gaan liggen zodat we opnieuw buiten op het terras kunnen eten. Donderdagochtend is het opnieuw stralend blauw en de zon heeft al vroeg veel kracht. Eigenlijk is de korte broek ons kledingstuk hier. Rob gaat direct na het ontbijt op weg om zijn auto te laten repareren. Hopelijk lukt het want helemaal naar huis rijden met knipperende rode lampjes en zo nu en dan een alarmtoon omdat zijn gordel niet werkt is ook niet alles. Dicks knie heeft een dubbele omvang gekregen maar gelukkig hebben we een kous bij ons zodat hij desondanks met ons mee kan naar de baai om te helpen met de in- en uitstap. Opnieuw hebben we een ontspannen duik rondom het mooie, in de baai liggende eiland. Weer zijn er veel scholen vis. Wel minder dan enkele dagen geleden maar het blijft een mooie duik. Na een uurtje zijn we weer terug op de kant. Het balanceren over de losliggende rotsblokken en keien in het water bij de instap zal wel nooit wennen. Als Rob om 3 uur met gerepareerde auto terugkeert maken we nog een duikje in de baai. Ditmaal zien we een schitterende langouste terwijl ook op enkele plaatsen het dalmatiër slakje te zien is. Ik blijf dit huisreef een mooie duikstek vinden.

Zicht vanaf de klif

Terug bij de camping blijkt dat Richard ons vanaf de klif goed heeft kunnen volgen en we kijken de foto’s die hij vanaf zijn hoge uitzicht punt heeft gemaakt. Het is goed dat het al bijna half zeven is zodat we niet lang hoeven te wachten om te gaan eten want ik ben uitgehongerd. Duiken en het klimmen maakt dat er behoefte is aan veel, heel veel calorieën. Voor de derde maal lopen we naar ons geliefde restaurantje. Als wij met zijn achten om de hoek verschijnen worden de tafels al tegen elkaar geschoven en breed lachend worden we verwelkomd. Opnieuw is het eten van goede kwaliteit en de sfeer uitstekend en met een volle maag en een glimlach over de gezellige avond lopen we tegen tienen terug naar de camper waar we direct ons bed induiken. Vrijdag 20 september schijnt de zon opnieuw volop. Wel fijn want er wordt een weersomslag verwacht. Vandaag ziet het er gelukkig nog goed uit en de temperatuur stijgt al snel naar de 24 graden.

“Hang jongeren”

Alhoewel er vage duikplannen zijn gaan die om verschillende redenen toch niet door en dus besteden we de dag met kletsen, rondhangen aan de balustrades van een van de bungalowtjes en uithangen van onze duikspullen zodat we die weer droog mee kunnen nemen. In de middag gaan Cor, Ingrid en ik naar de grote Carrefour aan de rand van het stadje om inkopen te doen voor onze gezamenlijke BBQ. Er is bij deze supermercado toch heel wat meer keuze aan vlees en bijgerechten dan bij de mercado naast de camping. Nadat we terug zijn loop ik nog even naar de kliffen aan de baai van L’Escala om een cache te gaan zoeken.

Ondanks hulp van Gert die ik onderweg tegenkom vinden we de cache niet. Rondklimmen over de enorme rotsblokken en afklimmen van de wand naar de baai heeft geen resultaat. Wel jammer maar het heeft ons even van de straat gehouden en ik doe dit toch liever dan languit liggen op het strand.
Het is nog even spannend of ik wel heelhuids terugkom want een monsterhond rent hard blaffend naar me toe, stopt pal voor me en ontbloot zijn flikkerende tanden. Het voelt niet goed. Voorzichtig pak ik twee grote keien op. Ik zal me niet zomaar laten aanvallen. Dit monster luistert niet naar zijn baas die beneden bij de baai staat en ik sta in tweestrijd. Wat te doen? Uiteindelijk besluit ik rakelings langs zijn kop een steen te gooien en het werkt want het monster draait zich om en rent achter de steen. Ik weet niet hoe snel ik van deze plek moet wegkomen. Thuis blijkt dat de cache (een spring edition) slechts enkele maanden toegankelijk is. Als ik goed had gelezen had ik kunnen weten dat de cache er nu niet zou zijn. Terwijl ik buiten rondhuppelde is Ingrid hard bezig geweest met de voorbereidingen voor onze BBQ dus mij rest slechts het klaarzetten van tafels, glazen, borden en bestek. Gelukkig is er aanvulling uit de bungalows want onze camper heeft niet voor acht man bij zich. We boffen want het slechte weer blijft uit en het is niet koud dus zitten we gezellig tot 11 uur buiten.

