OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona time – part 2

FOR THE FIRST TIME during CORONA: OUTSIDE THE NETHERLANDS – part 2

Fold clothing at the laundry

Friday, June 26th 2020, the temperature rises early in the morning and it feels hot, it is at least 90 degrees. We don’t have to drive far before we can cross the border into France. Unfortunately, the motorhome parking in the town of Sierck les Bains is too short to park our Frankia, so we drive straight to the Carrefour supermarket just outside Sierck. At home I already figured out that there is a Laverie (laundry). We urgently need this because washing is required. After checking inside and discovered that we are the only ones to wash, we bring in our full laundry bags and fill the washing machines. It just fits in the available machines. Now we have to wait until everything is clean again. This waiting time is not unpleasant because, even though we are not allowed to wait inside (because of Corona), we can put some chairs outside to wait and watch the shopping public. After the drying program also ended, Dick helps to fold all the clothes and after 1 pm we can hit the road again.

Motorhome parking Rodemack

10 Miles to the north is the old town of Rodemack, our destination. Next to the city wall is a huge parking lot for more than 200 cars, completely overgrown by tall grass and weeds. It is clear that cars and motorhomes have not been parked here for months. In anyway, there is plenty of space to park our Frankia. Because the sky looks quite threatening, we walk directly to this walled medieval town. No one is outside and the streets feel deserted. Only at the bakery is a couple sitting, having coffee with a tartiflette (cake). It is oppressively hot. Fortunately, the town is small, so we don’t really have to walk far. However, the path along the city walls is beautiful. Just before we arrive at the motorhome, the thunderstorms erupt and lightning rays illuminate the now darkening sky. It does not rain without full conviction till we are inside our motorhome. Great, because later it rains so hard that we would be soaked to the bone walking outside. It keeps raining for a long time, but we don’t have to go out so we grab a book and do our administration.

Kathedraal van Toul

The next morning it is still cloudy, but raining has stopped. The temperature plummeted down to just 64 degrees.
After having a delicious breakfast, we drive to the border with Luxembourg, to the city of Mondorf, to fill up our spare tank with diesel and then we drive deeper into France.
71 Miles to the south we stop in the town of Bruley on a large parking lot. The town is completely deserted and looks boring so, after looking around, we decide to leave and drive 3 miles further south to the town of Toul.
Here is a nice parking along the city wall.
This place appeals immediately so after choosing a good spot, we walk into town.
We wander through the streets of another old city and look around in the enormous cathedral. Unfortunately, the high tower cannot be climbed at the moment because I would have loved to see the view up there, but the walled courtyard is also impressive. Of course, we light a candle for Auntie Ank and our parents, who passed away long ago.

Arcades in the Toul cathedral

 

When we leave the cathedral the weather changes. The clouds have given way to blue sky and sun and the temperature has already risen to 79 degrees. Lovely weather and slowly we walk back to the motorhome and take our chairs to sit outside in the sun. Until late in the evening It is very pleasant to stay outside. We enjoy a delicious kebab meal and chat with other RV’ers. It is striking how many French motorhomes stay at the parking lot. Foreigners are currently in the minority. It is obvious that Covid 19 influences people’s travel behavior, especially in France.

Despite the fact that we stay outside until 11 pm (it does not cool down) we still get up at 8 am the next morning. The bakery is less than 330 feet walk so of course we have breakfast with a fresh baguette.
We are now in a part of France where wearing face masks differs from place to place because here no one is wearing one and my beautiful yellow-green mask (hand-made by Dick) makes me look like an alien. Unfortunately, after breakfast, the sun disappears behind a thick cloud cover, so, to be sure, we take rain jackets with us in the saddle-bag.

Walking along the river Moezel

Dick select a nice route along the Moselle and we enjoy our trip and of course try to find the hidden geocaches. That is not always easy because in months no outdoor activity could take place here.
The weeds have overgrown everything and often we have to break our way through the tall weeds and the blackberry bushes. From head to toe we are now covered with scratches and mosquitoes make frantic attacks on our bodies.
Finally, human flesh in their environment. In some places I am the only one to climb the steep slope because it would still be too risky for Dick’s new knee, which, by the way, is going very well.

 

This is the end for me !

High up on a mountainside I find a mineshaft where a cache is supposed to be hidden but after trying twice to find it, I have to give up. The cache is hidden at the end of the shaft and this shaft keeps twisting and twisting deeper inside the mountain and get narrower. I simply dare not to go into the mineshaft alone deeper than 200 feet. I do have some fear of collapsing shafts added to my limited visibility due to my small phone-light.

During the afternoon the cloud-cover is thickening so we don’t keep it dry. The last fifteen minutes we ride in a pouring rain. Fortunately, the sky opens again at 7 pm and the sun starts shining. Very nice because now I don’t have to wait in the rain in front of the takeaway. It is so busy at this diner in Toul that I have to wait almost an hour before I can bring back our chicken dish. And no one, really no one, keeps the necessary distance (by the way, the safe distance in France is only 3 feet). So, I dance around restlessly and I’m the only one wearing a mask.

Toul cathedral by night

When I finally return to the motorhome (Dick has already called what’s going on with me) we enjoy an excellent meal outside with a view of the beautiful cathedral, lit by the last sunrays. Because of the enormous wilderness we struggled with today, we have to check for ticks before going to bed. That’s a good thing because a mini-tick digged into my belly. It takes some effort, but finally, after a few failed attempts, Dick manages to get the tick out of my belly.

The rain of yesterday afternoon cleared the sky because when we wake up on Monday June 29th, the sky is blue and the sun is shining. After a good breakfast, we dump again our gray and black water and fill up with clean water and then we drive, over narrow winding roads, the 50 miles to Verdun. We find a parking at the Leclerc supermarket. Although it is on a slope, Dick’s manufactured levelers come to help and after some efforts the motorhome is levelled.

Narrow steps in Verdun

We walk to Leclerc to do some shopping and thereafter we walk into the city of Verdun. It’s a long walk around the huge Citadelle but finally we arrive in the center of town which looks a bit shabby.  Again, Dick knows how to find his way back again over narrow winding roads, along endless steep (medieval) steps and after a 4-mile walk.

Because the supermarket opens at 9 am (so I can’t get fresh bread earlier), we don’t get up until half past eight on Tuesday June 30, so we have a late breakfast but with delicious fresh croissants. Then Dick takes the bikes out of our Motorhome and we explore the area. At the Tourist information we learn that the battlefields of Verdun and the Ossuaire, a monument with the remains of 130,000 unknown soldiers, are 5 miles outside the city and it’s not on our route today, so we will visit these a next time. Now we want to see more of Verdun. Besides a nice old entrance gate and some remnants of the city wall, we do not find it a special city and when returning to the motorhome in the afternoon, we store our bicycles and walk back to the Citadelle.

Max. 4 persons in 1 cart

When we arrive there, we have to wait about 45 minutes before we can explore the underground corridors of the Citadelle. We wait outside, not unpleasant because it is dry and not really cold.
7 Minutes before our scheduled visit time, we walk into the underground corridor system of the Citadelle, put on our facemasks (required) and disinfect our hands and after a couple of minutes we can take a seat in a cart.
Normally there is room for 9 people in this three-bench cart, but now, in Corona times, only 4 people are admitted and an empty bench remains between us and the other two visitors. We slowly disappear into the 4,5 miles long underground corridors. During the ride we are told the story of this underground city and the soldiers stationed here in the Grande Guerre (1914-1918).
The French language is of course used, but we have headphones where a Fleming translate into Dutch. Unfortunately, the sound level of the speakers, placed in the corridor system, is so loud that the Dutch spoken text is barely audible.

Inside the Citadelle

Fortunately, we read the history of this Citadelle prior to our visit so we can follow the story in (runaway) French. After a 30-minute drive we get out to walk and witness the ceremony that took place in 1920: to choose from the anonymous dead an unknown soldier who was later buried under the Arc de Triompf in Paris.
Deeply impressed by a horrible time, we slowly walk back to our motorhome and have a simple meal (burger with salad).

The month of July doesn’t really start well. It doesn’t feel like summer, it is cloudy and no sunray is in sight. After a good breakfast, of course with fresh baguette and croissants, we do some shopping at Leclerc before driving to the small town of Revin.

 

Motorhome parking Revin

 

 

The motorhome parking at the border of the river Maas is very popular and almost full. Because it is still morning, we can occupy a vacant spot. We park parallel to the river with a fenced piece of grass in front of the motorhome. Unfortunately, the weather is not so nice, regularly drizzling rain falls down, so we cannot sit outside. Time to pay a visit at the large supermarket next door. One minute I think about doing laundry in the washing machines outside but because in a few days we are going back home I will not fill these machines, although our laundry bag is quite full. The rest of the day rainy periods alternates with dry periods and we wander around in the center when it’s not raining. We are glad when late afternoon the sky brightens up.

A natural shelter from rain

Unfortunately, the weather on Thursday is still unstable, but after breakfast we grab our bikes. We found a nice route based on some geocaches and printed them so that Dick can follow the route. Unfortunately, after about two hours of cycling, the sky is getting darker and darker and soon the rain falls down. After taking shelter under a few tall trees, which unfortunately are not really waterproof, we try to find a better hiding place elsewhere. It is present in an old blockhouse, but being between abandoned junk and feetlong weeds, it is so unpleasant that we prefer to cycle back to our motorhome. Meanwhile the rain is pouring down. Fortunately, we have enough clean and dry clothes and with our parking heater on, we quickly feel pleasant inside. Again, not until late afternoon the sky brightens and sunrays are to be seen.  However, the wind blows hard and it is not really warm outside and so we stay inside, read and do administration.

Fortunately on Friday morning the sun appears from the clouds and after breakfast and some last shopping we leave for Liart. Because we already visited a number of times our friends in Liart, we quickly find the narrow road through the hilly landscape that leads to the estate of Esmee and Cor.

Friends estate in Liart

Actually, I don’t have to give any directions because flawlessly Dick puts the motorhome down on the drive and we are greeted by our friends. From a distance, of course, still no hugging, because Corona is not over yet. We spend the rest of the weekend together and Cor and Dick work together on odd jobs. Cor made a list of chores, preferable carried out by two men, so they are really busy to get everything done this weekend.  I guess we have to return this summer because they don’t manage to get everything done. We enjoy good meals together, talk a lot with each other and of course drink a nice glass of wine.

Both Saturday and Sunday morning I bike to the nearby village to get fresh baguettes and croissants. I am glad we have e-bikes because the 2 miles long road to the center of Liart is very hilly and with a strong wind almost impossible to do with a regular bicycle.
As I say this, I notice that, 30 years ago, when we weekly cycled up the steep mountains of the Ardennes on a race bike, I certainly should not write this down.

At work in Liart

Now we are not traveling for a few days, I can finally open my laptop to write down our experiences of the last weeks.

On Friday the temperature is not too bad and the sun still shines every now and then, so occasionally I can sit outside and enjoy the sun, but on Saturday it is almost completely cloudy. However, except for the early morning, when drizzly rain accompanies my bike ride, it stays dry. The weekend flies by (fun has no time) and we end our pleasant stay with a BBQ on Saturday evening. After breakfast and again a lot of talking we leave Liart on Sunday morning.
We loved to be here because in Corona time we never visited others and staying here was one of the first times with others. Because we are driving on back roads again, we pass through the town of Givet, France, where we can dump our black- and gray water on the motorhome parking. Then we drive in a straight line to the north.

