Finally, we can cross borders in Europe

Finally, we can cross borders
Traveling from the end of June till the beginning of August 2021

Finally complete vaccinated !!

At the end of June 2021, the corona infections finally decrease and Germany open its borders. However, to enter that country, you must be registered on a website of the German government and be fully vaccinated for at least two weeks. The latter is not a problem because we both had our second Corona-vaccination end of May and so, after registering, I can work on an itinerary through Germany. That is not really difficult because, the past year I already made a lot of notes, so I know roughly where we want to go.

Sunday, I give a finishing touch to our travel-route. When I return home on Monday morning, with fresh bread rolls for our breakfast, Dick looks at me with a gloomy face. He has bad news. When my face darkens, he tells me that France is opening his borders too.
Dick knows better than anyone that now we will not only stay in Germany but also travel to France and my itinerary can be thrown into the trash. After breakfast I immediately going to sit at my computer and don’t leave it until, a few days later, I have a sketch of a new travel route that leads through both Germany and France.

One week we will stay in the west of Germany because near the town of Cologne are a number of caches that we definitely want to find. That geocaches have a high level of difficulty and with that we can fill our geocaching grit (with all difficulty levels of caches). The other 4 weeks we will travel through France. We already intended to go there in September 2020, which, due to the country’s lockdown caused by Corona, could not take place.

Hannah and Henk at Schiphol Airport

With some effort our itinerary is ready when we pick up Hannah and Henk (my sister and brother-in-law) at the airport of Amsterdam on Friday, June 25th. They return from a nice vacation on the Greek island of Kefalonia. There it was clearly noticeable that it is still Corona time, it was quiet on the island.

Saturday June 26th , early in the morning, we pick up the motorhome from our storage. Dick drives it directly to our car dealer while I go home to block a part of the parking lot. Today we will not leave and then it is good that we can park our motorhome behind our house.

Soon Dick is back. The carriage bolts we bought for our wheels do not fit. Unfortunately, because especially when the camper is staying on its levelers, it’s nice that the wheels can’t just be removed. But we have to deal with this. We will return them to our motorhome dealer on Monday.

Bike holders in the motorhome garage

The rest of the day Dick is busy assembling a new fixing system for our bicycles. After removing the bike saddle, Dick can secure the bikes with a rod from the ceiling of our motorhome garage into the bike-frame so we no longer have to deal with bungee-cords. While he is working on that, which entails quite a bit of research and measuring, I load the motorhome with all the stuff we think we will need for the next 5 weeks.

The next day we bring in some food and drinks and then we are ready to leave. To leave earlier is not really annoying. Now we can drive to the town of Nuenen and cycle around there for a while, we avoid all traffic jams in the western part of the Netherlands on Monday morning and only have to drive a short distance to Brueggen in Germany, just over the Dutch border. In Nuenen we are the only ones in the parking lot near the sports fields and after parking the motorhome we take our bikes and go cycling around the area. It is sweltering hot but, in the woods, there is some wind which provides the necessary cooling.

The “Potato Eaters” in Nuenen

At the end of the afternoon, we arrive in the center of Nuenen where, of course, we take a picture at the sculpture group of the famous “Potato Eaters”. After all, we are in the birthplace of the great painter Vincent van Gogh. Unfortunately, it starts to rain when I buy some salads in the supermarket. Because the rain is really pouring down, we take shelter in a shop, but that doesn’t really help because when we arrive 20 minutes later at the motorhome, we are soaked with rain. But it is not cold and the rain does bring a nice coolness.

Wet soaked after the rain

We are glad that the rain stops when we unload and store our E-bikes so it does not get wetter inside. Luckily, we have enough space in the shower to dry our soaking wet clothes.

After a quiet night, we don’t wake up until 8 am on Monday morning, June 28th. Again, the sun is shining and the thermometer already shows 72 degrees. Look like it’s going to be another warm day. Despite the fact that Raema, our dealer in Nederweert, is closed on Mondays, we see John (the salesman) driving a motorhome and hand him the (unfortunately inappropriate) carriage bolts. Then we drive on, across the border and into Germany. I just get tears in my eyes as we cross the border. Not because the landscape is so moving or different (you don’t see any difference) but because for the first time in almost a year we have the opportunity to cross an international border. From today, Germany no longer considers our country as a high-risk Corona country and the registration requirement is no longer necessary. There is enough place to stay in Brueggen, we park the motorhome between the German motorhomes (there are no other foreigners) and then walk to the Rewe supermarket to do some shopping and hand in our 30 empty bottles.

In the course of time, we have drunk the contents of German cola (cheaper here) and water bottles and as their deposit is not returned in the Netherlands, we finally have the opportunity to refund them. At the same time, we can also buy my favorite breakfast juice.

Shopping at the Rewe in Brueggen

Richard, a friend in our diving club, had already offered to bring it for us when he was doing a shopping round in Germany and Belgium last weekend, but we declined that sweet offer because then this juice would remain in our diving club for at least 5 weeks.

Unfortunately, the advertising for juice ended yesterday and now we have to pay the full price. Since we will only travel in Germany for a week, I am afraid that no new advertising is to be expected. While we are shopping it is lightly raining outside but soon the rain stops and we can take the e-bikes to look for a few caches in the area. Some of them are hanging caches that we have to fish high out of the tree.

Fishing for geocaches

With a steady hand, Dick manages to fish down one cache after another. Unfortunately, it’s a fact that this leads to a stiff neck after getting out 5 caches. But we have a good time and after cycling 13 miles through forests and fields, we arrive back at the motorhome where the temperature inside has risen to 93 degrees Fahrenheit. Fortunately, it is already 5 pm and not much later the bright sun disappears behind a few low-hanging clouds with which the evening cooling begins. As we have no airco in our RV, all the windows are open so it finally cool down inside. While Dick is logging all our found caches on the computer, I walk to the shops at the other side of the street.

At the supermarket Aldi I saw a nice summer down-duvet, which I buy after some hesitation (do I really need it?). It nicely fills the gap between our other, thicker, summer duvet and just a sheet. Of course, the Platz Wart (supervisor of the motorhome parking and sitting outside) immediately wants to know what I bought. When he sees the summer down duvets I get his approval on my purchase, I will not regret this purchase from Aldi. And I know he thinks “it is also good for the German economy”.

A delicious Turkish meal

Early evening, I walk to the street again to get Turkish food, kebab with chips and lettuce. It tastes good and after cleaning our dishes, we read the rest of the evening our exiting books. In the meantime, we hear the TV commentary of the football match from our neighbor motorhome, which is easy to follow because all the windows are open and the TV is very loud.

Tuesday June 29th, we only see a watery sunshine, but the temperature is pleasant with 70 degrees. After dumping our gray- and black water and fill up with clean water, we leave the town of Brueggen. 50 miles further, in the town of Elsdorf, we stop. The parking lot next to the sports fields is completely empty so my worries (Is there a place to stay?) were not necessary. Soon after the motorhome is parked, we take the e-bikes to explore the area, of course we also look for geocaches. One of the caches brings us to a viewpoint over a huge lignite mine.

Elsdorf lignite mine view

 

The temperature has risen to 75 degrees so we cycle in our T-shirt. The caches in the vicinity of the mine have a high degree of difficulty, again they hang high in the trees so we took our fishing rod with us for a reason. Just before thunderstorms arrive late in the afternoon, we are back in the motorhome. We were really lucky with the weather today. During the evening, the rain won’t stop and I’m glad we have an emergency supply of food in our home. The brown beans, bought in the USA a couple of years ago, are still good to eat and the canned German goulash tastes good with it. The next day the weather still looks threatening but it is dry and after having our breakfast with fresh bread rolls, we grab the bikes and go out again. It is not warm, only 65 degrees, but it is dry. Because of the wind we put on our rain jackets.

Culvert under the road with geocache

Again, most of the geocaches hang high in the trees. Dick, however, is now a virtuoso at angling so, one by one, he takes the caches down. Dick only allows me to search for a cache that is hidden in a culvert under the road. I still don’t find it tempting to crawl into a pipe, but fortunately there is practically no water in it, so this cache is quickly grabbed. Since Dick also leaves the tree climbing to me. Because we can put a wrecked old table on its side, I manage to get into the armpit of the tree. Don’t think I would have made it if I climbed on Dick’s shoulder. From there it is only climbing up the branches until I have reached the cache. Dick looks approving when I also manage to get out of this tree safely. I notice that my body is not so flexible anymore (I am really getting old).

Around 3 pm we are back at the motorhome where Dick gets the laptop and start logging our geocaches and I walk to the shops to look around. Only a 10 minute walk. That was not possible for a long time due to the Corona measures. In the evening we eat cevapcici (a kind of sausage) with potato cakes and lettuce.

Exchange books in the Mini Library

As we already finished reading some books and I don’t want to carry those books with me for the rest of our vacation. So, after dinner, I walk to the center of town where I can leave our books in a mini library.

On Thursday July 1st we have fresh bread, the advantage if you stay close to a supermarket or bakery. It’s still a bit cloudy and the sky is gray but there is no rain.
On the way to our next destination, we stop to find the two difficult caches, with which we can fill up our geocaching grit. Unfortunately, that won’t work. We can’t discover the first cache.
It’s somewhere in the trees but we can’t find it and the other cache is located deep under the road, again in a culvert, through which a fast-flowing river flows and the brown opaque water does not immediately invite me to dive into this water. So, we still have to be patient before we can fill up our grit.

Diner at the brewery (Abtei Brau) in Mettlach

Because the environment here is not very attractive and there is still a drizzle, we drive straight to Mettlach, where we arrive at 3.30 pm. Of course, there is plenty of space in the parking lot of the “Abtei Brau” and we park our motorhome. The terrace of the brewery is open and there is still a possibility to sit and eat. The rump steak and schnitzel taste excellent but, sitting on the terrace, we have to put on our bodywarmers because it is not really warm. But after dinner, the sun comes out again, which tempts us to take an evening stroll along the river Saar.

Friday, July 2nd, it is still cloudy early in the morning, but during the day the sun dissolve the clouds and soon we have taken off our jackets while climbing with our bikes over steep forest roads to a high plane. Again, we have a tour through the woods where caches are hidden high up in the branches. If geocaches are hanging between bare branches of pine trees, that is not such a problem, but as soon as the cache-tubes are among thick pine branches, Dick is faced with a bigger challenge. Just before we start the descent to the village, we pass the imposing mansion of the Boch family. It is beautifully situated on the mountainside and overlooks the town of Mettlach. The parking lot of the brewery, where we parked our motorhome, is also visible at the bottom of the valley. It is a pleasure to walk through the gardens of the mansion because everywhere are ancient trees. On his travels around the whole world, Mr. Boch took their seeds with him and this mountain soil was suitable for them to grow.

We have a nice chat with a hunter who wonders whether we also do these trips in the evening and at night. He hunts here and doesn’t like it that people are wandering around in the woods at night because of the game. We reassure him that normally you cannot find geocaches when it’s dark, but he keeps looking worried.

Erdgeist and Mosaic

Of course, we also take a look at the gardens around the factory of Villeroy and Boch, a famous pottery factory. Here you find not only the ruin of an old tower (built in the year 1000) but also a mosaic consisting of 137.000 pieces next to the statue of the Erdgeist. Sculptures that were on display at the 2000 World Exhibition in Hamburg. Of course, we take the necessary pictures before we cycle back.

At the motorhome we look back at a tough day. It feels that we climbed with our e-bikes more uphill than downhill and only hit the forest roads.

After the bikes are stored Dick log the caches on the computer and I do some administration. When everything is done at 6 pm, we walk to the Brewery where we quickly find an empty table and again, we enjoy the freshly tapped beer. We can say the same about our dinner, the meat tastes excellent. We think that our efforts on the steep forest paths are also to blame.

This evening it’s warmer and so we don’t have to wear our body warmers during our dinner on the terrace of the Abtei Brau. Back at the motorhome, less than 300 feet away, we still enjoy the last sunrays. We love this time of the year because it stays daylight for a long time.

Saturday, July 3rd, the sky is steel blue and early in the morning it is already 72 degrees. We still have old bread and we want to eat that first, so today no fresh bread from the supermarket at the other side of the parking lot. The weather is so beautiful that we decide to stay in Mettlach for one more day and before we climb again into the woods on the hill, we first pay at the tourist information for our overnight stay. Parking for a day costs 5 euros but water and dump are free. After writing down the number of our license plate, so the security guard knows that we paid again.

Narrow steep paths

Dick looks for the itinerary to another forest on another hill. It is further away and seems even steeper than the forest of yesterday. Soon we arrive on narrow goat paths on 20% slopes and it is impossible to get through with our e-bike. We have to climb up next to our e-bike, which is not really a success either, but finally after a lot of moaning, we reach the top of the hill. We catch our breath again, have a drink, and then continue, higher up through the woods via orderly wide forest paths to a higher hill. The forest is beautiful here, deserted and quiet, except for a small piece of forest, the “Ruhe Forst”, where people are buried or their ashes have been scattered. Quite a few people walk here and there is even a Forest Chapel where a farewell service is held. We gently pass the chapel and then disappear deeper into the forest. End of the afternoon we have to calculate a bonus cache by giving names to the different smurfs whose pictures were found on the geocache tubes.

First, we have to ride back to a more civilized area, because in the middle of the forest is no WIFI nor cellphone reception and as we don’t know the names of the different smurfs, let alone that we know their German names, we have to descend the wooded slopes.

Searching the geocache on the mountain side

But after a while we find an open spot next to the road where we can use our cellphone, search for the names and finally we can calculate the right coordinates for the bonus geocache. Then we cycle (better climb) again into the forest to a steep mountain slope covered with moss and stones where we find the last cache of this series. Slowly we cycle back to town and are just in time to see the finish of the Tour de France.

Angles Mort stickers

Once the bikes are stored (very easy with our new fixing system) we have to put our “Angles Morts” stickers on the sides and rear of our motorhome. In France it’s since January 2021 mandatory that all cars, heavier than 7750 lbs., must have these “blind spot” stickers. When all three are glued to the motorhome according to the instructions, it is time to walk again to the terrace of the Brewery. It is very busy on this warm Saturday evening and all the tables are occupied, but just when we want to walk back, some people are leaving and a table is available. After a friendly look at and talk with at the reservation-lady, we are allowed to take this table and, for the third evening in a row, we enjoy the excellent food of this brewery. And of course, the freshly tapped beer tastes excellent after all our efforts today. And again, it’s warmer this evening. Now we can sit outside only dressed in a T-shirt. The beautiful steel blue sky, with which the day started, made way for more clouds, but a single ray of sunshine still manages to reach our table.

Getting fresh water with the watering can

Early morning on Sunday, July 4th, it is raining so hard that, already at 7 am, the sound of the falling water awakes us. We had a deep dreamless sleep. After our breakfast with, now very old, bread (but the supermarket is closed on Sunday) the rain stops and we can dump our gray- and black water with only some drizzle and fill our fresh water with the watering can. By fog banks we drive to Luxembourg where we want to fill up with gasoil as it’s cheaper here than in the neighboring countries.  When we arrive in Luxembourg the sun breaks through the clouds and we see some blue sky. Unfortunately, not long after, the sky closes again and every now and then some rain falls from a thick and gray cloud cover. But we just drove into France, and again a tear flows down my cheeks. What have I longed for the possibility to travel again in this beautiful country. Especially after a year travelling through our small country.

When there will be ever a possibility to travel to the USA again (now the US borders are still closed for European) I will cry like a baby.

Despite the fact that it is Sunday morning we see a lot of car traffic on the road and when I point Dick to follow a narrow road (other roads have restrictions) we are stuck by oncoming traffic almost every 30 feet. On the narrow roads in the French countryside and in the old villages, there is actually no room at all for a motorhome. The fact that we are now driving on a map is caused by Dicks Hakuna (GPS) that threatens to stop. On the itinerary in front of us are so many weight restrictions that, according to this Hakuna, it is impossible for us to reach the place we want to visit.

So, we ignore Dicks Hakuna and rely on my map reading and my Hakuna. Fortunately, we have two Hakuna’s (I call our GPS: Hakuna as it means in the “Lion King”: don’t worry) and as my Hakuna doesn’t care about weight restrictions we finally manage to reach the town of Hombourg Haut in pouring rain.

Carefully removing our laundry

Next to the Netto supermarket is a large parking lot with at the end separate places for motorhomes. After a cup of coffee, we walk to the front of the closed supermarket. Here are washing machines. Because it is still raining, we park our motorhome next to these washing machines so that we can put our laundry in the large machines without walking and soon an 18 pound and a 40-pound washing machine is running. We are lucky, the rain has stopped and the sun shines again. While looking at the washing of our clothes and bed linen, we grab a few shopping carts to put our laundry in. When it falls to the ground when clearing out the washing machines, it immediately ends up in a mud slurry in front of the machines (it is not really clean here). But Dick, the most patient of us, carefully clear out all our laundry into the shopping carts and later into the huge dryer. Unfortunately, despite the 4 euros we put in the dryer and pressing on all the available buttons, the dryer doesn’t heat up so after half an hour we pick up our wet laundry and drive back to the separate parking for motorhomes.

Outside drying

From the light pole to a wall behind us, Dick fastens a few clotheslines, where I can attach our laundry and soon everything is fluttering in the sun and wind. But not for a long time. Just when all the clothes are attached on the clotheslines the wind sends deep black clouds in our direction and not long after the first raindrops fall. Before the arrival of heavy rain, we bring in all the laundry and give this wet laundry a place everywhere inside the motorhome. It’s a good thing I have a lot of clothes hangers. In the meantime, Dick spreads our socks and underwear on the dashboard of the motorhome. We hardly can move around. At the end of the afternoon the rain stops and the sun comes out again. But this late sun has insufficient power to dry so we just leave the laundry inside. The evening meal I prepare is much more modest than what we were used recently, but it fills our stomach and we don’t have to go to bed at 10 pm with a rumbling stomach.

When we wake up on Monday, July 5th, it is still raining. While buying bread in the supermarket, I complain about the non-functioning dryer on their premises, but the manager says this machine is not their responsibility and I just have to call the phone number on the machine. We want to complain (don’t understand why because nobody will return our money) so we call the number given on the washing machines, but after about 10 minutes we disconnect the call because we are still on hold.

Chapel in Homburg Haut

After a good breakfast, this time with fresh French croissants, it is still raining so we stay in the motorhome. When, end of the morning, the rain stops and the sun breaks through the clouds, we walk to the medieval village of Hombourg-Haut over a narrow steep path. The town is completely extinct, the church is locked and to make matters worse, it also starts to drizzle. It’s good we put on our rain jackets. At the end of the village, we visit the beautiful chapel and then walk back the same way. All other paths down the mountain, towards the motorhome, are closed because of an active oak procession caterpillar. Even with a drizzle we are soaking wet when we return back. We hang our wet coats between our still wet bedding and other clothes and decide to leave.

According to the weather forecast, this region is covered by a thick cloud band and it will not stop raining for a while. We look for another destination and the city of Liverdun seems nice. And yes, when we arrive there, only 53 miles to the southwest, the sun is shining. After parking the motorhome on a strip of grass near the river Moselle and next to the fence of a campground (incredible we can stay here for free), we walk to the center of Liverdun. Again, this town has a historic center and, like Hombourg-Haut, it is located on a mountain.

Liverdun, view on the river Moselle

The narrow streets rise steeply and again we climb and climb but after a while we arrive at the top of the mountain and are rewarded with a magnificent view of the horseshoe bend in the river Moselle. It’s beautiful and during a long time we stay here to enjoy the view. But finally, we descend again and talk with the residents of another motorhome who just arrived. After a lovely sun-drenched evening it is disappointing that the next morning it is pouring rain again and the sky is dark gray. Not really pleasant to walk to the bakery in the village so, after showering and getting dressed, we drive to a supermarket 3 miles away, where we buy a fresh baguette and have breakfast in the parking lot.

Then we drive on to Montbeliard, close to the Swiss border but also close to the town of Audincourt where my French family used to live. Because my parents naturally wanted to visit their family during the summer holidays, Hannah and I were introduced to the beautiful landscape of the Vosges for the first time when I was 9 years old and Hannah 4 years. But when we arrive in Montbeliard it is still raining so again we take our map, pick a new place and drive further west.

We stop in Besancon, but the parking here feels oppressive and it is still drizzling, so we drive on to the town of Quingey. Here is a large parking lot behind the Intermarche supermarket, where we can spend the night. Although we overlook a cardboard crushing machine and large piles of empty crates, we can do some shopping.

Finally, it’s clearing up !

This place gets unbelievably quiet when the shop closes at 7 pm. Unfortunately, it takes until 9 pm before the sky finally breaks open. Then our motorhome stands in the middle of a rainbow and is beautiful lit by the evening sun.

Wednesday July 7th, we finally wake up again because sunbeams shine in our motorhome. How nicer the world looks when the sky is blue and the sun is shining. After breakfast with of course a fresh baguette, we drive to Dole. A town in the Jura and birthplace of Louis Pasteur. When we arrive at the huge parking lot on the edge of the town it feels good and we park the motorhome in a way that we have a beautiful view of the huge cathedral that towers over all the houses.

Old fountain in the vaults in Dole

 

After loading some caches into our GPS, we walk across the river into town, which again demands a lot from our leg muscles because, here too, we have to walk up steep and narrow alleys to the imposing cathedral. We also visit a fountain that can be found deep under some vaults and over narrow slippery paths.
After a few hours of walking around we are thirsty and as the weather is finally good, we take a seat on a terrace in the small streets.

How nice, for the first time in a year, we can sit on a terrace of a cafe. After a refreshing coffee and Perrier sparkling water, we walk to the birthplace of Louis Pasteur.
Unfortunately, it’s lunchtime so we can’t visit the museum here. French love their lunchtime and so everything is closed for a couple of hours. At the end of the afternoon, we are back after almost 5 miles walking and we can just watch the climb of the Mont Ventoux in the Tour de France.

Walking in Dole

In the evening we walk outside again. We have to watch the take-off of a hot air balloon behind the motorhome and we want admire a huge metal dragon on a trailer (for two hours parked behind us and after that transported to a mystery forest). We both agree that the town of Dole was a good choice to stay. This time we go to bed late in the evening. The European football Championship is running and of course we have to watch the semi-finals. With all these sports watching we hardly read books.

Because we went to bed very late, we wake up at 8.30 am on Thursday July 8th. While buying fresh bread from the bakery in the old town I have a chat with the baker who is kneading new loaves. We actually wanted to stay one more day in Dole, but the sky is very threatening and rain is on its way, so we leave town and continue our way west.