BBQ bij de camper

Het eten van de BBQ en gril smaakt voortreffelijk, de wijn past er goed bij en het gezelschap is goed. Er is nu officieel een einde gekomen aan een gezellige Aqualis duikvakantie. Morgen rijden Cor en Rob als eerste naar huis. Zaterdagochtend staan we om 7 uur op want natuurlijk moeten we Cor en Rob uitwuiven. Gelukkig vertrekken ze pas om half negen zodat we niet extra vroeg uit de veren moeten. Het weer is helemaal omgeslagen en het regent maar het is nog 20 graden zodat we gewoon in korte broek blijven rondlopen. Nadat Cor is weggereden en even later ook Rob is het tijd ons bezig te houden met huishoudelijke karweitjes.

Ook het touw wordt weg gehaald

 

Het touw rond de boom van de buurman (alleen via een hoge ladder bereikbaar) moet naar beneden gehengeld worden en de enorme berg lege flessen weggebracht. Dat laatste wekt veel opzien, iedereen draait zich om als ze mij met 9 lege flessen zien lopen. En dat waren echt eigen flessen. Niet zoals begin van de week toen ik in de tuin een klein bergje flessen zag liggen wat naar later bleek door onze lieve buren neergelegd was. Helaas ging daar het effect van verloren want niemand stond erbij stil dat dit niet onze eigen flessen zouden zijn.

 

De BBQ  en Gril moet nog schoongemaakt worden, niet echt aangenaam in een voortdurende regenbui dus Dick zet de luifel uit zodat we eronder kunnen poetsen. Geen overbodige luxe want er blijkt toch wel wat schoongemaakt moeten worden voor we alles terug kunnen zetten in de camper. Uiteindelijk zijn we met alle karweitjes klaar, is een groot deel van de duikspullen opgeborgen, liggen de duikpakken tussen de vloer en kunnen we achter de laptop gaan zitten schrijven en wat lezen.

 

Ook de luifel wordt gereinigd

Ook de luifel verdient nog een schoonmaakbeurt, Dick neemt deze taak op zich en gaat met een merkwaardige constructie aan de gang. Maar het werkt en nadat de luifel droog is kan deze ook weer ingerold worden. De tijd verstrijkt best snel want voor we er erg in hebben is het al weer etenstijd. Geen BBQ dit keer, het weer is nog te nat, dus lopen we naar de pizzeria en genieten daar van het afscheidsetentje van Richard en Jaap. Hun nacht is wel een stuk korter want zondagochtend om half zeven zitten ze al in de auto bij Cor en Ingrid op weg naar het vliegveld. Natuurlijk wuiven wij ze ook uit zodat onze nacht ook niet zo lang is. Teruggaan naar bed heeft geen enkele zin want eenmaal uit bed betekent klaarwakker.

Koffie bij Gert en Femmy

Als Cor en Ingrid weer terug zijn (al na 1,5 uur) drinken we met zijn vieren gezellig koffie bij Gert en Femmy. Het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen zo vertrouwd voelt het bij hen. Gelukkig is het weer opgeknapt en komt zelfs de zon door zodat het buiten aangenaam toeven is. Lang buiten zitten is er niet bij want de waszak heeft aangegeven dat het tijd is om nog enkele laatste wassen te draaien. Gevolg is dat ik de komende twee uur onder de pannen ben maar met hulp van Dick is alles om half 2 schoon en terug geborgen in de kastjes. We kunnen de fietsen pakken om nog een paar caches te zoeken. Het is maar goed dat we elektrische fietsen hebben want de route die Dick heeft uitgekozen voert ons steil de bergen in en dat niet alleen, ook over een zeer steenachtige weg.