 

Motorhome parking in Weelde

 

At 3 pm we arrive in Weelde, Belgium, where in the center of town is a nice parking next to sport- and playing fields. And (even better) the clouds disappear so we park full in the sun. There is a strong wind blowing so it is still not really warm. To our amazement, one parked motorhome after another leaves this beautiful deserted place and at 9 pm we are left almost alone, only one other motorhome stays for the night. For the last time this holiday we get a kebab meal in town. It tastes delicious but, because it is covered with cheese, it is also very rich and we eat too much. Monday July 6th we still have less than 62 miles to drive so we arrive at home in the morning. The rest of the day we have to unload the motorhome and of course clean it. No unnecessary luxury. All together we drove 783 miles and, although the Netherlands is a beautiful country, we loved it to take a taste of abroad again.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona time – part 2

EVEN NEDERLAND UIT – deel 2

EVEN NEDERLAND UIT – deel 2

Even mee helpen met de was

Vrijdag 26 juni loopt de temperatuur al vroeg in de ochtend op en het voelt heet aan, het is tenminste 32 graden. We hoeven niet ver te rijden voor we de grens kunnen oversteken naar Frankrijk. Helaas is de camperplek in Sierck les Bains te kort om onze camper goed te kunnen parkeren dus rijden we direct door naar de Carrefour supermarket net buiten Sierck. Thuis heb ik al uitgevogeld dat zich hier een Laverie bevindt en die hebben we dringend nodig. Er moet gewassen worden. Nadat ik binnen polshoogte heb genomen en ontdekt heb dat wij de enige wassers zijn brengen we onze volle waszakken binnen en vullen we de wasmachines. Het past net allemaal in de beschikbare machines. Nu is het wachten geblazen tot alles weer schoon is. Deze wachttijd is niet onaangenaam want ook al mogen we door Corona niet binnen wachten, er staan buiten enkele losse stoelen waar we plaats kunnen nemen en kijken naar het winkelende publiek. Nadat ook het droogprogramma beëindigd is komt Dick helpen met opvouwen van alle wasgoed. Zodat we iets na enen weer verder kunnen.

Rodemack camperplaats

15 Km noordelijk ligt het oude plaatsje Rodemack waar we naar toe rijden. Er is naast de stadsmuur een enorme parkeerplaats, volledig overwoekerd door hoog gras en onkruid. Duidelijk is wel dat hier in geen maanden auto’s of campers geparkeerd hebben. In ieder geval is er plek te over om onze camper te parkeren. Omdat de lucht er redelijk dreigend uitziet lopen we direct naar het ommuurde middeleeuwse stadje.  Er is niemand op straat en het voelt uitgestorven. Alleen bij de bakker zit een echtpaar aan een tartiflette (taartje). Het is dan ook drukkend heet. Gelukkig is het stadje klein, dus hoeven we niet echt ver rond te lopen. Wel is het pad langs de stadsmuren mooi. Net voor we weer bij de camper arriveren barst het onweer los en bliksemstralen verlichten de inmiddels donker wordende lucht. Regenen doet het pas uit volle overtuiging als we binnen zijn. Wel fijn want het regent zo hard dat we tot op ons bot doornat zouden zijn. Langdurig blijft het regenen maar we hoeven er niet meer uit dus pakken we een boek en doen onze administratie.

Kathedraal van Toul

De volgende ochtend is het nog zwaarbewolkt maar wel droog. De temperatuur is naar beneden gekelderd en wijst slechts 18 graden aan. Nadat we heerlijk ontbeten hebben rijden we naar de grens met Luxembourg om in Mondorf nog even onze reservetank vol te gooien met diesel en vervolgens rijden we dieper Frankrijk in.
113 Km zuidelijker stoppen we in het stadje Bruley op een grote parking. Het is hier volledig uitgestorven en saai dus na even om ons heen te hebben gekeken stappen we in en rijden nog 5 km verder naar het plaatsje Toul waar wel een leuke camperplek is langs de stadsmuur. Deze plek spreekt meteen aan dus nadat we de camper hebben neergezet wandelen we het stadje in.

 

Gang kathedraal Toul

We dwalen door de straatjes van opnieuw een ommuurde stad en kijken rond in de enorme kathedraal. Helaas kan momenteel de hoge toren niet beklommen worden want wat had ik daar graag willen kijken maar de ommuurde binnentuin is ook indrukwekkend. Natuurlijk steken we een kaarsje op voor tante Ank en onze reeds lang geleden overleden ouders. Als we weer buiten zijn is het weer veranderd. De wolken hebben plaatsgemaakt voor blauwe lucht en zon en de temperatuur is al naar 26 graden gestegen. Heerlijk weer om op ons gemakje terug te lopen naar de camper en daarbuiten in het zonnetje te gaan zitten lezen. Ook ’s avonds is het heel aangenaam om buiten te vertoeven. We genieten van een heerlijke kebab maaltijd en praten gezellig met andere camperaars. Het is opvallend hoeveel Franse campers er staan. Buitenlanders zijn momenteel duidelijk in de minderheid. Je kunt merken dat Corona invloed heeft op het reisgedrag van mensen.
Ondanks het feit dat we tot bijna 11 uur buiten blijven zitten, het koelt maar niet af, staan we toch de volgende ochtend om 8 uur op. De bakker zit op nog geen 100 meter dus we ontbijten natuurlijk met vers stokbrood. We zitten nu in een deel van Frankrijk waar de mondkapjes plicht duidelijk anders is want niemand draagt er een en ik word met mijn mooie, geelgroene kapje aangezien als een alien. Helaas verdwijnt na het ontbijt de zon achter een dik wolkendek zodat we voor de zekerheid toch maar jackjes meenemen in de fietstas.

Hoog gras en onkruid langs de Moezel

Dick heeft een leuke route uitgezocht langs de Moezel en we genieten van ons tochtje en natuurlijk zijn er nu en dan enkele caches verborgen die we proberen te zoeken. Dat valt niet altijd mee want doordat hier in geen maanden enige buitenactiviteit kon plaatsvinden heeft het onkruid alles overwoekerd en vaak moeten we op de tast onze weg banen door het hoge onkruid en de bramenstruiken. Van top tot teen zitten we nu onder de schrammen en ook muggen doen verwoede aanvallen op onze lijven. Eindelijk weer eens mensenvlees in hun leefomgeving. Op sommige plekken klim ik alleen de steile helling omhoog omdat het toch te risicovol zou zijn voor Dicks nieuwe knie waar het overigens voortreffelijk mee gaat.

Tot hier en niet verder

Hoog op de berghelling vind ik een mijngang waar een cache in verborgen zou zijn maar nadat ik tot tweemaal toe een poging heb gewaagd erin te lopen om aan het einde van de gang te zoeken (hij blijft maar door kronkelen en wordt steeds smaller) moet ik het opgeven. Ik durf eenvoudigweg niet in mijn eentje dieper dan 60 meter de mijningang in te lopen. Ik heb toch wel wat angst voor instortingsgevaar en zie ook heel weinig met het speldenprikje licht dat mijn telefoon geeft.
De wolken trekken zich gaandeweg de middag steeds dichter samen zodat we het niet drooghouden. Het laatste kwartier rijden we in de stromende regen terug naar de camper. Gelukkig trekt de lucht ’s avonds om half acht weer open en gaat de zon schijnen. Wel fijn want nu hoef ik in ieder geval niet in de regen te wachten op onze afhaalmaaltijd. Het is zo druk bij dit eettentje in Toul dat ik bijna een uur moet wachten voor we onze kipschotel mee kunnen nemen. En niemand, maar dan ook niemand, houdt hier afstand tot elkaar dus ik dans onrustig rond en heb weer als enige een mondkapje op.

De verlichte kathedraal

Als ik eindelijk terugkeer bij de camper (Dick heeft al gebeld wat er met mij aan de hand is) kunnen we wel smullen van een uitstekende maaltijd waarbij we zicht hebben op de schitterende door zonnestralen verlichte kathedrale. Vanwege de enorme wildernis waar we vandaag doorheen zijn geploeterd houden we voor het naar bed gaan nog wel tekencontrole. Dat is maar goed ook want in mijn buik heeft zich inmiddels een miniteek ingegraven. Het kost wat moeite maar gelukkig weet Dick de teek na enkele mislukte pogingen toch in zijn geheel met een tekenkaart uit mijn buik te krijgen.
De regen van gistermiddag heeft de lucht opgeklaard want als we maandag 29 juni wakker worden is de lucht grotendeels blauw en schijnt de zon volop. Na een goed ontbijt dumpen we eindelijk weer eens ons grey- en black water en vullen met schoon water en rijden dan via smalle kronkelwegen de 80 km naar Verdun. Bij supermarkt E.Leclerc vinden we een mooi parkeerplekje. Alhoewel het wel heel schuin afloopt brengen Dicks gefabriceerde steigerplanken opnieuw uitkomst en nadat de camper bijna waterpas staat en wij inkopen hebben gedaan bij E.Leclerc wandelen we de stad Verdun in.

Smalle trappen in Verdun

We lopen rondom de enorme Citadelle en komen uiteindelijk in het centrum van het stadje wat er wat haveloos uitziet. Over smalle kronkelwegen, langs eindeloze smalle steile (middeleeuwse) traptreden en na 6 km ronddwalen, weet Dick toch weer de weg terug te vinden.
Omdat ik dinsdag 30 juni pas om 9 uur bij E.Leclerc terecht kan voor vers stokbrood staan we pas om half negen op en we genieten van heerlijke croissants. Daarna haalt Dick de fietsen uit de garage en gaan we de omgeving verkennen. Bij de Tourist information vernemen we dat de slagvelden van Verdun en het Ossuaire, het knekelhuis waar de resten van 130.000 onbekende soldaten liggen, nog 8 km buiten de stad liggen en daar dat niet op onze route van vandaag ligt zullen we een bezoek daaraan tot een volgende keer moeten uitstellen. Nu willen we meer aandacht schenken aan Verdun. Naast een prachtige toegangspoort alsmede enkele restanten stadsmuur vinden wij het geen bijzondere stad en als we het middaguur weer terug zijn bij de camper bergen we de fietsen op en lopen even later terug naar de Citadelle.

In de Citadelle in het wagentje

Daar aangekomen blijken we zo’n 45 minuten te moeten wachten tot we het ondergrondse gangenstelsel van de Citadelle kunnen verkennen. We wachten buiten hetgeen niet onaangenaam is want het is droog en niet echt koud.
7 Minuten voor onze geplande bezoektijd lopen we de ondergrondse gangen van de Citadelle in, zetten onze mondkapjes op (verplicht) en desinfecteren onze handen en na even wachten mogen we plaatsnemen in een wagentje. Normaliter is er in dit uit drie banken bestaande wagentje plek voor 9 man maar nu in coronatijd worden slechts 4 mensen toegelaten en tussen ons en de twee andere bezoekers blijft een lege bank. Langzaam verdwijnen we in het 7 km ondergrondse gangenstelsel waarbij ons het verhaal verteld wordt van deze onderaardse stad en de hier in de Grande Guerre (1914-1918) gelegerde soldaten. De Franse taal wordt natuurlijk gehanteerd maar wij hebben koptelefoons waar een Vlaming ons de Nederlandse tekst voorschotelt. Helaas staat het geluidsniveau van de, in het gangenstelsel geplaatste, speakers zo hard dat de Nederlandse gesproken tekst nauwelijks verstaanbaar is.