In Chalon sur Saone we find a nice place to spend the night, again close to the center of town and with the possibility of dumping gray and black water. As always, we close all our window shutters (the sun is shining bright again) and walk to the old center. This town is pleasant to walk around and we enjoy the old buildings and the beautiful half-timbered houses. Of course, we also admire the enormous Cathedrale. Unbelievable how many churches were built in the past. One is even more impressive than another.

Sitting on a terrace in Chalon sur Saone

Again we take a seat on a terrace of a bakery in one of the narrow shopping streets where the cappuccino with cake is delicious. The owner is very happy that after the long Lockdown, tourists are visiting again. When we are almost home and want to watch a “jeu de boule” game near our parking lot, it starts to rain, again. At first, it’s a drizzle but once we’re in the motorhome it turns into torrential rain and I’m glad we’re inside. Fortunately, the rain does not last very long and we can greet the sun again at the end of the evening. You hardly notice the traffic noise on this busy road, now that it is evening, so again we sleep like roses.

Friday, we wake up early and after our breakfast (with fresh baguette because I walked to the bakery) we fill up with clean water and leave town. Chalon sur Saone is a nice city but does not have such a charm as Dole so after our extensive city walk yesterday, we have seen it.

We leave for Issoire, a small town not far from Clermont Ferrand. The majority of the drive takes us over back roads. Only the last 20 miles we drive through the center of Clermont Ferrand and partly over the motorway.

Motorhome parking in Issoire

When arriving in Issoire we are lucky because on this busy motorhome parking we occupy the second to last place and within 5 minutes the last spot is also taken. Later it turns out that it is not the last place at all because people also park their motorhomes in front of us.
But then it is already late at night. Many French people have the habit of arriving somewhere after 7 pm. Not that we mind because that means that we can usually find a place.
We always arrive somewhere between 11 am and 1 pm. After having a cup of coffee, we walk into the old town of Issoire. Again, a pleasant town with old, colored, houses and again an impressive Cathedrale.

We enjoy our walk and when Dick walks back, end of the afternoon, I still climb the clock tower. Dick did not want to climb this tower at all (his knees are already protesting after our long 7 miles walk) but I can’t resist taking a look at this nice town from above and it’s definitely nice to look over the red roofs to the hilly environment made up of extinct volcanoes. After all, we are in the landscape of the Puy de Dome.

Back at the motorhome we buy some food at the supermarket next to our parking lot. It is always very pleasant when a shop is so close to a motorhome spot. In the evenings we finally read again and enjoy the evening coolness with all our windows wide open. It is clear that the holiday flow of foreigners has not started yet because we are the only foreigners here.

Saturday, July 10th, we wake up at 8 am. The sun is already shining brightly in a blue sky. It is not really warm yet, only 62 degrees, but it promises to be warm. It’s time to grab our bikes again and soon we’re climbing up by ever ascending roads to the surrounding hilltops. Even with our E-bike the slopes are not easy to climb. This is also caused by the fact that Dick’s GPS only knows walking paths and we therefore regularly have to find our way up via narrow forest- and agricultural paths

Old closed suspension bridge

Unfortunately, an old suspension bridge is hermetically sealed so that we cannot cross it and have to make a detour. Around 2 pm, after a lot of climbing and fortunately also some descents, where we’re rush down with at least 28 miles per hour, we are back at the motorhome. The sky is now completely covered with clouds and the sun is no longer visible. Any moment rain seems to be falling from the threatening dark sky. But it’s not cold, still 75 degrees and still dry so I decide it’s time to do our laundry again. Packed with our dirty laundry and a wallet with small money I walk to the supermarket where the two washing machines and a dryer are located and start loading the machines.

Washing again

It turns out that, again, I need a washing machine of 18 and 40 lbs. and soon I sit comfortably on a stool, that Dick has brought, next to the machines in the parking lot. I am glad that the dryer works well this time so around 5 pm we finished our washing and drying and we can cover our beds with clean bedding.

When around 8 pm another Frenchman arrives and parks his motorhome in a way that he blocks our exit, I tell him that we are leaving tomorrow morning at 8 am and we will wake him up if we are unable to drive out. I don’t know or this will give him a quiet night but he stays.

Sunday July 11th (my mother, if she were still alive, would have turned 99 years of age today) we eat survival bread (it stays fresh for a long time). I bought it yesterday because on Sunday the supermarket doesn’t open until 9 am and by then we are already on the road. When we leave, our blocking Frenchman is already outside with his car keys and ready to drive away, but he doesn’t have to. By turning in a different direction, Dick manages to get out of the tight spot.

The Frenchman and his family can now park comfortably on our spot. Of course, we dump and fill up with clean water and then drive onto the back roads. Via a huge detour we end up in Clermont Ferrand where we cross the city center again. Traffic light after traffic light is red. Here they never heard of a green zone. Finally, we leave the town of Clermont Ferrand behind us and continue our journey through the interior of the Auvergne. The terrain is very hilly because the landscape is dominated by the many volcanic domes. After driving straight through Limoges, we arrive in Oradour sur Glane.

Ourador sur Glane

This town is preserved as a monument because of the horrors of the Second World War. On June 10th, 1944, all the inhabitants of the town were robbed of their lives and a walk in this town shows life that stood still from one moment to the next.
We already visited this town a few years ago, but such places deserve a repeat visit and now, in the middle of the summer with a temperature of 79 degrees, we walk again through this ruined village. We see a difference with 5 years ago. The sun is shining and there used to be a sewing machine at every ruin, but nowadays, almost all of them have rusted away. But walking around here does take you back to the horrors of war.

Oradour sur Glane

 

At the end of the afternoon we walk back to the parking where it is getting busier with entering motorhomes.
We have a nice chat with our neighbors, actually Dutch people, and sit in the shade of our awning. And the beer also tastes good because the thermometer still shows 76 degrees.
In the evening Dick watches the football final and I chat, via facetime, with my friend Susan in the USA.
It cannot be a bigger contrast in terms of weather when we wake up on Monday July 12th.

Breakfast with an delicious egg

The sky is gray and it’s raining. No weather to stay around, so after our breakfast with bread and a fresh egg, we drive further west to the town of Rochefort, in the pouring rain and on narrow back roads. In Rochefort we look at a few places where we can park and finally, we arrive at a parking next to a harbor in a residential area, with enough space to park. When our motorhome is standing, we walk into the center. Actually, we walk along the partly dried up tidal river that leads to the center of the town and we pass an enormous palace. It is very busy everywhere and later it turns out that this is due to some attractions along the waterfront where whole families walk around.

I love to enter one of the attractions, an old ship where, via ropes, you can climb up the masts to the highest peak before sailing back to the deck of the ship. But it’s so crowded here that we skip this attraction. But we take a walk into a labyrinth, of course with a medical mask because here it is unavoidable that you come close to another person. After wandering around for a long time along the riverbank, we walk back. There are no shops in the area, so for dinner we have a simple meal, leftover mashed potatoes, sausages and tomatoes. Before leaving for this trip with our motorhome we bought Canal Digital (satellite tv), so we can watch TV in the evening. The news is not really good because the Corona-infections in the Netherlands are increasing fast, mainly caused by parties and festivals.

Although we wanted to stay another day in Rochefort we are going to leave if it turns out that, when we wake up on Tuesday July 13th, the sky is dark gray. The first raindrops will fall soon and are expected to last for almost the entire day. So, after breakfast with freshly baked baguette (the bakery is less than 200 feet away) we drive towards Brittany. According to the weather-forecast, Brittany is currently the only region in France where the sun shines brightly.

A colorfull welcome

In Marans there is a parking lot at a supermarket but it is still raining so we drive on to L’ Aiguillon sur Mer where we also find a place to stay at a supermarket. The motorhomes stay close to each other but we are getting used to it. In any way, we have a view over the entire parking lot and the town is not really far away.

After doing some shopping and buying a piece of cake, it is after all our 43rd anniversary, we walk towards town. We actually wanted to walk to the coast, but it soon turns out that to get there you have to walk at least 7 miles (one way) so we limit ourselves to visit the river and the center of town.

It is always nice to walk along a tidal river and look down on the muddy bottom. Although the weather is not really nice yet, it is not raining and with 65 degrees it is quite pleasant to walk. Back at the motorhome, Dick is watching the Tour de France while I, again, take a detailed look in the Supermarket. I love those French supermarkets, I’ve missed them so much last year.

Diner on our 43-rd anniversary

There isn’t really a restaurant around, so I cook, well cooking, the soup, yes, I have to cook it, but the carpaccio with lettuce and baguette requires less of my cooking and neither does our dessert with yogurt. Motorhome after motorhome arrives during the evening and soon there are more than 35 in this small parking lot.

Wednesday July 14th it is still cloudy but there is no rain and after breakfast with a delicious freshly boiled egg, we dump our gray and black water and then we leave again. On our way to the sun in Brittany. During our ride we change destinations a few times, but then, Guerande is set as our final destination where we arrive at 13:15 pm. The parking here is very busy but there are still some spots available and after we parked, we walk into the walled city of Guerande. We were here too a few years ago, but this town is so beautiful that you want to go back every time.

Entrance gate Guerande

When we arrive at the big city gate we have to put on a mask. This obligation still applies in France. Not only indoors but also outdoors when large groups of people gather. And that is the case on this national holiday of France. Everywhere people walk through the narrow streets of the walled city and everyone enjoys the sun and the blue sky.

Finally, we arrived in a part of France where it no longer rains. We look at a few restaurants but the food is not so tempting that we really want to have dinner there tonight so on the way home we buy food at a supermarket and cook ourselves. The cauliflower with mashed potatoes and a burger tastes delicious.

Saltfields of Guerande

 

Thursday July 15th, we stay in Guerande. This time we want to cycle around through the salt fields. The cycling is going well and we ride on very narrow and bumpy paths over completely deserted plains, but the famous salt fields are nowhere to be seen. We’ve taken the wrong way. But we have a nice trip and enjoy the warm sun and the silence around us. That silence is hard to find when we return to the parking. It is even busier than yesterday and every possible patch of grass has been taken by a motorhome. By 8 pm there is really no parking place anymore and that while a stream of motorhomes is still advancing. After registering the caches we found, we watch the Tour and the news. In Germany and Belgium, but also in the extreme south of our country, are massive floods due to the continuous rain. Somehow I am glad that we escaped the rain and drove further and further west.

Salt with herbs of the salt fields

Because I don’t want to leave Guerande without having a look at the salt fields and we want to buy salt with herbs for Hannah and Henk (they liked this salt we bought last time) we first drive to the salt flats on Friday morning after breakfast. Yesterday evening we searched the internet to see if we could find the sales point for salt and yes, we found an address where it could be located.

When we arrive at 10 am it is indeed the shop we were looking for and after buying bags of salt Dick gives us a sightseeing tour through the salt fields over very narrow roads. Fortunately, it is not very busy and we can swerve in time for oncoming traffic. Finally, we are on our way to our next destination: Brest, in the far west of Brittany. After a few back roads we arrive at the Route Nationale which takes us directly to Brest where we arrive at 2 pm. We are looking for a filling station for propane, but when we arrive in the harbor area it become clear soon that although there is propane, we cannot fill up our tanks here, so we drive on and look for a parking. Standing along the harbor we can forget with this beautiful weather and in the parking lot of the aquarium it is not really attractive so, after deliberating, we drive on to Le Folgoet, a town with a monumental 15th century Basilique where we are allowed to stay overnight.

The Abbey in Le Folgoet

Unfortunately, there is not much to see outside the Basilique and the town is dead quiet so after a walk we read our books. We have to get used to the enormous space here because for the first time in weeks, only a few motorhomes are parked here and we stay so far apart that at least three other motorhomes could have parked between the motorhomes.

Saturday July 17th, we wake up by the silence of this parking and after eaten a fresh baguette we leave town and drive via narrow back roads to Morlaix. When I made an itinerary for our travels in September 2020 (a schedule we were never able to drive because France was red colored by Corona and therefore, we were not insured when we should go anyway) I wanted to visit this town because of the large aqueduct and the beautiful half-timbered houses.
When we arrive at 11.30 am it is very busy in town because of the market on Saturday morning and in a huge traffic jam we find our way to the car park at the Carrefour.

Tight spot in Morlaix

Actually, one spot is available but we have to squeeze between two parked motorhomes. With very little space between us on both sides, we are lucky to be significantly longer than the other motorhomes so we can open our entrance door well. Otherwise, that might have been a problem. Not the tight space we are parked in because we are now used to little privacy. After checking whether there is still a place elsewhere, which is absolutely not the case, because it is a coming and going of cars that want to get a parking spot, we lock the motorhome and grab our bikes to explore the area.

It is not easy to cycle here because immediately outside the center of town the roads and paths go up steeply. 18% Incline is not an exception and we are really happy with our E-bikes. But even with an auxiliary motor on our bikes it is hard to climb up. Luckily, we can also descend the slopes regularly. Finally, we leave the city, pass the marina and are on our way to the bay. A deadly boring road, but Dick finds a detour via the hiking route GR 34 to a church on top of the mountain. The way up is not really suitable for cycling, it has a gradient of 19% and the path consists of boulders so we are unable to cycle all the way up but with a lot of climbing we manage to get to the top of the hill. After visiting the church and lightning a candle we descend again and arrive at the river. The road makes us decide not to continue cycling and we turn around. Not bad because now, as soon as the bikes are stored in the motorhome, we can walk around the beautiful town of Morlaix.

Half timbered houses and aquaduct in Morlaix

The market has ended so there is less traffic and more space to walk around the center. Slowly we wander through the narrow streets with the beautiful half-timbered houses, some centuries old and of course we admire the enormous aqueduct which is clearly visible everywhere. Because we still have some leftover food, we decide to eat in the motorhome. Tonight, with our tarte flambé, dinner is not a success.
On Sunday July 18th, like almost every day, we get up at 8 am. Because the supermarket opens at 9 am, we have breakfast with survival bread and afterwards we drive further east. At the end of the morning, we arrive in Tregastel. Although there is a large paid motorhome parking next to the beach, we look for a place in the parking lot of the Supermarket where again we squeeze ourselves between other motorhomes. This time we have even less space to our neighbor because when we want to close our entrance-door, our neighbor has to close his window. But we have a spot near the sea and it’s free, so we’re not complaining.

Because the shops in France close at 12 am on Sunday, we do some shopping so we can eat dinner tonight. And then it’s time to wash our clothes and bedding again. On this parking lot is a separate house with a number of washing machines and dryers and because only one machine is in operation, we have plenty of space to fill the other machines with our laundry. While I keep an eye on the machines, Dick regularly walks back to the motorhome, but when he is needed, for example to put laundry in the dryer or help with folding the dried sheets, he is back at the laundry house. I’ll never understand how he can time his presence like this.

Low tide in the bay

At 2 pm all our laundry is dried and stored again, we have a freshly covered bed and we walk to the bay of Tregastel. It is a less than 650 feet walk to the beach and because it is low tide, the sea is not visible in the far distance. We walk over the hard dried sand to the rocks on the other side of the bay. These consist of pink granite and are beautiful, fierce and sometimes piled up so high that you have to make quite an effort to climb all the way to the top. We stay at the foot of the rocks for most of our walk, although sometimes we, especially me, can’t resist climbing up the rock.

Between the rocks in the bay of Tregastel

 

After a few hours we walk back over the beach and at home we follow the finish of the Tour de France. Now that the supermarket is closed, there is not a living soul to be seen here and it is very quiet in the parking lot. There are only 25 motorhomes parked to spend the night.

After dinner I walk to the bay to watch the sunset. Ever since I was young, I have found that to be a magical moment and I watch it whenever I can. Always alone, because Dick doesn’t like sunsets (they’re all the same) so alone I enjoy the sun that slowly descends. Unfortunately, there is no water in the furthest distance, the sea has retreated even further than this afternoon.

Waiting for the magical moment

It is really quiet. Only some other people, also sun fanatics, stay on the rocks, but nothing else can be heard. I don’t have to tell you that, after all the biking and staying outside for so long (I return home at 11 pm) I sleep like a marmot.

 

Monday July 19th, we have breakfast with delicious fresh croissants. Logical if you are less than 200 feet from a supermarket and then we take our bikes again. Even if there are threatening signs everywhere in the parking lot that long stays are not allowed, we think they will not blame us for sleeping here for two nights.

This morning we printed out a map of the area so we can explore the different bays. We regularly stop to look for a cache. Sometimes this is not easy because we have to climb over several boulders to find one, sometimes it is within reach, such as close to the large Menhir, reminiscent of Asterix and Obelix, in a residential area.

On the bay of Tregastel

At the end of the afternoon, we are back at the Bay Saint Anne where we stay close by. Finally, there is water in the bay. Now we know we couldn’t have done our walk yesterday at high tide. You know that I love snooping around in foreign supermarkets, so I walk across the street while Dick stores our bicycles. In the evening we see on TV that the Netherlands is colored red because of the high Corona infection rates. If we want to travel around in France, we must have a “lettre honneur” so we print it out and fill it in. When the police stop us now, we can, in addition to our proof of vaccination, also show this letter, in which we declare that we are not bothered at all by Corona symptoms.

Tuesday July 20th, we have breakfast with fresh baguette before we leave. We have to wait a bit for that because the bakery opens at 8.45 am, but we have plenty of time. It actually works out well because one of the sealing strips of the roof window of our motorhome comes off, so after breakfast Dick can walk to the Brico hardware store to buy glue.

On the way to Plevenon

Finally, everything is fixed again and at 10 am we leave Tregastel and drive to Plevenon. On the way we stop at a motorhome dealer to ask if they know where we can fill up with propane. It appears that refueling propane is no longer possible in France. At the supermarket you must buy a tank of propane or butane and when it is empty you exchange it for another. So, for nothing we rushed to the far west of Brittany to refuel with propane. Now there will be no choice but to buy a French propane tank one of these days. We will not make it with our current stock until the end of our vacation. There is more than enough parking space in Plevenon. However, all empty places are in the full sun because the places under the trees have all been taken.
Our experience is that it cools down sufficiently towards the evening and night, so we don’t mind standing in the full sun and we look for a nice spot.

Blooming fields at Cap Fréhel

After having a drink, we grab our e-bikes and drive to Cap Frehel. A beautiful trip, partly along the coast, where the fields are dotted with purple and yellow flowers. What a beautiful view. When we arrive at the Cap we lock our bikes, remove the valuables, put them in my backpack and then walk to the Cap with dozens of French tourists. A beautiful walk because we regularly have a nice view of the jagged cliff walls that lead endlessly deep below us. We walk around on the Cap for at least two hours, take pictures and enjoy the sun and sea breeze. Rock cliffs continue to fascinate.

Walking at Cap Fréhel

 

 

When we return to the motorhome end of the afternoon, the parking is still empty but around 10 pm all the empty spots are taken. I myself would have no rest to arrive so late and would be afraid that there was no place left to spend the night. Our Belgian neighbors arrive. They have their entrance door next to ours so we start chatting and have a nice evening.
We talk about travelling in Corona time and exchange experiences. We chat until at least 8 pm and then we cook and have outside a delicious quick meal of rice with chicken, tomatoes and cucumber.

At 9 pm when the sun disappears behind the horizon, it becomes considerably cooler and we go inside. Finally, I can sit behind the computer to write down our experiences.

Wednesday July 21st we get up at 8 am and of course I walk into town to get a fresh baguette. The walk isn’t far and it takes more time to wait in line until you can enter the bakery, but at breakfast we enjoy our fresh baguette. We drive to Saint Malo on narrow back roads. It’s still morning when we arrive so there is still plenty of space in the large parking lot along the beach and we park our motorhome. Then we take the bikes and drive to the center of Saint Malo. We have good memories of a restaurant inside this walled city. After locking the bicycles outside the city wall, we walk (of course with a medical mask) into this picturesque city center.

Lunch at our favourite restaurant in St. Malo

No matter how often you walk in and around Saint Malo, it remains a beautiful city surrounded by high city walls. We don’t have to look at our map because Dick knows exactly where to walk and at 12.30 am, just before the big crowds arrive, we have a table on the terrace of Cafe de la Bourse. A table for four people, because the one for two people is in the full sun and with temperatures of 88 degrees Fahrenheit, that is no fun. On the other hand, it is wonderful to sit in the shade of a large parasol. We order a menu and also a carafe of wine and a little later we enjoy the excellent food. It is worth coming to Saint Malo for this meal alone.

On the city wall of Saint Malo

After our meal we continue walking through the town, over the city walls and the beach below. That does not always go smoothly because we now notice that the wine is sinking into our legs and we have to climb up and down endless numbers of stairs.  But we spend a wonderful afternoon on and within the walls of Saint Malo and then leisurely cycle back to our parking lot that is completely overcrowded. There is no more space available, cars and motorhomes are completely built-in and no one can go forwards or backwards. Too bad for all those people who are constantly looking for a parking spot. In the evening we are still full from our lunch so we eat nothing except a few pieces of bread with Gruyere cheese.

Sunset at the motorhome parking

When, in the evening, I walk to the beach, less than 270 feet away, I see, everywhere on the beach, families having a picknick and waiting for the sunset. The temperature on the beach is at least 10 degrees higher than in the parking lot, where it is 65 Fahrenheit due to a chilly wind. Around 10 pm, after a beautiful sunset, it finally becomes quiet in the parking lot.

On Thursday morning there are not so many beachgoers and after having breakfast with a fresh baguette, we can turn out easily and drive away. Via the coastal road we go to Pontorson. It is only 34 miles away so we already arrive around 11 am. After parking the motorhome, Dick visits the supermarket to buy a new tank of propane while I look for our dirty clothes and bedding. Yes again I want to do our laundry.

The French propane tank fits fine

The new French propane tank (with butane because they run out of propane) turns out to fit well and after our empty lightweight tank is placed in the garage of the motorhome, I walk to the laverie (laundromat) where only two people are washing so two more washing machines are available. I kill the time that I have to wait by chatting with the locals. When Dick is done with all the propane exchange, he brings me a bottle of water and helps me folding our laundry. Around 2 pm we have a clean bed; everything is stored again and we can make a pleasant walk through the town of Pontorson. And not only that, we are in the parking lot of a supermarket so when we get back, I walk around in the Carrefour and have a look around. At the end of the afternoon the thermometer shows more than 88 degrees so it’s too warm to sit inside. Normally it’s not done to sit outside on a parking lot, let alone that you eat outside but with these temperatures nobody says anything about it. Our dinner, consisting of ham, a huge salad and baguette tastes very good.