Fietspad of niet ?

Eigenlijk is dit geen pad om met fietsen te berijden meer een steil klim paadje. Maar het lukt ons met regelmatig afstappen en voortduwen van de fietsen om toch op de top te komen vanwaar we een schitterend uitzicht hebben op de omgeving van l’Escala. Om half zes zijn we moe en bezweet van het vele fietsen en klimmen terug bij de camper. Bijna alle caches hebben we gevonden en we zijn tevreden. Het is gaan stormen en als we om 7 uur naar het stadje lopen en natuurlijk nog niet in het restaurant terecht kunnen omdat voor 8 uur niemand aanwezig is, lopen we even naar het strand om naar de woest te keer gaande golven te kijken. Wat hebben we afgelopen week geluk gehad. Nu is het slecht duiken. Gelukkig is het wel droog en niet echt koud zodat we deze laatste avond nog lekker op het terras kunnen zitten. Nu hebben we een echt afscheidsdiner want zowel Cor en Ingrid als Dick en ik zullen morgen L’Escala verlaten.

Maandagochtend schijnt gelukkig de zon weer en is ook blauwe lucht te zien. Na Cor en Ingrid te hebben uitgewuifd dumpen wij nog even ons grey en black water en nemen dan ook afscheid van Gert en Femmy die nog een aantal dagen blijven. Al snel zien we de Pyreneeën voor ons opdoemen. Gelukkig de paar wolken die er nog zijn hangen hoog zodat we ze in hun volle pracht kunnen bewonderen. Het is heerlijk om weer “on the road “te zijn. Ook al hebben we een gezellige duikvakantie gehad, het is niets voor ons om 10 dagen op een plek te zijn.

Rijden door smalle kloven

Over binnendoor wegen rijden we naar de grens met Frankrijk en dan over nog smallere wegen door enorme kloven dwars door de bergen. De plaatsjes die we passeren hebben ongelooflijk smalle straatjes en soms moeten anderen achteruitrijden om ons de gelegenheid te geven te passeren.

We rijden in Katharen land. In de 12e en 13e eeuw was dit een grote religieuze beweging die met hun interpretatie van de bijbel zover afweken van de Rooms Katholieke kerk dat ze als ketters werden beschouwd en vervolgd. Overal om ons heen zie je de resten van de op hoge rotsen gebouwde Kartharen kastelen die haast onneembaar waren.

De temperatuur stijgt geleidelijk en als we bij het hoog op een bergtop liggende Fanjeaux arriveren is het 25 graden. De camperplek is niet echt groot maar het is pas 2 uur dus we hebben nog keuze uit plekjes. Niet lang want binnen enkele uren staat het hier gewoon vol. We slenteren op ons gemakje door dit kleine bergdorpje met zijn smalle steile straatjes en zijn schitterende uitzicht om de omgeving.

Zonsondergang Fanjeaux

Eind van de middag zitten we heerlijk naast de camper in het zonnetje. We boffen want ons plekje heeft zon tot deze in een schitterende zonsondergang aan den einder verdwijnt. Het is doodstil dus we slapen als rozen. Dinsdagochtend voelt het winters aan. Ook al schijnt de zon volop en is de lucht staalblauw, de zomer is voorbij. Niet echt vervelend want voor ons hoeft de hitte niet zo. Na brood gehaald te hebben in het stadje rijden we verder door de smalle straatjes van kleine dorpjes. De landbouwvelden zijn bruin en de velden zonnebloemen hebben hun glorie verloren.