De gangen in de Citadel

Gelukkig hebben we voorafgaand aan ons bezoek de geschiedenis van deze Citadelle gelezen zodat we het verhaal (ook in het Frans) goed kunnen volgen. Na een rit van zo’n 30 minuten stappen we uit en zijn dan nog even getuige van de ceremonie die in 1920 plaatsvond, namelijk het uit de anonieme doden kiezen van een onbekende soldaat die daarna onder de Arc de Triompf in Paris werd begraven. Langzaam lopen we weer terug naar de camper en eten een burger met salade.
De maand Juli begint niet echt mooi.
Het is zwaarbewolkt en geen straaltje zon te bekennen.
Na een heerlijk ontbijtje met natuurlijk vers stokbrood en croissants doen we nog wat inkopen bij E.Leclerc om vervolgens via binnenwegen naar Revin te rijden.

Camperplaats Revin

Deze camperplek aan de Maas is erg geliefd en staat best vol maar omdat het nog ochtend is kunnen we een net vrijgekomen plekje bezetten. We staan schitterend parallel aan de Maas met een omheind stukje gras voor de camper. Helaas is het weer er niet naar om lekker buiten te zitten want regelmatig komt er miezerregen naar beneden. Echt weer dus om eens even een bezoek te brengen aan de grote supermarkt die naast de camperplek ligt. Er staan buiten ook wasmachines maar omdat we over enkele dagen al terug naar huis gaan ga ik deze niet vullen met mijn toch alweer redelijk volle waszak. De rest van de dag wisselt regen af met opklaringen en dwalen we in de droge periode door het kleine centrum. Pas tegen de avond klaart het een weinig op.

Schuilen onder een boom

Helaas is het weer donderdag net zo instabiel. Toch pakken we na het ontbijt de fietsen. We hebben een leuke route gevonden aan de hand van een aantal caches en deze afgedrukt zodat Dick de route op zijn fietstas kan volgen. Helaas na zo’n twee uur fietsen wordt de lucht steeds donkerder en al snel komt de regen even later met bakken uit de hemel. Na even schuilen onder een paar hoge bomen, die helaas niet echt waterdicht zijn, proberen we elders een betere schuilplek te vinden. Die is aanwezig in een oude bunker maar tussen achtergelaten troep en metershoog onkruid is het hier zo onaangenaam dat we liever in de stromende regen terugfietsen naar de camper. Gelukkig hebben we voldoende schone droge kleding en met de standkachel aan voelen we ons snel aangenaam rozig. Pas tegen het einde van de middag klaart het op en komt de zon tevoorschijn. De wind waait echter ook dus echt aangenaam is het niet buiten en dus zitten we lekker binnen, lezen en doen administratie.
Gelukkig komt vrijdagochtend de zon achter de wolken tevoorschijn en nadat we ontbeten en nog wat laatste boodschappen gedaan hebben vertrekken we naar Liart. Omdat we hier nu een aantal malen geweest zijn vinden we al snel het smalle weggetje door het heuvelachtige landschap wat naar het landgoed van Esmee en Cor voert.

Bij Ermee en Cor in Liart

 

Eigenlijk hoef ik op de oprit geen aanwijzingen te geven want Dick zet de camper feilloos neer op het grondstuk en we worden begroet door Cor en Esmee. Natuurlijk op afstand want Corona is nog niet voorbij. De rest van het weekend brengen we gezellig samen door.  Cor en Dick klussen samen (Cor heeft een lijstje gemaakt van klusjes die je met zijn tweeën moet doen).
We genieten samen van heerlijke maaltijden, praten heel veel met elkaar en drinken natuurlijk een lekker wijntje.
Zowel zaterdag- als zondagochtend haal ik op de fiets een heerlijk vers stokbroodje met croissants. Nu ben ik heel blij met onze E-bikes want de 3 km lange weg naar het centrum van het dorp Liart is bijzonder heuvelachtig en zeker met een harde wind haast niet te doen met een gewone fiets.

Klussen in Liart

Terwijl ik dit neerschrijf bemerk ik wel dat ik dit 30 jaar geleden toen we aan de lopende band de steile bergen van de Ardennen omhoog fietsten dit zeker niet zo had neergeschreven. Nu we een paar dagen niet reizen kan ik eindelijk ook weer eens achter mijn laptop zitten om onze ervaringen neer te schrijven.
Op vrijdag valt de temperatuur mee en schijnt zo nu en dan nog het zonnetje maar zaterdag is het bijna volledig bewolkt. Maar, op de vroege ochtend na wanneer miezerregen mijn fietstochtje begeleid, blijft het droog. Het weekend vliegt voorbij en besluiten we met een gezellige BBQ op zaterdagavond. Na het ontbijt vertrekken we zondagochtend weer uit Liart. De dagen zijn omgevlogen maar ja gezelligheid kent ook geen tijd en zeker in Coronatijd was dit een van de eerste keren dat we gezellig bij anderen verbleven. Omdat we opnieuw binnenwegen rijden komen we langs Givet, France, waar we op de camperplek mooi even ons black- en grey water dumpen. Daarna rijden we in een rechte lijn naar het noorden.

 

Camperplek in Weelde

Om 3 uur arriveren we in Weelde, België, waar in het centrum een mooi plekje is naast sport- en speelvelden. En de wolken trekken weg zodat we al snel volop in het zonnetje staan. Er waait wel een harde wind dus alleen uit de wind is het goed buiten toeven. Tot onze verbijstering verlaat tegen de avond de ene na de andere geparkeerde camper dit mooie verlaten plekje en blijven we met slechts twee campers achter. Voor de laatste maal deze vakantie halen we in het stadje een kebab maaltijd die heerlijk smaakt maar, omdat hij overgoten is met kaas, ook erg machtig is.

Maandag 6 Juli hebben we nog minder dan 100 km te rijden zodat we nog in de ochtend thuis arriveren waar we de camper uitladen en natuurlijk schoonmaken. Geen overbodige luxe. We hebben 1260 km gereden en het was heerlijk om weer eens een vleugje buitenland op te snuiven.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona – part 1

FOR THE FIRST TIME during CORONA: OUTSIDE THE NETHERLANDS – part 1

Construction wooden levellers

At home shouts of joy are heard when our government announces that from June 15th 2020, most borders within Europe will be reopened. Of course, these Corona-times are not normal and keeping distance and always washing hands is still the rule. Outside the Netherlands we also have to wear a facemask in confined spaces. But we can go abroad again, so plans are made and immediately worked out. Dick is sewing extra facemasks and early morning on Tuesday March 16th we are on our way to the storage to pick up our motorhome.
We take our time to store everything and Dick quickly construct a few levelers to be used for our double-axle Frankia but around 4 pm everything (except some food) is loaded.
After a good night’s sleep, we drive away from home on Wednesday June 17th. Although the day starts with blue sky and sun, the dark clouds are increasing and it seems as if a violent thunderstorm can erupt at any moment. Also in Brueggen, Germany, where we have planned to stay our first night, the sky looks threatening. Here a shower could burst at any moment.

Motorhome parking in Brüggen

The parking for motorhomes is very busy and we are glad we arrived around noon because at least now we can choose a place. At the end of the afternoon all places are filled up and the space between the motorhomes is also considerably smaller. Finally, after all these months, we can do some shopping at the Rewe supermarket. Richard already told us that Hohes C, my breakfast juice, is advertised, so when the motorhome is connected to the electricity, we walk, of course with our facemask, to the other side of the street and load our shopping cart full of German chocolate (with rum, grapes and nuts), my juice (the whole stock of my brand) and also some sparkling water because we drink a lot when biking.

It feels weird walking around with a facemask. You breathe much harder, it is warm and while wearing glasses or sunglasses you have a blurred view, but a mask is mandatory so everyone wears it. I find out that people get closer to you because of the false sense of security a facemask gives, so we have to be constantly alert in the supermarket. After all the shopping is done, we sit outside the motorhome and read and talk. Just lazy instead of going out. It is warm and pleasant to be outside and we have nice neighbors to chat with.

Shopping at Rewe supermarket

 

In the evening this parking for motorhomes is full and because of the increasingly threatening weather we do not walk into the town to have dinner.  Instead Dick sent me to get a kebab dish at a Turkish restaurant across the street. I have to wait for it (with mask) but finally we have a delicious meal, we enjoy in the motorhome.
While having dinner it starts to rain. At first it’s a drizzle but soon it looks like there is a cloudburst and the rainwater gushes down past the motorhome.

We are glad we did not walk to town. In spite of doing almost nothing today, the fact that we are abroad again apparently makes us tired, because just after 9.30 pm we fall asleep, undisturbed by the continuous flashes of lightning and thunders.

 

Filling the watertank with a watering can

 

Due to the enormous amount of rain yesterday, the sky is completely clear when we wake up at 8 am the next day. The sun is shining. The oppressive heat is gone and it feels fresh and clean outside. It is considerably cooler at 65 degrees (Fahrenheit). After a good breakfast, we dump our gray- and black water, refill our clean water tank with a watering- can and leave the town of Brueggen.

We actually want to go to Linnich, but the access road to the village and therefore the RV parking is blocked (to make a sewer?)  so we decide to go to the town of Inden where, high up on the mountain, next to the INDEMAN observation tower, is a nice parking where motorhomes are allowed to stay at night.

Motorhome parking in Inden

It is a bit remote here because to get to the village you first have to descend a mountain but for a single night it is good. Unfortunately, the restaurant here is still closed, but in the afternoon we can climb the viewpoint. So we drink a coffee in the motorhome and after paying the parking fee (only 4 euro until the next morning) we get our e-bikes to explore the area.

Fortunately, there is not much traffic on this weekday, so we have the mountain road almost to ourselves and, feeling like being in the Tour de France, we descend the steep mountainside at speeds of 31 mph. It’s a good thing we have bike helmets.

Cycling in the valley of the Inde

We have already found out that many caches are hidden in this area, so we cycle to explore the valley of the Inde river. Observing the bike path, it’s obvious that for a long-time few people have been outside. Everywhere the weeds are high.

When we arrive in France later in the week it turns out to be even worse there with weeds-overgrown paths. It makes sense because the French people had no permission to go outside for several months. Our route along the fast-flowing river is quite nice but not spectacular.

 

View from the INDEMAN tower

 

This is in contrast to the climb of the viewpoint (with mask) at the end of the afternoon. From the highest point (after climbing endless stairs) we have a beautiful view of the surroundings.
The still functioning brown coal mine (which will be closed in the future to create a huge lake) is the most dominant in the landscape.
After a simple canned meal, we eat Elsasser sauerkraut, we enjoy the increasing quiet around us. Unfortunately, this silence is short-lived because when dusk sets in, the youth gather in this deserted parking lot and loud music blares from the cars parked everywhere.
Oh well, it’s not a problem, because by the time we go to bed it will get much cooler and the cars disappear one by one.

Illuminated INDEMAN tower at night

 

 

The illuminated INDEMAN observation platform remains. Because I already fall asleep, Dick wakes me up to watch the light spectacle of the tower, which is lit with almost 41,000 LED lights. It is awesome to see because the colors of the tower keep changing. I don’t fall back asleep until about 12 pm because I am wide awake after sitting outside for twenty minutes to see the illuminated phenomenon.

Despite the fact that we went to bed really late, we get up at 8 am on Friday. We breakfast on our old leftover bread because I don’t like walking or cycling to the village down the mountain and then we drive to the old town of Nideggen in the Eifel. This town is close by and within 45 minutes we arrive already at our destination.
There is enough space in this parking lot because there are only two motorhomes and 10 cars parked and after some debating (where do we park the motorhome?) Dick decides and parks on a nice spot in the sun.
Just like yesterday, a parking place in such a mountainous environment is not really flat so the wooden levelers, manufactured by Dick, are a welcome addition to the levelling of our motorhome.

Walking around in Nideggen

 

After meeting and chatting with our Belgian neighbors, we walk into the old town, with beautiful houses, over small bumpy stones. Nideggen was granted city rights already in the year 1313
The terraces in the center just reopened. Before sitting down, we first want to visit the castle, built at the end of 1100 on a great rock massif, to enjoy the view of the surrounding landscape.

This old castle turns out to be the perfect place to celebrate a wedding, because one wedding after the other takes place here.

The old castle in Nideggen

 

Unfortunately it is very cloudy and not so warm so we do not hang around too long and walk to the terrace of the ice cream shop in the center of this town. We settle down on the last unoccupied outside table and moments later we enjoy a more than delicious Diabolo ice-cream. Wooow, we’ll feast upon and will definitely come back for that ice.

With a full belly we walk back to the motorhome and in the afternoon I walk around to find a Rewe supermarket and do some shopping. Much to my delight I also find a nice pair of elastic jeans in the adjacent Lidl. Inside the supermarket I put these jeans on over my own pants (I think people will not like it when I am standing in my underwear between the food). The pants seem to fit. When I return home, it fits good. I am so happy with this new jeans because my Levi’s from the Walmart are quite worn out after 6 years.

Shopping with a facemask

In the parking lot I also discover a grill house so for tonight we have an address where we can get food. And that turns out to be a good idea because the food I pick up in the evening tastes great. However, it bothers to put on a mask every time you enter a store or restaurant. The cleared sky at the end of the afternoon remain so, when we get up on Saturday morning June 20th, we see a blue sky and sun. Nice because now, shined up by the sun, I can get fresh bread. I buy bread at the Lidl, because yesterday I also saw nice white socks and since my socks are also somewhat worn out, that would be a good addition. Unfortunately this morning the whole pile of socks is gone and so I leave the shop with only bread. When we have breakfast, Dick looks strangely at the fresh bread. It turns out to be a “senfbrot” and the penetrating smell of mustard meets you when you slice it. Not real bread to eat with jam or sweets, but fortunately we also have cheese and ham which tastes better with this special bread. In the future, I better check out which bread I buy. After a tasty breakfast we take our bikes to explore the surroundings.

Cycling the steep hills

We are now in the Eifel and it is very hilly and steep so I am very happy that we have our e-bikes. It is not nice that we start with a miles-long steep descent (again we touch the 31 mph) before we can climb up again on the other side of the valley. Dick quickly finds an unpaved steep forest path that leads us deeper into the forest. It is pretty pleasant under the trees because the sun is burning in the sky and it is now 80 degrees.

The steep forest path up the hill is unfortunately not easy for cycling. We are glad that we have wide tires on our bikes so we can handle quite a few rocks and tree roots. The area is rugged and wild and we see beautiful secluded spots and enjoy the steep cliffs towering above us. On one of them is the castle built we visited yesterday; other cliffs are used by rock climbers. We see them walking in large numbers, packed with ropes and climbing shoes.
In the middle of the afternoon we give up and climb back the steep 13 percent slope with our e-bikes.

Hmm.. great ice cream

There is no end to the curves and after having also conquered the bumpy cobblestones in the town, we puff down on our “ice terrace” to have another delicious Diabolo ice cream. We think we earned it. Like yesterday we have to keep a distance from the other visitors and of course disinfect our hands. New is that we also have to give our name, email and telephone number so that if there is a Corona outbreak around, we can be notified. According to Dick our dinner at night deserves a bad mark. Yesterday I saw a can of chili con carne, the label made me licking my fingers (I guess Mike, I have to say: it’s finger licking good) but, mixed with a leftover potato, it turns out not really tasty. And the carne? Dick cannot find anything.
Dick’s criticism of my meals is rare, in our 42-year marriage it happened only 3 times before, but with regard to this dish, which consists exclusively of very strongly spiced chili powder and tomato, I am told that I should never ever again buy this meal.

Work in progress

While I do the dishes, Dick starts working on his laptop to publish the latest developments regarding the Corona measures in a newsletter for our diving club Aqualis.

In the evening, before going to bed, we discover a tick in my foot. Dick can get rid of it but then, while looking at it, I drop it on the carpet of the motorhome. The rest of the night I dream of a troop of ticks, marching to our bed to find fresh meat. I really don’t sleep peacefully, but Dick snores like an ox.

Sunday, June 21st, the sky shows its best side and when we get up at 8 am, the sun is shining in the blue sky.
The tick-army was apparently not only present in my dreams and struck anyway because now I find a huge specimen at Dick’s belly. Fortunately, the monster is fairly easy to remove and this time we make sure that this tick really dies before disappearing into the trash. After breakfast with the leftover mustard bread from yesterday, it is still less tasty bread than I thought, we leave this nice place with its fantastic ice cream restaurant and drive to Bad Munstereifel, an old walled town in the Eifel. A drive of only 22 miles.

Motorhome parking in Münstereiffel

Because we arrive already at half past 10 at the parking, we can choose from empty places and find a nice spot with a view over the sunbathing area of ​​the swimming pool. Normally you have to pay for this parking place at the pool, but because of Corona, pools in Germany are still closed and the water faucet and dumping facility is hermetically sealed, so now you can stay here for free. Even electricity is not charged. I needed to dump our black water, but now that is not possible, I change our toilet cassettes. It is not often necessary but in case  this occasion offers, we have two toilet cassettes. In the afternoon we walk through one of the city gates into the town. All houses have been beautifully restored, but whether people really live there? It seems as if this walled town only consists of restaurants and outlet stores, but it is lovely to walk around here. Unfortunately it is Sunday and then the shops in Germany are closed, even in a tourist town. And that means that it is quiet in the old streets, but also that I have nowhere, and I mean nowhere, the opportunity to buy something. And that while one after another sport- and outdoor shop (in outlet form) appears. Dick get off cheaply.

Bad Münstereiffel

After walking around the beautiful city walls and admiring all city gate, we wander through the narrow medieval streets and find a place on a high populated terrace by the water among all the other tourists, who cannot shop. We order, yes again, a delicious ice-cream. Well, it is not as good as the one in Nideggen, but sitting in the sun it tastes good. Because other people are pushing for a place, we do not hang about too long on this terrace and when our ice-cream is finished, we wander around again. After all, there are also some caches to look for.

At the end of the afternoon, after walking around for 5 miles, we return to our motorhome and sit outside in the sun for a while. We are tired of the many climbing and wandering in the steep streets of Bad Munstereifel and despite the fact that it is the longest day today, long before even dusk falls, we leave for dreamland.

Unfortunately Monday morning it is gloomy weather (we get up at 7 am) and there is no sun to be seen. At 10 am we are already in Gerolstein, our next destination, where, at the parking for motorhomes in town, we dump and take water. Although this parking is large and spacious, we don’t find it attractive enough to stop now, so I quickly look for another destination and find Weingut Pauly along the river Moselle in Palzem, Germany. We decide to take a look there. When we arrive at the Vineyard, 90 minutes later, a place is left even for our relatively large motorhome. Because the parking spots are very narrow and the owner gives (next to me) also instructions on how to turn in, parking takes Dick a bit longer than usual, but finally we stay at our spot high above the Moselle.

Cycling along the river Moezel

The temperature has risen considerably and is around 83 degrees (and rising) so our afternoon bike ride along the Moselle is quite nice. The little wind that blows here comes over the water. On the other side of the river is the town of Remich in Luxembourg. Here is also the only supermarket in the wider area so we walk inside and buy food.
As in Germany, face masks and disinfecting hands also apply in Luxembourg, when entering the store.

I am really glad when Dick discover a large rack of Crocs in the supermarket. And it’s filled with two pairs of bright yellow crocs in my size. When Dick also discovers a black and red pair in his size, we no longer hesitate and load the 4 pairs of Crocs into our shopping cart. After 6 years our old ones are in urgent need of replacement. The cashier gives us a surprising look.

“Weingut” Pauly in Palzem

Because we bought fresh food, we cannot stay around in Remich, so we cycle the 4 mile back to our motorhome. Despite our cooling bag in the saddle-bag where we store our food, the outside temperature is too high to hang around with food for a long time. The temperature has risen above 90 degrees Fahrenheit. When we are back, we are lazy and stay outside, read our books and do our administration.

The sun is burning so we look for some shade of a tree the rest of the afternoon until 7 pm when we visit the wine cellar of the Vineyard. We taste different types of wine.

Tasting wine

 

Next to the owner with his wife and son, there is another couple also tasting (all of us keeping distance) and while enjoying the different pressed grape varieties, we discuss the Corona crisis, world politics but also the problems of this small town. Of course we leave this wine-tasting with some bottles of good wine. It is good that the meal we have around 9 pm does not require much attention, because the tasting glasses were not only very large, but we also tasted many types of wine. We sit outside until late in the evening, enjoying our view. It cools down a little at 11 pm. At night we sleep with all the windows wide open.

The bakery in Remich

Early in the morning of Tuesday June 23rd it is already warm, also because the wind completely died down. I take my bicycle to cycle to Remich for fresh bread. Unfortunately the cactus supermarket is still closed but after some inquiries I find a bakery that is open. We enjoy the fresh bread and then take the bicycles for a ride. This time not along the Moselle but through the hinterland through forests, fields and vineyards along the slopes of the Moselle. It is nice that regularly we enjoy the coolness of forests because the temperature rises quickly and already in the morning the temperature passes the 90 degrees. After a few hours of cycling on unpaved paths we arrive back in Remich. It’s very busy here. Many families walk around and the shops are still closed. Today appears to be the national holiday of Luxembourg. No wonder we encountered so many hikers around Remich and so many families at the campsites, forming a ribbon, along the Moselle. When we are back at the motorhome at 4 pm we immediately look for shade. It is best to stay there with this high temperature and without any wind. Because all the shops are closed, we cannot buy meat so we have simple spaghetti with lots of vegetables and mushroom sauce.

The next day we get up at 8.15 am and without having a breakfast (we will have breakfast later) we dump and fill our clean water and when Dick has stored away the electric cables, we leave. First we stop in Remich because we want to fill up with diesel in Luxembourg (less expensive). Then at a parking along the road Dick has to fish a cache from a tree (it’s not without a struggle because a piece of the rod stays behind in the tree at 26 feet height) but finally we arrive at our new destination, the city of Mettlach, Germany. At the parking lot of the brewery we find a nice spot.