View of the Mont Saint Michel

Friday, July 23rd, the weather changed again. There are considerably more clouds in the sky and a strong wind is blowing. Today it’s only 75 degrees.

We drive on our e-bikes to Mont Saint Michel. Even though we have been here several times, a visit to the Mont remains magical for me. Again and again, we enjoy the view of this huge rock in the sea with its old houses, narrow streets and the abbey church towering above everything. From Pontorson a cycle path runs along the river to the Mont and the last 1.5 mile we walk over a wooden bridge, along with many other tourists, to the island. We can keep enough distance from others, something that is an almost impossible task in the narrow streets of Mont Saint Michel, so there, inside the walls, everyone wears a medical mask.

Inside the walls of Mont Saint Michel

When we climb up and down the stairs, we soon find out that with 75 degrees and a medical mask on, that is less successful. It’s hot and stuffy. But a mask is mandatory to wear so we are not complaining. After crossing the entire island, we slowly walk back over the long bridge to the mainland where we drink a cappuccino on a terrace, away from the crowds on the island, before we cycle the 5 miles back to Pontorson. The temperature dropped to 72 degrees and there is also a strong wind blowing so we stay in the motorhome, read and enjoy the wonderful day behind us.

Saturday July 24th we don’t get up until 7.30 am and we don’t leave Pontorson before 10 am. After all, before leaving, we have to dump our gray and black water and fill the water tank with clean water. That means that we don’t arrive in Cherbourg until 1 pm. We always had enough space to park here, but now, in the middle of summer, that is quite different. Every possible spot where a motorhome can park, is occupied.

Motorhome parking Cherbourg

 

But after half an hour we manage to find a temporary spot by standing next to a parked motorhome, almost on the street and are really lucky that an hour later someone leaves and we can stay on this parking.

The weather is definitely upset because after all the sun-drenched days of the last two weeks the weather is now gray and cloudy and when we want to go out in the afternoon it starts pouring rain. Fortunately, a dry period arrives at the end of the afternoon so that we can still walk around the town of Cherbourg. We don’t keep it dry on this walk and have to shelter from the rain in the center of town for about 10 minutes before we can finally continue our walk. It was raining too hard.

But after a thunderstorm the weather clears up again. Motorhomes around us are going and coming and there’s one parked everywhere. The presence of the Cité de la Mer behind the parking is also to blame. Lots of people are visiting this place because who does not want to experience the last hours of the Titanic, see the departure hall, visit the French nuclear submarine “La Redoutable” or look at the aquaria. In the evening we have a simple meal again, salad with baguette, but it tastes good and I don’t have to cook.

Walking in Cherbourg

On Sunday July 25th, the sky is completely gray. The temperature dropped to 64 degrees and walking with long pants is preferred. Although it is not completely dry and every now and then there is a drizzle, it is still possible to make a walk in town and along the harbors. In the afternoon, after a 7 miles walk, we are back in the motorhome. With a new outdoor mat. Stupidly enough, I left the old one in the parking in Pontorson, but luckily the Brico hardware store is open on Sunday mornings and they had nice outdoor mats. At the end of the afternoon the weather finally clears up and we see blue sky again instead of gray clouds. We walk back to the center. Now to find a place to have dinner. Unfortunately, the Kebab restaurant is on vacation, but we do see another restaurant, on the corner of the harbor. When we take a seat on the terrace, we feel a cold wind so it is not really pleasant here and we leave. Other restaurants, more sheltered, don’t have what we want to eat. After all, you have to constantly keep in mind that your dish does not contain guts or brains and we are not really lovers of mussels and oysters. Finally, we walk back to the motorhome and eat a burger with oven potatoes.

I finished reading all my Dutch book stock, but luckily, when we were driving around in Germany, I found a thrilling book in a bookstall “Die Mumie” so the rest of the evening there is silence in the camper. Dick also has a book by John Grisham he won’t put down.

Monday July 26th, we get up with a steel blue sky and sun, even though there are some clouds on the horizon. We still have some bread and because the bakery in the center has a broken stove and is therefore closed, we decide to eat this leftover survival bread. Before leaving Cherbourg, we dump our gray and black water, fill up with clean water and then drive to Barfleur.

On the wall in Barfleur

Because that is only a 20 mile drive, we arrive early and find plenty of parking spots. This motorhome parking is located on the edge of the beautiful town of Barfleur, next to the sea. Unfortunately, this sea is not visible from the motorhome parking because of the high wall at the end of the beach and rocks. For us that isn’t really problematic because we don’t stay in our motorhome and when we want to see the sea, we can always climb up the wall and look out over the sea. We visited Barfleur a number of times, but never in the middle of summer and with blue skies and warm temperatures this town has more charisma and definitely belongs to the most beautiful French villages.
A multi cache takes us to different places in town and we enjoy the harbor with its receding water. The boats in the harbor are still in the water, but due to the falling tide, the water in the harbor runs out and the boats runs dry. A view that always fascinates us.

No more water for this fishing boat

When we return a few hours later after a long walk, all the boats are indeed on dry mud and also outside the harbor, in the bay, is the beach now miles wide. In the distance we see a large number of boats, sailing back and forth with in the background the third highest lighthouse in France, the Phare de Gatteville, towering above everything. Around 5.30 pm we walk to town to look for a restaurant. We are not yet used to the other meal times in France where you can only have dinner after 7 pm. Some terraces are even closed from 6 pm till 7 pm to get everything ready for dinner. After sitting in the sun on the harbor quays and waiting, we find a table at Café de France, but because the kitchen is out of order due to a malfunction, we leave again and find another restaurant where we have good food. The Fish and Chips are very tasty. No wonder because this fish comes straight from the sea. After the very good meal we leisurely walk back home and soon I can no longer read the letters of my book clearly and fall asleep.

Tuesday July 26TH, we don’t get up until 8 am and after buying a fresh baguette in the town, we have breakfast and then take our e-bikes to cycle along the coast. Our geocache route takes us over very narrow hiking trails along the rocky coast and sometimes we even have to make a detour and get further from the coast, because the path is so narrow and overgrown by weeds that it is impossible to get through by bike. The weather is gloomy, there are lots of clouds and it’s gray but it is still 62 degrees and there is no rain.

Rocky coastal path

 

Although the landscape along the rocky coast with many small bays is beautiful, Dick doesn’t like it here so much as I do. This is mainly due to the overpowering rotting algae smell. I think that suits the sea, but Dick clearly has a different preference. After a good ride we return to Barfleur in the afternoon where we can’t resist the delicious French pastries.
The sun has opened the sky, it is 70 degrees and nice to sit outside. This time we don’t walk to town before 6.30 pm and as the kitchen of Café de France fixed the malfunction, we can now have dinner there.

Diner at Café de France in Barfleur

 

The raw “steak tartare” is a bit hard to swallow, but mixed with raw egg, capers and onion, it tastes good. Unlike yesterday when I slept like a rock, I now wake up in the middle of the night and enjoy the sweeping light of the Phare de Gatteville, just visible above the seawall.

Wednesday July 28th we drive to our next destination: Cabourg. There is a strong wind but the sun is shining and the thermometer shows 62 degrees. Again, we follow the Route Nationale to Caen where we get stuck in a traffic jam, choose a detour and then arrive at the parking lot of a supermarket where more than enough space is to park. When the motorhome stays in a spot, we both like, across 5 parking spaces, we drink coffee as usual and then take the bikes to explore the center of Cabourg. Everywhere are large impressive villas and mansions, built like an arena around the Grand Hotel on the boulevard. We marvel its grandeur. It feels like you have stepped into another era.

Impressive villa’s in Cabourg

We also take a look at the boulevard. Of course, it is also mandatory, as in so many other places in France, to wear a medical mask outside and we have to walk next to our bikes because the entire city center is closed for all traffic in favor of walkers. Unfortunately, the clouds increase so when we arrive at the boulevard, we are faced with a gray sky and a sea pounding on the coast. At the end of the afternoon, when again Dick has stored our bikes and we keep talking about the imposing villas and mansions in Cabourg, I walk, of course, to the Carrefour. These huge French supermarkets are not as big as Walmart in the USA, but in the Netherlands, we still don’t have such supermarkets, where you can buy almost everything. Because we are parked at least 1.6 mile from the center of Cabourg, I cook in the evening and Dick says that’s good too.

Thursday July  29th we move on. We visited and admired Cabourg and are ready for a new environment. The sky is blue again and the sun is shining but the temperature does not rise above 66 degrees. We drive to Honfleur. Because part of the inland road is forbidden for cars heavier than 7750 lbs., for the last few miles we have to take a toll road and arrive in Honfleur at 11 am. There is more than enough space to park and we find a nice spot with electricity and some space to our neighbors.

Under de “Pont de Normandie”

This is our last stage on the West coast so we decide to walk to the mouth of the Seine until we arrive under the impressive Pont de Normandy. It is a good walk and we are lucky with the weather because the sun is shining and despite many clouds, we regularly see blue sky. The distance to the bridge is a bit further than we thought, but there is enough distraction from passing boats and the rising water. Slowly we see the boulders along the riverbank completely disappear under water.

On our way back we walk into the town of Honfleur. Many tourists love to visit this picturesque town because it’s really busy in the small streets. For the first time since the Corona outbreak, we see tourist arriving with buses. After having a nice look around in the center, we take a leisurely walk back. At 7 pm I walk back to town, now armed with cooling bags in which I pack, a little later, our delicious kebab meal. We enjoy this food in our motorhome. The parking with place for 240 motorhomes, is now quite full. Friday July 30th,I don’t have to walk to the bakery because the bakery arrives at the parking around 8.30 am and his car park next to our motorhome. What a luxury to start the day like that. After having a good breakfast, we fill up with water and dump and then leave the coast behind and head inland. On the road it is quiet and even when we drive through the city of Rouen there is not much traffic. At 1 pm we arrive in Beauvais where a wonderful blue sky awaits us.

The Cathedrale in Beauvais

Unfortunately, during the afternoon the clouds get the upper hand and so we walk under a gray sky to the Cathedrale of Beauvais, the highest cathedral in the world. The construction of which started in 1225 and was finished three centuries later. Although finished? It looks unfinished and that’s right because parts of the church were never completed. But it is an imposing building and actually we have never seen such an impressive cathedral. Of course, we walk inside where another surprise awaits us: L’Horloge Astronomique, an astronomical clockwork with an impressive size: 40 feet high, 16 feet wide and 10 feet deep, some weights hang down to a depth of 10 feet.

L’Horloge Astronomique

Because we want to know more about this clockwork, we buy tickets and a little later, via the audio guide, we learn how this “Horloge” was made and what there is to see on the monumental clockwork.  A true work of art built between 1865 and 1868 which not only shows the different times and moon phases but also tells the story of the Last Judgment. We follow the story, look at all the different images and many figures and are impressed. It is likely that in the second half of the 19-th century such clockworks came into churches to reconcile the advancement of science with the traditional evangelical message.

At the end of the afternoon, we leave the Cathedrale again and slowly walk back to the parking and our motorhome over the large square in the center. Unfortunately, the restaurants in the area of our parking are closed, so we buy tasty ingredients for an evening meal at a super Carrefour across the street.
Saturday is already the last day of July and after breakfast we leave Beauvais. We loved it to be here, it was special. Slowly we drive to St Quentin in the north of France, where there would be a parking for motorhomes next to a supermarket. But when we get there, we don’t see anything that resembles a place where we could park. On the contrary, during our search we get stuck at an overpass that is too low to drive thru, but luckily Dick manages to turn the motorhome and with a lot of maneuvering and backing up on a one-way street, we get back on a normal road.

The Cathedrale in Laon

We decide to drive on to Laon. There is a nice parking at the foot of the walled medieval city. It’s better to stay here than in Saint Quentin. Getting there was not easy because Dick decided to follow his Hakuna and that hakuna said we had to drive straight through the medieval city, so Dick had to maneuver through all the very narrow and hilly streets of Laon over pebbles with sometimes on both sides of the motorhome hardly any space left so I think we cannot pass but we cannot drive backwards either. Of course, Dick manages to continue unscathed and after a nerve-racking ride we reach the outside of the city wall.
In the afternoon we walk through the same narrow streets, enjoy the warm sun, have an ice cream and of course we also visit the large Cathedrale.

Narrow streets in Laon

In the evening we return to the small streets, walk around again, enjoy the different music artists, look at the windows of the small shops and search for a place to have dinner. We find a restaurant with a menu that appeals both of us and at 7 pm we have a table and a glass of wine and enjoy our three-course meal. It is very good and that for only 18.80 euro a person. At the entrance of the terrace, we are not yet asked to scan our QR code (prove of vaccination) in contrary to the restaurants in Normandy. After dinner and again listening to some street artists, we walk back downhill. All 6 available parking spots are now taken. It is really quiet outside and we sleep like roses.

Sunday August 1st, we wake up before 8 am and after having a shower we leave. We have breakfast at a supermarket where we also do some shopping for our meal tonight. It’s not so easy to find a shop we can easily reach (the parking of one supermarket had a 7-foot-high passage and was therefore not very suitable for our 10 feet high camper and another supermarket was closed on Sunday). But finally, we shop, have breakfast and drive further east.

Country house of Cor en Esmé in Liart

We stop in Rozoy sur Serre to dump our black water before arriving in Liart in the North of France, where our friends Cor and Esmé have a beautiful country house in the French Ardennes. When our motorhome is parked in the driveway and the levelers are out, we drink coffee together and chat. Then the men go to work. A concrete hole in the garage floor must repaired and soon the concrete mixer is running at full speed. Esmé and I are chatting and of course we regularly check the men at work. The day flies by.

Mixing concrete

 

 

After Cor and Dick had their shower and put on clean clothes, we have a glass of champagne (tastes very good and comes from winery St. Martin in Remich) and Esmé and I start preparing dinner. Because the sun is shining and it is not cold, we enjoy our evening meal on the terrace. The meal of baked potatoes, cauliflower, a burger and sausages from the BBQ tastes good. We chat until late in the evening and only because I suddenly have to yawn and can’t stop yawning anymore, I notice that it is already 12 pm. Under a beautiful clear starry sky we walk to our bed where we roll in and directly fall asleep.

Unfortunately, I can’t buy bread on Monday, August 2nd , because the shop that is selling bread, is closed today. The nearest village is really small and has only one shop. So, we have breakfast with some leftover baguette, which, warmed up in the oven, is still tasty and of course we have fresh survival bread.

After breakfast, Esmé and I wash up and chat and the men start their next job, installing a new door upstairs. Not really easy because the old door is crooked quite a bit and part of the wall need to be demolished before the new door can be hung in.

Simple meal on the terrace in Liart

When the men are working and Esmé is reading, I take my laptop to write down our experiences and spend a great part of the day on this. Unfortunately, it is very cloudy and it regular rains, so I cannot sit outside but when the men have finished their job and took their shower at 5 pm, the weather clears up and the sun is shining again. Just in time to enjoy a glass of wine outside on the terrace. With a simple meal consisting of chicken in tandoori sauce, rice and tomatoes, we end two pleasant days together and on Tuesday August 3rd, after breakfast, we drive back to the Netherlands. We don’t like coming home late in the afternoon, so we stay one last night in Bergen op Zoom.

It is clear that motorhomes crossed our border because on the boulevard are still a few free parking spots, even this late in the afternoon. It’s already 4.30 pm and normally at this time is no place available. This can also be caused by the colder weather. The sun is shining bright but there is a cold wind blowing and it’s not really warm, only 64 degrees.

Chinese diner in Bergen op Zoom

After a good tasting Chinese meal and a nice walk on the boulevard, we spend the last night for now in our motorhome.
Wednesday morning, August 4th, we drive the last 50 miles of this holiday. At home, we only have the task of unloading the camper, cleaning it completely inside and outside, doing countless washings and find good places to the enormous amount of stuff that leave the motorhome for a while. We have plenty of time for that because tomorrow we will bring our motorhome to the storage. For the first time in a year, we left home for 5 ½ weeks and could finally leave our small country. We drove 2510 miles, cycled 220 miles, walked 95 miles and found 250 geocaches.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Finally, we can cross borders in Europe

Eindelijk weer de grens over juni – augustus 2021

Eindelijk mogen we weer de grens over.
Op stap van eind Juni tot begin Augustus 2021

Gelukkig gevaccineerd !

Eind juni 2021 lopen de coronabesmettingen eindelijk terug en Duitsland gaat zijn grenzen openstellen. Wel moet je op een website van de Duitse overheid aangemeld zijn om binnen te komen én tenminste twee weken volledig ingeënt zijn. Dat laatste is geen probleem want beiden hebben we in de maand mei onze tweede vaccinatie gehad en dus, na aanmelding bij het Robert Koch Instituut, kan ik mij vol overgave op een reisroute door Duitsland storten. Dat is niet echt moeilijk want het afgelopen jaar heb ik al veel aantekeningen gemaakt en ik weet dus waar we ongeveer naar toe willen.
Zondag leg ik de laatste hand aan de route.

Als ik maandagochtend thuiskom met lekkere verse broodjes voor ons ontbijt staat Dick met een somber gezicht bij de ontbijttafel. Hij heeft slecht nieuws. Als mijn gezicht betrekt vertelt hij dat Frankrijk opengaat. Dick weet als geen ander dat ik nu natuurlijk niet in Duitsland blijf maar ook naar Frankrijk wil reizen en dus mijn route de prullenbak weer in kan.

Na het ontbijt ga ik direct achter de computer zitten en kom er pas achter vandaan als ik enkele dagen later een grove schets heb van een nieuwe route die zowel door Duitsland als Frankrijk voert. Een weekje blijven we in het westen van Duitsland want in de buurt van Keulen liggen een aantal caches die ik beslist wil vinden omdat ze een zodanige moeilijkheidsgraad hebben dat ik daarmee ons grit (met alle moeilijkheidsgraden van caches) kan vullen. De overige weken zullen we door Frankrijk trekken. Daar zouden we al in september 2020 naartoe gaan wat, als gevolg van het op slot gaan van het land, geen doorgang kon vinden.

Hannah en Henk ophalen van Schiphol

Met wat aanpoten heb ik onze route volledig klaar als we Hannah en Henk vrijdag 25 juni ophalen op Schiphol. Ze keren terug van een heerlijke vacantie op het Griekse eiland Kefalonia, waar duidelijk merkbaar is dat het nog Coronatijd is, zo stil was het daar. Zaterdagmorgen halen we al vroeg de camper op uit de stalling. Dick rijdt er direct mee naar onze autogarage terwijl ik naar huis ga om daar een stuk parkeerplek af te zetten. We gaan namelijk vandaag niet meer weg en dan is het fijn dat de camper achter het huis kan staan. Al snel is Dick terug. De slotbouten die we voor onze wielen hadden gekocht passen niet. Wel jammer want zeker als de camper op zijn pootjes staat is het fijn dat de wielen niet zomaar te verwijderen zijn. Maar het is niet anders. We zullen ze maandag weer terugbrengen naar onze camperdealer.

Bike holders in de camper garage

De rest van de dag is Dick druk bezig een nieuw bevestigingssysteem voor onze fietsen te monteren. Een stang in de zadelpen zet de fiets vast aan het plafond van de campergarage en dus hoeven we niet meer te emmeren met vastbindt touwtjes. Terwijl hij daar mee bezig is, wat best wel wat uitzoekwerk met zich meebrengt, laad ik de camper in met alle spullen die we de komende 5 weken nodig denken te hebben.
De volgende dag laden we nog wat eten en drinken in en dan zijn we gereed om te vertrekken. Niet echt vervelend. Nu kunnen we alvast naar Nuenen rijden en daar nog wat rondfietsen, we vermijden maandagochtend alle files in de randstad en hoeven dan slechts een klein stukje te rijden naar Brueggen in Duitsland, net over de Nederlandse grens. In Nuenen zijn we de enigen op de parkeerplek vlakbij de sportvelden en nadat de camper naar onze zin staat pakken we de fietsen en gaan nog wat in de omgeving rond toeren.

Het is broeierig warm maar in de bossen is een beetje wind wat voor de nodige verkoeling zorgt. Eind van de middag arriveren we in het centrum van Nuenen waar we natuurlijk een foto maken bij de beeldengroep van de Aardappeleters.

De Aardappel Eters in Nuenen

We staan immers in het geboortedorp van de grote schilder van Gogh. Helaas begint het te regenen als ik in het dorp nog wat salades haal. Omdat het echt stortregent schuilen we even onder een winkelpui maar dat helpt niet echt want als we 20 minuten later bij de camper arriveren zijn we doornat geregend. Maar het is niet koud en de regen brengt wel lekker verkoeling.

Drijfnat na de regenbui

Wel is het fijn dat het droog is als we onze fietsen afladen en opbergen zodat alles niet nog natter wordt. Gelukkig hebben we voldoende ruimte in de douche om onze drijfnatte kleren te drogen. Na een rustige nacht ontwaken we maandagochtend 28 juni pas om 8 uur. De zon schijnt alweer volop en de thermometer staat al op 22 graden. Het ziet er naar uit dat het weer een warme dag wordt.

Ondanks het feit dat onze dealer in Nederweert op maandag gesloten is zien we John (een verkoper) een camper verrijden en we overhandigen hem de (helaas niet passende) slotbouten. Daarna rijden we verder, de grens over en Duitsland in. Ik krijg gewoon even tranen in mijn ogen als we de grens passeren. Niet vanwege het feit dat het landschap zo heel anders is, je ziet namelijk geen enkel verschil, maar omdat we voor het eerst in bijna een jaar weer de gelegenheid hebben om de landsgrenzen over te steken.
Vanaf vandaag ziet Duitsland ons land niet meer als risicoland en de aanmeldingsplicht is vervallen. In Brueggen is plek genoeg en we zetten de camper tussen de Duitse aanwezige campers en lopen dan naar de Rewe supermarkt om boodschappen te doen en ons lege fust in te leveren. In de loop van de tijd hebben we namelijk de inhoud van onze Duitse cola- en water flessen opgedronken en daar deze niet in Nederland worden ingenomen hebben we eindelijk de gelegenheid ze in te leveren. Tegelijkertijd kunnen we ook het ontbijtsap van Hohes C meenemen.