Om half 2 arriveren we in Cahors. Op de camperplek aan de rivier de Lot zijn slechts drie plaatsen en we zijn verrast dat slechts 1 bezet is dus snel zetten we er onze camper neer. Het weer is wat wisselvallig vandaag. De blauwe luchten hebben plaatsgemaakt voor zware bewolking waar zo nu en dan wat regen uit valt. Maar het houdt ons niet tegen om de stad te verkennen. We staan echt centraal en hoeven alleen maar de rivier over te steken om in het centrum te zijn.

Middeleeuwse brug in Cahors

Cahors blijkt een gezellig stadscentrum te hebben waar het goed toeven is en na uitgebreid de 900 jaar oude kathedraal verkend te hebben met zijn schitterende binnentuinen lopen we natuurlijk ook nog naar het beeldmerk van Cahors: de brug met torens. Ondanks de dreigende zwarte wolken vallen er slechts enkele buien zodat we onze wandeling gewoon voort kunnen zetten. Pas als we na het bewonderen van het waterbekken dat de stad al eeuwenlang van water voorziet naar de camper teruglopen gaat de miezer over in echte regen. Maar ’s avonds stopt deze weer zodat we droog naar het centrum terug kunnen wandelen om daar bij een Turks restaurant heerlijk te eten. Wel wat vroeg want we zijn de enigen maar dat maakt deze Turk niets uit.

Woensdag is het weer nog zeer onstabiel en er valt regelmatig wat regen. Het is niet warmer dan 18 graden en na lekker ontbeten te hebben, natuurlijk met vers stokbrood, verlaten we Cahors. We zien buiten de stad al de eerste herfstkleuren verschijnen en rijden over smalle kronkelwegen naar de Dordogne.

Kasteel St. Jean de Cole

In Saint Jean de Cole vinden we een mooi plekje aan de rand van het dorp. Het is een van de mooie dorpjes in France en de gebouwen zijn mooi en oud. Het is er leuk toeven. Helaas houden we het niet droog en nadat we tot op ons hemd natgeregend zijn besluiten we terug te lopen naar de camper en 26 kilometer verderop in Nontron te overnachten. Op het parkeerterrein van een grote Super U is een camperplek zodat we meteen de nodige inkopen kunnen doen. Geen slechte keuze want zo hebben we in ieder geval een welbesteed einde van de dag alhoewel Dick daar anders over denkt want die houdt er niet zo van om uren in een supermarket rond te dwalen. Tegen de avond zie ik twee mensen naar hun naast onze geparkeerde camper lopen en ik roep hen toe dat ze wel eens wat beter weer mee hadden kunnen brengen.

Oud collega Jan en Marie-Louise

Daarop hoor ik antwoorden: “een bekende stem “en als we naar elkaar toelopen blijkt het Jan te zijn, een van mijn oud-collega’s met wie ik in de “Noordsingel “ (zo werd het huis van bewaring in Rotterdam aangeduid) zo’n 30 jaar geleden heb samengewerkt.  Samen met zijn vrouw Marie Louise is hij op weg naar Spanje. Natuurlijk gaan we samen in de camper zitten en wisselen we ervaringen uit. Onvoorstelbaar om in de “middle of nowhere” iemand die je kent te ontmoeten. We hebben een gezellige avond. Buiten stortregent het. Pas tegen de ochtend stopt de regen en klaart het een beetje op. Zo hebben we dan toch de gelegenheid om hun mooie camper te bewonderen. Heel simpel en bijzonder practisch ingericht maar niets voor ons die een jaar in een camper willen verblijven. Na elkaar een goede reis gewenst te hebben vertrekken we tegen 10 uur. We rijden over een route National naar het noorden. Niet echt gezellig maar het schiet wel op en we moeten een grote afstand overbruggen. Er zijn veel controles onderweg en overal staan groepen agenten. Zelfs op parkings worden auto’s gecontroleerd maar wij zijn duidelijk geen doelgroep want niemand wil onze camper in. In Vouvray vinden we een mooi plekje in het centrum. Helaas is het geen denderend weer want anders hadden we in het parkje ernaast heerlijk buiten kunnen zitten. Net als altijd lopen we het stadje in wat grotendeels bestaat uit wijnhuizen. Logisch als je aan de Loire verblijft. Alhoewel slechts plek is voor 3 campers staat ’s avonds de hele parking vol en met 8 campers gaan we de nacht in. Het gebodsbord om hier slechts met 3 campers te overnachten wordt niet echt nageleefd.