Motorhome parking in Mettlach

As soon as we are parked, we first have breakfast. We skipped that this morning because of the lack of bread. Then we buy a parking ticket at the Tourist Information (you can also pay with a parking app that we do not have) and explore the town. A cycle path eventually leads us to the bank of the river Saar. It is wonderful to cycle here because there is a cooling breeze and the trees along the waterside provide also sufficient shade. Less attractive is that it often concerns oak trees and everywhere are signs that we really have to watch out for the oak processionary caterpillar. Don’t know how to do that because most of the geocaches here are hidden inside the mighty oak trees. As our trip progresses, I feel more and more tickling on my body.

 

The “Saar Schleife”

Finally we arrive at the “Saar Schleife”. The place where the Saar makes a big bend. This is clearly visible on the GPS, but to be able to observe this natural phenomenon you have to climb the cliff on the other side of the river. Around 3 pm, after another horrible descent from a long 13 percent steep slope, we are back in the old town of Mettlach where, again, we sit on the terrace of an ice cream shop.
Once again we have to leave our address details and disinfect our hands. It’s not necessary to wear a face mask as long as we sit down at the outside table.
The ice cream is tasty but I have to work for it because it contains skinned fruits. And I am definitely not going to eat the skin of a mango, melon and pine-apple. With sticky hands I finally finish my ice cream. Dick had a less laborious ice cream but thanks to his disinfecting alcohol spray I can clean my hands.

 

Middle aged church in Mettlach

 

After visiting the beautiful old church ruin, behind the Abbey, where the headquarters of the famous ceramic producer Villeroy and Boch is situated, we return to the parking.

The parking lot is now filled up with motorhomes. Fortunately, there is a breeze and under our awning we can sit in the shade. Our arms and legs are scratched by berries bushes and thorns and our body is itching. Could we have given a lift to some stinging hairs from the oak processionary caterpillar? Of course we will have dinner on the terrace of the brewery tonight. Renate and Dieter always tell us how delicious the cooking is in such eateries. And they are right because Dick’s rumpsteak and my cream schnitzel are of exceptional quality.

Diner at the Mettlach brouwerij

No wonder that during mittagtisch (lunch) and dinner the terrace is completely full with people. The delicious freshly tapped beer contributes to the fact that we don’t wake up until 8:30 the next morning.

Although we had a late dinner yesterday, the freshly made bread tastes delicious. Contributing is that we can have breakfast outside in the sun. With a well-filled stomach, we grab our bikes and start climbing again a 13 percent steep road that seems to be endless. From the top Dick point out the path into the forest.
We discovered a series of 25 caches in this forest that we want to search and with these temperatures, forest trails are of course the ideal environment to stay. Unfortunately, after cycling 330 feet into the forest, the path is blocked and there is an imminent warning not to drive any further due to forest work.

 

Attention..falling trees!

 

So, we turn around and decide to drive around the opposite bank of the river Saar. There is also danger there because of the huge numbers of oak trees with their hairy caterpillars, but that is less deadly than a falling tree trunk on your head. Again we enjoy a lovely breeze over the water and see wonderful places along the path. The best thing is a chapel high on a cliff on a narrow forest path with an outlook over the Saar and the town of Mettlach. Because of the excellent food and the beautiful weather in the evening we take again an outside table at the terrace of the brewery and enjoy once more an excellent meal.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor OUTSIDE THE NETHERLANDS during Corona – part 1

EVEN NEDERLAND UIT – deel 1

EVEN NEDERLAND UIT – deel 1

Er gaat bij ons een gejuich op als bekend gemaakt wordt dat vanaf 15 juni de meeste grenzen met Europa weer geopend zijn. Natuurlijk is het niet als normaal en blijft afstand houden en handen wassen nog steeds de regel.

Oprijplanken in de maak

 

Ook moet buiten Nederland in besloten ruimtes een mondkapje op maar we kunnen weer naar het buitenland en dus worden er meteen plannen gemaakt en uitgewerkt, maakt Dick nog voor ieder een extra mondkapje en op dinsdag 16 maart zijn we al vroeg op weg naar de stalling om de camper op te halen.

Op ons gemakje pakken we alles in en Dick maakt ook nog even snel een paar oprijplanken die gebruikt kunnen worden voor onze dubbel-asser en rond 4 uur is alles, op het eten na, gepakt.
Na een heerlijke nachtrust rijden we woensdag 17 juni weg van huis.
Alhoewel de dag start met zon nemen de donkere wolken toe en het lijkt of er ieder moment een heftige donderbui kan losbarsten.

 

Camperplek Brüggen

Ook in Brueggen, Duitsland, waar we onze eerste overnachting gepland hebben ziet de lucht er dreigend uit, alsof er ieder moment een bui kan losbarsten. De camperplek hier is erg druk en we zijn blij dat we al rond het middaguur arriveren omdat we nu tenminste nog een plekje kunnen kiezen. Eind van de middag staat alles vol en wordt ook de ruimte tussen de campers aanzienlijk kleiner. Eindelijk kunnen we weer eens boodschappen doen bij de Rewe. Richard heeft ons al verteld dat Hohes C, mijn ontbijt sap, in de reclame is, dus als de camper staat en aangesloten is aan de stroom, lopen we, natuurlijk met mondkapje op, naar de overzijde van de straat en laden ons winkelwagentje vol met Duitse chocolade (Rum, trauben, nuss), mijn saft en ook nog wat sprudelwater want met fietsen drinken we er veel van weg.

Boodschappen doen bij de Rewe

Het voelt raar aan met een mondkapje rondlopen. Je ademt veel moeilijker, het is warm en bril of zonnebril beslaat, maar het is verplicht dus loopt iedereen ermee. Ik heb wel het idee dat mensen dichter bij je komen door het valse gevoel van veiligheid dat een mondkapje geeft, dus in de winkels moet je voortdurend alert zijn. Nadat alle boodschappen zijn gedaan gaan we lekker bij de camper zitten lezen in het warme zonnetje. Even lekker luieren in plaats van erop uit te trekken. Het is heerlijk warm en aangenaam om buiten te zitten en we hebben gezellige buren waar we mee kletsen.
Tegen de avond is de camperplek helemaal vol en vanwege het nu steeds dreigender wordende weer wandelen we niet het stadje in om daar te gaan eten maar haal ik bij een Turks restaurant aan de overkant van de straat een heerlijk kebab schotel. Je moet er even op wachten maar dan krijg je ook een heerlijke maaltijd en we smullen ervan in de camper. Terwijl wij genieten van onze maaltijd begint het te regenen. Eerst nog zachtjes maar al rap lijkt het of er een wolkbreuk is en het water gutst langs de camper naar beneden. Wat zijn we blij dat we niet in het stadje zijn gaan eten. Ondanks het feit dat we vandaag weinig hebben gedaan maakt het feit dat we weer in het buitenland zitten ons klaarblijkelijk toch vermoeid want iets na negen uur val ik al in slaap, ongestoord door onophoudelijke bliksemflitsen en donderslagen.

Water vullen met de gieter

Door de enorme regen gisteren is de lucht volledig opgeklaard als we de volgende dag om 8 uur opstaan en staat de zon al stralend aan de hemel. De drukkende hitte is weg en het voelt fris en schoon aan buiten. Het is wel aanzienlijk koeler met 18 graden. Na een heerlijk ontbijtje dumpen we ons grey- en black water, vullen we onze schoonwatertank bij met een gieter en gaan op weg.

We willen eigenlijk in Linnich staan maar de toegangsweg naar het dorp en dus ook de camperplek is volledig opengebroken dus besluiten we door te rijden naar het plaatsje Inden waar hoog op de berg, naast de uitzichttoren INDEMAN, een heerlijke camperplek is.

Camperplek in Inden

Het is wel wat afgelegen want om bij het dorp te komen moet je eerst een berg afdalen maar voor een enkele nacht is het goed te doen. Helaas zijn de restaurants hier nog wel gesloten maar vanmiddag kunnen we wel de uitzichttoren beklimmen. Dan maar een koffie in de camper en na het betalen van de camperplek (parkeertarief tot de volgende ochtend is slechts 4 euro) pakken we onze fietsen om de omgeving te verkennen.
Gelukkig is er niet echt veel verkeer op deze doordeweekse dag dus hebben we de bergweg bijna voor ons alleen en ons in de Tour de France wanend, dalen we met snelheden van 49 km per uur de steile berghelling af. Het is maar goed dat we fietshelmen op hebben.

Fietsen in het dal van de Inde

We hebben al gezien dat in de omgeving veel caches zijn verborgen dus fietsen we deze af waardoor we het dal van de Inde rivier verder verkennen. Je merkt wel aan de paden dat er langere tijd weinig mensen buiten geweest zijn want overal staat het onkruid hoog.
Als we later in de week in Frankrijk arriveren blijkt het daar nog erger te zijn gesteld met de door onkruid overwoekerde paden. Logisch wel want daar hebben de mensen gedurende enkele maanden helemaal geen toestemming gehad om naar buiten te gaan. De route langs de snelstromende rivier is best aardig maar niet spectaculair. Dit in tegenstelling tot de beklimming van de uitzichttoren (met mondkapje op) aan het eind van de middag.

Uitzicht vanaf de INDEMAN toren

Vanaf het hoogste punt heb je een schitterend zicht op de omgeving waarbij de nog steeds functionerende bruinkoolmijn (die in de toekomst toch echt gesloten gaat worden) het meest dominerend is in het landschap. Na een eenvoudige maaltijd uit blik, we eten Elsasser zuurkool, genieten we van de toenemende rust om ons heen. Helaas is die rust van korte duur want als de schemer invalt komt de jeugd op deze verlaten parkeerplek bij elkaar en schalt harde muziek uit de overal neergezette auto’s. Ach het is geen probleem want tegen de tijd dat wij naar bed gaan wordt het ook veel koeler en verdwijnen de auto’s een voor een.

De verlichte INDEMAN toren

Over blijft de verlichte INDEMAN uitzichttoren. Omdat ik al in slaap gesukkeld ben maakt Dick mij wakker om naar het licht spektakel van de met bijna 41.000 led lichtjes verlichte toren te kijken. Het is prachtig om te zien ook omdat de kleuren van de toren telkens wisselen. Pas tegen 12 uur val ik weer in slaap want natuurlijk ben ik na twintig minuten buiten zitten om het verlichte fenomeen te zien, klaarwakker.
Ondanks het feit dat we echt laat naar bed zijn gegaan staan we vrijdag om 8 uur op. We eten ons oude restje brood op want ik heb geen zin om eerst naar het dorp te lopen of te fietsen en dan rijden we naar het oude stadje Nideggen in de Eifel. Het zijn afstanden van niets want binnen 45 minuten zijn we al op de plaats van bestemming. Er is voldoende plek op deze parkeerplaats want er staan slechts twee campers en na enig debatteren (waar zetten we de camper neer?) beslist Dick en hebben we een mooi plekje in de zon. Net als gisteren zijn de plekjes in een dergelijke bergachtige omgeving niet echt vlak dus de door Dick, net voor vertrek nog gefabriceerde steigerplanken, vormen een welkome aanvulling op het rechtzetten van de camper.

Wandelen in Nideggen

 

 

Nadat we kennis hebben gemaakt met onze Belgische buren en even gezellig gekletst hebben, lopen we het oude stadje in. Via kleine hobbelkeitjes wandelen we naar het centrum met mooie vakwerkhuizen waar net de terrasjes weer geopend zijn. Voordat we daar neerstrijken willen we eerst de burcht, eind 1100 gebouwd op een geweldig rots massief, een bezoekje brengen om te genieten van het uitzicht op de omgeving.

 

De burcht in Nideggen

Deze oude burcht blijkt bij uitstek een plek te zijn om je huwelijk te voltrekken want de ene na de andere trouwerij vindt hier plaats.
Helaas is het erg bewolkt en niet zo warm dus blijven we niet lang rondhangen maar het terras van de ijszaak in het centrum van dit stadje, dat in 1313 stadsrechten kreeg, is wel heel erg aanlokkelijk dus strijken we daar neer op het laatste onbezette tafeltje en genieten even later van een meer dan verrukkelijke ijscoupe Diabolo. Wooow, daar kom ik voor terug.
Met een vol buikje lopen we in de middag weer terug naar de camper waar ik de fiets pak en op zoek ga naar een Rewe supermarket om nog wat boodschappen te doen. Tot mijn grote vreugde vind ik ook een mooie flexibele spijkerbroek in de zich ernaast bevindende Lidl. In de winkel trek ik deze broek over mijn eigen broek aan (ik vind het te ver gaan om hier tussen de levensmiddelen in mijn onderbroek te gaan staan) en hij lijkt te passen.

Boodschappen doen met mondkapje

Bij thuiskomst blijkt dat te kloppen en ik ben blij met dit nieuwe exemplaar want mijn Levi’s uit de Walmart raken, na 6 jaar, best wel wat versleten.
Op het parkeerterrein ontdek ik ook een Grillhaus dus voor vanavond hebben we een adresje waar we eten kunnen halen. En dat blijkt een goed idee want het eten wat ik ‘s avonds in het inmiddels volop schijnende zonnetje haal smaakt prima. Wel blijft het een gedoe dat je iedere keer dat je een winkel of restaurant binnengaat een mondkapje op moet doen. De opklaringen aan het einde van de middag blijven zodat, als we zaterdagochtend 20 juni opstaan, we een blauwe lucht en zon zien. Wel lekker want nu kan ik in het zonnetje vers brood halen. Ik doe dat bij de Lidl, want gisteren heb ik er ook mooie witte sokken gezien en daar ook mijn sokken wat versleten zijn, zou dat een goede aanvulling zijn. Helaas de hele stapel sokken is verdwenen en dus verlaat ik de winkel met alleen brood. Als we willen ontbijten kijkt Dick vreemd naar het verse brood. Het blijkt een “senfbrot” en de doordringende geur van mosterd komt je bij het aansnijden tegemoet. Niet echt brood om jam of zoet beleg op te eten maar gelukkig hebben we ook kaas en ham wat wel smaakt bij dit aparte brood. In het vervolg moet ik toch maar beter kijken welk brood ik koop. Na uiteindelijk toch wel een smakelijk ontbijt pakken we de fietsen om de verdere omgeving te verkennen.

We zitten nu in de Eifel en het is erg heuvelachtig en steil dus ik ben heel erg blij dat we onze electrische fietsen hebben. Niet fijn is dat we eerst een kilometers lange steile afdaling hebben (opnieuw tippen we de 50 km per uur aan) voor we aan de overzijde van het dal weer omhoog kunnen klimmen. Snel vindt Dick een onverhard steil bospad wat ons dieper het bos invoert. Best aangenaam zo onder de bomen want de zon brandt aan de hemel en het is inmiddels 25 graden.

Fietsen over steile bospaden

Het steile bospad omhoog is helaas niet makkelijk om te fietsen. Gelukkig hebben we brede banden om onze fietsen zodat we redelijk wat rotsen en boomwortels aankunnen. De omgeving is woest en ongerept en we komen bij schitterende afgelegen plekjes en genieten van de steil boven ons torende kliffen.
Op een ervan ligt de burcht waar we ons gisteren bevonden, andere kliffen worden gebruikt door rots klimmers die we, bepakt met touwen en klimschoentjes, in groten getale langs zien lopen.
Halverwege de middag houden we het voor gezien. We beklimmen met onze e-bikes opnieuw de steile 13 procent helling.
Er komt geen einde aan de bochten omhoog en na ook de hobbelige keitjes in het stadje bedwongen te hebben, zakken we puffend neer op ons ijsterras om daar opnieuw een heerlijk Diabolo ijscoupe te nuttigen.

 

Hmm.. lekkere ijsjes

 

Dit keer moeten we naast afstand houden tot de andere bezoekers en natuurlijk onze handen ontsmetten, ook onze naam, email en telefoonnummer opgeven zodat, mocht er sprake zijn van een Corona uitbraak op dit terras, wij verwittigd kunnen worden. Ons avondeten verdiend volgens Dick een dikke onvoldoende.
Gisteren zag ik een blik chili con carne waarvan het etiket mij het water in de mond deed lopen, maar, gemengd met een restantje aardappelen, blijkt het toch niet echt smakelijk, laat staan dat er carne inzit.
Kritiek van Dick op mijn maaltijden komt zelden voor, in ons 42-jarig huwelijk slechts 3 maal eerder, maar ten aanzien van dit gerecht wat uitsluitend uit zeer sterk gekruide chilipoeder en tomaat bestaat, krijg ik toch te horen dat ik dat maar nooit meer moet voorschotelen.

Werken met de laptop

Terwijl ik de afwas ga doen gaat Dick aan de slag met zijn laptop om de laatste ontwikkelingen wat de Corona maatregelen aangaat in een nieuwsdruppel voor onze duikvereniging Aqualis te publiceren.
’s Avonds, voor het naar bed gaan, lijkt er ook nog een teek in mijn voet te zitten die we weliswaar losweten te peuteren maar daarna op het tapijt van de camper laten vallen. De rest van de nacht droom ik alleen van hordes teken die naar ons bed marcheren om vers vlees te zoeken. Echt rustig slaap ik niet, Dick daarentegen ronkt als een os.

Zondag 21 juni laat de zon zich van zijn beste kant zien en staat als we om 8 uur opstaan al stralend aan de blauwe hemel.
Het tekenleger heeft toch nog toegeslagen en was klaarblijkelijk niet alleen aanwezig in mijn dromen want bij Dick tref ik een enorm joekel aan. Gelukkig laat het monster zich redelijk makkelijk te verwijderen en ditmaal zorgen we ervoor dat hij ook echt de geest geeft voor hij in de prullenbak verdwijnt. Na het ontbijt met het restje mosterdbrood van gisteren, het is toch minder smakelijk brood dan ik dacht, vertrekken we uit dit leuke plaatsje met zijn fantastische ijstent en rijden naar Bad Munstereifel, een oud, ommuurd stadje 35 km verderop in de Eifel.

Camperplek Münstereiffel

Omdat we al om half 11 op de camperplek arriveren kunnen we kiezen uit plaatsjes en we vinden een mooi plekje met uitzicht op de ligweide van het zwembad. Normaliter moet je voor deze camperplek betalen bij het zwembad maar omdat de zwembaden in Duitsland door Corona nog gesloten zijn en ook de dumpgelegenheid hermetisch afgegrendeld is mag je nu hier gratis staan. Zelfs het electra wordt niet in rekening gebracht. Ik had erop gerekend ons black water te kunnen dumpen maar nu dat niet mogelijk is verwissel ik onze toiletcassettes. Het is niet vaak nodig maar voor dergelijke gelegenheden hebben we twee toiletcassettes.

 

‘s Middags lopen we door een van de stadspoorten het stadje in. Alle huizen zijn prachtig gerestaureerd maar of er echt mensen wonen? Het lijkt alsof het stadje alleen uit restaurant of outlet winkel bestaat maar het is heerlijk om hier rond te lopen. Helaas is het zondag en dan zijn in Duitsland de winkels gesloten, zelfs in zo’n toeristenstadje. En dat betekent dat het stil in de oude straatjes is maar ook dat ik nergens, maar dan ook nergens, de kans krijg om iets te kopen. En dat terwijl de ene na de andere sport en outdoor shop (in outletvorm) verschijnt. Dit wordt een goedkope dag.

Bad Münstereiffel

Nadat we de stadsmuur zijn rondgelopen en alle stadspoorten hebben bekeken en rondgedwaald hebben door de smalle middeleeuwse straatjes gaan we op een terrasje zitten aan het water tussen alle andere toeristen, die niet kunnen winkelen en bestellen, ja alweer, een heerlijke ijscoupe. Nu ja, hij is niet zo goed als die in Nideggen, maar zittend in het zonnetje smaakt het wel lekker. Omdat mensen staan te dringen voor een plekje blijven we niet heel lang op dit terrasje hangen en wandelen we weer verder. Er moeten immers ook nog wat caches gezocht worden.

Eind van de middag zijn we weer terug op de camperplek en kunnen nog even heerlijk buiten in het zonnetje zitten. We zijn toch wel moe van het vele klimmen en rondwalen in de steile straatjes van Bad Munstereifel en ondanks het feit dat het vandaag de langste dag is zijn wij, al lang voordat zelfs de schemer invalt, naar dromenland vertrokken.

Helaas is het maandagochtend (we staan al om 7 uur op) somber weer, het is zwaarbewolkt en er is geen zon te zien. Om 10 uur staan we al in Gerolstein, onze volgende bestemming waar we op de camperplek wel kunnen dumpen en water innemen. De plek is groot en ruim maar onvoldoende aantrekkelijk om nu al te stoppen dus zoek ik snel een andere bestemming en vind Weingut Pauly langs de Moezel in Palzem, Duitsland. We besluiten daar eens een kijkje te nemen. Als we anderhalf uur later op het Weingut arriveren blijkt er, zelfs voor onze relatief grote camper, nog een plekje te zijn. Doordat de plekjes heel smal zijn en de eigenaar (naast mij) ook aanwijzingen geeft hoe Dick in moet draaien, duurt het allemaal wel wat langer dan normaal maar eindelijk staan we dan op ons plekje hoog boven de Moezel.

Fietsen langs de Moezel

De temperatuur is inmiddels aanzienlijk gestegen en loopt tot boven de 28 graden dus ons fietstochtje in de middag langs de Moezel is best lekker. Het beetje wind wat hier waait komt over het water. Aan de overzijde van de rivier ligt Remich, Luxembourg, waar zich ook de enige supermarket van de wijde omgeving bevindt zodat we daarnaar toe rijden en eten halen. Net als in Duitsland geldt ook in Luxembourg een mondkapjes plicht en moeten we bij binnenkomst in de winkel onze handen desinfecteren. Mijn vreugde kan niet op als we een groot rek met Crocs ontdekken in de supermarket. En laten er nu twee paar knalgele in mijn maat aanwezig zijn. Als Dick ook een zwart en rood paar in zijn maat ontdekt aarzelen we niet langer en laden 4 paar Crocs in onze winkelwagen. Het was ook wel nodig om weer eens nieuwe exemplaren te kopen. Onze oude Crocs zijn hoognodig toe aan vervanging.

Weingut Pauly in Palzem

Omdat we ook eten hebben ingeslagen kunnen we niet rondkijken in Remich maar moeten we direct terugfietsen naar de camper. Ondanks de koeltas waar ik de verse waar in heb opgeborgen zijn de buitentemperaturen er niet naar om lang rond te hangen met eten. De temperatuur is boven de 30 graden gestegen. Als we terug zijn bij de camper hebben we weinig zin om nog verder te fietsen. Dus blijven we heerlijk voor de camper zitten, lezen wat doen onze administratie en loggen caches.
De zon brandt zo hard dat we wel gaande de middag de schaduw van een boompje opzoeken totdat we om 7 uur naar de wijnkelder van het Weingut kunnen gaan om daar de verschillende wijnsoorten te proeven.

 

Wijn proeven

Naast de eigenaar met zijn vrouw en zoon is er nog een ander echtpaar wat ook mee proeft en onder het genot van de verschillende glazen uitgeperste druivensoorten bespreken we de corona crisis, de wereldpolitiek maar ook de dorpse problemen. Natuurlijk verlaten we deze proeverij met een aantal flessen heerlijke wijn. Het is maar goed dat de maaltijd die we even later nuttigen niet echt veel aandacht vergt want de proefglazen waren niet alleen erg groot maar we hebben ook heel veel soorten geproefd.
Tot laat in de avond zitten we buiten, genietend van ons uitzicht. Pas tegen 11 uur koelt het een beetje af. ‘s Nachts slapen we met alle ramen wagenwijd open.

De bakker in Remich

Al vroeg in de ochtend van dinsdag 23 juni voelt het warm aan, ook omdat de wind helemaal is gaan liggen. Ik pak de fiets om naar Remich te rijden voor vers brood. Helaas de cactus supermarket is nog gesloten maar na wat navraag kom ik bij een bakker terecht die wel open is. We genieten van het verse brood en pakken daarna de fietsen om een rondje te rijden.
Ditmaal niet langs de Moezel maar door het achterland door bossen, akkerlanden en wijngaarden die zich langs de hellingen van de Moezel bevinden. Wel fijn dat we regelmatig de koelte hebben van bossen want de temperatuur stijgt snel en passeert nog in de ochtend de 30 graden. We komen na enkele uren fietsen over onverharde paadjes in Remich uit waar het erg druk is. Veel gezinnen wandelen er rond en nog steeds zijn de winkels gesloten.

Vandaag blijkt de nationale feestdag van Luxembourg te zijn. Geen wonder dat we rond Remich zoveel wandelaars tegen kwamen en er zoveel gezinnen op de campings zitten die een lint vormen langs de Moezel. Als we om 4 uur terug zijn bij de camper zoeken we direct een schaduwplekje. Met dergelijke temperaturen en zonder enige wind is het daar het best toeven. Omdat de winkels allemaal dicht zijn eten we simpel, spaghetti met veel groente en champignonsaus.
De volgende dag staan we pas om 8.15 uur op en na een heerlijk ontbijtje buiten de camper dumpen we en vullen we ons schoon water aan en als Dick ook de electrakabels heeft ingerold, vertrekken we. Eerst stoppen we nog in Remich omdat we, voor verder te trekken, eerst nog in Luxembourg willen tanken. Nadat Dick bij een parking ook nog een cache uit een boom heeft gehengeld (wat niet zonder slag of stoot gaat want een stuk van de hengel blijft op 8 meter hoogte in de boom hangen) arriveren we uiteindelijk toch op onze nieuwe bestemming, Mettlach, Duitsland, waar we op de parking van de brouwerij, weer een mooi plekje vinden.

Camperplek in Mettlach

Zodra we staan gaan we eerst ontbijten want dat is er nog niet van gekomen en nadat we ook bij de Toerist Information een parkeerticket gekocht hebben (je kunt ook met een parkeer app betalen die we niet hebben) gaan we het stadje verkennen. Een fietspad leidt ons uiteindelijk naar de oever van de rivier de Saar. Het is hier heerlijk fietsen want er staat over het water een verkoelend windje en ook geven de overal aanwezige bomen langs het water voldoende schaduw. Wat minder aantrekkelijk is dat het vaak eikenbomen betreft en er overal bordjes staan dat we op moeten passen voor de eikenprocessie rups. En laat nu net in deze laatste bomen regelmatig een cache verstopt zijn. Ik voel naarmate onze tocht vordert steeds meer gekriebel op mijn lijf.

De Saar Schleife

Uiteindelijk arriveren we bij de “Saar Schleife”. De plek waar de Saar een grote bocht maakt. Op de GPS is dat goed te zien maar om dit natuurfenomeen goed te kunnen aanschouwen zul je toch echt de klif aan de overzijde moeten beklimmen. Rond 3 uur zijn we, na opnieuw een ijzingwekkende afdaling van een lange 13 procent steile helling, weer terug in het oude centrum van Mettlach waar, jullie zullen het wel begrijpen, we opnieuw op het terras van een ijszaak gaan zitten. Opnieuw moeten we onze adres gegevens achterlaten en onze handen desinfecteren. Mondkapje op hoeft niet zolang we maar op het terras blijven zitten. Het ijs is lekker maar wel bewerkelijk dit keer omdat er vruchten met schil in verwerkt zijn. En van een mango of meloen ga je toch niet de schil opeten. Met volledig kleverige handen heb ik uiteindelijk mijn ijsje op. Dick had een minder bewerkelijk ijsje maar dankzij zijn alcohol spray kan ik uiteindelijk ook met schone handen verder.

De oude kerk in Mettlach

Nadat we ook nog de mooie oude kerk ruïne hebben bekeken, achter de Abdij, waar nu het hoofdkantoor van de beroemde keramiekproducent Villeroy en Boch is gevestigd, keren we terug bij de camper.
De parking staat inmiddels veel voller met campers. Gelukkig waait er een windje en kunnen we onder ons scherm in de schaduw zitten. We zien er niet uit. Onze armen en benen zitten onder de kratsen van bramen en doorns en alles jeukt. Zouden we dan toch wat brandharen van de eiken processierups zijn meegelift? Natuurlijk laten we de kans niet voorbijgaan om ’s avonds op het terras van de brouwerij te eten. Renate en Dieter vertellen ons altijd hoe lekker er in dergelijke eetgelegenheden gekookt wordt. En ze hebben gelijk want Dick’s rumpsteak en mijn rahmschnitzel zijn van een uitzonderlijke kwaliteit.

Diner bij de brouwerij

Geen wonder dat en tijdens de mittagtisch en gedurende de avond het terras helemaal vol zit met mensen. Het heerlijke vers getapte bier heeft er vast aan bijgedragen dat we de volgende ochtend pas om half negen wakker worden.
Ondanks het feit dat we gisteren laat hebben gegeten smaakt het vers gehaalde brood heerlijk. Daar draagt ook aan bij dat we buiten in het zonnetje ontbijten. Met een goed gevulde maag pakken we de fietsen en beginnen aan de beklimming van een 13 procent steile weg waar geen einde aan lijkt te komen. Vandaar wijst Dick de weg het bos in. We hebben hier een serie van 25 caches gevonden die we willen zoeken en met deze temperaturen zijn bospaden natuurlijk de ideale omgeving om te vertoeven. Helaas nadat we 100 meter het bos in zijn gefietst is het pad afgezet en worden we dreigend gewaarschuwd niet verder te rijden wegens boswerkzaamheden.

 

 

Pas op vallende bomen!

Dus keren we om en besluiten dan maar de andere oever van de rivier de Saar rond te rijden. Ook daar heerst wel gevaar vanwege de enorme aantallen eiken processie rupsen maar dat is toch minder dodelijk dan een omvallende boomstam op je hoofd. Opnieuw genieten we van een heerlijk windje over het water en van de soms wonderlijke plekjes waar we komen. Het mooiste is wel een kapelletje hoog op een klif aan een smal bospad vanwaar je over de Saar en het stadje Mettlach kijkt. Vanwege het voortreffelijke eten alsmede het schitterende weer zitten we ook ’s avonds weer op het terrasje van de brouwerij en genieten opnieuw van een voortreffelijke maaltijd.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor EVEN NEDERLAND UIT – deel 1

March – May 2020, at home and taking a break in the Netherlands

March – May 2020 at home and taking a break in the Netherlands

BBQ after the CITO in the Biesbosch

Together with Marjo and Wim we participate on March 7th   in a CITO cleaning campaign (Cache In, Trash Out) in the Biesbosch, ending with a good BBQ (still possible at that time).
At that moment I think it’s still possible to hit the road with our motorhome.
I am the only one thinking about leaving, Dick lives more in the new reality. Within a week my plan also changes.
Not only because the borders of our neighboring countries are closed, but also the increasingly urgent advice not to travel.
The news reporting about the many Corona deaths make us more cautious and our physical freedom, even with a motorhome, is further restricted.
Almost all flights are canceled, museums and restaurants are closed, trains and buses run without passengers, squares and streets are deserted, many shops are closed and elderly homes are closed.

Making a new roof

 

We have to stay at home as much as possible and only do the necessary shopping. Fortunately, in the Netherlands it is still permitted to go outside, provided we keep enough distance from each other (6 feet) and get a breath of fresh air by walking around. We have entered an “intellectual lockdown”. On the contrary to our surrounding countries, they have a complete lockdown. People in those countries can only visit the supermarket and pharmacy and may not even be outside, forced by patrolling army vehicles.

 

Our plan was to attend a Sea bridge meeting in Germany, end of March, to book a ship-crossing to the USA for October 2020. But this meeting is canceled, like all meetings in Europe and at the same time America is announcing that the borders are closed. Europeans have no longer access to the USA.
The street scene is changing very fast; supermarkets are becoming battlefields where people with loaded carts make their way to the cash registers. Accompanied by pushing and pulling, toilet paper, kitchen paper and cleaning products disappear into packed shopping carts. Gradually there is only one topic on the TV: “the Corona virus”.
A new reality imposes on us. We stay at home, Dick makes a new roof in the garden so that the BBQ can stay outside, we clean our house, read a lot and sit behind the computer. We contact our friends in Europe and America and are relieved to learn that they are doing well. Fortunately, we still can go outside in our country and we regularly get a breath of fresh air. Neither of us likes it to just walk or cycle, so at Geocaching.com Dick is looking for quiet places in our vicinity with geocaches. Despite the often icy cold temperature outside, we have wonderful outings.

To the cache underneath the bridge

 

We take our small rubber boat and look for caches under bridges, put on diving suits to crawl under culverts and walk along the shore of the “Brielse lake” on bumpy grass paths because otherwise we will not find the hidden geocaches. Everywhere are thick bushes of brambles, so we are lucky with our long trousers and jackets. We are alone; no one is to be seen around us.
We appreciate the silence and the beautiful blossoms on the trees. The sun on our face gives us a deep feeling of gratitude and happiness.

Tita en Hannah at the cheese farm

 

We enjoy moments we normally don’t think about. We explore our surroundings by e-bike and early May we even meet with my sister Hannah and her husband Henk in the city of Bodegraven. For them it means cycling for 48 miles, for us only 38 miles. But we succeed and on a warm summer day we find each other at a cheese farm where we chat while enjoying fresh milk, sitting on a bench, of course 6 feet apart. Without Covid 19 we would never have e-biked so much and we both think that time flies in this Corona lockdown.

Mid-May is our country low in the curve of new corona infections and the restrictive measures are relaxed so the intellectual lockdown is less strict. Instead of “stay at home”, is the motto “don’t travel unnecessarily”.

Ascension Day is approaching and we decide, for the first time since we visited Cor and Esmee in France at the end of February 2020, to hit the road with our motorhome. This has to be done in the Netherlands because the borders with Germany, Belgium and France are still closed.
So I look for motorhome parking spots in the east and north of the Netherlands. More parkings than we need because if it appears that a parking is closed or full, we have places in reserve.

Facemasks “We love camping”

We also ensure that we have face masks with us. Thanks to Anne and Werner from Germany, we know how to buy the beautiful face masks that match the motorhome, just in case we need them. Tuesday May 19th we arrive so early in the morning at the storage that our motorhome has yet to be driven outside.
That goes not without a struggle because the battery has drained after this long period of inactivity. Fortunately, after connecting the charger, the engine starts immediately and we can leave the storage.
At home I first clean the motorhome.
Not an unnecessary luxury, because not only the dirt from our trip to Northern France is still on, but also cobwebs can be seen everywhere.
But at the end of the afternoon, the motorhome is shining and everything we think we need for the coming days is loaded inside.

We finally leave on Wednesday May 20th . Although the sky is still steel blue, more clouds appear and when we arrive in the town of Varsseveld there is no sun to be seen. Fortunately it is not really cold. There is no one on the parking lot behind the sports hall, in the middle of the village, so we park our motorhome and spend the rest of the afternoon exploring this pleasant village on foot. How wonderful it is to be back on the road with the motorhome.

Biking around Varsseveld

The next day we take our e-bike to explore the area. To find a logical route, we first print a map with the geocaches and then we go. The sky is getting bluer and the sun is burning. Fortunately, arable lands alternate with forests, where it is a bit cooler. Everywhere it’s remarkably dry. Ditches contain practically no water or dried up and some cycling paths turned into dusty sandy plains.

But the environment is beautiful, we find caches and enjoy. When we return to Varsseveld at half past four, after cycling almost 25 miles and completely covered with the fine sand, the soft ice creams on the square in front of the old church look so tempting that we stop. Despite the fact that Corona has prohibited seating at the eatery, we find a place on one of the many benches in the center where we enjoy an ice cream. The next day we drive to Dalfsen. Here is a nice parking, next to the station, but it is full with motorhomes, so we look for an alternative destination and drive on to Nieuwleusen, here is more than enough place on a large parking lot.

Special Staphorsterhouse

After a good cup of coffee we e-bike to Staphorst. A special place consisting of large farms that are painted green and blue and a tree of life in the window above the door. A number of women still wear traditional costumes during their daily work. Didn’t know that was still happening. Unfortunately, the clouds are increasing and on our way back we have to e-bike against the strong wind, with raindrops slowly soaking us. It is nice that we only have to warm up some kale in the evening because we have not much energy left to cook.

Fortunately the clouds disappear on Saturday and after printing a map with caches (again) and after determining a new route (Dick’s job), we take our bikes.

I quickly recognize the area, we drive into Balkbrug. Years ago, during my studies of law, I was a prentice and came here with the forensic psychiatrist Strobos. Very special to be here again 45 years later. The landscape changes, it becomes less flat and the forest density increases. We search our way from cache to cache over narrow forest paths and through sometimes deep sand channels. It’s good we have thick tyres. For me it’s incredible how Dick find his way. I directly got lost and just follow him on the narrow bumpy paths.
We left the province of Overijssel and are now e-biking in the province  of Drenthe. Every now and then we stop to chat with local residents and to buy something at a farm. Everyone in this area has plenty of time, but in these small villages “us knows us” and that also means that distance is not practiced by everyone, so the conversations are not really relaxed, we constantly move and dance around to keep our distance of 6 feet.
Despite the fact that the sky is getting bluer, the wind keeps blowing so when we get back to the motorhome at half past four, after 30 miles of cycling, we actually feel a bit tired and we start to snore well before 10 pm.

Camperplace Appingedam in Corona tijd

After breakfast with delicious fresh eggs from the farm, we leave Nieuwleusen. We stop in the town of Emmen, although we can stay here, it doesn’t feel very pleasant, so we drive on to Appingedam in the province of Groningen. For the first time in my life I reach this far northern part of the Netherlands. On this parking lot is also a free parking spot. Normally there would be 10 places available, but in this Corona time one space must kept free between each motorhome. This is an ideal place for me. We stay at a bus station and even on Sunday it is a go and come of buses.
And it is even possible to dump our grey and black water and get clean water

I feel at home here.
In the afternoon we walk to the old town of Appingedam. It is very quiet; no one to see on the streets, but it looks nice. Unfortunately it’s cold and clouded. I definitely want to take a more extensive walk here when the sun is shining and it’s warmer.

In the evening the clouds disappear and I devote myself to my task of refilling clean water in the tank. I have to walk back and forth 9 times with our watering can to fill up the tank. It remains significantly colder in this northern part of our country because even though the sun breaks regularly, an icy cold wind continues to blow so when we take the e-bike we put on our winter coats.

The landscape amazes me. I expected to bike through bare flat meadows, but we see a varying landscape of beautiful forests, arable lands and every now and then some hills protruding in the landscape where usually a church is built. One of those churches, the old Romanesque church of Marsum, is a feast for the eyes in its simplicity. We walk into the church and are hit by the poem of Pastor Jaap Zijlstra about this church:

Old church in Marsum

Fled on a mound
is the church of Marsum to be found
Longingly looking forward to
the reverse side of the tide.
The wind has taken the field
and assault a storm against the walls.
The clouds blaze out against the trees
who take a guard possession on the ramparts.
The dark look of the ditches
forebodes nothing good.
The reed is stirred up
and the startled grass runs across the meadows.
But today or tomorrow the tower will get
the sun in her sight again
and the battle is settled.

We will remember this beautiful church in this special landscape for a long time. It is more impressive than the view we have from Delftzijl over the waters of the Eems. With this icy cold wind and thick dark clouds, the yellow-brown water does not look attractive. In addition, where we are, the port area of ​​Delftzijl, you cannot even get close to the water due to quicksand.

After every day of self-cooking, our leftovers are finished, so we walk to the eatery “Unique” next to the bus station. We don’t regret it as the food is really good and next time we stay here, we will definitely order another meal here.
Wednesday May 27th, after a delicious breakfast with fresh bread, I bought this morning in town; we only have to drive 17 miles. This means that we arrive early in the morning on the outskirts of the city of Groningen, in the Kardinge nature reserve. Because we arrive so early, a number of motorhomes already left, so we can choose where to stay and we park our motorhome in the front.  It’s obvious that this nature reserve is located on the outskirts of the city because it is not only busy with motorhomes but also with athletes and when we cycle around in the area we meet many other people who enjoy the outdoors just like us. But there is plenty of room and the weather is beautiful although it is still cool due to the strong cold wind. Around 4 pm we are back at the motorhome.

View on camperplace Kardinge

I have to climb the high hill next to the motorhome. It is steep but the climb is well worth it, because from the observation tower on top you have a beautiful view of the city of Groningen and the surrounding area. You can also clearly see the parking lot filled with motorhomes. The mountain bikers, using this same hill to descend at enormous speeds, will probably not have the time to enjoy this panorama.

Thursday morning, May 28th  we leave Groningen early in the morning and drive south over the Hunebed Highway to Tubbergen. Unfortunately we don’t see a hunebed, meaning: a megalithic chambered tomb. In the middle of the small town of Tubbergen is a parking lot next to the local swimming pool, we have a place for the night. After talking to a woman who lives here permanently in her RV, we explore the area by e-bike. It is considerably warmer here, but that could also be caused by the decreasing wind.

Looking for the cache

We look (of course) for caches. One is hidden under a bridge. Fortunately, the water level here is very low (a fact that the locals certainly will not agree with, they suffer under the water shortage) so that I can suffice with only taking off my long pants and getting the cache reasonably dry. Mid-afternoon we are back at the motorhome and we explore this pleasant town on foot. Unfortunately the local hairdresser is too busy in the coming weeks so I still can’t get rid of my thick and long corona hair. Friday we leave at 9 am. Before we drive to the next place, we first want to visit Obelink in Winterswijk, an outdoorshop. When we arrive there it is already very busy. Especially the parking lot for RV’s is almost completely full and German number plates dominate the RV landscape. Fortunately, Obelink is very spacious so once inside, we are not really bothered by other shoppers. We walk towards what we need and are outside within an hour so around noon we arrive in Varsseveld (again). We find the parking here very pleasant and there are still many geocaches to be found around, so this is a good stopover on our way home. While Dick cleans the e-bikes in the warm sun next to the motorhome (after our trips on sandy forest paths they are covered with sand) I walk into the village. Here, to my delight, the hairdresser does have time, so at the end of the afternoon I have a short haircut. Actually it is a bit too short, but Dick says that I say that after every hairdresser visit.

Spareribs from Restaurant Enzovoort

At 7 pm I walk to restaurant “Enzovoort”, close to our parking, to pick up our ordered food. A couple of days ago and upon arrival this afternoon, we were told by various residents that this restaurant cook well. Not a word too much because not only the owners are very friendly, the food is also very tasty and we enjoy a restaurant meal in our motorhome. We have a few days before we have to be back home so on Saturday we stay another day in Varsseveld. The weather is clearly improving as there is more blue and sun and the temperature is rising.

Again we print a map of the area and as soon as Dick has settled the route, our water bottles are filled and biscuits and currant buns are packed, we leave. This time we cycle through an area so pristine that I regularly express my admiration. I did not know that such quiet and unspoiled places existed in the Netherlands. It is beautiful here. After cycling for 28 miles we return late afternoon.

Ice cream in Varsseveld

Before we go back to the motorhome we first enjoy a delicious ice cream, sitting in the sun in the middle of the village. The parking lot is still dead quiet; there is no other motorhome in sight. Because of the delicious food yesterday we order another meal at “Enzovoort” which is again excellent. Locals know which restaurant to recommend.
Sunday morning we leave the eastern part of our country. We are not the only ones on the road because as soon as we enter Highway A12 it seems we are in Germany. Only German cars on the road. It intensifies our desire to open borders with our neighboring countries (which are still closed today). In Woerden we drive to a small parking and find out it’s full. Unfortunately. While turning on the narrow road to continue driving, one of the motorhomes leaves so we can stay overnight. It is a bit of a manoeuver because this small RV parking has a high fence.

Camperlife

Fortunately, Dick can drive well (or is it due to my good directions) and soon we have a good cup of coffee. In the afternoon we take the e-bikes to explore the area.
We stay close to a large recreational lake where it is very busy, especially along and on the water, but the cycle paths are fairly quiet. We don’t cycle that much, only 15 miles, but we can’t resist the temptation of a milkshake.

The terraces may not be open until tomorrow, so all chairs and tables are still blocked with red and white barrier tape, but, sitting on a strip of grass in front of the Mc Donald, the milkshake also tastes good.
The wind and bright sun make us feel sleepy and we go to bed early in the evening.
Monday, June 1st , we stand up at 7 am and after a shower we dress with our last clean clothes. We don’t really have to drive far and arrive home early.
That is convenient because now we can unload and clean everything at our leisure.

Tomorrow we will bring the motorhome to the shop of Iveco Schouten in Utrecht. There a main switch will be mounted to interrupt the battery power when the motorhome is in the storage.

Geplaatst in ENGLISH VERSION | Reacties uitgeschakeld voor March – May 2020, at home and taking a break in the Netherlands