Boodschappen bij de Rewe in Brueggen

Richard had al aangeboden dat voor ons mee te nemen toen hij afgelopen weekend in Duitsland en België een boodschappenronde deed maar dat lieve aanbod hebben we afgeslagen want dan zouden deze flessen tenminste 5 weken in het clubhuis blijven staan. Helaas eindigde de reclame gisteren en nu moeten we het volle pond betalen. Daar we slechts een week in Duitsland rond zullen reizen vrees ik dat er ook geen nieuwe reclame te verwachten is. Terwijl we boodschappen doen regent het buiten zachtjes maar al snel stopt de regen en kunnen we de fietsen pakken om in de buurt een paar caches te zoeken. Enkelen ervan zijn hengelcaches die we uit de boom moeten vissen.

Hengelen naar geocaches

Met stabiele hand weet Dick de een na de andere cache naar beneden te hengelen. Dat dat na 5 caches leidt tot een stijve nek is helaas een feit. Maar we zijn lekker bezig en arriveren na 20 km fietsen door bossen en akkerlanden weer bij de camper waar de temperatuur binnen zeker tot 34 graden gestegen is. Gelukkig is het al 5 uur in de middag en even later verdwijnt de felle zon achter een paar laaghangende wolken waarmee de verkoeling een aanvang kan nemen.
Terwijl Dick onze gevonden caches logt op de computer wandel ik nog even naar de winkels. Bij de Aldi heb ik namelijk een mooi donzen zomerdekbed gezien wat ik, na enige aarzeling van mijn kant (heb ik het echt wel nodig), toch maar koop. Het vult de lacune mooi op tussen ons andere, dikkere, zomer dekbed en alleen een dekbedhoes. Natuurlijk wil de PlatzWart (baas van de Camperplek) direct weten waar ik nu weer mee aankom. Van deze goederen van Aldi zal ik geen spijt krijgen en ik krijg zijn goedkeuring voor de aankoop (het is ook goed voor de Duitse economie).

Heerlijk Turks eten

Uiteindelijk loop ik nog een keer naar de straat om Turks eten te halen, kebab met fritekes en sla. Het smaakt heerlijk en voldaan zitten we de rest van de avond lekker te lezen. Onderwijl horen we uit de camper van onze buren het tv-commentaar van de voetbalwedstrijd die, doordat alles openstaat en de TV erg luidt staat, goed te volgen is.

Dinsdag 29 juni is er slechts een waterig zonnetje te zien maar de tempratuur is met 20 graden aangenaam. Nadat we ons grey en black water gedumpt hebben en schoon water gevuld, rijden we weg. 80 km verder, in Elsdorf, stoppen we. Het parkeerterrein is helemaal leeg dus mijn zorgen, of hier wel een plekje vrij zou zijn, waren voor niets.
Snel, nadat de camper staat, pakken we de fietsen om de omgeving te verkennen waarbij we natuurlijk ook caches zoeken. Een van de caches brengt ons bij een uitzichtpunt over een enorme bruinkoolmijn.

Bruinkool mijn in Elsdorf

 

 

De temperatuur is naar 23 graden gestegen dus fietsen we in ons T shirt. De caches in de omgeving van de mijn hebben een hoge moeilijkheidsgraad, ze hangen hoog in de boom dus onze hengel hebben we niet voor niets meegenomen. Net voordat het laat in de middag begint te regenen en onweren zijn we weer terug bij de camper. We hebben echt geluk gehad met het weer vandaag. Het regenen stopt niet meer en ik ben blij dat we een noodvoorraad eten in huis hebben. De bruine bonen uit Amerika zijn nog goed en de Duitse goulash uit blik smaakt er lekker bij.

De volgende dag ziet het weer er nog steeds dreigend uit maar het is droog en nadat we ontbeten hebben met heerlijk verse broodjes, pakken we de fietsen en trekken er weer op uit. Het is niet warm, slechts 18 graden, dus hebben we wel ons regenjack aan, maar het is droog. Ook nu weer hangt het merendeel van de caches hoog in de bomen. Dick is echter een virtuoos in hengelen dus één voor één haalt hij de caches naar beneden.

Duiker onder de weg

Alleen de cache die in een duiker onder de weg ligt mag ik van Dick doen. Ik blijf het niet aanlokkelijk vinden om in een buis te kruipen maar er staat gelukkig practisch geen water in zodat ook deze cache snel gepakt is. Daar Dick het klimmen ook aan mij overlaat mag ik ook de bomen in. Omdat we een wrakkige oude tafel rechtop kunnen zetten weet ik in de oksel van de boom te komen. Denk niet dat ik het gered zou hebben als ik op Dicks schouder was geklommen. Vandaar is het alleen nog omhoogklimmen tot ik de cache heb.
Dick kijkt goedkeurend toe als ik ook weer veilig uit deze boom weet te komen. Ik merk wel dat ik toch niet meer zo lenig ben. Rond 3 uur zijn we terug bij de camper waar Dick de caches gaat loggen en ik nog even naar de winkels loop om daar lekker rond te snuffelen. Wat is dat door de corona maatregelen lang niet mogelijk geweest. ‘s Avonds eten we heerlijk cevapcici (soort worstjes) met aardappelkoeken en sla.

Boeken ruilen in de minibieb

Omdat we inmiddels enkele boeken uitgelezen hebben en ik de rest van onze vacantie die boeken niet wil meesjouwen, loop ik na het eten toch nog even naar het centrum waar ik in een mini bieb onze boeken kan achterlaten.
Donderdag 1 juli eten we heerlijk vers brood, dat is het voordeel als je vlakbij een winkel staat. Het is nog steeds wat bewolkt en grijs maar het is droog. Op weg naar onze volgende bestemming willen we enkele caches zoeken die een zodanige moeilijkheidsgraad hebben dat we daarmee alle moeilijkheidsgraden hebben die er zijn. Helaas gaat dat niet lukken. De eerste cache kunnen we nergens in de bomen ontdekken en de andere cache ligt diep onder de weg in een snelstromend riviertje en de bruine ondoorzichtige waterstroom nodigt niet direct uit om het water in te duiken. We zullen dus nog even geduld moeten hebben voor we ons grit gevuld hebben.

Diner bij de Abtei Brau in Mettlach

Omdat het hier in de buurt niet echt aanlokkelijk is, rijden we direct door naar Mettlach, waar we uiteindelijk om half 4 arriveren.  Natuurlijk is er volop plek op de parking van de “Abtei Brau”. Het terras van de bierbrouwerij is open en er is plek zodat we er kunnen eten. De rumpsteak en schnitzel smaken voortreffelijk. Wel moeten we nog wel onze bodywarmer aan want het is nog niet echt warm. Na het eten komt zowaar de zon weer tevoorschijn wat ons verleid tot een avondwandelingetje langs de Saar.
Vrijdag 2 juli is het ’s ochtends vroeg nog bewolkt maar in de loop van de ochtend komt de zon tevoorschijn en al snel hebben we ons jack uitgetrokken terwijl we over steile bosweggetjes naar een hoogvlakte klimmen. Ook nu weer hebben we een ronde door de bossen waar caches hoog in de takken verstopt zijn. Als ze aan kale dennenbomen hangen is dat niet zo’n probleem maar zodra de caches tussen dikke dennentakken hangen staat Dick toch voor een grotere uitdaging.

Net voor we aan de afdaling naar het dorp beginnen rijden we nog even naar het slot van de familie Boch. Het ligt schitterend op de berghelling en kijkt uit over het stadje Mettlach. Ook is beneden in het dal de parking van de brouwerij zichtbaar waar wij onze camper geparkeerd hebben. Het is een plezier om door de tuinen te lopen want overal staan eeuwenoude bomen. Bij zijn reizen over de wereld heeft de heer Boch de zaadjes ervan meegenomen. Uiteindelijk fietsen we een pittig rondje (meer berg-op dan berg-af) en kletsen we gezellig met een jager die zich bezorgd afvraagt of we deze tochten ook in de avond en nacht doen (hij jaagt hier dan en wil, vanwege het wild, niet dat mensen zich dan in de bossen begeven).

Erdgeist in mozaïk

Natuurlijk nemen we ook nog een kijkje in het park van de fabriek van Villeroy en Boch, de beroemde fabriek van aardewerk. Hier bevinden zich niet alleen de  oude toren uit het jaar 1000 maar ook een uit 137.000 stukjes bestaande mozaïek naast het beeld van de Erdgeist. Beelden die destijds op de wereldtentoonstelling in 2000 in Hamburg te zien waren. Natuurlijk maken we de benodigde foto’s voor we terugfietsen naar de camper. Nadat de fietsen zijn opgeborgen gaat Dick de caches loggen op de computer en ik doe de administratie en dan is het al 6 uur en lopen we naar de Brouwerij waar we al snel een leeg tafeltje vinden en ons het vers getapte bier goed laten smaken. Dat kunnen we ook zeggen van het avondeten wat opnieuw voortreffelijk smaakt, zeker na onze inspanningen op de steile bospaden. Het is warmer geworden want nu hoeven we onze bodywarmers niet aan tijdens onze maaltijd op het terras. Terug bij de camper, nog geen 100 meter lopen, kunnen we ons nog heerlijk aan de laatste zonnestralen koesteren. Heerlijk dat het nog zo lang licht blijft.

Zaterdag 3 juli is de lucht staalblauw en al vroeg in de ochtend is het 20 graden. We hebben nog oud brood en dat willen we eerst opeten dus halen we geen verse broodjes bij de supermarket naast ons. Het weer is zo schitterend dat we besluiten nog een dag hier te blijven en voordat we de bossen intrekken gaan we eerst bij de toerist information betalen voor onze overnachting. Een dag parkeren kost 5 euro maar water en dump zijn gratis. Nadat we ons kenteken hebben doorgegeven, zodat bekend is dat we opnieuw hebben betaald, zoekt Dick de route naar een ander bos.

Smalle steile paden

Dat ligt iets verder weg en lijkt nog steiler dan het bos van gisteren.
Al snel komen we over smalle geitenpaadjes op 20 % hellingen en is er met de fiets geen doorkomen aan. Dan maar lopend met de fiets wat ook niet echt een succes is maar uiteindelijk na veel gesteun en gekreun komen we dan toch echt boven op een hoogvlakte. Even uitpuffen en dan via ordentelijke brede paden verder omhoog door de bossen. Prachtig is het hier en doodstil op een klein stuk bos na, het “Ruhe Forst”, waar mensen begraven liggen of hun as uitgestrooid is. Hier lopen best wel wat mensen en er is zelfs een boskapel waar op dat moment een afscheidsdienst wordt gehouden. Zachtjes passeren we de kapel en duiken dan weer dieper het bos in. Uiteindelijk kunnen we een bonus cache uitrekenen door de naam te geven aan de verschillende smurfen wier foto op de cachebehuizing te vinden zijn. We moeten daarvoor terug naar de weg want midden in het bos is er geen internet en wij kennen de namen van de smurfen niet, laat staan dat we weten hoe ze in Duitsland heten.

Berghelling, waar is de cache ?

Maar uiteindelijk hebben we de juiste coördinaten en fietsen (beter klimmen) opnieuw het bos in naar een schitterend met mos en stenen bedekte berghelling waar we uiteindelijk de laatste cache van deze serie vinden. Langzaam fietsen we naar beneden naar het stadje en zijn net op tijd terug om de finish van de Tour de France te zien.

Angles Mort stickers

 

 

 

 

Zodra de fietsen zijn opgeborgen  (gaat heel makkelijk met onze nieuwe bevestigingsmethode) moeten we onze “Angles Morts” stickers plakken op de zijkanten en achterzijde van onze camper. In Frankrijk moeten sinds januari 2021 alle wagens, zwaarder dan 3.5 ton, deze dode hoek stickers voeren. Als ze alle drie volgens de voorschriften geplakt zijn is het tijd om weer naar het terras van de bierbrouwer te lopen.

Het is er op deze warme zomeravond ongelooflijk druk en alle tafeltjes zijn bezet maar net als we onverrichterzake terug willen lopen komt er een tafeltje vrij en, nadat we de reservering-mevrouw lief aangekeken hebben, mogen we daar plaatsnemen en kunnen we voor de derde avond op rij genieten van het voortreffelijke eten van deze bierbrouwerij.
Ik kan jullie zeggen dat ook het vers getapte bier weer uitstekend smaakt na al onze inspanningen. En vandaag is het opnieuw warmer. We kunnen nu met alleen een t-shirt aan op het terras zitten. Wel heeft de schitterend staalblauwe lucht waarmee de dag begon, plaats moeten maken voor meer wolken maar een enkele zonnestraal weet toch nog ons tafeltje te bereiken.

Water halen met de gieter

Na een diepe droomloze slaap worden we verfrist wakker. Buiten regent het zo hard dat we al om 7 uur wakker zijn. Gelukkig stopt de regen na een ontbijt met nu wel heel oud brood en kunnen we in redelijk droog weer ons grey- en black water dumpen en vers water bijvullen met de gieter. Als we in Luxembourg aankomen, waar we diesel tanken, is de zon zelfs tevoorschijn gekomen en zien we wat blauwe lucht. Helaas trekt, niet lang daarna, de hemel weer dicht en valt er zo nu en dan wat regen uit een dik en grijs wolkendek. Maar, we rijden Frankrijk binnen, en weer stroomt er een traan langs mijn wangen. Wat heb ik er lang naar verlangt weer door dit schitterende land te kunnen trekken.
Ondanks het feit dat het zondagochtend 4 juli is, zien we veel autoverkeer op de weg en wanneer ik weer eens een smal weggetje aanwijs aan Dick om in te slaan staan we bijna iedere 10 meter vast door tegemoetkomend verkeer. Op de smalle weggetjes op het Franse platteland en in de oude dorpjes is eigenlijk helemaal geen ruimte voor een camper. Dat we nu op een kaart rijden heeft te maken met Dicks Hakuna (GPS) die dreigt ermee op te houden.
Op de route voor ons zijn alleen maar gewichtsbeperkingen die maken dat we de plek waar we naar toe willen eigenlijk niet kunnen bereiken. We negeren dus Dicks Hakuna en vertrouwen op mijn kaartlezen en mijn Hakuna (die zich niets aantrekt van gewichtsbeperkingen) en uiteindelijk lukt het ons toch om in stromende regen Hombourg Haut te bereiken. Naast de Netto supermarkt is een groot parkeerterrein waar aparte plekjes zijn voor campers. Nadat we eerst koffie hebben gedronken wandelen we naar het supermarkt parkeerterrein waar wasmachines staan.

Zorgvuldig de was eruit halen

Omdat het nog steeds regent besluiten we de camper naast deze wasmachines neer te zetten zodat we direct uit de camper de was in de grote machines kunnen deponeren en al snel draaien zowel een 8 als een 18 kilo wasmachine en komt ook de zon weer tevoorschijn. Terwijl we kijken naar het schoonwassen van onze kleding en beddengoed pakken we enkele boodschappenkarretjes om daar straks het wasgoed in te deponeren. Als het namelijk vanuit de machine op de grond valt komt het direct terecht in een modderbrij voor de machines (echt schoon is het hier niet).  Maar Dick, de meest geduldige van ons tweeën, weet met beleid al ons wasgoed veilig in de winlelwagentjes en later in de enorme droger te laden. Helaas, ondanks de 4 euro die we in de droger stoppen en het drukken op alle beschikbare knoppen, wordt de droger niet warm dus uiteindelijk pakken we onze natte was op en rijden terug naar het parkeerterrein. Vanaf de lantaarnpalen spant Dick enkele waslijnen naar een achterliggende muur waar ik ons wasgoed kan ophangen en snel wappert alles in de zon.

Dan maar even buiten drogen

Alleen niet voor lang want net nadat alles hangt stuurt de wind diepzwarte bewolking onze kant op en vallen even later de eerste druppels. We halen voor de komst van de harde regen alle wasgoed binnen en geven dit natte wasgoed overal een plekje in de camper. Het is maar goed dat ik veel hangertjes heb. Onze sokken en ondergoed spreidt Dick uit op het dashboard van de camper. Eind van de middag stopt de regen weer en komt de zon tevoorschijn maar deze heeft niet meer zoveel kracht dus laten we het wasgoed gewoon binnen hangen. Het eten wat ik klaar maak is aanzienlijk minder dan wat we de afgelopen dagen gewend zijn maar het vult de maag en dus hoeven we om 10 uur niet met een knorrende maag naar bed.

Als we maandag 5 juli wakker worden regent het nog steeds. Terwijl ik broodjes haal bij de supermarkt, doe ik mijn beklag over de niet werkende droger op hun terrein maar volgens de manager is deze machine niet hun verantwoordelijkheid en ik moet maar het telefoonnummer bellen wat op de machine staat. Om ons recht te halen bellen we in maar na zo’n 10 minuten breken we het gesprek af omdat we dan nog steeds in de wachtstand staan.
Na een heerlijk ontbijt, ditmaal met verse Franse croissantjes, regent het nog steeds zodat we achter de computer kruipen. Eind van de ochtend klaart het gelukkig op zodat we via een smal steil pad naar het dorpje op de berg kunnen wandelen. Het is er volledig uitgestorven, de kerk zit op slot en tot overmaat van ramp gaat het ook nog miezeren. Het is maar goed dat we onze regenjacks hebben aangetrokken.

Kapelletje in Homburg Haut

Aan het einde van het dorpje bezoeken we nog een mooi kapelletje en dan lopen we dezelfde weg terug. Alle andere paadjes de berg af, richting camper, zijn namelijk afgesloten vanwege een actieve eiken processierups. Drijfnat keren we terug bij de camper waar we onze natte jassen tussen ons nog immer natte beddengoed hangen en vervolgens besluiten we te vertrekken. Volgens de meteo wordt deze regio namelijk door een dikke wolkenband bedekt en zal het voorlopig niet ophouden met regenen.
Snel zoeken we een andere bestemming en de stad Liverdun lijkt wel aardig. En ja hoor, als we daar arriveren, slechts 86 km oostelijker, schijnt de zon. Nadat we de camper op een strook gras vlakbij de Moezel en naast het hek van een camping hebben neergezet, lopen we naar het centrum.
Het heeft een historisch centrum en net als Hombourg ligt het hoog op een berg. De straatjes omhoog zijn steil en smal maar uiteindelijk arriveren we toch op de top van de berg en worden we beloond met een schitterend uitzicht op de ronding van de Moselle.

Liverdun, uitzicht op de Moezel

Schitterend gewoon en lang blijven we boven genieten van het uitzicht. Maar uiteindelijk lopen we toch terug naar de camper waar we nog even met andere camperaars spreken die ook net gearriveerd zijn. Na een heerlijke zonovergoten avond valt het wel tegen dat de volgende ochtend de regen weer met bakken uit een egaal grijze lucht valt. Niet echt weer om naar de bakker in het dorp te lopen dus, na ons gedoucht en aangekleed te hebben, rijden we naar een 5 km verderop liggende supermarket waar we brood halen en op het parkeerterrein ontbijten. Daarna rijden we naar Montbeliard, dicht bij de Zwitserse grens maar ook vlakbij het plaatsje Audincourt waar mijn Franse familie vroeger woonde. Omdat mijn ouders in de zomervacanties natuurlijk hun familie wilden bezoeken maakte ik als 8-jarige voor het eerst kennis met het schitterende landschap van de Vogezen.
Maar de regen blijft onophoudelijk vallen dus pakken we opnieuw de landkaart en besluiten verder westelijk te rijden. We stoppen in Besançon maar de camperplek voelt benauwend aan en het miezert ook nog dus rijden we door naar Quingey, waar achter de supermarkt Intermarche een grote parking ligt waar we kunnen overnachten.
Alhoewel we uitkijken op een pletmachine van karton en grote stapels lege kratjes kunnen we wel heerlijk boodschappen doen en is deze plek bijzonder rustig als de winkel om 7 uur ’s avonds dicht gaat.

Eindelijk opklaringen

Helaas duurt het nog tot 9 uur ’s avonds voor de lucht eindelijk breekt maar dan staat onze camper ook in het middelpunt van een regenboog en wordt beschenen door de avondzon. Woensdag 7 juli worden we eindelijk weer eens wakker doordat zonnestralen onze camper beschijnen. Wat ziet de wereld er aangenamer uit als de lucht blauw is en de zon schijnt. Na een ontbijt met natuurlijk vers stokbrood rijden we naar Dole.
Een stadje in de Jura waar het geboortehuis van Louis Pasteur staat. Als we aankomen op de enorme parkeerplaats aan de rand van het stadje voelt het goed aan en we zetten de camper zo neer dat we een schitterend zicht hebben op de enorme kathedrale die boven alle huizen uitsteekt.

Oude fontein in de gewelven in Dole

Nadat we enkele caches in onze GPS hebben geladen lopen we over de rivier de stad in die opnieuw veel van onze beenspieren eist want ook hier moeten we via steile en smalle steegjes omhooglopen naar de imposante kathedrale. Ook bezoeken we een fontein die, diep onder enkele gewelven te vinden is en waar we over smalle glibberige paadjes komen.

Omdat we na enkele uren rondwandelen wel dorst hebben en het weer eindelijk goed is gaan we op het plein in het centrum op een terrasje zitten. Heerlijk, ons eerste terrasbezoek in een jaar tijd.
Natuurlijk lopen we ook even naar het geboortehuis van Louis Pasteur. Helaas is het etenstijd en dus kunnen we het erin gevestigde museum niet bekijken. Eind van de middag zijn we terug bij de camper na bijna 8 km wandelen en kunnen we nog net de beklimming van de Mont Ventoux in de Tour de France zien.

Wandelen in Dole

‘s Avonds lopen we tweemaal de camper uit. Om te kijken naar het opstijgen van een luchtballon achter de camper en om een enorme draak te bewonderen die op een dieplader naar een mysteriebos vervoerd wordt. Beiden zijn we het eens dat het stadje Dole een goede keuze is geweest om naar toe te rijden. Dit keer gaan we echt laat naar bed want de voetbalwedstrijd loopt uit (natuurlijk moeten we de halve finale van het Europese kampioenschap voetbal bekijken) maar uiteindelijk liggen we er toch voor 12 uur in. Doordat we voor ons doen erg laat naar bed zijn gegaan worden we donderdag 8 juli pas om half negen wakker. Ik haal heerlijk vers brood bij de bakker in het oude centrum en maak een praatje met de bakker die zijn broden aan het kneden is. We wilden eigenlijk nog een dag hier blijven maar omdat de lucht erg dreigend is en er regen in aantocht is, trekken we toch maar door.

In Chalon sur Saone vinden we aan de rand van de stad een mooie plek om te overnachten met zelfs dump en gratis water en dan wandelen we het oude centrum is. Ook dit stadje is gezellig om rond te lopen en we genieten van de oude gebouwen en de mooie vakwerkhuizen. Natuurlijk lopen we ook de enorme cathedrale in. Ongelooflijk wat hier vroeger aan godshuizen gebouwd is.

Terrasje pakken in Chalon sur Saone

Ook pakken we een terrasje in een van de smalle winkelstraatjes waar de cappuccino met taart heerlijk smaakt. De eigenaar is maar wat blij dat na zo’n lange Lock down er weer toeristen komen.
Als we bijna thuis zijn en naar een jeu de boude wedstrijd vlakbij de camper willen kijken begint het te regenen. Eerst nog zachtjes maar als we eenmaal in de camper zitten verandert het in stortregen en ben ik toch wel blij dat we droog zitten. Gelukkig duurt de regen niet echt lang en kunnen we eind van de avond alweer de zon begroeten. Van verkeerslawaai merk je aan deze drukke weg, nu het avond is geworden, niets meer en we slapen als rozen.
Vrijdag zijn we al om 7 uur op en nadat we heerlijk ontbeten hebben met vers stokbrood wat ik bij de bakker heb gehaald dumpen we, vullen schoon water en vertrekken. Deze stad is leuk maar heeft niet zo’n bekoring als Dole dus na onze uitgebreide stadswandeling gisteren hebben we het hier wel gezien.
Op naar Issoire een klein stadje niet ver van Clermont Ferrand.  Het merendeel van de tocht voert ons over binnenwegen, alleen de laatste 30 km rijden we eerst dwars door de binnenstad van Clermont Ferrand en dan een stuk autobaan.

Camperplek Issoire

In Issoire boffen we want op deze drukke parking hebben we het een na laatste plekje en binnen 5 minuten wordt ook het laatste plekje ingenomen. Later blijkt het helemaal niet het laatste plekje te zijn want voor ons parkeren mensen ook nog hun campers. Maar dan is het al laat op de avond. Veel Fransen hebben namelijk de gewoonte pas na 7 uur ’s avonds ergens te arriveren. Niet dat wij dat erg vinden want dat betekent dat wij meestal wel een plekje kunnen vinden als we tussen 11 en 1 uur ergens aankomen. Nadat de camper staat en we lekker koffie hebben gedronken lopen we het oude stadje Issoire in. Het is een gezellig stadje met oude gekleurde huizen en opnieuw een indrukwekkende cathedrale.

We genieten van onze wandeling en als Dick eind van de middag terugloopt naar de camper, beklim ik nog even de klokkentoren. Iets waar Dick absoluut geen zin in heeft maar ik kan het niet weerstaan om vanaf bovenop een blik te werpen op dit leuke stadje. Het is leuk om over de rode daken te kijken naar de heuvelachtige omgeving bestaande uit uitgedoofde vulcanen. We zitten immers in het landschap van de Puy de Dome. Terug bij de camper halen we nog wat eten bij de supermarket naast onze parking. Altijd erg aangenaam als een winkel zo dicht bij een camperplek is.
‘s Avonds lezen we heerlijk en genieten met onze ramen wijd open van de avondkoelte. Het is duidelijk dat de vakantie stroom van buitenlanders nog niet op gang is gekomen want we zijn de enige buitenlanders hier.

Zaterdag 10 juli zijn we pas om 8 uur op. De zon schijnt al volop aan een blauwe hemel. Het is nog niet echt warm, slechts 16 graden, maar het beloofd wel warm te worden. Het wordt tijd om weer eens onze fietsen te pakken en al snel zwoegen we over de immer omhooglopende wegen naar de ons omringende heuveltoppen. Zelfs met onze e-bike’s vallen de hellingen niet mee. Dat wordt ook veroorzaakt doordat Dicks GPS alleen wandelpaadjes kent en we dus regelmatig over smalle bospaden en landbouwpaadjes onze weg omhoog moeten vinden.

Oude afgesloten hangbrug

Helaas is een oude hangbrug hermetisch afgegrendeld zodat we er niet overheen kunnen en een stuk moeten omrijden. Rond 2 uur zijn we na heel veel klimmen en gelukkig ook wat afdalingen, waar we met zeker 45 km per uur naar beneden suizen, weer terug bij de camper. De lucht is inmiddels volledig betrokken en er is geen zonnetje meer te zien. Ieder moment lijkt er uit de dreigende donkere lucht regen te kunnen vallen. Maar het is niet koud, nog 24 graden en dus besluit ik dat het weer eens tijd wordt om de was te doen.

Bepakt en bezakt met onze vuile was en een portemonnaie met klein geld loop ik naar de supermarket waar de twee wasmachines en een droger zich bevinden en begin de machines te beladen.

Opnieuw wassen

Het blijkt dat ik opnieuw een wastrommel van 8 en van 18 kilo nodig heb en al snel zit ik lekker op een krukje, dat Dick is komen brengen, naast de machines op het parkeerterrein. Dit keer werkt de droger gelukkig wel zodat we rond 5 uur alles gewassen en gedroogd hebben en ik weer lekker onze bedjes kan dekken met schoon beddengoed.
Als rond 8 uur ’s avonds weer een fransman aankomt rijden die door te parkeren onze uitrit blokkeert zeg ik hem dat we morgenochtend vertrekken en we hem wel wakker zullen maken als we er onverhoopt niet uit kunnen rijden. Ik weet niet of hem dat een rustige nacht brengt.

Zondag 11 juli ( mijn moeder zou, als ze nog leefde, vandaag 99 jaar geworden zijn) eten we overlevingsbrood (het blijft heel lang vers). Ik heb het gisteren gekocht omdat de supermarkt vandaag niet eerder dan 9 uur opent en we dan al op weg willen zijn. Als we vertrekken staat onze blokkeer Fransman al met zijn sleutels in de hand om weg te rijden, maar het hoeft niet. Door een andere kant op te draaien weet Dick uit de krappe plek te komen. De Fransman met zijn gezin kan nu lekker op ons plekje gaan staan. Natuurlijk dumpen we en vullen met schoon water en rijden dan de binnenwegen op.
Via een enorme omweg belanden we toch weer in Clermont Ferrand waar we opnieuw de binnenstad doorkruisen. Stoplicht na stoplicht staat op rood. Van een groene zone hebben ze hier nog nooit gehoord. Uiteindelijk laten we dan toch Clermont achter ons en kunnen we onze tocht door het binnenland van de Auvergne voortzetten. Het terrein is erg geaccidenteerd omdat het landschap gedomineerd wordt door de vele vulcaan domes. Nadat we ook nog dwars door Limoges gereden zijn arriveren we in Oradour sur Glane.

Ourador sur Glane

 

Een stadje wat als monument bewaard wordt vanwege de verschrikkingen uit de tweede wereldoorlog.
Op 10 juni 1944 werden alle inwoners van het stadje van hun leven beroofd en een wandeling in dit stadje laat het leven zien wat van het ene op het andere moment stilstond.
Enkele jaren geleden zijn we hier ook al geweest maar dergelijke plekken verdienen een herhaling en dus wandelen we nu, hoogzomer met een temperatuur van 26 graden, opnieuw door dit tot ruïne verworden dorpje.

Oradour sur Glane

 

We zien wel verschil met 5 jaar geleden. Stond destijds bij iedere ruïne wel een naaimachine, nu zijn die bijna allemaal weggeroest. Maar rondlopen hier brengt je wel terug naar de verschrikkingen van een oorlog.  Eind van de middag wandelen we weer terug naar de camper waar het steeds drukker wordt met binnendruppelende campers.
We kletsen gezellig met onze buren, zowaar Nederlanders, in de schaduw zittend van onze luifel.
En het biertje smaakt ook lekker want de thermometer wijst nog steeds 24 graden aan. ‘s Avonds kijkt Dick naar de voetbalfinale en klets ik gezellig, via facetime, met Susan in America.

Ontbijt met een heerlijk eitje

Een groter contrast qua weer kan het niet zijn als we maandag 12 juli wakker worden. Het is grijs en het regent. Geen weer om te blijven en dus na ons ontbijt met overlevingsbrood rijden we naar Rochefort, in de stromende regen en over smalle binnenwegen.
In Rochefort bekijken we enkele plekken waar we kunnen gaan staan en uiteindelijk komen we terecht op een parking naast enkele flats waar genoeg plek is. Nadat de camper goed staat lopen we het centrum in. Nu ja, we wandelen langs de deels drooggevallen getijden-rivier die naar het centrum van het stadje leidt rijdt en komen langs een enorm paleizencomplex. Het is overal enorm druk en later blijkt dat dat komt door enkele attracties langs het water waar hele families rondlopen. Een van de parken wil ik ook wel in, een klimschip waar je via touwen tot in de hoogste nok van het schip kunt komen alvorens weer naar dek “ab te seilen”. Maar met deze drukte doen we dat toch maar niet. Wel lopen we even een labyrint in, wel met mondkapje want het is hier onvermijdbaar dat je vlakbij een andere persoon komt. Na lang rondgedwaald te hebben langs de kades van de rivier wandelen we weer terug naar de camper. Nergens in de buurt zijn winkels te bekennen, dus eten we simpel: een restje puree, worstjes en tomaten.
Sinds kort hebben we Canal Digitaal dus kunnen we heerlijk ’s avonds naar het nieuws kijken. Dat is niet echt opwekkend want de Covid besmettingen in Nederland stijgen enorm, vooral veroorzaakt door feesten en festivals. Alhoewel we nog een dag wilden blijven is de lucht dinsdag 13 juli zo donker dat we toch maar verder rijden. De eerste regendruppels zullen snel vallen en de verwachting is dat dat bijna de gehele dag zal voortduren. Dus na het ontbijt met versgebakken stokbrood (de bakker is nog geen 60 meter lopen) rijden we richting Bretagne. Volgens de meteo is dat momenteel de enige plek waar de zon volop schijnt.

Een kleurrijk welkom

In Marans is wel een parking bij een supermarket maar het regent nog zodat we doorrijden naar l’Aguillon sur Mer waar we ook bij een supermarket een plekje vinden. We staan wel krap op elkaar maar inmiddels raken we daaraan gewend.
In ieder geval hebben we uitzicht over de hele parking en het stadje is niet echt ver lopen.
Na nog wat inkopen te hebben gedaan en een stukje taart te hebben gekocht, het is tenslotte onze 43e trouwdag, lopen we richting stadje.
Eigenlijk wilden we naar de kust wandelen maar al snel blijkt dat je om daar te komen minstens 10 km moet lopen (enkele reis) dus beperken we ons tot de rivier.
Het is altijd leuk om langs zo’n deels drooggevallen rivier te lopen en neer te kijken op de modderige bodem. Alhoewel het weer nog niet echt mooi is blijft het wel droog en met 19 graden is het best aangenaam wandelen.
Terug bij de camper gaat Dick de Tour kijken terwijl ik weer eens uitgebreid ga rondkijken in de Super U. Heerlijk die Franse supermarkten, wat heb ik die het afgelopen jaar gemist.

Diner op onze 43-ste trouwdag

In de buurt is niet echt een restaurant dus kook ik zelf, nu ja koken, de soep, ja, die moet ik koken maar de carpaccio met sla en stokbrood eist weinig van mijn kookkunst en de yoghurt evenmin.

Camper na camper loopt ’s avonds binnen en al snel staan er meer dan 35 op dit kleine stukje parkeerterrein.

Woensdag 14 juli is het nog steeds bewolkt maar droog en na het ontbijt met een heerlijk vers gekookt eitje dumpen we ons grey en black water en gaan dan weer op weg.

Op naar de zon in Bretagne. Tijdens de rit wisselen we enkele malen van bestemming maar uiteindelijk staat Guerande als einddoel ingesteld, waar we om 13.15 arriveren. Het is er druk op deze parking maar er zijn nog plekjes vrij en nadat de camper staat wandelen we de ommuurde stad Guerande in. Ook hier zijn we enkele jaren geleden geweest maar dit stadje is zo mooi dat je er iedere keer weer naar terug wilt.

Toegangspoort Guerande

Als we bij de grote stadspoort arriveren moeten we een mondkapje op. Deze verplichting geldt nog steeds in Frankrijk. Niet alleen binnen maar ook in de buitenlucht als zich grote groepen mensen verzamelen. En dat is het geval op deze nationale feestdag van Frankrijk. Overal lopen mensen door de smalle straatjes van de ommuurde stad en iedereen geniet van de zon en de blauwe lucht. Eindelijk zijn we in een deel van Frankrijk beland waar het niet meer regent. We kijken even bij een paar restaurantjes maar het eten is niet zo aanlokkelijk dat we daar vanavond per se willen eten dus kopen we op de terugweg naar huis bij een supermarket eten en koken we zelf. De bloemkool met puree en een burger smaken heerlijk.

Zoutvelden van Guerande

Donderdag 15 juli blijven we in Guerande. Ditmaal willen we lekker rondfietsen door de zoutvelden. Het rondfietsen gaat goed en we rijden over zeer smalle en hobbelige paadjes over volkomen verlaten vlaktes, maar nergens zijn de beroemde zoutvelden te zien. We zijn de verkeerde kant opgefietst. Maar we hebben een leuke tocht en genieten van de warme zon en de stilte om ons heen. Die stilte is ver te zoeken als we weer terugkeren bij de camperplek. Het is zelfs nog drukker dan gisteren en ieder mogelijk stukje gras is ingenomen door een camper. Tegen 8 uur kan er echt niemand meer bij en dat terwijl de stroom campers nog steeds oprukt en naar een plekje zoekt. Nadat ik de caches die we gevonden heb ingeschreven, kijken we lekker naar de Tour en naar het nieuws. In Duitsland en België, maar ook in het uiterste zuiden van ons land zijn door de aanhoudende regen enorme overstromingen. Ergens ben ik wel blij dat we de regen ontvlucht zijn en steeds verder maar het westen zijn gereden.

Zout van de zoutvelden in Guerande

Omdat ik Guerande niet wil verlaten zonder een blik op de zoutvelden te hebben geworpen en zout met kruiden wil kopen voor Hannah en Henk (ze vonden dit zout wat we eerder kochten erg lekker) rijden we vrijdagochtend na het ontbijt eerst naar de zoutvlaktes. Gisterenavond hebben we nog gezocht op internet of we het zout verkooppunt konden vinden en ja hoor, we hebben een adres waar deze zich mogelijk zou kunnen bevinden. Als we om 10 uur arriveren is het inderdaad de winkel die we zochten en na de aankoop van zakjes zout geeft Dick nog een sightseeing door de zoutwinningsvelden over zeer smalle wegen. Gelukkig is het niet erg druk en kunnen we bijtijds uitwijken voor tegemoetkomend verkeer. Uiteindelijk zijn we dan toch op weg naar onze volgende bestemming: Brest, in het uiterste westen van Bretagne. Na enkele binnenwegen komen we op de Route Nationale die ons rechtstreeks naar Brest voert waar we nog voor twee uur arriveren.
We zoeken een vulstation voor propaan maar als we in het havengebied arriveren blijkt al snel dat er wel propaan is maar dat wij onze tanks daar niet kunnen vullen dus rijden we door en zoeken een parkeerplekje. Langs de haven staan kunnen we met dit mooie weer wel vergeten en op de parking van het aquarium is het niet echt aanlokkelijk dus, na even beraadslagen, rijden we door naar Le Folgoet, een plaatsje met een grote 15e eeuwse Basilique waar we heel goed kunnen overnachten.

De Abdij in Le Folgoet

Helaas is er buiten de Basilique niet echt veel te zien en het stadje is redelijk doods dus na een wandeling gaan we lekker lezen. We moeten gewoon afkicken hier want voor het eerst staan we slechts met enkele campers geparkeerd en zover uit elkaar dat er nog wel drie andere campers tussen hadden kunnen staan.

Zaterdag 17 juli worden we wakker van de stilte en na een vers stokbrood genuttigd te hebben vertrekken we en rijden via smalle binnenwegen naar Marlaix.
Toen ik vorig jaar september een route maakte die ons in coronatijd door Frankrijk zou voeren ( een route die we nooit hebben kunnen rijden omdat Frankrijk kleurcode rood kreeg en we dus niet verzekerd waren als we er toch naar toe zouden gaan) had ik bedacht dat ik dit stadje wel wilde bezoeken vanwege het grote aquaduct en de mooie vakwerkhuizen, Als we er tegen half 11 arriveren is het bijzonder druk in het centrum vanwege de markt op zaterdagochtend en met moeite banen we ons een weg naar de parking bij de Carrefour. Er is zowaar een plekje vrij.

Krappe plaats in Morlaix

Wel moeten we ons tussen twee campers door wringen maar uiteindelijk staan we, met wel heel weinig ruimte aan beide kanten. Alleen omdat we beduidend langer zijn dan de andere campers om ons heen steken we zover uit dat onze deur goed open kan. Anders was dat misschien een probleem geweest. Inmiddels wennen we aan weinig privacy. Na even bekeken te hebben of er elders nog een plekje is, wat absoluut niet het geval is omdat het een gaan en vooral komen van auto’s is die een parkeerplekje willen bemachtigen, doen we de camper op slot en pakken onze fietsen om de omgeving te verkennen.  Het valt niet mee om hier te fietsen want direct buiten het centrum gaan de wegen en paden steil omhoog. 18 procent helling is geen uitzondering en we zijn maar wat blij met onze E-bikes.
Maar ook met een hulpmotor op de fiets is het hard omhoog trappen. Natuurlijk kunnen we ons ook regelmatig over de weg naar beneden laten suizen. Uiteindelijk verlaten we de stad, passeren we de jachthaven en zijn we op weg naar de baai.
Een dodelijk saaie weg maar gelukkig vindt Dick een detour via de Wandelroute GR 34 naar een mooie kerk boven op de berg. Helaas is deze route niet echt geschikt voor fietsen, het heeft een hellingspercentage van 19 % en het pad bestaat uit rotsblokken zodat het ons niet lukt om helemaal omhoog te fietsen maar met veel klimmen lukt het uiteindelijk toch om op de top van de heuvel te komen. Na natuurlijk een bezoek aan de mooie kerk bovenop dalen we weer af en arriveren we weer bij de rivier. De saaiheid van de weg doet ons besluiten niet door te fietsen en om te keren. Zodra de fietsen veilig in de camper staan, wat heel snel gaat nu we ons mooie bevestigingssysteem hebben, wandelen we nog op ons gemakje rond in het mooie stadje Morlaix.

Vakwerkhuizen en viaduct in Morlaix

De markt is deels opgehouden en dus is er minder verkeer en meer ruimte om in het centrum rond te lopen. Langzaam dwalen we door de smalle straatjes met de mooie vakwerkwerkhuizen, sommigen al eeuwen oud en natuurlijk bewonderen we het enorme aquaduct wat overal goed zichtbaar is. Omdat we nog wat restjes eten hebben besluiten we in de camper te eten. Vanavond met onze tarte flambé is dat niet zo’n succes. We hebben vele malen beter gegeten. Zondag 18 july staan we, zoals bijna iedere dag, om 8 uur op. Omdat de supermarket pas om 9 uur opengaat ontbijten we met overlevingsbrood en rijden dan verder naar het oosten. Eind van de ochtend arriveren we in Tregastel.  Alhoewel hier een grote betaalde camperplek is zoeken we een plekje op het parkeerterrein van de Super U waar we ons opnieuw tussen andere campers in persen. Ditmaal hebben we nog minder ruimte tot onze buurman want als we onze deur dicht willen doen zal de buurman toch echt zijn raampje even moeten sluiten. Maar we hebben een plekje vlakbij zee en het is gratis, dus we klagen niet. Omdat de winkels in Frankrijk op zondag al om 12 uur sluiten doen we nog even wat inkopen zodat we vanavond kunnen eten. En dan wordt het tijd om weer eens onze kleding en beddengoed te wassen. Op deze parking staat een huisje met een aantal wasmachines en drogers en omdat slechts één machine in bedrijf is hebben we alle ruimte om de overige machines te vullen met onze was. Terwijl ik de machines in de gaten houd, loopt Dick regelmatig terug naar de camper maar, op de momenten dat hij nodig is, bijvoorbeeld om de was in de droger te stoppen of de gedroogde lakens op te vouwen, is hij weer terug bij het washuis. Ik snap nooit hoe hij dat zo precies kan timen.

Laag water in de baai

Om 2 uur is alles schoon en weer in de kasten opgeborgen en hebben we ook weer een vers gedekt bedje en kunnen we eindelijk naar de baai van Tregastel wandelen. Het is nog geen 200 meter wandelen naar het strand en omdat het low Tide is en zeewater dus in de verste verte niet te bekennen is, kunnen we heerlijk over het harde zand wandelen naar de rotsen aan de overzijde van de baai.

Tussen de rotsen in de baai van Tregastel

Deze bestaan uit roze graniet en zijn prachtig, woest en liggen soms zo hoog opgestapeld dat je best wel wat moeite moet doen om helemaal op de top te klimmen. Wij blijven het grootste deel van onze tocht aan de voet van de rotsen alhoewel we het soms, met name ik, niet kunnen weerstaan om de rots op te klimmen.
Na enkele uren wandelen we weer terug over het strand en kunnen dan in de camper nog mooi de finish van de Tour de France volgen.
Op de parking van deze Super U is het inmiddels doodstil geworden. Behalve de zeker 25 campers die hier overnachten is, nu de supermarkt gesloten is, hier geen levende ziel te bekennen.

Wachten op het magische moment

Na het eten wandel ik nog wel even naar de baai om de zonsondergang te bekijken. Van jongs af aan vind ik dat al een magisch moment en als het even kan kijk ik ernaar. Wel alleen want Dick heeft niet zoveel met zonsondergangen (ze zijn allemaal hetzelfde) dus zit ik even later moederziel alleen te genieten van de zon die langzaam daalt. Helaas is er in de verste verte geen water te bekennen, de zee heeft zich nog verder teruggetrokken dan vanmiddag. Heerlijk stil is het wel want naast mij zitten nog enkele zon fanatici op een rotsblok maar verder is er niets te horen. Ik hoef jullie niet te zeggen dat ik, na zoveel zeelucht, ’s avonds als ik weer terug ben (het is dan inmiddels 11 uur) als een marmot slaap.

Maandag 19 juli ontbijten we met heerlijke verse croissants. Logisch als je op nog geen 50 meter van een supermarkt staat en dan pakken we onze fietsen. Ook al staan op het parkeerterrein van de Super U overal dreigende borden dat lang verblijf niet is toegestaan, ze zullen het ons toch niet kwalijk nemen dat we hier twee nachten slapen. We hebben vanochtend een kaartje uitgeprint van de omgeving dus kunnen mooi de verschillende baaien verkennen. Regelmatig stoppen we om een cache te zoeken. Soms valt dat niet mee omdat we over verschillende rotsblokken moeten klauteren om er een te vinden, soms ligt hij binnen handbereik zoals bij de grote Menhir, die aan Asterix en Obelix doet denken, in een woonwijk.

Aan de baai van Tregastel

Eind van de middag zijn we weer terug bij de Baie St. Anne waar we vlakbij staan en eindelijk staat er water in. Onze wandeling van gisteren hadden we niet kunnen doen bij hoog water. Omdat ik het heerlijk vind in het buitenland in een supermarkt te rond te wandelen ga ik op stap terwijl Dick onze fietsen opbergt.
‘s Avonds op het nieuws zien we dat Nederland vanwege de hoge Corona besmettingscijfers rood is gekleurd. Wij moeten als we in hier rond willen reizen in het bezit zijn van “lettre honneur” en dus printen we die uit en vullen hem in. Mochten we nu aangehouden worden dan kunnen we naast onze bewijzen van vaccinatie ook deze brief laten zien waarin we verklaren geen last te hebben van corona verschijnselen.
Dinsdag 20 juli ontbijten we eerst nog met vers stokbrood voor we op weg gaan. We moeten daarvoor wel even wat wachten want de winkel gaat pas om 8.45 uur open maar we hebben de tijd. Het komt ook goed uit want een van de afdichting strips van het dakraam van onze camper laat los dus kan Dick na het ontbijt ook nog even naar de Brico bouwmarkt wandelen om lijm te halen.

Onderweg naar Plevenon

Uiteindelijk zit alles weer vast en tegen 10 uur verlaten we Tregastel en rijden naar Plevenon. Onderweg stoppen we even bij een camper dealer om te vragen of zij weten waar we propaan kunnen tanken. Tanken blijkt niet meer mogelijk in Frankrijk. Bij de supermarkt koop je een fles propaan of butaan en als deze leeg is ruil je hem om voor een andere.
Voor niks zijn we dus naar het uiterste westen van Bretagne geraasd om daar propaan te tanken. Er zal niets anders op zitten om één dezer dagen een Franse propaanfles te kopen. Tot het einde van onze vakantie halen we het namelijk niet met onze huidige voorraad. In Plevenon is meer dan voldoende ruimte. Wel staan alle lege plekken in de volle zon want de plekken onder de bomen zijn allemaal ingenomen. Daar onze ervaring is dat het tegen de avond en nacht voldoende afkoelt vinden we het niet erg om midden in de volle zon te gaan staan en we zoeken een mooi plekje uit.

Bloeiende velden bij Cap Fréhel

Nadat we wat hebben gedronken pakken we onze fietsen en rijden naar Cap Frehel. Een prachtige tocht, deels langs de kust, waar de velden bezaaid zijn met paarse en gele bloemen. Wat een schitterend gezicht. Bij de Cap aangekomen zetten we onze fietsen op slot. Halen de waardevolle spullen eraf, stoppen die in mijn rugzak en wandelen dan samen met tientallen Franse vakantiegangers naar de Cap toe. Een prachtige wandeling want regelmatig hebben we een schitterend zicht op de grillige klif wanden die eindeloos diep naar benden duiken.

Wandelen bij Cap Fréhel

Zeker twee uur lang wandelen we rond, maken foto’s en genieten van de zon en zeewind. Rots kliffen blijven toch immer fascineren. Als we eind van de middag terugkeren in de camper is het nog leger op de camperplek maar rond 10 uur stroomt deze toch weer vol. Zelf zou ik geen rust hebben en bang zijn dat er geen plekje meer was om te overnachten. Als we Belgische buren krijgen die hun deur tegen de onze hebben wordt het ook nog erg gezellig. We kletsen met elkaar tot zeker half acht en dan koken we en eten buiten een heerlijke maaltijd van rijst met kip, tomaten en komkommer. Tegen 9 uur als de zon achter de einder verdwijnt wordt het aanzienlijk koeler en kruipen we lekker in de camper. Eindelijk kan ik weer eens achter de computer zitten om onze belevenissen bij te schrijven.

Woensdag 21 juli staan we zoals gebruikelijk om 8 uur op en loop ik natuurlijk het stadje in om vers stokbrood te halen. Het is niet ver en het kost meer tijd om in de rij te wachten tot je bij de bakker binnen mag maar uiteindelijk genieten we van ons verse stokbrood. Over smalle binnenwegen rijden we naar Saint Malo. Op het grote parkeerterrein langs het strand is nu nog ruimschoots plek en we zetten de camper ruim neer. Dan pakken we de fietsen en rijden naar de binnenstad van Saint Malo. We hebben heel goede herinneringen aan een restaurantje hier. Nadat we de fietsen buiten de stadsmuur op slot hebben gezet lopen we (natuurlijk met mondkapje) deze pittoreske binnenstad in.

Lunch bij ons favoriete restaurant in St. Malo

Hoe vaak je ook in Saint Malo rondwandelt, het blijft een schitterende stad omgeven door hoge stadsmuren.
We hoeven niet op de kaart te kijken want Dick weet precies waar hij heen moet wandelen en om 12.15 net voor de grote drukte, zitten we aan een tafeltje op het terras van Restaurant de la Bourse.
Wel een vierpersoonstafeltje want dat voor twee personen ligt in de volle zon en met temperaturen van 31 graden is dat geen pretje. Maar in de schaduw van een grote parasol is het hier goed toeven. We bestellen een menu en ook een karaf wijn erbij en even later genieten we van het nog steeds voortreffelijke eten. Alleen al voor deze maaltijd is het de moeite waard om naar Saint Malo te komen.

Na onze maaltijd wandelen we verder door het stadje, over de stadsmuren en het eronder liggende strand.

Op de stadsmuur van St. Malo

Dat gaat niet altijd even soepel want we merken nu toch wel dat de wijn in onze benen zakt, de eindeloze aantallen trappen die je op en af moet klimmen vallen niet altijd mee.
Maar we brengen een heerlijke middag door op- en binnen de muren van Saint Malo en fietsen vervolgens op ons gemakje terug naar de parking waar geen plekje meer beschikbaar is, auto’s en campers volledig ingebouwd staan en niemand meer voor of achteruit kan.
Jammer voor al die mensen die voortdurend nog op zoek zijn naar een parkeerplekje.

Zonsondergang nabij de camperplek

‘s Avonds zitten we nog zo vol met onze middagmaaltijd dat we, behalve een paar stukjes brood met gruyèrekaas, niets meer eten. Als ik even naar het strand wandel, nog geen 80 meter verderop, zie ik overal nog picknickende families zitten die, omdat de temperatuur op het strand zeker 6 graden hoger ligt dan op de parking (waar het door een kil windje 18 graden is) wachten op de mooie zonsondergang. Daarna wordt het eindelijk stil op de parking.

Donderdagochtend zijn er nog weinig strandgangers en nadat ik naar de winkel ben gewandeld om vers stokbrood te halen en we ontbeten hebben, kunnen we makkelijk wegrijden. Via de kustweg rijden we naar Pontorson. Het is slechts 54 km verderop dus we arriveren rond 11 uur.

Franse gasfles past prima

Nadat de camper goed staat gaat Dick een nieuwe gasfles regelen terwijl ik (ja opnieuw) al onze vuile kleding en beddengoed bij elkaar scharrel zodat ik ze kan wassen.
De nieuwe Franse gasfles blijkt goed te passen en nadat onze oude lichtgewicht fles achterin de camper een plekje heeft gekregen wandel ik naar de laverie waar slechts twee mensen wassen zodat nog twee machines beschikbaar zijn.
De tijd dat ik moet wachten dood ik door gezellig met de plaatselijke bevolking te praten. Als Dick klaar is met alle gasperikelen komt hij mij heerlijk een flesje water brengen en helpt me de was opvouwen.
Rond 2 uur hebben we een schoon bedje, is alles weer opgeborgen en kunnen we een gezellig wandelingetje door het stadje Pontorson maken.
En dat niet alleen, we staan op de parking van een supermarket dus als we terug zijn kan ik ook nog heerlijk even ronddwalen door de Carrefour en lekker rondneuzen.

Omdat eind van de middag de thermometer meer dan 31 graden aanwijst, gaan we buiten zitten. Eigenlijk hoort dat niet op een parkeerterrein maar met deze temperaturen zegt niemand daar wat van. Ook onze avondmaaltijd gebruiken we buiten. De maaltijd bestaande uit ham, een enorme maaltijdsalade en brood smaakt erg goed.

Zicht op Mont St. Michel

Vrijdag 23 juli is het weer omgeslagen. Er zijn aanzienlijk meer wolken in de lucht en ook waait er een stevig windje. 31 graden zal het vandaag niet worden maar het is wel nog 24 graden. We pakken onze fietsen en rijden naar de Mont Saint Michel. Ook al zijn we hier al verschillende malen geweest, een bezoek aan de Mont blijft voor mij magisch. Telkens weer geniet ik van de aanblik van deze enorme rots in zee met zijn oude huisjes, smalle straatjes en de overal bovenuit torende abdijkerk.
Vanuit Pontorson loopt het fietspad langs de rivier tot aan de Mont en de laatste twee kilometer wandelen we over houten plankiers, samen met heel veel anderen, naar het eiland. We kunnen voldoende afstand houden tot anderen, iets wat in de smalle straatjes van de Mont Saint Michel een haast onmogelijke opgave is, zodat iedereen, binnen de muren, een mondkapje draagt.

Binnen de muren van Mont St. Michel

Als we trap op en af klauteren komen we er al snel achter dat dat met 24 graden en een mondkapje op wat minder geslaagd is. Wat voelt dat warm en drukkend aan. Maar het is verplicht er één te dragen dus we klagen niet.  Na het hele eiland doorkruist te hebben wandelen we langzaam weer terug over de 2 km lange brug naar het vaste land waar we, weg van de mensenmassa op het eiland, op een terrasje een cappuccino drinken, voordat we de 8 km terugfietsen naar Pontorson.
De temperatuur is gezakt naar 23 graden en er waait ook een straf windje dus blijven we lekker in de camper zitten, lezen en genieten na van de heerlijke dag die achter ons ligt.

Zaterdag 24 juli staan we pas om half negen op zodat we niet eerder dan 10 uur vertrekken uit Pontorson. We moeten immers ook nog ons grey- en black water dumpen en de watertank met schoon water vullen. Dat betekent dat we pas om half 1 in Cherbourg arriveren. We hebben altijd voldoende plek gehad om hier te staan maar dat is nu, midden in de vakantie, toch wel anders. Iedere mogelijk plekje waar een camper kan staan is bezet.

Camperplek in Cherbourg

Maar we weten uiteindelijk toch een tijdelijk plekje te vinden door naast een parkeervak te gaan staan en hebben het geluk dat een uurtje later iemand vertrekt zodat we toch een echt plekje in een parkeervak kunnen vinden. Het weer is wel degelijk van slag want na alle zonovergoten dagen van de laatste twee weken is het nu grijs en bewolkt en als we in de middag een stukje willen wandelen gaat het stortregenen. Gelukkig komt eind van de middag ook een droge periode zodat we toch nog even in het stadje Cherbourg kunnen rondlopen. Droog houden we het op deze wandeling niet en we moeten in het centrum toch zo’n 10 minuten schuilen voor we uiteindelijk verder kunnen. Het regent te hard. Gelukkig klaart het weer na de bui toch weer op. Het blijft een komen en gaan van campers en overal maar dan ook overal worden campers neergezet. De aanwezigheid van de Cité de la Mer achter de camperplek is daar ook debet aan want wie wil niet de laatste uren van de Titanic meemaken, de vertrekhal zien of de Franse atoomonderzeeër “La Redoutable” bekijken. Opnieuw eten we simpel, maaltijdsalade met stokbrood maar het smaakt goed en is snel klaar.

Wandelen in Cherbourg

Zondag 25 juli is de lucht weer helemaal dicht getrokken. De temperatuur is naar 18 graden gekelderd en wandelen met een lange broek geniet de voorkeur. Alhoewel het niet helemaal droog is en er zo nu en dan wat miezerregen valt lukt het wel om heerlijk in het stadje en langs de havens te wandelen. Pas in de middag, na 10 km rondwandelen, zijn we weer terug in de camper. Met een nieuwe buitenmat. Het oude heb ik, stom genoeg, in Pontorson op de parking laten liggen maar gelukkig is de Brico bouwmarkt open op zondagochtend en hebben ze daar buitenmatjes.
Eind van de middag klaart het weer eindelijk op en zien we weer blauwe lucht in plaats van grijze wolken. We lopen weer naar het centrum toe. Nu om een eettentje te zoeken. Helaas is het Kebab restaurant met vakantie maar we zien wel een ander restaurant, op de hoek van de haven. Als we op het terras gaan zitten voelen we een koude wind dus echt aangenaam is het hier niet. Andere restaurantjes, meer beschut liggend, hebben weer geen eten wat wij wensen. Je moet hier immers voortdurend bedacht zijn dat jouw gerecht geen ingewanden of hersenen bevat en we zijn niet echt liefhebbers van mosselen en oesters. Uiteindelijk wandelen we terug naar de camper en eten een burger met aardappelen uit de oven. Ik ben inmiddels door mijn Nederlandse boekenvoorraad maar gelukkig heb ik, toen we in Duitsland rondreden, in een boekenstalletje een spannend boek gevonden “ Die Mumie” dus de rest van de avond heerst er stilte in de camper. Ook Dick heeft een boek van John Grisham vanwaar hij niet uit weg te slaan is.

Maandag 26 juli staan we op met een staalblauwe lucht en zon ook al zijn er aan den einder wel wat wolken te bespeuren. We hebben nog wat brood en daar de bakker in het centrum een kapot fornuis heeft en dus gesloten is, besluiten we ons restje overlevings- brood op te eten. Voordat we op weg gaan dumpen we ons grey- en black water, vullen met schoon water en rijden dan naar Barfleur.

Op de muur in Barfleur

Omdat dat slechts 29 km rijden is, komen we er vroeg aan en treffen we nog volop plekjes. De parking ligt aan de rand van het mooie stadje Barfleur, aan de zee. Helaas is die niet zichtbaar door de hoge muur aan het einde van de rotsen. Niet echt problematisch want we zitten toch niet in onze camper en willen we de zee zien dan kunnen we altijd de muur opklimmen en over de zee uitkijken.
Ook in Barfleur zijn we al een aantal malen geweest maar nog nimmer in hartje zomer en dit plaatsje heeft nu toch meer uitstraling en behoort terecht tot de mooiste Franse dorpen. Een multi cache voert ons langs de verschillende bezienswaardigheden van het stadje en we genieten van het haventje met zijn wegtrekkend water. Nu nog liggen de bootjes in de haven in het water maar door het afgaande tij loopt het haventje praktische helemaal leeg zodat de boten droogvallen. Een aanblik die mij telkens weer fascineert.

Geen water meer voor deze vissersboot

Als we na een flinke wandeling een paar uur later terugkeren liggen de scheepjes inderdaad allemaal op het droge en ook buiten de haven in de baai waar wij staan is het strand nu kilometers breed. In de verte zien we een groot aantal zeilboten heen en weer varen en torent de twee na hoogste vuurtoren van Frankrijk, de Phare de Gatteville, boven alles uit.
Rond half 6 lopen we naar het stadje om een restaurant te zoeken. We zijn nog niet gewend aan de andere etenstijden want pas na 7 uur kun je eten. Sommige terrassen zijn zelfs van 6 tot 7 gesloten om alles in orde te maken voor het diner.
Uiteindelijk vinden we toch een mooi plekje bij Café de France maar dan blijkt de keuken niet te werken, vanwege technische problemen, dus zoeken we een ander restaurant waar we ook heerlijk eten.
De Fish en chips zijn bijzonder smakelijk maar de eerste is dan ook net uit zee gevist. Na de heerlijke maaltijd wandelen we op ons gemakje terug naar de camper en al snel zie ik de letters van mijn boek niet meer scherp en val in slaap.
Dinsdag 27 juli staan we pas om 8 uur op en nadat ik vers stokbrood heb gehaald in het stadje, ontbijten we en pakken dan de fiets om een stuk langs de kust te fietsen. Onze cacheroute brengt ons over zeer smalle wandelpaden langs de rotskust en soms moeten we zelfs een stukje omrijden om verder van de kust te geraken daar het pad zo smal en door onkruid overwoekerd is, dat er met de fiets geen doorkomen aan is. Het is somber weer, veel wolken en grijs maar het is nog 17 graden en droog.

Rots-achtige kustweg

Alhoewel het landschap langs de rotsachtige kust met hier en daar een baaitje, prachtig is vindt Dick deze route wat minder. Dat met name door de allesoverheersende rottende algen geur. Ik vind dat bij de zee passen maar Dick heeft duidelijk een andere voorkeur.
Na een heerlijke tocht keren we halverwege de middag terug in Barfleur waar we het heerlijke Franse gebak niet kunnen weerstaan.
De zon is inmiddels doorgebroken, het is rond de 21 graden en lekker toeven buiten.

Diner bij Café de France in Barfleur

Pas om half zeven wandelen we weer naar het centrum waar we nu wel kunnen dineren bij Café de France. De rauwe steak tartare is wel even slikken, maar gemixt met rauw ei, kappertjes en ui, smaakt het goed. In tegenstelling tot gisteren toen ik als een blok beton sliep word ik nu midden in de nacht wakker en geniet van het overstrijkende licht van de Phare de Gatteville.

Woensdag 28 juli rijden we naar onze volgende bestemming: Cabourg.
Er staat een harde wind maar de zon schijnt, alleen wijst de thermometer slechts 17 graden aan. We volgen opnieuw de brede Route Nationale naar Caen waar we in een verkeersopstopping terechtkomen, een omweg kiezen en dan toch bij het parkeerterrein van de supermarkt arriveren waar meer dan genoeg plek is om te staan. Als de camper op een plekje staat wat we beiden goed vinden, dwars over 5 parkeerplekken, drinken we zoals gebruikelijk koffie en pakken dan de fietsen om het centrum van Cabourg te bekijken.

Statige villa’s in Cabourg

Het bestaat uit grote statige villa’s die, als een arena om het Grand Hotel aan de boulevard, zijn gebouwd en we vergapen ons aan de grandeur ervan. Ook nemen we natuurlijk een kijkje op de boulevard. Wel met mondkapjes op en lopend naast de fiets want de gehele binnenstad is afgesloten ten faveure van wandelaars. Natuurlijk is het ook hier, zoals in zoveel andere plaatsjes in Frankrijk, verplicht om ook buiten een mondkapje te dragen.
De bewolking neemt helaas toe zodat, als we op de boulevard arriveren, we tegen een grijze lucht aankijken en een op de kust bonkende zee.
Eind van de middag als Dick de fietsen weer heeft opgeborgen en we nog niet uit kunnen over die enorme villa’s in dit stadje wandel ik natuurlijk nog even naar de Carrefour. Deze enorme supermarkten zijn niet zo groot als Walmart in Amerika maar toch kennen we dergelijke supermarkten, waar alles te koop is, niet in Nederland.
Omdat we zeker 2 km van het centrum verwijderd zijn kook ik ’s avonds wat weer lekker smaakt.
Donderdag 29 jul1 trekken we verder. We hebben Cabourg gezien en bewonderd en zijn toe aan een nieuwe omgeving. De lucht is weer blauw en de zon schijnt maar de temperatuur komt niet hoger dan 19 graden. Binnendoor rijden we naar Honfleur. Omdat het laatste deel van de binnendoor weg verboden is voor wagens zwaarder dan 3,5 ton, pakken we nog een klein stukje tolweg en arriveren nog voor 11 uur in Honfleur.
Er is meer dan voldoende plek hier en we vinden een fijn plekje met electra en redelijk wat ruimte tot onze buren.

Onder de Pont de Normandie

Dit is onze laatste etappe aan de kust dus besluiten we naar de monding van de Seine te lopen tot onder de Pont de Normandië. Het is een goede keuze en we boffen met het weer want de zon schijnt en ondanks toch veel wolken zien we regelmatig blauwe lucht. De afstand tot de brug is wat verder dan we dachten maar er is genoeg afleiding door passerende boten en het opkomende water waardoor we de langs de oever liggende rotsblokken langzaam volledig onder water zien verdwijnen. Op de terugweg lopen we het stadje Honfleur in, waar best wel veel toeristen zijn. Hier zien we ook de eerste toeristenbussen arriveren.  Nadat we gezellig hebben rondgekeken in het centrum wandelen we weer op ons gemakje terug naar de camper.
Om 7 uur wandel ik opnieuw naar het stadje, nu bewapend met koeltassen, waar even later onze heerlijke kebabmaaltijd in verpakt wordt die we in de camper heerlijk oppeuzelen. De camperplek is inmiddels behoorlijk volgelopen.

Vrijdag 30 juli hoef ik niet naar de bakker te wandelen want deze komt rond half negen toeterend het parkeerterrein oprijden en wacht opzij van onze camper. Wat een luxe om zo de dag te beginnen. Nadat we heerlijk ontbeten hebben, water gevuld en gedumpt hebben, laten we de kust achter ons en rijden het binnenland in. Op de weg is het rustig en zelfs als we dwars door de stad Rouen rijden is er niet veel verkeer.
Om 1 uur arriveren we in Beauvais waar een heerlijke blauwe lucht ons wacht.

De Kathedraal van Beauvais

Helaas krijgen in de loop van de middag de wolken de overhand en dus wandelen we onder een egaal grijze lucht naar de Cathedrale van Beauvais, de hoogste Kathedraal ter wereld, waarvan de bouw in 1225 gestart werd en pas drie eeuwen later gereed was. Nu ja gereed, hij lijkt onafgewerkt en dat klopt want delen van de kerk zijn nooit voltooid. Maar het is een imposant gebouw en eigenlijk hebben we nog nooit zo’n indrukwekkende kathedraal gezien.

Natuurlijk wandelen we naar binnen waar ons nog een verrassing wacht, L ’Horloge Astronomique, een astronomisch uurwerk met een imposante omvang: 12 meter hoog,  5 meter breed en 3 meter diep, sommige gewichten hangen tot zo’n 3 meter diepte.

L’Horloge Astronomique

Omdat we wel wat meer willen weten over dit uurwerk kopen we kaartjes en kunnen even later, via de audioguide, meekrijgen hoe dit uurwerk tot stand is gekomen en wat er allemaal aan te zien valt. Een waar kunstwerk gebouwd door tussen 1865 en 1868 wat niet alleen de verschillende tijden en maanstanden laat zien maar ook het verhaal vertelt van het laatste oordeel. We volgen het verhaal van dit imposante uurwerk en zijn onder de indruk. Waarschijnlijk kwamen in de tweede helft van de 19e eeuw dergelijke uurwerken in kerken om de vooruitgang van de wetenschap te verzoenen met de traditionele evangelische boodschap.
Eind van de middag verlaten we de Kathedraal weer en wandelen via het grote plein in het centrum langzaam weer terug naar de parkeerplek waar onze camper staat. Helaas zijn de restaurants in de buurt gesloten dus halen we aan de overzijde van de straat bij een super Carrefour nog lekkere ingrediënten voor een avondmaaltijd.

Zaterdag is het alweer de laatste dag van de maand Juli en na lekker ontbijt rijden we weg uit Beauvais. Wat een bijzonder stadje was dit. Langzaam rijden we naar St Quentin waar een parkeerplek voor campers zou zijn op het parkeerterrein van een grote supermarket. Maar als we daar aan komen zien we niets wat ook maar lijkt op een plek waar grote campers kunnen gaan staan. Tijdens onze zoektocht rijden we ons vast tegen een te laag viaduct maar gelukkig weet Dick met heel veel manoeuvreren de camper te keren en tegen het verkeer in, terug te rijden.

De Kathedraal van Laon

We besluiten verder te rijden naar Laon. Daar is, aan de voet van de ommuurde middeleeuwse stad, een mooi parkeerplekje. Het is hier beter toeven dan in Saint Quentin. Om er te komen viel niet mee want Dick besloot zijn Hakuna te volgen en die bedacht dat we het beste dwars door de Middeleeuwse stad konden rijden waardoor we door alle zeer smalle straten van Laon koersen en aan de zijkanten van de camper nauwelijks ruimte over hebben om te manoeuvreren maar natuurlijk lukt het Dick om ongehavend zijn weg te vervolgen en de buitenzijde van de stadsmuur te bereiken. In de middag dwalen we wandelend door dezelfde smalle straatjes, genieten van het warme zonnetje en eten een heerlijk ijsje en natuurlijk bezoeken we ook hier de grote Kathedraal.

Smalle straatjes in Laon

‘s Avonds keren we terug om wat te eten. We vinden een restaurant met een menu wat ons beiden aanspreekt en rond 7 uur zitten we heerlijk aan een glaasje wijn en genieten van onze uit drie gangen bestaande maaltijd. Het is heel erg lekker en dat voor slechts € 18.80.
Bij de ingang van het terras wordt nog niet gevraagd je QR-code te scannen, wat in Normandië al wel het geval was. Na ook nog in de straatjes genoten te hebben van enkele artiesten wandelen we ’s avonds weer terug naar onze camper.
Alle 6 beschikbare camperplekken staan nu vol. Buiten is het doodstil en we slapen als rozen.

Zondag 1 augustus zijn we al voor achten op en na ons gedoucht te hebben rijden we weg. We ontbijten bij een supermarket waar we ook nog wat inkopen willen doen voor onze maaltijd van vanavond. Na een winkel gevonden te hebben waar we makkelijk bij kunnen komen (de parking van een eerdere supermarkt had slechts een doorgang van 2 meter en was dus niet zo geschikte voor onze 3.10 meter hoge camper) doen we onze inkopen, nuttigen een lekker ontbijt en rijden verder oostelijk.

Landhuis van Cor en Esmé in Liart

We stoppen in Rozoy sur Serre om nog even te dumpen alvorens in Liart, bij onze vrienden Cor en Esmé te arriveren. Die hebben een schitterend buitenhuis in de Franse Ardennes en het is altijd gezellig bij hen langs te gaan. Nadat onze camper op de oprit staat en de levellers zijn uitgedraaid, drinken we gezellig koffie en praten bij.
Daarna gaan de mannen aan het werk. Een gat voor de garage moet gedicht worden en al snel draait de betonmolen op volle toeren.

Beton storten

Esmee en ik kletsen gezellig met elkaar en nemen natuurlijk geregeld even polshoogte bij de mannen. De dag vliegt om. Nadat de mannen heerlijk gedoucht zijn en schone kledij hebben aangetrokken, drinken we een heerlijk glaasje champagne (smaakt erg goed en komt uit wijnhuis St Martin in Remich) en gaan we voorbereidingen voor het eten treffen.
Omdat de zon volop schijnt en het niet koud is kunnen we onze avondmaaltijd van gebakken aardappels, bloemkool en BBQ-vlees, lekker buiten op het terras nuttigen.
Tot laat in de avond kletsen we en alleen omdat ik plotseling moet geeuwen en niet meer kan stoppen, bemerk ik dat het al bijna 12 uur is.
Onder een schitterende heldere sterrenhemel wandelen we naar onze camper waar we bijna bewusteloos ons bed inrollen.

Diner op het terras in Liart

Maandag 2 augustus kan ik helaas niet bij de bakker brood halen want de winkel in het dorp die brood verkoopt is vandaag gesloten. Dus behelpen we ons met een restje stokbrood, wat, opgepiept in de oven, nog best lekker is en natuurlijk hebben we vers overlevingsbrood.
Na het ontbijt gaan Esmee en ik alles afwassen en kletsen en de mannen beginnen aan hun volgende klus, het plaatsen van een nieuwe deur. Dat kan niet zomaar want de oude deur hing scheef en dus moet er best wel wat gesloopt worden alvorens de nieuwe deur er goed ingehangen kan worden. Ik heb gelukkig weer eens de tijd om onze belevenissen neer te schrijven en ben daar een groot deel van de dag mee bezig. Helaas is het erg bewolkt en valt er regelmatig wat regen, maar als tegen vijven de mannen hun klus geklaard en lekker gedoucht hebben, klaart het op en gaat de zon schijnen.

Precies op tijd om op het terras lekker een glaasje wijn te kunnen drinken. Met een eenvoudige maaltijd bestaande uit kip in tandoorisaus, rijst  en tomaatjes, beëindigen we twee gezellige dagen samen en dinsdag 3 augustus rijden we na het ontbijt weer terug naar Nederland.

We hebben geen zin om laat in de middag thuis te komen dus blijven we nog voor een laatste overnachting in Bergen op Zoom. Het is duidelijk dat heel veel campers de grens overgetrokken zijn want aan de boulevard zijn, zelfs om half 4 in de middag, nog enkele vrije plekjes voor de camper. Mogelijk komt dit ook omdat het geen stralend warme dag is.

Chinese maaltijd in Bergen op Zoom

Na een heerlijke Chinese maaltijd en een leuke wandeling over de boulevard brengen we onze, voorlopig, laatste nacht in de camper door.
Woensdagochtend 4 augustus rijden we de laatste 79 km van deze vacantie. Thuis wacht ons slechts de taak om de camper uit te laden, deze helemaal van binnen en buiten te poetsen,  ontelbare wassen te draaien en de enorme hoeveelheid spullen die de camper weer even verlaat, een goed plekje te bieden.
We hebben daar alle tijd voor want brengen de camper pas de volgende dag naar de stalling. Voor het eerst in een jaar zijn we weer eens 5 ½ week van huis geweest waarbij we eindelijk ons kleine landje konden verlaten.
We hebben 4000 km gereden, 300 km gefietst en 130 km rondgewandeld en 250 caches gevonden.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

Spring 2021 – On the road in the Netherlands

Spring 2021

Out and on the road with our motorhome, but still in the Netherlands

Front window insulation

The spring of 2021 is cold to cool, except for a few warm days. Temperatures fluctuate around 40 till 46 degrees Fahrenheit and regularly it freezes during the night. It does not prevent us from going out with our motorhome every few weeks. The cold outside poses few problems and the temperature inside the motorhome is very comfortable. After all, the motorhome is equipped with a diesel heater and a propane heater (which functions as a central heating) and of course every night we place our thick insulating blanket in front of our windshield. Because the Corona infection rates are still high (and therefore the hospital beds full with an increasing number of Corona patients) there is still a lock down, the curfew remains and shops and restaurants are still closed. You are not allowed to be on a terrace and getting something from a “non-essential” store is not an option. Not only in our country we have to deal with this, the situation in our neighboring countries is not really better (the lock down measures are often even stricter) and so we have to limit our lust for travel to our own country.

Searching geocaches with our E-bikes

Even though I long to cross the borders and would love to drive directly to the Normandy coast in France, that really has to wait and so we tour in our own small country. Our rhythm consists of two weeks on the road and two weeks at home, where we do our laundry, cleaning our house and look for new routes. But it also gives the opportunity to have a scuba dive every now and then. It’s a good thing that I have a dry suit because of the chilling waters. End of January the water temperature is 40 degrees, but after some weeks the temperature of the seawater rises till 46 degrees. Better to endure, although after a 45 minutes dive, my hands are so icy cold that my dive-buddy has to pull off my fins.

Cleaning our E-bikes

These periods at home also give Dick the opportunity to clean our e-bikes thoroughly. Not an unnecessary luxury because these bikes are so dirty. I am glad that we have a stone floor in our living room because otherwise I would be nervous about Dick’s cleaning sessions, who finds it much too cold, to clean outside.

Our motorhome trips are not really exciting, we regularly stay at the same parking spots and make trips in the area either by bicycle or on foot. Every now and then we stay overnight in the parking lot of a restaurant, such as in Haaksbergen and Rhenen, where we enjoy the Take away menus. Sometimes, for example in Wageningen and Emmen, where the parking place is located on the edge of the center of town, I have to walk 10 minutes to pick up our meal at the restaurant.

Take away diner

Thanks to the invention of a cool bag (or is it my quick hike), our meal arrives always warm at the motorhome.
Anyway, Dick never complaints.
However, the motorhome also has an oven and gas stove, so it often happens that we prepare our evening meal ourselves.
We have to if we don’t want to gain too many Corona pounds.
One of those meals do not really work as planned because when I want to take the quiches out of the oven, I seem to have forgotten the anti-slip mat and so it has completely melted and turned the oven into a kind of stalactite cave.
Because this molten plastic did not end up in our food, we (with some hesitation) still eat our quiches.

Cleaning the oven

I just hope that the haricot verts served with it neutralize any residual microplastics. Anyway, the food tastes good. Dick (who fixes everything I manage to break down) doesn’t’ t have to be bored the following days because before this melted junk is scraped away bit by bit from the oven rack as well as the bottom, we write a couple of days later.

 

Warm jackets during the trip

The rhythm of our motorhome life is simple. Rain or sunshine, wind or snow, we go out, dressed in many layers of clothing (always with our extra rain pants and extra layers of warm underwear) to explore the area and of course look for geocaches. After all, we make our routes based on the latter.
We explore quite a lot of old Dutch towns that I would never have visited without a Lock Down and closed borders, but the geocaches take us regularly to deserted forests or fields.

Sandy roads in the woods

It is a good thing that our e-bikes have wide tires and we already cycled quite a lot on narrow paths, because the slopes are sometimes quite steep, the mountain bike paths are very narrow and the protruding root systems of the trees, everywhere in these forests, demand a lot agility and steering skills, especially when the slope is so steep. We visit several places this spring and despite the prevailing cold temperatures, we still see nature slowly changing and enjoy beautiful blooming cherry trees on our bike rides. Because it is still constantly cold, it is no problem to find places to stay overnight, even in popular parking places such as Bergen op Zoom, Wageningen and Appingedam.
Many people clearly do not want to face the cold yet. Unfortunately, it is not possible to stay in the south-east part of our country, in Sittard.
This pleasant parking spot has been closed since December and given the broken-up terrain, the many sand piles and the hermetically closed gates, it does not seem that there will ever be an opportunity to stay here again. Local residents even mutter that a luxury resort will be built on this spot.
I hope not because Sittard is a good place to stay overnight.

Winter in the Netherlands

Twice we return home earlier than planned, due to announced harsh weather conditions. The first time at the beginning of February, when a cold front ravage our country, which is accompanied by a lot of snowfall and ice growth. After we brought the motorhome to the storage, we wake up in a white world that lasts for more than two weeks. So, it is good that we returned home.

An additional advantage is also that we enjoy geocaching in our own neighborhood. We drive to places where normally we have more difficulty to recover geocaches, namely under bridges.

Lucky to wear a drysuit

Unfortunately, it turns out that those places are not as exposed to the cold as we hoped, because it turns out that I always break through the ice layer on the canals and have to move through the icy water to the geocache.
Fortunately, I am wearing a dry suit and tied to Dick, but it is still scary to sink through an ice floor. Later it turns out that with all that climbing and swimming I am warmer than Dick who is standing on the bridges with his safety rope, where an icy wind is blowing and despite the sun it feels no warmer than 19 degrees Fahrenheit.

Testing our E-bikes

The second time we return home earlier is the beginning of March when a heavy storm ravages our country. As wind force 9 is not really a good combination with a motorhome on the road, it is a wise decision to return. And again, at home we try to find new destinations but also pass on our love for the E-bike to Thomas. And that succeeds because afterwards Thomas also owns this way of transport. We hope he will have great bike trips together with Thecla. At the beginning of April, we are already a week on the road, the weather is very changeable.

 

Camperplace de Huurne in Wierden

At the start of the week, we sit outside at a nice place in Wierden and enjoy temperatures of at least 73 degrees Fahrenheit. After all our experiences with cold weather, I had not counted on such temperatures. The closets are therefore bulging with our winter clothing and extra warm underwear, but luckily some digging still results in one pair of shorts for both Dick and me.

 

Snowing in Sint Oedenrode

Unfortunately, we cannot wear it for long because a few days later, when we are standing in a parking lot next to the center of the town of Sint-Oedenrode, it starts snowing during our walk in the forest and it does not stop anymore so the next morning we find almost 1,5 inches of snow and the streets are slippery.

 

Since these are not really weather conditions where you enjoy touring around on your e-bike, we quickly leave for the town of Bergen op Zoom, which is much more to the west and under the influence of the sea, so in the afternoon there is no longer a trace of a winter landscape to be seen.

Stormy weather at the Binnenschelde lake

 

But there is a storm and the Binnenschelde, next to where the parking lot is situated, changed into a wild sea with rolling waves. But the sun is shining and there is no snow, so we can enjoy cycling in the woods.

It is now end of April, Dick received his first Corona vaccination two weeks ago and after I also got vaccinated on April 25th, we are back on the road with the motorhome. Corona still rules and we cannot cross the borders, so again I made a route through the Netherlands. Dick spent hours in solving the necessary (geocache) puzzles that give us access to the desired hiding coordinates. Although the month of May is approaching, it is still not really warm.

Very occasionally the thermometer touches 68 degrees, but most of the time we have a regular shining sun but also an icy wind so the temperature remains between 46- and 54-degrees Fahrenheit

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Spring 2021 – On the road in the Netherlands

Op stap in Nederland – voorjaar 2021

Voorjaar 2021
Op stap met de camper, maar nog steeds in Nederland.

Aanbrengen voorruit isolatie

Het voorjaar van 2021 is, op enkele warme dagen na, koud tot koel. Temperaturen schommelen rond de 5 – 8 graden en gedurende de nacht vriest het regelmatig. Het verhindert ons niet om er toch, om de paar weken, even met onze camper op uit te trekken. De koude buiten levert weinig problemen op en binnen is de temperatuur bijzonder behaaglijk. De camper is immers uitgerust met en een standkachel op diesel en een alde kachel (die als een centrale verwarming functioneert) en natuurlijk brengen we iedere nacht onze dikke isolatiemat aan voor de voorruit.
Omdat de besmettingscijfers nog steeds torenhoog zijn (en dus de ziekenhuisbedden vol liggen met een stijgend aantal Corona patiënten) heerst er nog steeds een lock down, blijft de avondklok van kracht en zijn winkels en restaurants nog immer gesloten zodat zitten op een terrasje of gezellig even iets in een winkel halen er niet bij is. Niet alleen in ons land hebben we hier mee te maken, ook de situatie in de ons omliggende landen is niet echt beter (de Lock down maatregelen zijn er vaak nog strenger) en dus moeten we onze reislust beperken tot ons eigen land.

Op de E-bike geocaches zoeken

Ook al snak ik ernaar de grens over te steken en zou ik het liefst direct naar de Normandische kust in Frankrijk rijden, dat moet echt nog even wachten en dus trekken we in ons eigen kleine landje rond.
Met onze E-bike’s maken we dus vanaf de camperplekken een geocache tour.

Ons ritme bestaat uit twee weken en route en twee weken thuis, waar we wassen, poetsen en nieuwe routes bedenken.
Maar het geeft ook de gelegenheid zo nu en dan weer eens een duikje te maken.
Het is maar goed dat dat in droogpak gebeurt want oh wat is het water nog koud.
Eerst nog 5 graden maar enkele weken stijgt de temperatuur van het zeewater naar 7 graden en is het iets beter uit te houden alhoewel na 50 minuten mijn handen zo versteend zijn dat mijn buddy mijn vinnen uit moet trekken.

Reinigen van de E-bike

Deze periodes thuis geeft Dick ook de mogelijkheid onze e-bikes weer eens onder handen te nemen. Geen overbodige luxe want oh wat worden deze fietsen vuil.
Ik ben wel blij dat we in de woonkamer een stenenvloer hebben want anders zou ik toch wel zenuwachtig zijn van deze poetssessies van Dick , die het buiten veel te koud vindt.

Onze campertochten zijn niet echt spannend, regelmatig verblijven we op dezelfde camperplek en maken tochtjes in de omgeving ofwel per fiets ofwel wandelend. Zo nu en dan staan we op het parkeerterrein van een restaurant, zoals in Haaksbergen en Rhenen waar we kunnen genieten van de Take away menu’s.
Soms, zoals in Wageningen en Emmen, waar de camperplek zich aan de rand van het centrum bevindt, moet ik 10 minuten wandelen om onze maaltijd bij een Take-Away restaurant op te halen.

Take away diner

Dankzij de uitvinding van de koeltas  (of is het mijn snelle wandelen) arriveert onze maaltijd altijd warm bij de camper. Ik hoor namelijk geen klachten van Dick.  De camper heeft echter ook een oven en gasstel dus vaker komt het voor dat we onze avondmaaltijd zelf bereiden. Moet ook wel willen we geen last krijgen van corona kilo’s.
Een van die avonden loopt niet echt zoals bedacht want als ik de quiches uit de oven wil halen blijk ik het antislib matje vergeten te hebben en dus is dat volledig gesmolten en heeft het de oven verandert in een soort plastic druipsteengrot.

Ook de oven moet weer schoon worden

Omdat deze gesmolten kunststof niet in het eten terecht is gekomen eten we (met wat aarzeling)  toch onze quiches. Ik hoop maar dat de erbij geserveerde harricot verts de eventueel achtergebleven microplastics neutraliseren. Het eten smaakt in ieder erg lekker. Dick (die alles weer in orde maakt wat ik kapot weet te krijgen) verveelt zich de erop volgende dagen niet want voordat deze gesmolten troep stukje voor beetje is weggekrapt van het oven rek alsmede de bodem, zijn we enkele dagen verder.

Warm aangekleed op stap

Het ritme van ons leven in de camper is eenvoudig. Weer of geen weer, zon, wind, regen of sneeuw, we trekken erop uit, gehuld in vele lagen kleding (altijd met onze extra regenbroek en extra warmteondergoed) om de omgeving te verkennen en natuurlijk geocaches te zoeken. Aan de hand van dit laatste bepalen we immers onze routes. We verkennen best veel oude stadjes die ik zonder Lock down nooit had bezocht  maar regelmatig brengen de geocaches ons ook naar verlaten van bossen of velden.

Omhoog over bospaden

Het is maar goed dat onze e-bikes brede banden hebben en we inmiddels best veel over smalle paadjes gefietst hebben, want de hellingen zijn soms behoorlijk steil, de mountainbike paadjes erg smal en de uitstekende wortelstelsels van de in deze bossen overal aanwezige bomen eisen veel behendigheid en stuurkunst, zeker als het hellingspercentage op 9 procent ligt.

We doen dit voorjaar verschillende plaatsen aan en zien ondanks de heersende koude temperaturen toch de natuur langzaam veranderen en genieten op onze fietstochten van schitterende bloeiende kersenbomen. Omdat het nog voortdurend koud blijft is het geen probleem om overnachtingsplekken te vinden zelfs op gewilde parkeerplaatsen zoals in Bergen op Zoom, Wageningen en Appingedam. Veel mensen willen duidelijk de koude nog niet trotseren.
Helaas is verblijf in het zuid-oosten van ons land, in Sittard, niet mogelijk. Al vanaf december is deze prettige camperplek gesloten en gelet op het opengebroken terrein, de vele zandhopen alsmede de hermetisch gesloten hekken lijkt het er niet op dat ooit nog een mogelijkheid komt om hier te overnachten. Buurtbewoners mompelen zelfs dat op deze plek een luxe resort gebouwd gaat worden. Ik hoop het niet want vind Sittard een heerlijk plekje om te staan.

Winter in Nederland

Twee keer keren we, vanwege aangekondigde barre weersomstandigheden, iets eerder terug naar huis dan gepland. De eerste maal begin februari, wanneer een koufront ons land komt teisteren wat met veel sneeuwval en ijsgroei gepaard gaat. De dag nadat we de camper naar onze stalling hebben gebracht worden we wakker in een witte wereld die meer dan twee weken aanhoudt. Het is dus goed dat we naar huis teruggekeerd zijn. Een bijbehorend voordeel is ook dat we in de buurt eens lekker kunnen geocachen op plekken waar we normaliter lastiger bijkomen, namelijk onder bruggen.

 

Door het ijs gezakt

Helaas blijken die plekken toch niet zo aan de koude te hebben blootgestaan als we hoopten want puntje bij paaltje blijkt toch dat ik telkens door de ijslaag heen zak en me al door het ijskoude water naar de cache moet bewegen. Gelukkig heb ik een droogpak aan en zit ik aan Dick vast, maar het blijft eng door een ijsvloer heen te zakken. Later blijkt dat ik met al dat klauteren en zwemmen het waarschijnlijk vele malen warmer heb dan Dick die met zijn veiligheidstouw op de kant staat, waar een ijzige wind blaast en het ondanks het zonnetje aanvoelt als minus 7 graden.

E-bike test rijden

De tweede maal dat we eerder naar huis terugkeren is begin maart als een zware storm ons land teistert en daar windkracht 9 niet echt een goede combinatie is met een camper op de weg, is het een verstandig besluit. En opnieuw benutten we ons verblijf thuis ten volle door en te denken over nieuwe bestemmingen maar ook om onze liefde voor de E-bike aan Thomas over te dragen. En dat dat lukt blijkt als enige tijd later ook Thomas in het bezit is van zo’n schitterend transportmiddel. Nu kan hij, samen met Thecla, heerlijke tochten gaan maken. Begin april, we zijn al weer een weekje onderweg,  is het weer wel heel veranderlijk.

 

Camperplek de Huurne in Wierden

Aanvang van de week zitten we nog heerlijk buiten op een fijne camperplek in Wierden en genieten van temperaturen van zeker 23 graden. Op dergelijke temperaturen had ik, na al onze ervaringen met kou, niet gerekend. De kasten puilen dus uit van  onze winterkleding en extra warmte ondergoed maar gelukkig levert wat graafwerk toch nog één korte broek op voor zowel Dick als mij.
Helaas kunnen we deze niet lang dragen want al enkele dagen later, als we in Sint-Oedenrode staan op een parking naast het centrum, begint het tijdens onze boswandeling te sneeuwen en het stopt niet meer zodat er de volgende dag 5 cm sneeuw ligt en de straten glad en glibberig zijn.

Het sneeuwt in Sint Oedenrode

Daar dit niet echt weersomstandigheden zijn waar je lekker gaat rondtoeren op je fiets, vertrekken we snel naar Bergen op Zoom, wat veel westelijker en onder de invloed van de zee ligt, waardoor daar in de middag geen greintje meer van een winters landschap is te bespeuren.

 

Wel stormt het hier en de Binnenschelde, waar we langs staan, is veranderd in een woeste zee met rollende golven. Maar de zon schijnt en er is geen sneeuw dus we kunnen heerlijk in de bossen fietsen.

Stormachtig weer aan de Binnenschelde

Inmiddels is het eind april, Dick heeft twee weken geleden zijn eerste Corona vaccinatie gekregen en nadat ik 25 april ook ben gevaccineerd, gaan we opnieuw op pad met de camper.  Nog steeds heerst Corona en kunnen we de grenzen niet over dus opnieuw heb ik een route door Nederland gemaakt. Dick is uren bezig geweest de benodigde (geocache) puzzels op te lossen die ons toegang geven tot de gewenste verstop coördinaten. Alhoewel het inmiddels tegen mei loopt is het nog steeds niet echt warm.
Een heel enkele keer tipt de thermometer de 20 graden aan maar merendeels moeten we het doen met een regelmatig schijnend zonnetje maar ook met een ijzige wind zodat de temperatuur tussen de 8 en 12 graden blijft steken. We zullen ons er echter niet door laten tegen houden om weer op pad te gaan.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

Holiday season 2020-2021

Holiday season 2020 – 2021

Hannah brings a christmas surprise

Mid-December our government take new Corona measures. Again, this pandemic won’t stop. We don’t have to think about getting together with our family at Christmas and so we decide to leave with our motorhome for the coming holidays. That means that my sister Hannah passes by to bring us a “camper Christmas package”. We will be soon in our “Camper bubble” life but with its content we will have a festive time. Although we want to go out again (and love to go abroad) we still cannot cross our national borders because also in neighboring countries Corona infections are increasing and measures have been tightened. That’s why I am making a route within the Netherlands. Dick does not object and we have a guideline where to go.

The motorhome stays at Raema, our Frankia dealer, because of a strange noise in the front hatch, but after a phone call we can pick up the motorhome on December 22nd. Although the front hatch has not yet been repaired, it can be used. Before the shop can repair, the Frankia factory must advise and that will have to wait until next year. Now the most important is that we can use the motorhome and hit the road. At 7 am we drive to Nederweert. Now all non-essential stores are closed looking around the showroom is no longer an option, unfortunately. This means that we are back home before the end of the morning and start to load our motorhome.
Because I listened to Dick (and already brought all the stuff down that need to be loaded), we are done within three hours and leave at two pm for the town of Gemert. We are lucky with the weather because it is dry and the sun shines regularly.

Motorhome parking in Gemert

When we arrive in Gemert, it is uncertain or we can enter the parking. This car park in the center is surrounded by Mediterranean trees with many low-hanging branches. In this season, however, these trees are pruned short so according to Dick we can drive under the stumps that remain behind. To be sure that it is possible without roof damage I climb out of the motorhome and look while Dick is driving very careful inside. And it works. It’s not easy to find a good spot because the square is covered with potholes filled with water, but along the edge is a piece of dry gravel where Dick parks the motorhome.

 

Opposite is a small Vietnamese eatery with spring rolls, we cannot resist, so moments later we enjoy a delicious freshly baked spring roll. It is now past 4 pm and it is getting dark so we don ‘t go out for a walk and stay inside. A good time to open our camper Christmas package. It is great because the lights, the candle, the beautiful soft Christmas tree and the nice luminous deer give the motorhome a Christmas atmosphere. And in this atmosphere, the toast with French cheese tastes delicious with the French wine. We love it, Hannah and Henk.
In the evening and at night there is a lot of rain, but luckily it is dry the next morning although there are threatening clouds at the horizon. Despite the fact that it is end of December it does not feel cold outside, the thermometer shows 54 degrees Fahrenheit. With this temperature it’s not unpleasant to have a 10-minute early walk to get fresh rolls in the supermarket. After breakfast, we find out that we are allowed to park here for only 24 hours, so after looking for another spot in Gemert (not accessible because of a closed gate) we decide to drive to Malden.
Unfortunately, it does not stay dry and in pouring rain we arrive in the woods around the town of Malden. Unfortunately, we cannot find the parking near the glider airfield and after we got stuck several times on dead-end, unpaved and therefore muddy, paths, we decide to drive to a paid motorhome parking. Only one other motorhome is parked on this farmyard so we have enough space to find a good spot.

Walking on the muddy “roads”

 

When the rain stops early in the afternoon, we put on our rain suits and walk to the adjacent forest to search for caches.
The paths we walk on are often muddy, but our shoes are waterproof and fortunately the main hiking trails are a sort of dry, so we don’t get too dirty.
It is good that we did not take our bikes, this is more a walking forest. Unfortunately, the approaching twilight puts an end to the nice forest walk and surprising caches and after almost 6,5 miles we return to the motorhome, somewhat tired.

 

No Christmas Star but a tiny Moon

We kept it dry all afternoon and even saw the sun, although some heavy clouds remained so that we cannot see the bright “Christmas Star” (created by Jupiter kissing the planet Saturn). Too bad because it would be so appropriate at this Christmas time. Now we have to be satisfied with the moon.

As soon as we are inside, we call our favorite restaurant Enzovoort in Varsseveld to inquire whether it is still possible to order a Christmas dinner. They are already fully booked, but for us “the camper people” they make an exception and if we are satisfied with spare ribs (my favorite dish) we can still order a Christmas dinner. And it is even possible to obtain a starter (carpaccio) and a dessert. We feel honored and very welcome at his restaurant.

In the evening, for the first time, we use our gas oven to prepare a quiche. Actually, I should have read the instructions for this oven first (because it is indicated threateningly on the oven) but as Dick notice, when afterwards I say that there are traces of flame in the oven “women never do that”.
After a lot of rain in the night and still some drizzle on December 24th, it gets dry end of the morning and again we put on our rain suits to search for more caches in the forest. This time we have to walk a little further into the forest. We now know that it is better to stay on the main paths because the bridle paths are very muddy, but every now and then there is no escaping in walking them and so we regularly dip around in mud pools.

 

Walking in the woods in Malden

Again, we find special caches that have been given a lot of attention and enjoy our walk. The temperature is significantly lower than yesterday and we are happy that in addition to our caps, we also put on our down jacket under the rain suits.
The walk is longer than we thought and the last part back to the motorhome is less smooth, but we walked 9 miles.
I assure you that the green kale stew with smoked sausage tastes delicious and we sleep like marmots at 10 pm.

On Christmas morning we don’t wake up until half past eight. We stay on a farm and there are no shops around, so we have breakfast with Christmas stollen.
When we finish our Christmas breakfast, we disconnect the electricity (Dick), dump our gray-and black water (Tita), fill up with clean water (Dick) and pay for this beautiful motorhome parking (Tita).
The sun is shining and the weather is good. Because we cannot take the bridge near Nijmegen with our motorhome (we are too heavy, over 7000 pound) we take a shortcut to Varsseveld that takes us through sunlit Germany.

Walking around in Varsseveld

Staying overnight in Germany is not allowed during this phase in the Corona pandemic and it would not be possible because the entrance to the motorhome parking’s is closed with large concrete blocks.
But driving through Germany is allowed and we are not the only Dutch people who take this shortcut because we regularly see cars with Dutch license plates.

At the end of the morning, we arrive in the town of Varsseveld where the sun is shining abundantly. What a weather for Christmas day.
While Dick logs our geocaches from the past few days on the laptop, I walk to town to do some shopping and also search for two caches located in the Hiddink-forest.
At 3 pm it is time to pick up our starter and dessert at “Enzovoort”. We are warmly welcomed in this restaurant, as always. After a chat we walk back to the motorhome.
We are not allowed to pick up our Christmas dinner tonight. It will be delivered in the motorhome. Such a luxury!

Insulation blanket on the front window

 

We spend the rest of the afternoon indoors, in the sun because it shines exuberant. We think it is allowed to relax for a while now we walked so much in recent days. Despite the many sunshine during the day, the temperature cools down at night, so when dusk sets in, we grab our insulation blanket and apply it to the outside of the front and side windows. With a few minor adjustments, Dick made our old insulation blanket a good fit and now, after some days, we manage to quickly attach it over the windows of the Motorhome. For the time being we will not buy another one. It is incredibly how much warmth is kept inside because of this outside insulation.

Our Christmas Diner arrives

At 7.30 pm a car stops next to us; our Christmas dinner is delivered. We already had our starter, carpaccio with baguette and herb butter. Needless to say, we enjoy this Christmas dinner. On Boxing Day, we get up at 9 am and again have breakfast with Christmas stollen and yogurt. Then we take our bikes to cycle and of course to search for geocaches. Because we already found all nearby caches we have to cycle further and further away (now to the edge of the town of Doetinchem). Not easy with the current temperatures, only 35 degrees Fahrenheit and with an icy cold wind.
A few hours we enjoy the sun but then all the sunrays disappear behind a thick cloud cover. It means that when we return early afternoon, after cycling 20 miles, we are completely numb. Time to have hot chocolate milk with whipped cream, we feel rosy.

During the night is the test or our insulation blanket is properly attached, storm Bella is passing and despite the fact that we are parked in the lee of a sports hall, we regularly feel the motorhome shake back and forth. But the insulation blanket holds up well, so Dick did a great job fitting it. After breakfast we drive to Haaksbergen where we want to spend the night on the parking of a restaurant. It is raining a lot and storm Bella has not yet completely died down, so it does not look very attractive here and we drive on to Emmen. On the wet lawn is a lot of space.

On the only dry spot is another RV parked, but with some maneuvering Dick also manages to find a good spot. Our outdoor mat prevents us from stepping into a wet puddle. At the end of the afternoon the rain stops and we decide to walk a bit in the area. The former zoo is now a public park where any time you hope to see an elephant or tiger. But of course, there are no animals here except some sheep and a dinosaur (geocache). After a short walk, only 2,5 miles, we return to the motorhome in the dark. In the evening I pick up a Turkish meal. There is no restaurant where you can eat, only take away and it is shocking to see all the stacked chairs and tables. I hope next year better times will come. Monday December 28th, we don’t wake up until 9 am. Obviously we need a lot of sleep. Fortunately, the storm died and in addition to thick clouds, we regularly see a blue sky with sun. It is not warm, only 37 degrees Fahrenheit, so we wrap ourselves in many layers of clothing.

Many layers under the rain jackets

The outer layer of our rain suit, which we bought at our GPS store Waypoint serves well as a wind stopper and is really comfortable. Next to finding some geocaches we want to look for some little free libraries along the way. Necessary, because these days we read a lot and so it is time to exchange our books for new ones. After also buying some bottles of spring water (we use our tank water only for showering and dishwashing) we arrive at 3pm at the motorhome and cycled 11 miles. The next hours our face glows from the cold. The leftovers taste good and already at 9.30 pm we sleep. Early evening, we discussed our plans for the coming days so after having breakfast on Tuesday December 29th we drive in a straight line north to the town of Appingedam. The landscape changes when approaching town.

The roadside is white and we see layers of snow. Not so much to make a snowman but it really looks like winter. Behind the bus station is the parking for motorhomes and it is busy. Like us, everyone thinks this is a safe place to spend New Year’s Eve. After all, the gates surrounding this bus station close at night. After dumping our grey- and black water (that’s necessary) and of course drinking a coffee, we walk to the center of this nice old town.

Christmas Lights on a bridge in Appingedam

It is within walking distance of the bus station and with our rain suits we are not bothered by the drizzle and rain. Unfortunately, the town center is deserted. It’s true, the soul of a city disappears when shops and restaurants are not allowed to be open. In the evening we pick up a schnitzel-meal from the eatery Unique next to the bus station. Every time we are here, we have their food and are never disappointed with its quality. Contrary to normal, reading our books, we watch TV. We do not have a subscription to our satellite dish, so we can only receive channels that are freely available. Fortunately, in addition to many Arabic channels, there are also some German, English and Austrian channels that broadcast interesting documentaries.

After breakfast the next morning with fresh bread, we take our bicycles and drive through the beautiful Groningen landscape. In contrast to the muddy sandy paths in Drenthe, here the paths through the fields have bitumen, very pleasant in this wet period of the year.

A special bench along the road

 

 

We also regularly see benches along the cycle paths and it is unbelievable how many picturesque churches are located here because they are regularly be found on a mound in the flat landscape. Fortunately, after a few fierce hailstorms, the sky clears so we do not return as drowned kittens in the afternoon and we even enjoy some sun rays. At the end of the afternoon, one of our two propane tanks is empty, so Dick find out where we can fill up.

That is not really easy because there are not many filling stations, but after a few phone calls it turns out that we can fill propane in Almelo on Saturday morning. On New Year’s Eve the weather is not looking bad at all, there is little wind and the thermometer is showing 41 degrees Fahrenheit. Time to get our e-bikes out.

Fietsen langs de Eems

Dick printed a new map of the area, our destination is Delftzijl. The bike ride takes us again along the banks of the river Eems and we regularly admire this river and enjoy the view over this wide water that separates our country from Germany.
When we return to the motorhome end of the afternoon, we fill up with clean water. Due to the fact that the water tap is located inside the bus station, we take our watering can. It takes us more than 10 times to walk back and forth before our water tank is completely filled again, but we had our workout and now we can eat oliebollen. At New Year’s Eve a typical Dutch treat with dough, apple and raisins. After a meal of baguette with cheese, cold meat and salad, we listen to a New Year’s Eve conference on the radio. I never manage to stay awake until midnight so while Dick watches New Year’s Eve programs on the laptop, I go to sleep for a few hours. I wake up at 12 o’clock. Outside are huge bangs and we have a look outside. The temperature is good, it is windless and not really cold.

Fireworks close to the parking

Despite a national firework ban this year, many fireworks are lit. We are on a spot next to the river and have a fantastic view of the most beautiful fireworks we have seen in years. Back in the motorhome, it is now 1 am, we don’t drink a glass of champaign, it is really too late. Our drink for a new and happy 2021 will have to wait until tomorrow.

Friday January 1st 2021, the temperature feels good, there is no wind, it’s not really cold and even the sun appears regularly. After breakfast we leave this nice motorhome parking, lit by the sun. Unfortunately, the clouds increase as we drive further south and in the town of Tubbergen, where we park the motorhome, clouds cover the sun. That doesn’t stop us from taking the bikes and cycling around in the area. The caches we want to look for are not close by and the sky is gray, so when we return to the motorhome at dusk, after cycling almost 17 miles, our hands and feet are numb from the cold and at least an hour we need to warm up. Probably the French Champaign in our chic Frankia glasses contributes to that.

A small bridge to the geocache

Saturday January 2nd our alarm clock rings early morning, after all we have to drive to Almelo to fill up. After refilling our propane tank, we continue our trip to Varsseveld. After all, what could be better than starting the New Year with a good restaurant meal. We park the motorhome, we walk to “Enzovoort”, have a chat with the owner, order food for the evening and then walk on to a lake nearby. We have to, because the past few days we have eaten so much and so good that we will gain weight without extra exercise. It is quite a brisk walk but we enjoy the view over the lake. But it is cold and grey outside so it is nice to warm up again, after this almost 5 miles walk, with a cup of hot chocolate and whipped cream.

Sunday morning, we get up in time and after breakfast we leave. Because we have to dump, we drive to the town of Aalten (here is a dump station) and arrive in Bathmen with empty waste and full water tanks. The car park is located between sports fields and cemetery and it is completely quiet. When Dick tries to level our motorhome, nothing happens. Several times we move the motorhome and Dick tries again, but in vain. The levelers don’t work. Fortunately, the parking is fairly straight so that we can stand reasonably straight.

Because the sun is shining brightly and the sky is getting bluer, we take the bikes and explore the area. It is lovely outside, but unfortunately not for long, because soon the sky completely close and a gray color with icy cold wind remains. But it remains dry so we enjoy our trip that alternately takes us through the fields and then again through the woods. After almost three hours of cycling and 14 miles we are back at the motorhome. Again, our levelers stop working. The advantage is that the motorhome is closer to the ground and therefore we more easily attach our insulation blanket in front of the windows.

Leftover diner in the motorhome

In the evening we eat leftovers and enjoy reading. Those little free libraries have good books. I just can’t put down the book “the Loop” by Nicolas Evans. Again, we set our alarm clock because we want to call Raema early in the morning. That does not work very well because apparently, we are in a place where our mobile reception is poor, but when Dick gets out and walks closer to the cemetery, he can phone. There will be a check or we can pass by tomorrow and with that message we decide to drive to Thorn. After all, that town is not so far from Nederweert. Our navigation also falls out on our way south, so it is good we contacted our motorhome dealer. Now I find out how often I check the navigation device. We have two of them, each at one side of the motorhome. It gives the advantage that I can look for alternative ways and not disturbing Dick when driving.

Winery Thorn in the background

In Thorn it is dry but cold, we are all alone. After a cup of coffee, we walk into town. It remains fun to roam around in this old town, consisting entirely of white houses. Unfortunately, all shops, restaurants and bars are still closed. Only coffee to go is available, you may drink it standing by a fire pit in front of a hotel. In the window of an (of course) closed shop I see beautiful shoes and bags and also on sale. How I would love to hold it in my hands and try it on. I definitely have to go back to Thorn when the shops open again and then just hope that these shoes and bags are still here. After walking around for a few miles, I am so numb that sitting inside is far more pleasant and the rest of the afternoon and evening we enjoy simple food in our own “camper bubble” (sausages with lettuce, feta and Greek potatoes) and we read.

Raema already called back, tomorrow they have an opportunity to look at our motorhome, when possible at 8 am. That means that the alarm clock will wake us up at 6.15 am. It is very early, but after a refreshing shower and a nice breakfast we are on our way. It’s still dark and not so busy on the road.

Of course, we arrive in time. At half past 7 am we drive onto the site of the camper dealer. Now the showroom is closed (only the workshop is open) you leave your RV in the workshop and go home, but for us that’s difficult now, so we can take a seat in a waiting room where we get a good cup of coffee from Johan, the owner. I haven’t yet finished my coffee when Dick arrives and says that the problem is solved. Only one fuse was broken (Dick now knows which one, because he stayed with the mechanic) and at 8.15 am we drive away. What a service, we were helped so quickly, fortunately nothing serious was going on. Because we leave so early, we arrive already at 10 am in the town of Bergen op Zoom. Here, on the boulevard, we will stay tonight. This is definitely one of my favorite places, although I would love to be here in warmer weather and have an early morning swim. But until now we have only been here in cold seasons.

Cleaning the motorhome

After Dick has sponged the back of the motorhome (that is really no luxury) and has also given our full laundry bag another place, we go out. It is so cold that we do not take our bikes but walk around and with many layers of clothing, including down, the cold can be defied well. It is 35 degrees Fahrenheit, but it feels many degrees colder, caused by an icy wind, blowing over the water.
After returning at the motorhome and having a drink, I walk to town again. I have to look for a Chinese restaurant, where we want to pick up food in the evening and again, I want to exchange some reading books at a little free library. In the evening we enjoy a delicious meal and read until we go to bed.

Sunset at the river Spui in Oud Beijerland

Finally, we don’t set our alarm clock and sleep till 8 am on Wednesday.
After enjoying still warm croissants, we dump our black and grey water tanks, refill water and then drive to Oud-Beijerland where we find a nice spot on the river Spui. The grey sky disappears and the sun breaks through, so we take a stroll along the river. It keeps us on the street for several hours. The thermometer is on 43 degrees Fahrenheit but it feels warmer and for the first time in days we do not have to warm up when we return to the motorhome in the afternoon. Just before sunset the sky turns a brilliant red. Unfortunately, darkness sets in quickly so that we cannot really enjoy this view for long.

In the evening I talk to Susan on facetime and she alerts us, something is going on in Washington. We stop talking and turn on CNN to watch the US Capitol in Washington DC being stormed. Like many others, we stay up very late to follow these events. Thursday January 7th the weather turns and it rains so hard that we decide to return home after taking a shower. With this weather we do not go out and as we only have clean clothes for two days, it’s better to be at home.

Cleaning our bikes is necessary

At 11 am we are parked at the back of our home. Before unloading I first buy us some croissants so we can have a brunch. Early morning, I did not like to walk outside in this terrible wetter to get us breakfast. After brunch we take care of emptying and cleaning the inside and outside of the motorhome. Quite a job because the motorhome is filthy and dirty. But after three hours its cleaned and we can drive the motorhome to our storage.

When we return home, a lot of jobs are waiting for us. For me there are loads of laundry to wash and Dick has to give the e-bikes a thorough cleaning. This take place in the living room because it is too cold and wet outside. We also look at all the Christmas mail that arrived and has been sorted by our neighbor Danielle (fantastic Danielle, thanks). All cards are hung in the living room so the rest of January we will enjoy all those good wishes.Holiday

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor Holiday season 2020-2021