Tijd waarneming circuit Le Mans

Vrijdag morgen is het slechts 16 graden, er zijn nog wel wat wolken maar de zon probeert ook zo nu en dan een straal te laten zien. Over het stratencircuit van Le Mans rijden we verder naar het noorden en om drie uur arriveren we in Honfleur. Het laatste stukje om hier te komen hebben we tolweg moeten rijden. Alle binnendoor wegen rondom Honfleur zijn beperkt tot 3,5 ton en wij zijn beduidend zwaarder. Hoewel het in de zomer nog drukker is staan er nu toch ook wel veel campers maar we vinden naast het water een schitterend plekje. Het is gelukkig droog dus kunnen we heerlijk rondwandelen.

 

Geocaching Honfleur

Ondanks het feit dat we hier al verschillende malen geweest zijn liggen er nog een paar caches en die willen we zoeken.

De rest van de middag dwalen we rond, langs het water met zijn grote riverboten en door de smalle steile straatjes van Honfleur. Eten doen we niet op de vele terrassen langs het oude haventje maar ik haal ’s avonds bij de plaatselijke Doner snackbar een heerlijke kebab schotel. Die smaakt voortreffelijk en na afloop zitten we vergenoegd in de camper en kijken naar de snel invallende duisternis. Na een goed nachtrust staan we zaterdag 28 september om 8 uur op. Ontbijten, dumpen en tanken water en rijden verder noordwaarts. De weersvooruitzichten zijn niet echt goed dus besluiten we door te rijden naar Boulogne sur Mer, 250 km noordelijker. Als we daar arriveren is de wind in kracht toegenomen en in plaats van op de kliffen iets buiten de stad te gaan staan parkeren we de camper achter het casino in het centrum van Boulogne.

Een heerlijke plek want om door het centrum te dwalen hoeven we alleen een water over te steken. Lang lopen we niet buiten want na eerst veel zon brengt de wind snel zwarte wolken boven ons en snel moeten we onder een van de vele terrassen schuilen om niet doorweekt te raken. Een gokje wagen in het casino hebben we niet zo veel zin in dus bij terugkeer in de camper lezen we en eten een lekkere macaroni schotel.

Muurschildering in Boulogne

Alhoewel deze plek ideaal is om Boulogne te verkennen ligt het casino tussen twee bruggen en drukke wegen en dus is het gedurende de nacht erg onrustig. Regelmatig word ik wakker terwijl Dick als een blok beton doorslaapt. Auto’s met blauwe zwaailichten rijden af en aan over de parking en zeker als een peloton agenten uitstapt en achter onze camper rondloopt ben ik klaarwakker. Uiteindelijk val ik toch in slaap om wakker te worden van een alarm van waarschijnlijk een ergens geparkeerd staande auto. Ik zie namelijk geen beweging bij het casino. Het alarm houdt ongelooflijk lang aan, stopt enige tijd alvorens opnieuw te beginnen. Toch slapen we nog in want uiteindelijk zijn we pas om half negen wakker. Het weer heeft nog steeds code geel en is erg onstuimig aan de kust dus na het ontbijt besluiten we terug te rijden naar huis. Ondanks de harde wind houden we het tot de Nederlandse grens droog en pas daarna krijgen we te maken met stortbuien. Wel jammer want dat betekent dat we bij terugkeer thuis de camper in de regen moeten leeghalen. We laden slechts het allerbelangrijkste uit. De rest komt de komende dagen wel wanneer we alles leeg moeten halen en de camper poetsen. Komende zaterdag 5 oktober willen we hem naar de dealer brengen.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie