France and Spain 2019 , english version part 2

France and Spain 2019, part 2

End of the morning Rob is back. The shop has ordered the broken part and Thursday it will be repaired. That’s good because the insurance already talked about repatriation of his car, not really an attractive prospect.
In the afternoon we walk to the diving school next door. Unfortunately we cannot get there because Rob’s access pass for the gate does not cooperate, but we manage to talk through the gate to a man of from the diving school.


First dive in L’Escala


After in vain walking back and forth a few times, that nasty pass refuses to give us access, we finally take our diving gear and Dick (who does have a working pass) to the diving school where we get dressed, getting our diving set ready and start clambering down the rocks.
The latter is necessary to reach the waterfront.
We have a wonderful relaxing dive and after a tiring climb up we are back at the diving school, but it was worth it.

Cor also arrived and we can hug him while rinsing our gear. We walk back, chat and enjoy a delicious BBQ in the evening.



Coffee and Baileys next to the RV


Gert and Femmy join us, the coffee with baileys tast great and in this good company time flies. We dive into bed around 11 pm. Great that we can sit outside so late. Sunday morning we call it an early day because before 8 am Cor and I leave the campground. We are on our way to the airport in Girona, an hour drive from L’Escala. The roads are without traffic and the sun is shining abundantly. It is already 68 degrees.



Richard and Jaap arriving in Gerona

Just before the airport we are overtaken by a plane. According to Cor the plane with Richard and Jaap and yes when we arrive a little later at the airport their plane just landed. We have to wait a while before they have their luggage but through the occasional open doors and our mobiles I let Richard known that the reception committee is waiting for them.
Well, I am waiting and Cor is driving because there is no place at this airport to stop unless you have the name “taxi or bus”.

It’s a good thing we didn’t come to the airport with our RV. Eventually we hug Richard and Jaap, walk to Cor’s car at “departures” and drive back to L’Escala.


Richard and Jaap at the campground

Unfortunately, at this time of day, it is 11 am, their bungalow isn’t yet available, so Richard and Jaap take a seat outside. In the afternoon we decide to go for dive. Richard was afraid to sleep too deep to wake up (this morning his alarm-clock was set at 4am) so he did not sleep for more than 24 hours and decide to quit the dive. An advantage for the others because now they can easily find out how much weight they need. Richard stays ashore with extra weights. We have a good dive. There are huge schools of fish. In this bay that make the dive spectacular. When we are back (it is a physically challenging dive site to get in and out of the water) Cor and Ingrid also arrived. Our diving group is complete. Fortunately, Richard and Jaap can move into their bungalow and unpack.

Diner in restaurant La Casa

We are in Spain where people don’t eat before eight pm so we walk to the beach at 7.30 pm to look for a restaurant.
We find one where we had dinner several times 3 years ago. We have a good time together although the food is a bit disappointing. The wines chosen by our master sommeliers Cor and Richard taste very good. When we are back on the campground we go to bed. I don’t even notice I am touching my pillow.



Leaving the water is nor easy here


Monday, September 16th, the sun is shining early, the sky is blue and the temperature is quickly rising to 78 degrees. After a delicious breakfast, of course with fresh baguette (also available in Spain) we prepare to go diving. Dick don’t want to climb the rock with his equipment and stays ashore but all the others go diving.
It is a spectacular dive, one huge school of fish after another, there’s an abundance of life.
Three years ago when we also dived here there wasn’t so much life. After such a spectacular dive the lunch with fried eggs is tasty and because the weather is so nice we are going for another dive in the afternoon. Rob walks to the center of L’Escala and Cor and Ingrid enjoy the pool. We see significantly less fish now but nevertheless we have a nice dive. Before having dinner we drink something outside and at 7.30 pm we walk to a restaurant, this time a pizzeria. There is no big choice of food, (If you don’t want a pizza) but the quality is much better than the restaurant where we had dinner yesterday. The temperature is higher and even at 10 pm it still feels warm. Tonight all windows will remain wide open.

Laundry time

Tuesday, September 17th we wake up at 8 am. The others have a boat dive and Dick and I will be diving in the bay but when Dick says he wants to work on the website and I look at our full laundry bag I am easily convinced. No dive for us but washing and sitting behind the laptop. Unfortunately, we do not have enough trees on our spot so I cannot attach clotheslines and again I have to buy a coin for drying and for washing. Finally I buy 4 coins. Despite the fact that I already washed on Saturday morning, the addition of our bedding requires two machines. At 1 pm everything is clean and stored, our bed has a clean cover and we take our bikes. The weather is beautiful and the temperature has risen to 85 degrees.

Geocaching in L’Escala


Of course we cycle a route based on hidden geocaches. We drive partly along the coast, there are blockhauses and idyllic bays, and partly through the dry and arid inland of Spain. We glance through the fence at the Roman Ruins on the edge of L’Escala but decide not to go inside.
It is far too hot to walk around between ruins and old pillars.



Restaurant number 3


Around 5 pm, after 15 miles of cycling on steep slopes, we are back on the campground. We still have plenty of time to clean up and hear about the boat dive before we walk back to the bay at 7.30 pm. To restaurant number 3. This turns out to be a more luxury restaurant with a wide choice of dishes. We don’t get disappointed. The food is of good quality and thanks to Cor (white wine) and Richard (red wine) we also have a good wine with our dinner.

Wednesday morning we get up at 7 am because we have to be at the diving school at 9.15 am. Enough time to get fresh bread at the super mercado and a breakfast. We arrive at the diving school on time, put our diving gear in the van and then drive to L’Estartit, on the other side of the rocks. The drive is not very long and we arrive in time at the diving school who take care of the boat dive to the Medes Islands. After waiting for half an hour and some administration, we leave for the harbor where, on the quay, we set up our diving sets and change clothes before boarding the boat.

Boatride to Medes Nationaal Park

Next to our group are 13 other scuba divers, French and Spaniards. After a briefing about the site and a 5 minute boat ride we arrive at the dive site. The waves are high and the wind is blowing hard so it is not pleasant to wait until it is our turn to jump into the water.

It is a good thing that Dick got anti seasickness tablets from Gert and Femmy, otherwise Dick’s facial color would now be green. But even my person doesn’t feel great in this waves. Finally we all float in the water and start our descent via the anchor line. Fortunately, because floating in these high waves is not pleasant. Ingrid does not manage to get deeper than 15 feet, she cannot clear her ears anymore and has to return to the surface. Cor also suffers a lot from his ears (because he has an cold), but after 8 minutes he finally reaches 55 feet and Rogier, our dive guide, can show us around.
Again it is astonishing to see how much fish is swimming around. Huge schools of fish, from 1 feet in size up to the small sardines are around us and several times we also encounter huge groupers. It’s a pleasure to swim around. And it is busy under water because several times we meet the other groups from the boat. Comparing to the dives in our bay here it’s deeper water. That’s why these huge Groupers are here. It’s awesome to swim next to these impressive fishes. I hate it that I don’t have a camera with me. Unfortunately after an hour we have to surface again. Most of the divers finished their air. The sea is even rougher and we are hurled back and forth. That causes that Dick gets the boat stairs against his knee when stepping on the boat and when the crew also turns his knee to get his fins out on this raging boat, it’s over for Dick. His knee swells immediately. Back on the quay we change clothes, put all our diving stuff back in the van and drive back to our diving school in L’Escala where we rinse our diving gear with fresh water.
That is really necessary because the water of the Mediterranean is very salty and you don’t want that salt on your diving equipment.

Lunch with baked eggs



After lunch we decide to have another dive in our bay at 4.30 pm. The weather is still good, the wind is less turbulent and it is not cold. Unfortunately, you cannot say that about the water temperature. We feel the thermocline and the water is not warmer than 65 degrees. With this temperature, a suit of only 0,2 inch (5 milimeter) is not really comfortable.


Sometimes divers need some help


When we get out of the water Ingrid, Cor and Richard are on the side to help us out. Very nice because rocks are scattered everywhere and to get out of the water is not really easy; a helping hand from the shore is very comfortable. After having a shower it is time to refill our burnt calories. In the same restaurant as yesterday because everyone really liked the food. Fortunately, the wind (blowing hard this morning) stopped so we can eat outside. On Thursdaymorning the sky is blue and the sun has power. Time to wear shorts again.

Rob leaves immediately after breakfast to have his car repaired. Hopefully it works because driving all the way home with flashing red lights and every now and then an alarm tone is not agreeable. Dick’s knee is doubled in size but luckily we have a bandage so he can still walk to the bay to help us getting in and out the water. Again we have a relaxing dive around the beautiful island in our bay and again there are many schools of fish, although less than a few days ago. It is a nice dive. After an hour we are back at the entry. Balancing over the loose rocks and boulders in the water will never get used. When Rob returns at 3 pm with a repaired car we make another dive in the bay. This time we see a beautiful lobster while we spot the Dalmatian snail on several places. I like this bayside dive.

View from the edge of the cliff

Back at the campground we find out that Richard followed us from the top of the cliff and we look at the pictures he took from his high viewpoint. It is good that it is almost 7 pm so we do not have to wait long to have dinner. I am starving. Diving and climbing means that there is a need for many, many calories.

For the third time we walk to our beloved restaurant. When we arrive, the tables are pushed together and we are welcomed with a broad smile. Again the food is of good quality and the atmosphere excellent and with a full stomach and a smile about the pleasant evening we walk back to the campground after dinner.
The sun shines again on Friday September 20th. We love it because a weather change is expected. But today the weather still looks good and the temperature soon rise to 77 degrees.

“Loitering club members”

Although there are vague diving plans, for various reasons they don’t go on, so we spend the day chatting, gathering and hanging out on the railings of one of the bungalows. We lay our diving gear in the sun so its can dry.
In the afternoon we shop in the large Carrefour on the outskirts of the town for our joint BBQ tonight. In this Supermercado is a lot more choice of meat and side dishes than at the Mercado next to the campground.

When we are back I walk to the cliffs around the bay of L’Escala to look for a geocache. Despite the help from Gert, I meet along the way, we cannot find the cache. Climbing around the huge boulders and climbing down the wall to the bay has no result. But searching has kept us off the street for a while and I prefer to do this rather than lie down on the beach. Or I will reach home is the question because a monster dog runs barking towards me, stops right in front of me and I only see flickering teeth. It does not feel good. I carefully pick up two large boulders just in case this dog will attack me. The monster stays and bark and show his teeth and he is not listening to his boss down at the bay. I am struggling. What to do? Finally I decide to throw a rock next to his head and it works because the monster dog turns around and runs behind the rock. I don’t know how quickly I leave this place. Back home it appears that the cache (a spring edition) is only accessible for a few months. If I had read correctly I should have known that the cache would not be here in autumn.

BBQ on the campground

While I was playing outside, Ingrid was busy preparing our BBQ so after taken a shower I only have to put glasses, plates and cutlery on the tables. Fortunately there is tableware in the bungalows because our RV does not have that stuff for eight people. We are lucky with the weather, it is not cold so we sit outside until 11 pm. The food from the BBQ and grill taste excellent, the wine goes well with it and the company is good. A pleasant Aqualis diving vacation has been ended. Tomorrow Cor and Rob will be the first to drive home. Saturday morning we get up at 7 am because we want to say goodbye to Cor and Rob. They don’t leave before 8.30 am. The weather has changed completely and it is raining but it is still 68 degrees so we keep our shorts. After Cor and Rob left, it is time to focus on our chores. The rope around the neighbor’s tree (only accessible via a high ladder) must be angled down and the huge pile of empty bottles taken away. The latter is embarrassing, everyone turns around when they see me walking with all those empty bottles.

And those were our own bottles at the BBQ. Not like the ones we had before on our grounds. That small pile of bottles turned out to be left there by our dear neighbors. Unfortunately, the effect of leaving them was lost because nobody knew that these bottles were n ‘t ours. The BBQ and Grill still needs to be cleaned and the garage packed, not really pleasant in a continuous rain shower so Dick expands the awning and we can work under it. No luxury because a lot of things need cleaning before we can pack everything in the RV.

The awning also needs some attention


Finally we are done with all our chores, a large part of the diving gear is stored, the diving suits are hidden between the floors and we can sit behind the laptop and write and read. Time passes pretty quickly and it is dinner time again. No BBQ this time, the weather is still too wet, so we walk to the pizzeria and enjoy Richard and Jaap’s farewell dinner. Their night is a shorter one because on Sunday morning at 7.15 am they leave with Cor and Ingrid, going to the airport. Of course we wave them goodbye. Going back to bed makes no sense because once out of bed means wide awake.


Coffee at Gert and Femmy’s place

When Cor and Ingrid are back (already after 1.5 hours) we have a nice chat and coffee with Gert and Femmy. It seems as if we know each other for years. Fortunately the weather has been improved and even the sun comes out so it is pleasant to be outside. But sitting outside and doing nothing is not an option because our laundry bag indicate that it is time to do some final washing. The result is that I walk up and down the next two hours. With Dicks help everything is clean at 1.30 pm.



Bike trail or not ?


We take the bikes to find some more geocaches. It is a good thing that we have electric bicycles because the route that Dick has chosen leads us steeply into the mountains. Unfortunately the road becomes rougher and rougher and very stony.
Actually, this is not a path to cycle with bicycles, but rather a steep climbing path. But we manage to get on, push our bikes regularly to get to the top from where we have a magnificent view of the surroundings of L’Escala.

At 6 pm we are back, tired and sweaty because of the walk, cycle and climb. We found almost all our geocaches and are satisfied.
In the meantime a storm is raised and when we walk to the bay at 7 pm (of course we can’t enter the restaurant because nobody is here before 8 pm) we see the waves beat the coast. It’s really wild outside. We were really lucky with the weather the last days. Now it’s bad diving, almost no visibility. After some raindrops it stops so also this last evening we can sit on the terrace. Now we have a real farewell dinner because tomorrow both Cor and Ingrid and Dick and I will leave L’Escala.

On Monday morning the sun shines again and we see a partly blue sky. After saying goodbye to Cor and Ingrid and Gert and Femmy we leave the campground. Soon we see the Pyrenees looming in front of us. Fortunately the few clouds are high in the sky so we can admire the mountains in their full splendor. It is wonderful to be “on the road” again.

Driving through narrow gorges

Even though we had a nice diving vacation, it is not common for us to be in one place for 10 days. We drive over inland roads to the border with France and then on even narrower roads through huge gorges further in the mountains. The places we pass have incredibly narrow streets and sometimes other cars have to drive back to give us the opportunity to pass. We drive in “Katharen country”. In the 12th and 13th centuries the Katharen were a major religious movement that, with their interpretation of the Bible, deviated so far from the Roman Catholic church that they were considered heretics and persecuted. Everywhere around us you see the remains of the Kartharen castles built on high rocks that were almost impregnable. The temperature rises gradually and when we arrive at Fanjeaux, high on a mountain top, it is 77 degrees. The camper place is not really big but it is 2 pm so we still have a choice to park. Not long because within a few hours it will be full with RV’s. At our leisure we stroll through this small mountain village with its narrow, steep streets and its magnificent view of the surroundings. At the end of the afternoon we sit in the sun next to the camper.

Sunset in Fanjeaux

We are lucky because our spot has sun until it disappears in a beautiful sunset. It is very quiet and we sleep like roses.
Tuesday morning it feels like winter. Even though the sun is shining and the sky is steel blue, summer is ended.
Not really annoying because we love lesser temperatures. After buying bread in town, we continue on through the narrow streets of small villages. The agricultural fields are brown and the sunflowers fields have lost their glory.

At half past one we arrive in Cahors. There are only three places on the RV site at the river Lot and we are surprised that only one is occupied, so we quickly park our RV. The weather is somewhat changeable today. The blue skies have given way to heavy clouds and some rain. But it doesn’t stop us from exploring the city. The parking lot is really central and all we have to do is crossing the bridge to be in the center.

Medieval bridge in Cahors

Cahors has an pleasant city center where it’s nice strolling and after exploring the 900-year-old cathedral with its beautiful inner gardens, we also walk to the logo of Cahors: the Tower bridge.

Despite the threatening black clouds only a few rain showers are falling, so we continue our walk. When we are almost back at the RV, after admiring the basin that for centuries supplied the city with water, the drizzle turn into real rain. But in the evening it stops again so that we can walk back to the center for a delicious meal in a Turkish restaurant. We arrive too early and are the only ones but this Turkish owner doesn’t care and starts cooking. On wednesday the weather is still very unstable and there is regular rain. It is not warmer than 62 degrees and after having a fresh baguette, we leave Cahors. We see the first fall colors appear outside the city and drive along narrow winding roads to the Dordogne.

Castle in St. Jean de Cole

In Saint Jean de Cole we find a nice parking spot in the village. It is one of the beautiful villages in France and the buildings are nice and old. It is a pleasure to walk around. Unfortunately we don’t keep it dry and after we get wet and more wet we decide to go back to the RV, leave and drive to the nearby city of Nontron. In the parking lot of a large Super U it’s allowed to stay overnight and we can do the necessary shopping.

Not a bad choice because at least we have a well-spent end of the day. Dick thinks differently because he doesn’t like to walk around for hours in a supermarket.

Marie-Louise, Tita and Jan


Towards the evening I see two people walking to their car, parked next to our RV and I call them why they did not brought better weather. The men answer: “a familiar voice” and when we walk towards each other it turns out to be Jan, one of my colleagues I worked with 30 years ago in the “Noordsingel”, as the prison in Rotterdam was called. Together with his wife Marie Louise he is on his way to Spain. Of course we sit together, talk and exchange experiences. Unbelievable to meet someone you didn’t see in years. We have a nice evening in spite of the heavy rain. In the morning the rain stops and it clears up. Now we have the opportunity to admire their small RV-car. Very simple and very practical, but not for us who want to live in an RV for a year. We chat some more, wish each other a good trip and leave.

We drive over a National route to the north. Not really fun but we have to cover a great distance. There are many checks points on the way and groups of police officers are everywhere. Even on parking lots cars are checked but we are clearly not a target because nobody wants to enter our RV. In Vouvray we find a nice spot in the center. Unfortunately the weather is not great because otherwise we could sit outside in the park. Just like always, we walk into town, which consists largely of wineries. That make sense when you stay at the river Loire. Although there is a designated place for 3 RV’s, in the evening the parking lot is occupied by 8 RV ‘s.  A sign says only 3 RV’s are allowed for the night but nobody cares.

Race circuit 24-hrs in Le Mans

Friday morning it is only 59 degrees, there are still some clouds but every now and then the sun also tries to show a ray. We drive further north over the “Le Mans” street circuit and arrive in Honfleur at 3 pm. The last part of the road is a toll road. All roads around Honfleur are limited to 3.5 tonnes and our RV is considerably heavier. Although it is real busy in summer, there are also many RV’s parked now, but we find a beautiful spot next to the water. Fortunately there is no rain so we can walk around.


Geocaching Honfleur


Despite the fact that we have been here several times, still a few geocaches are hidden and we want to find them. The rest of the afternoon we walk along the water with its large river boats and through the narrow steep streets of Honfleur. We don’t eat on the many terraces along the old harbor, but in the evening have a kebab dish in the RV. It taste excellent and we look at the fast falling darkness. After a good night’s rest, we get up on Saturday September 28th at 8 am. Have breakfast, dump and refill water and drive further north. The weather forecast is not really good so we go to Boulogne sur Mer, 156 miles to the north. When we arrive, the wind has increased in strength and instead of standing on the cliffs, outside the city, we park our RV behind the casino in the center of Boulogne.

Wall painting crossing the channel in Boulogne

A nice place, to get into the center we only have to cross the bridge. We do not walk for a long time because after some sun the wind quickly brings black clouds and we have to hide at one of the many terraces otherwise we will get soaked. We don’t really want to take a gamble at the casino, so when we return to the RV we read books and have a good macaroni dish. Although this place is ideal for exploring Boulogne, the casino is located between two bridges and busy roads and it is very restless during the night. I regularly wake up while Dick sleeps like a block of concrete. Cars with blue flashing lights drive over and over the parking lot and certainly when a platoon of officers walk around behind our RV, I am wide awake. Eventually I fall asleep to wake up from an alarm of a parked car because I don’t see any movement at the casino. The alarm lasts an incredibly long time, stops for a while and start again. In spite of this alarm finally we fall asleep and wake up at 8.30 am. The weather has code yellow, it’s very turbulent on the coast, so after breakfast we decide to drive back home. Despite the strong winds there is no rain but at the Dutch border we have to deal with heavy showers. Not nice because when we arrive at home in this pouring rain we have to unload. We only take the most important gear, the rest will come later when we have to unload everything and clean the RV. Next weekend we will hand over this RV at the dealer.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor France and Spain 2019 , english version part 2

Frankrijk en Spanje augustus-september 2019 deel 2

Zaterdag 14 september

Eind van de ochtend is Rob terug, de garage heeft het kapotte onderdeel besteld en donderdag kan het gemaakt worden. Gelukkig want de verzekering had het al over repatriëring van zijn auto, niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht.

De eerste duik in L’Escala

In de middag lopen we rond en nemen polshoogte bij de duikschool. Helaas kunnen we er niet komen doordat het toegangspasje van Rob niet meewerkt maar door het hek praten we met iemand van de duikschool.

Na enkele malen tevergeefs heen en weer gelopen te hebben, dat nare pasje weigert ons toegang te geven, lopen we uiteindelijk met duikspullen en Dick (die wel een werkend pasje heeft) naar de duikschool waar we ons omkleden, ons setje opbouwen en beginnen aan de klauterpartij de rotsen af. Dat laatste is noodzakelijk om de waterkant te bereiken. We hebben een heerlijke ontspannen duik en een vermoeiende klim terug naar de duikschool, maar het was de moeite waard. Ook Cor is inmiddels gearriveerd en staat ook bij de duikschool. Na alles gespoeld te hebben lopen we gezellig kletsend terug en ’s avonds genieten we van een heerlijke BBQ.


Koffie en Baileys voor de liefhebbers


Gert en Femmy komen gezellig bijpraten, de koffie met Baileys smaakt goed en de tijd vliegt. Pas rond 11 uur duiken we ons bed in. Wat heerlijk dat we zo lang buiten kunnen zitten. Zondagochtend is het al vroeg dag want voor 8 uur zit ik bij Cor in de auto. We zijn op weg naar het vliegveld in Girona, een uurtje van L’Escala. De wegen zijn uitgestorven en de zon schijnt uitbundig. Het is al 20 graden.



Aankomst van Richard en Jaap in Girona


Vlak voor het vliegveld worden we ingehaald door een vliegtuig. Volgens Cor het toestel van Richard en Jaap en ja hoor als we even later bij het vliegveld staan is hun vliegtuig net geland. We moeten wel even wachten voor hun bagage gearriveerd is maar door de zo nu en dan openslaande deuren en de mobile kan ik Richard laten weten dat het ontvangst comité op hen wacht. Nu ja, comité, ik sta er en Cor rijdt rondjes omdat er bij dit vliegveld nergens een plekje is om stil te staan als je niet de benaming “taxi of bus” hebt. Het is maar goed dat we niet met de camper naar de airport zijn gekomen. Uiteindelijk kunnen we Richard en Jaap in de armen sluiten en lopen we naar de auto van Cor bij “departures” en rijden vervolgens naar L’Escala terug.


Richard en Jaap op de camping

Helaas is op dit tijdstip van de dag, het is 11 uur in de ochtend, nog geen bungalow beschikbaar en dus maken Richard en Jaap kwartier bij de camper. In de middag besluiten we met elkaar een duikje te maken. Richard, die uit angst niet wakker te worden (vanochtend ging de wekker al voor vieren) niet geslapen heeft en al meer dan 24 uur wakker, besluit de duik voorbij te laten gaan. Wel weer een voordeel voor de anderen want die kunnen nu makkelijker uitloden. Er staat immers iemand met extra lood op de kant. We hebben een prachtige duik. In deze baai zijn enorme scholen vis te zien wat de duik wel spectaculair maakt. Als we weer terug geklauterd zijn, het blijft een lichamelijk uitdagende duikstek, zowel om er te komen als bij de instap, zijn Cor en Ingrid ook gearriveerd. Iedereen is er nu. Gelukkig kunnen Richard en Jaap nu wel hun bungalow betreden en alles inruimen.

Diner bij La Casa

We zijn in Spanje waar voor achten niet gegeten wordt dus lopen we om half 8 naar het strand waar we in een restaurantje een plekje vinden. Drie jaar geleden was het eten hier goed, nu valt het wel tegen. Maar we hebben het wel gezellig met elkaar en de door onze sommeliers Cor en Richard gekozen wijnen smaken erg goed. Om half 10 zijn we terug op de camping waar we direct ons bed induiken. Ik merk niet eens meer dat ik mijn kussen raak. Maandag 16 september staat de zon al vroeg aan een stralend blauwe hemel te schijnen en snel stijgt de temperatuur naar 25 graden Na een heerlijk ontbijt, natuurlijk met vers stokbrood, maken we ons klaar om te gaan duiken.


Het water verlaten is lastig hier

Dick heeft minder behoefte om de rots af te klauteren en blijft op de kant maar de anderen gaan allemaal duiken. Het is een spectaculaire duik, de ene school vis na de andere, wat is hier een overvloed aan leven. Dat kan ik me toch niet herinneren van drie jaar geleden toen we hier ook doken.

Na zo’n spectaculaire duik smaakt de lunch met een gebakken eitje heerlijk en omdat het zulk lekker weer is gaan Jaap en ik ’s middags nog een duikje maken. Rob loopt naar het centrum van L’Escala en Cor en Ingrid genieten bij het zwembad. Er zwemt beduidend minder vis maar desondanks hebben we een leuke duik. Voordat we ’s avonds gaan eten drinken we nog wat bij de camper en om half 8 lopen we naar een restaurant, ditmaal een pizzeria. Er is geen grote keuze aan eten, niet zijnde pizza’s, maar de kwaliteit is stukken beter dan het restaurant waar we gisteren hebben gegeten. De temperatuur is gestegen en zelfs om 10 uur voelt het nog warm aan. Vannacht blijven alle ramen wagenwijd open.

Ook de was moet worden gedaan

Dinsdag 17 september zijn we om 8 uur op. De anderen gaan vandaag met de boot mee om te duiken en Dick en ik zullen in de baai duiken maar als Dick zegt dat hij aan de website wil werken en ik onze volle waszak heb bekeken ben ik gauw over te halen. Geen duik voor ons maar achter de laptop zitten en wassen. Helaas hebben we onvoldoende bomen op ons plekje zodat ik geen waslijnen kan spannen en dus moet ik naast een jeton voor het wassen er ook een voor de droger kopen. Uiteindelijk worden het 4 jetons want ondanks het feit dat ik zaterdagochtend al een was gedraaid heb vereist toevoeging van ons beddengoed twee machines. Om 1 uur is alles schoon en opgeborgen, ons bed schoon gedekt en pakken we onze fietsen. Het is stralend weer en de temperatuur is naar 28 graden gestegen.

Geocaching in L’Escala

Natuurlijk zoeken we onze route aan de hand van verborgen caches. We rijden deels langs de kust, waar zich bunkers en idyllische baaitjes bevinden en deels door het droge en dorre binnenland. We werpen een blik door het hek op de Romeinse Ruïnes aan de rand van L’Escala maar besluiten niet binnen te kijken. Het is veel te warm om nu tussen muurtjes en stukken pilaar rond te lopen. Rond 5 uur en na 21 km fietsen over steile hellingen zijn we terug op de camping. We hebben nog voldoende tijd om bij te kletsen, de ervaringen van de bootduik te vernemen en te douchen alvorens we om half 8 weer naar de baai lopen. Op naar restaurant nummer 3. Dit blijkt een wat chiquer restaurant te zijn met veel keuze aan gerechten.

Restaurant nummer 3

We worden niet teleurgesteld. Het eten is goed van kwaliteit en dankzij Cor (witte wijn) en Richard (rode wijn) hebben we ook een heerlijk drankje bij het eten. Woensdagochtend staan we al om 7 uur op want we moeten om 9.15 uur bij de duikschool zijn. Voldoende tijd om vers brood te halen bij de supermercado en uitgebreid te ontbijten. Op tijd zijn we bij de duikschool, pakken onze duikspullen bij elkaar en worden vervolgens in een busje van de duikschool naar L’Estartit gebracht, aan de andere zijde van de rotspunt.

De rit is niet erg lang en ruim op tijd staan we bij de duikschool in L’Estartit die de bootduik naar de Medes eilanden verzorgt. Na een half uur wachten en nog wat administratieve beslommeringen kunnen we naar de haven waar we op de kade onze duiksets optuigen en ons omkleden alvorens op de boot te klimmen.

Op naar Medes Nationaal Park

Naast onze groep zijn er nog 13 andere duikers, Fransen en Spanjaarden. Na een korte briefing over de stek en nog geen 5 minuten varen arriveren we bij de duikstek. De golven zijn hoog en de wind waait hard dus erg aangenaam is het niet om te moeten wachten tot wij aan de beurt zijn om te water te gaan.  Het is maar goed dat Dick van Gert en Femmy een anti zeeziekte pil heeft gekregen, anders zou Dicks gelaatskleur nu groen zijn. Uiteindelijk liggen we allemaal in het water en kunnen we aan de afdaling via de ankerlijn beginnen. Gelukkig, want dobberen in deze hoge golven is ook niet alles. Helaas lukt het Ingrid niet om dieper dan 5 meter te komen, daarna slaan haar oren dicht zodat ze onverrichterzake terug moet. Cor die ook enorme last heeft van zijn oren komt uiteindelijk wel tot 18 meter en we kunnen ons door Rogier, onze duikgids laten rondleiden. Opnieuw is het verbijsterend om te zien hoeveel vis hier rondzwemt. Enorme scholen vis van 30 cm grote tot de kleine sardines en ook komen we een aantal malen enorme groupers tegen. Het is gewoon een genot om hier rond te zwemmen. Wel jammer dat we na een uurtje alweer omhoog moeten. De zee is nog ruwer geworden en we worden heen en weer geslingerd. Helaas want daardoor krijgt Dick bij de instap op de boot het trapje tegen zijn knie en als de bemanning dan ook nog aan zijn knie draait om zijn vinnen op de woest tekeergaande boot uit te krijgen is het leed helemaal niet te overzien. Zijn knie zwelt direct op en voor Dick is het helaas gedaan met het duiken.  Terug op de kade kleden we ons om, stoppen al onze spullen weer in het busje en rijden terug naar onze duikschool waar we de duikspullen spoelen. Dat is echt noodzakelijk want het water van de Middellandse zee is erg zout en dat wil je niet aan je duikuitrusting hebben.

Lunch met gebakken eieren

Na het lunchen kriebelt het wel dus gaan we om half 5 nog een duikje maken in de baai. Het weer is nog schitterend, de wind wat minder onstuimig en het is niet koud. Dat kun je helaas niet van de watertemperatuur zeggen. We voelen de thermocline en het water is niet warmer dan 19 graden. Met deze temperatuur is een pak van slechts 5 mm niet echt comfortabel.

Als we uit het water komen staan Ingrid, Cor en Richard op de kant om ons eruit te helpen. Wel fijn want door de overal verspreid liggende rotsblokken is de uitstap niet echt makkelijk en een helpende hand vanaf de kant is zeer comfortabel. Na ons lekker opgefrist te hebben is het al snel half acht en kunnen we onze verbrande calorieën weer aanvullen. In hetzelfde restaurant als gisteren want dat is iedereen eigenlijk het beste bevallen. De wind die vanochtend hard waaide is gelukkig gaan liggen zodat we opnieuw buiten op het terras kunnen eten. Donderdagochtend is het opnieuw stralend blauw en de zon heeft al vroeg veel kracht. Eigenlijk is de korte broek ons kledingstuk hier. Rob gaat direct na het ontbijt op weg om zijn auto te laten repareren. Hopelijk lukt het want helemaal naar huis rijden met knipperende rode lampjes en zo nu en dan een alarmtoon omdat zijn gordel niet werkt is ook niet alles. Dicks knie heeft een dubbele omvang gekregen maar gelukkig hebben we een kous bij ons zodat hij desondanks met ons mee kan naar de baai om te helpen met de in- en uitstap. Opnieuw hebben we een ontspannen duik rondom het mooie, in de baai liggende eiland. Weer zijn er veel scholen vis. Wel minder dan enkele dagen geleden maar het blijft een mooie duik. Na een uurtje zijn we weer terug op de kant. Het balanceren over de losliggende rotsblokken en keien in het water bij de instap zal wel nooit wennen. Als Rob om 3 uur met gerepareerde auto terugkeert maken we nog een duikje in de baai. Ditmaal zien we een schitterende langouste terwijl ook op enkele plaatsen het dalmatiër slakje te zien is. Ik blijf dit huisreef een mooie duikstek vinden.

Zicht vanaf de klif

Terug bij de camping blijkt dat Richard ons vanaf de klif goed heeft kunnen volgen en we kijken de foto’s die hij vanaf zijn hoge uitzicht punt heeft gemaakt. Het is goed dat het al bijna half zeven is zodat we niet lang hoeven te wachten om te gaan eten want ik ben uitgehongerd. Duiken en het klimmen maakt dat er behoefte is aan veel, heel veel calorieën. Voor de derde maal lopen we naar ons geliefde restaurantje. Als wij met zijn achten om de hoek verschijnen worden de tafels al tegen elkaar geschoven en breed lachend worden we verwelkomd. Opnieuw is het eten van goede kwaliteit en de sfeer uitstekend en met een volle maag en een glimlach over de gezellige avond lopen we tegen tienen terug naar de camper waar we direct ons bed induiken. Vrijdag 20 september schijnt de zon opnieuw volop. Wel fijn want er wordt een weersomslag verwacht. Vandaag ziet het er gelukkig nog goed uit en de temperatuur stijgt al snel naar de 24 graden.

“Hang jongeren”

Alhoewel er vage duikplannen zijn gaan die om verschillende redenen toch niet door en dus besteden we de dag met kletsen, rondhangen aan de balustrades van een van de bungalowtjes en uithangen van onze duikspullen zodat we die weer droog mee kunnen nemen. In de middag gaan Cor, Ingrid en ik naar de grote Carrefour aan de rand van het stadje om inkopen te doen voor onze gezamenlijke BBQ. Er is bij deze supermercado toch heel wat meer keuze aan vlees en bijgerechten dan bij de mercado naast de camping. Nadat we terug zijn loop ik nog even naar de kliffen aan de baai van L’Escala om een cache te gaan zoeken.

Ondanks hulp van Gert die ik onderweg tegenkom vinden we de cache niet. Rondklimmen over de enorme rotsblokken en afklimmen van de wand naar de baai heeft geen resultaat. Wel jammer maar het heeft ons even van de straat gehouden en ik doe dit toch liever dan languit liggen op het strand.
Het is nog even spannend of ik wel heelhuids terugkom want een monsterhond rent hard blaffend naar me toe, stopt pal voor me en ontbloot zijn flikkerende tanden. Het voelt niet goed. Voorzichtig pak ik twee grote keien op. Ik zal me niet zomaar laten aanvallen. Dit monster luistert niet naar zijn baas die beneden bij de baai staat en ik sta in tweestrijd. Wat te doen? Uiteindelijk besluit ik rakelings langs zijn kop een steen te gooien en het werkt want het monster draait zich om en rent achter de steen. Ik weet niet hoe snel ik van deze plek moet wegkomen. Thuis blijkt dat de cache (een spring edition) slechts enkele maanden toegankelijk is. Als ik goed had gelezen had ik kunnen weten dat de cache er nu niet zou zijn. Terwijl ik buiten rondhuppelde is Ingrid hard bezig geweest met de voorbereidingen voor onze BBQ dus mij rest slechts het klaarzetten van tafels, glazen, borden en bestek. Gelukkig is er aanvulling uit de bungalows want onze camper heeft niet voor acht man bij zich. We boffen want het slechte weer blijft uit en het is niet koud dus zitten we gezellig tot 11 uur buiten.

BBQ bij de camper

Het eten van de BBQ en gril smaakt voortreffelijk, de wijn past er goed bij en het gezelschap is goed. Er is nu officieel een einde gekomen aan een gezellige Aqualis duikvakantie. Morgen rijden Cor en Rob als eerste naar huis. Zaterdagochtend staan we om 7 uur op want natuurlijk moeten we Cor en Rob uitwuiven. Gelukkig vertrekken ze pas om half negen zodat we niet extra vroeg uit de veren moeten. Het weer is helemaal omgeslagen en het regent maar het is nog 20 graden zodat we gewoon in korte broek blijven rondlopen. Nadat Cor is weggereden en even later ook Rob is het tijd ons bezig te houden met huishoudelijke karweitjes.

Ook het touw wordt weg gehaald


Het touw rond de boom van de buurman (alleen via een hoge ladder bereikbaar) moet naar beneden gehengeld worden en de enorme berg lege flessen weggebracht. Dat laatste wekt veel opzien, iedereen draait zich om als ze mij met 9 lege flessen zien lopen. En dat waren echt eigen flessen. Niet zoals begin van de week toen ik in de tuin een klein bergje flessen zag liggen wat naar later bleek door onze lieve buren neergelegd was. Helaas ging daar het effect van verloren want niemand stond erbij stil dat dit niet onze eigen flessen zouden zijn.


De BBQ  en Gril moet nog schoongemaakt worden, niet echt aangenaam in een voortdurende regenbui dus Dick zet de luifel uit zodat we eronder kunnen poetsen. Geen overbodige luxe want er blijkt toch wel wat schoongemaakt moeten worden voor we alles terug kunnen zetten in de camper. Uiteindelijk zijn we met alle karweitjes klaar, is een groot deel van de duikspullen opgeborgen, liggen de duikpakken tussen de vloer en kunnen we achter de laptop gaan zitten schrijven en wat lezen.


Ook de luifel wordt gereinigd

Ook de luifel verdient nog een schoonmaakbeurt, Dick neemt deze taak op zich en gaat met een merkwaardige constructie aan de gang. Maar het werkt en nadat de luifel droog is kan deze ook weer ingerold worden. De tijd verstrijkt best snel want voor we er erg in hebben is het al weer etenstijd. Geen BBQ dit keer, het weer is nog te nat, dus lopen we naar de pizzeria en genieten daar van het afscheidsetentje van Richard en Jaap. Hun nacht is wel een stuk korter want zondagochtend om half zeven zitten ze al in de auto bij Cor en Ingrid op weg naar het vliegveld. Natuurlijk wuiven wij ze ook uit zodat onze nacht ook niet zo lang is. Teruggaan naar bed heeft geen enkele zin want eenmaal uit bed betekent klaarwakker.

Koffie bij Gert en Femmy

Als Cor en Ingrid weer terug zijn (al na 1,5 uur) drinken we met zijn vieren gezellig koffie bij Gert en Femmy. Het lijkt alsof we elkaar al jaren kennen zo vertrouwd voelt het bij hen. Gelukkig is het weer opgeknapt en komt zelfs de zon door zodat het buiten aangenaam toeven is. Lang buiten zitten is er niet bij want de waszak heeft aangegeven dat het tijd is om nog enkele laatste wassen te draaien. Gevolg is dat ik de komende twee uur onder de pannen ben maar met hulp van Dick is alles om half 2 schoon en terug geborgen in de kastjes. We kunnen de fietsen pakken om nog een paar caches te zoeken. Het is maar goed dat we elektrische fietsen hebben want de route die Dick heeft uitgekozen voert ons steil de bergen in en dat niet alleen, ook over een zeer steenachtige weg.

Fietspad of niet ?

Eigenlijk is dit geen pad om met fietsen te berijden meer een steil klim paadje. Maar het lukt ons met regelmatig afstappen en voortduwen van de fietsen om toch op de top te komen vanwaar we een schitterend uitzicht hebben op de omgeving van l’Escala. Om half zes zijn we moe en bezweet van het vele fietsen en klimmen terug bij de camper. Bijna alle caches hebben we gevonden en we zijn tevreden. Het is gaan stormen en als we om 7 uur naar het stadje lopen en natuurlijk nog niet in het restaurant terecht kunnen omdat voor 8 uur niemand aanwezig is, lopen we even naar het strand om naar de woest te keer gaande golven te kijken. Wat hebben we afgelopen week geluk gehad. Nu is het slecht duiken. Gelukkig is het wel droog en niet echt koud zodat we deze laatste avond nog lekker op het terras kunnen zitten. Nu hebben we een echt afscheidsdiner want zowel Cor en Ingrid als Dick en ik zullen morgen L’Escala verlaten.

Maandagochtend schijnt gelukkig de zon weer en is ook blauwe lucht te zien. Na Cor en Ingrid te hebben uitgewuifd dumpen wij nog even ons grey en black water en nemen dan ook afscheid van Gert en Femmy die nog een aantal dagen blijven. Al snel zien we de Pyreneeën voor ons opdoemen. Gelukkig de paar wolken die er nog zijn hangen hoog zodat we ze in hun volle pracht kunnen bewonderen. Het is heerlijk om weer “on the road “te zijn. Ook al hebben we een gezellige duikvakantie gehad, het is niets voor ons om 10 dagen op een plek te zijn.

Rijden door smalle kloven

Over binnendoor wegen rijden we naar de grens met Frankrijk en dan over nog smallere wegen door enorme kloven dwars door de bergen. De plaatsjes die we passeren hebben ongelooflijk smalle straatjes en soms moeten anderen achteruitrijden om ons de gelegenheid te geven te passeren.

We rijden in Katharen land. In de 12e en 13e eeuw was dit een grote religieuze beweging die met hun interpretatie van de bijbel zover afweken van de Rooms Katholieke kerk dat ze als ketters werden beschouwd en vervolgd. Overal om ons heen zie je de resten van de op hoge rotsen gebouwde Kartharen kastelen die haast onneembaar waren.

De temperatuur stijgt geleidelijk en als we bij het hoog op een bergtop liggende Fanjeaux arriveren is het 25 graden. De camperplek is niet echt groot maar het is pas 2 uur dus we hebben nog keuze uit plekjes. Niet lang want binnen enkele uren staat het hier gewoon vol. We slenteren op ons gemakje door dit kleine bergdorpje met zijn smalle steile straatjes en zijn schitterende uitzicht om de omgeving.

Zonsondergang Fanjeaux

Eind van de middag zitten we heerlijk naast de camper in het zonnetje. We boffen want ons plekje heeft zon tot deze in een schitterende zonsondergang aan den einder verdwijnt. Het is doodstil dus we slapen als rozen. Dinsdagochtend voelt het winters aan. Ook al schijnt de zon volop en is de lucht staalblauw, de zomer is voorbij. Niet echt vervelend want voor ons hoeft de hitte niet zo. Na brood gehaald te hebben in het stadje rijden we verder door de smalle straatjes van kleine dorpjes. De landbouwvelden zijn bruin en de velden zonnebloemen hebben hun glorie verloren.

Om half 2 arriveren we in Cahors. Op de camperplek aan de rivier de Lot zijn slechts drie plaatsen en we zijn verrast dat slechts 1 bezet is dus snel zetten we er onze camper neer. Het weer is wat wisselvallig vandaag. De blauwe luchten hebben plaatsgemaakt voor zware bewolking waar zo nu en dan wat regen uit valt. Maar het houdt ons niet tegen om de stad te verkennen. We staan echt centraal en hoeven alleen maar de rivier over te steken om in het centrum te zijn.

Middeleeuwse brug in Cahors

Cahors blijkt een gezellig stadscentrum te hebben waar het goed toeven is en na uitgebreid de 900 jaar oude kathedraal verkend te hebben met zijn schitterende binnentuinen lopen we natuurlijk ook nog naar het beeldmerk van Cahors: de brug met torens. Ondanks de dreigende zwarte wolken vallen er slechts enkele buien zodat we onze wandeling gewoon voort kunnen zetten. Pas als we na het bewonderen van het waterbekken dat de stad al eeuwenlang van water voorziet naar de camper teruglopen gaat de miezer over in echte regen. Maar ’s avonds stopt deze weer zodat we droog naar het centrum terug kunnen wandelen om daar bij een Turks restaurant heerlijk te eten. Wel wat vroeg want we zijn de enigen maar dat maakt deze Turk niets uit.

Woensdag is het weer nog zeer onstabiel en er valt regelmatig wat regen. Het is niet warmer dan 18 graden en na lekker ontbeten te hebben, natuurlijk met vers stokbrood, verlaten we Cahors. We zien buiten de stad al de eerste herfstkleuren verschijnen en rijden over smalle kronkelwegen naar de Dordogne.

Kasteel St. Jean de Cole

In Saint Jean de Cole vinden we een mooi plekje aan de rand van het dorp. Het is een van de mooie dorpjes in France en de gebouwen zijn mooi en oud. Het is er leuk toeven. Helaas houden we het niet droog en nadat we tot op ons hemd natgeregend zijn besluiten we terug te lopen naar de camper en 26 kilometer verderop in Nontron te overnachten. Op het parkeerterrein van een grote Super U is een camperplek zodat we meteen de nodige inkopen kunnen doen. Geen slechte keuze want zo hebben we in ieder geval een welbesteed einde van de dag alhoewel Dick daar anders over denkt want die houdt er niet zo van om uren in een supermarket rond te dwalen. Tegen de avond zie ik twee mensen naar hun naast onze geparkeerde camper lopen en ik roep hen toe dat ze wel eens wat beter weer mee hadden kunnen brengen.

Oud collega Jan en Marie-Louise

Daarop hoor ik antwoorden: “een bekende stem “en als we naar elkaar toelopen blijkt het Jan te zijn, een van mijn oud-collega’s met wie ik in de “Noordsingel “ (zo werd het huis van bewaring in Rotterdam aangeduid) zo’n 30 jaar geleden heb samengewerkt.  Samen met zijn vrouw Marie Louise is hij op weg naar Spanje. Natuurlijk gaan we samen in de camper zitten en wisselen we ervaringen uit. Onvoorstelbaar om in de “middle of nowhere” iemand die je kent te ontmoeten. We hebben een gezellige avond. Buiten stortregent het. Pas tegen de ochtend stopt de regen en klaart het een beetje op. Zo hebben we dan toch de gelegenheid om hun mooie camper te bewonderen. Heel simpel en bijzonder practisch ingericht maar niets voor ons die een jaar in een camper willen verblijven. Na elkaar een goede reis gewenst te hebben vertrekken we tegen 10 uur. We rijden over een route National naar het noorden. Niet echt gezellig maar het schiet wel op en we moeten een grote afstand overbruggen. Er zijn veel controles onderweg en overal staan groepen agenten. Zelfs op parkings worden auto’s gecontroleerd maar wij zijn duidelijk geen doelgroep want niemand wil onze camper in. In Vouvray vinden we een mooi plekje in het centrum. Helaas is het geen denderend weer want anders hadden we in het parkje ernaast heerlijk buiten kunnen zitten. Net als altijd lopen we het stadje in wat grotendeels bestaat uit wijnhuizen. Logisch als je aan de Loire verblijft. Alhoewel slechts plek is voor 3 campers staat ’s avonds de hele parking vol en met 8 campers gaan we de nacht in. Het gebodsbord om hier slechts met 3 campers te overnachten wordt niet echt nageleefd.

Tijd waarneming circuit Le Mans

Vrijdag morgen is het slechts 16 graden, er zijn nog wel wat wolken maar de zon probeert ook zo nu en dan een straal te laten zien. Over het stratencircuit van Le Mans rijden we verder naar het noorden en om drie uur arriveren we in Honfleur. Het laatste stukje om hier te komen hebben we tolweg moeten rijden. Alle binnendoor wegen rondom Honfleur zijn beperkt tot 3,5 ton en wij zijn beduidend zwaarder. Hoewel het in de zomer nog drukker is staan er nu toch ook wel veel campers maar we vinden naast het water een schitterend plekje. Het is gelukkig droog dus kunnen we heerlijk rondwandelen.


Geocaching Honfleur

Ondanks het feit dat we hier al verschillende malen geweest zijn liggen er nog een paar caches en die willen we zoeken.

De rest van de middag dwalen we rond, langs het water met zijn grote riverboten en door de smalle steile straatjes van Honfleur. Eten doen we niet op de vele terrassen langs het oude haventje maar ik haal ’s avonds bij de plaatselijke Doner snackbar een heerlijke kebab schotel. Die smaakt voortreffelijk en na afloop zitten we vergenoegd in de camper en kijken naar de snel invallende duisternis. Na een goed nachtrust staan we zaterdag 28 september om 8 uur op. Ontbijten, dumpen en tanken water en rijden verder noordwaarts. De weersvooruitzichten zijn niet echt goed dus besluiten we door te rijden naar Boulogne sur Mer, 250 km noordelijker. Als we daar arriveren is de wind in kracht toegenomen en in plaats van op de kliffen iets buiten de stad te gaan staan parkeren we de camper achter het casino in het centrum van Boulogne.

Een heerlijke plek want om door het centrum te dwalen hoeven we alleen een water over te steken. Lang lopen we niet buiten want na eerst veel zon brengt de wind snel zwarte wolken boven ons en snel moeten we onder een van de vele terrassen schuilen om niet doorweekt te raken. Een gokje wagen in het casino hebben we niet zo veel zin in dus bij terugkeer in de camper lezen we en eten een lekkere macaroni schotel.

Muurschildering in Boulogne

Alhoewel deze plek ideaal is om Boulogne te verkennen ligt het casino tussen twee bruggen en drukke wegen en dus is het gedurende de nacht erg onrustig. Regelmatig word ik wakker terwijl Dick als een blok beton doorslaapt. Auto’s met blauwe zwaailichten rijden af en aan over de parking en zeker als een peloton agenten uitstapt en achter onze camper rondloopt ben ik klaarwakker. Uiteindelijk val ik toch in slaap om wakker te worden van een alarm van waarschijnlijk een ergens geparkeerd staande auto. Ik zie namelijk geen beweging bij het casino. Het alarm houdt ongelooflijk lang aan, stopt enige tijd alvorens opnieuw te beginnen. Toch slapen we nog in want uiteindelijk zijn we pas om half negen wakker. Het weer heeft nog steeds code geel en is erg onstuimig aan de kust dus na het ontbijt besluiten we terug te rijden naar huis. Ondanks de harde wind houden we het tot de Nederlandse grens droog en pas daarna krijgen we te maken met stortbuien. Wel jammer want dat betekent dat we bij terugkeer thuis de camper in de regen moeten leeghalen. We laden slechts het allerbelangrijkste uit. De rest komt de komende dagen wel wanneer we alles leeg moeten halen en de camper poetsen. Komende zaterdag 5 oktober willen we hem naar de dealer brengen.

Geplaatst in EUROPA | 1 reactie

Travelling in France and Spain – part 1 – English version

Summer 2019 is almost over, it’s the end of August. Last week we gave our last scubadiving lessons and not only Soof and Martijn but also my sister Hannah and her husband Henk succeeded and are open water divers. So it’s time to hit the road again with the RV. We are going to L’Escala, Spain, where we hope to arrive on September 13th. Other club members from our scubadiving club Aqualis will join us for a diving vacation. Originally we would leave later because we first wanted to visit the caravan salon in Düsseldorf. But now that makes no sense because we bought another RV. Unfortunately it was impossible to take this RV, a Frankia Titan, so we now make a final trip with our 8-year-old Niesmann Bischoff.

Camperplace Vianen

On Wednesday morning August 28th, Dick board the bus early to get the RV out of the storage. In the meantime, I carry things to our living room we have to have in the RV. It takes some time but at two pm is the RV loaded and filled up with water and we can leave. We need a stopover in Rotterdam because the propane tank is still empty. After filling there is coffee at Lucky Dive Center but end afternoon we arrive at our beloved RV parking in Vianen. It is great to spend the night in the center of this nice old town. For Holland it’s warm, 85 degrees, but dark clouds appear. Although there is no rainfall, we hear a continuous rumble and every now and then lightflashes can be seen.

The next morning I buy fresh bread from the store less than 200 yards and after a good breakfast we continue our trip. We stop in Eindhoven. Dick has forgotten his e-reader and because his old one needs replacement, we do not drive back home but decide to get a new one. There is not much choice so we buy and the road leads us further south through Belgium to Redange in Luxembourg. There is enough space to park and we can even connect the camper to the electricity. After a cup of coffee we go for a walk.

Kropeman monster in Redange

We have to find a geocache and one is hidden at the Kropeman, a water monster in this region. Unfortunately, there are not many other caches, most of them we already found on previous visits. But we have a nice walk through the woods and along grain fields before we are back at the RV. It is 83 degrees and the sun is still shining so we sit outside, enjoy a glass of wine and read a good book. There are no restaurants in the area so we cook in the RV.

After refueling water on Friday morning and dumping our gray –and black water, we drive further on through Luxembourg to the southeast. Not really a logical road to Spain but we want to visit a fort on the Maginot line, close to Wissembourg, France. Of course we refuel at the Luxembourg border before we drive through the more expensive countries (in terms of fuel) of Germany and France.
It is a beautiful trip in the countryside of Germany and later France. We pass the place where the first idea of an United European became a fact and arrive on time at Fortress Schoenenbourg. We are not the only visitors because there are several RV’s and passenger cars waiting in front of the fort. It will not be open before 2 pm. We are in France and the lunchtime is sacred.

Everything is closed between half past twelve and two pm. When we see any movement at the entrance, just before 2 pm, we walk towards it. Of course we are the first in line that is growing fast because a tourist bus arrived. Exactly at two pm the cashier opens and after buying a ticket we walk into the underground vaults of the fort.

Fortress Schoenenbourg

It is large and vast and we wander through the enormous corridors, descend hundreds of steps deeper into the earth and see how the French soldiers lived here during WW II. The distances are enormous and there is at least 0,7 mile between the first and second part of the fort where the canons are situated. No wonder there used to be trains underground. Fortunately we brought our down jacket. In contrary to the outside, where it is 83 degrees, the temperature here does not exceed  52 degrees. After walking underground for 2,5 hours we are back at our starting point and leave this special place.


Diner in Wissembourg

Instead of spending the night at a winery in Hunspach, we drive a little further to Wissembourg. Fortunately we find a parking spot next to the crowded swimming pool.
This parking spot is in the full sun so no one wanted to park here. After having a drink we walk to this beautiful village in search of a restaurant. And yes in the center we find a nice terrace and take a seat.
The weather is lovely. it’s really an evening to have dinner outside.
Around 9.30 pm we are back in the RV, it is already getting dark and we go to bed. All our windows stay wide open because until late at night it is very hot inside.

On Saturday we get up at 8 a.m. It seems that we sleep longer when it is hot.
Of course I buy a fresh baguette in the village. Today we don’t have to drive far, only  92 miles and because there are less smaller roads we arrive in Eguisheim at 11.30 am. Again a picturesque town in the middle of the Alsace wines. We find a nice spot at a winery and after connecting the RV with electricity (sometimes we have that luxury) we walk into the town. What a beautiful old houses and how wonderful to wander through the narrow streets. Unfortunately it is not possible to find the cache that brings us to different places in Eguisheim but that doesn’t spoil the fun because the streets are a treat for the eyes. After walking around for a few hours we return to the winery, where all the parking spots are taken. It is too hot to sit next to the RV (in the full sun) so everyone has a chair in the shade of the shed and enjoy the coolness. It is very sociable, all of us sitting in a row.


Motto Wineyard Banwarth

But we stay at a winery so we also want to taste some wines and end of the afternoon we enter the tasting room where the owner of the winery let us try the different white and red wines. Some are horrible, very sweet, other wines are very flat and have little taste, but a pinot noir that has matured in the barrel for more than a year is very tasty and so we leave the room, somewhat unstable on our legs (caused by the many and full tasting glasses) with a box of these wines. The motto here is: “A meal without wine is like a day without sun”. In one of the picturesque streets we saw this afternoon a nice restaurant and when we return at 7 pm we find a free table where we have a good dinner and enjoy the falling night.

We are the first to leave on Sunday morning at 8 am. After the opening of the entrance gate. Of course we first had breakfast with a fresh baguette, I bought in the village. It’s really nice to walk in a quiet town early in the morning when there is nobody else. We drive further south on quiet and small roads. The Hakuna, our navigation, is clearly upset because we arrive at the Swiss border (my phone welcomes me in Switserland) before turning west. It is a large detour. The number of driven miles is considerably more than we calculated. In Flavigny sur Ozerain we stop to take a look at this medieval town, one of the most beautiful in France. Whether it is dead-alive or the heavy weather with some rain, I do not know, but this town does not really appeal to us. Of course we visit the abbey and the age-long factory of anise candy.

Lots of anises sweets

We see a movie where the process from aniseed to candy is shown and of course taste these anise sweets. They remind me a lot of the pink and blue anise sugar-grains we sprinkle on a (Dutch) rusk when a child is born. But Dick really likes anise so we buy a bag, now Dick can snoop. It is 4 pm when we are back at the parking lot near the abbey and after getting some berries from the bushes we decide to drive further on. We look at different  places and arrive at 6.30 pm in Moux  Along a football field are some nice places with electricity. There is still room for us. Unfortunately it is Sunday evening and everything is closed in this village. It means we have to cook and I make a simple snack. We don’t stick to our travel schedule anymore. But we normally do that after some days and tomorrow, while having breakfast we will look for a new destination.

After some searching we find Oingt, a medieval town built with “Pierres Dorees” (golden stones). After the gloomy day yesterday, the weather is much better. A cool breeze is blowing and the temperature does not rise above 70 degrees despite the shining sun. After buying a lot of groceries in the local supermarket (anyway we contribute to a continued existence of this dying shop in this extinct village) we drive along narrow winding roads through beautiful mountain valleys. There are many roadblocks so we drive miles and miles but the landscape is beautiful. We are in the middle of the Burgundy and Beaujolais region.

Views around in Oingt

Eventually we arrive at the top of a mountain. 360 degrees around us we have a beautiful view at the winehouses of the Beaujolais, standing amidst vine-tendrils. All the houses are made of yellow golden stones. At the end of a dead end road, again near a soccer field, we find a nice parking.

We are the only RV so we can choose. After having some coffee we walk into the village of Oingt. Here too it is extinct but there is a beautiful old church where we light a candle. We also walk through narrow medieval streets. Everything looks beautiful because of the golden stones. Of course we also walk into a winery to taste some of the Beaujolais wine. However, it is not our taste and soon we leave. Since there is neither a restaurant nor a shop nearby, we have a meal of leftover food. Dick has a wonderful evening. First he can view the training of the pupils while sitting in the RV and later in the evening the training and football match of the adults. We have football entertainment until 10 pm. The next morning we eat “pain depannage”. (Bread you eat when your car is broken down) That’s what the lady from the shop in Moux called the long-life bread I bought there. We have to, because, just like in Moux , this village has no bakery nor supermarket.

The bread does not taste bad and the cheese on it does wonders so we can start a new travel day with a full stomach. From this place, high in the mountains, we drive over narrow mountain roads to Le Puy. It’s time to do laundry and in Le Puy en Velay, famous for its pointed rocks with a statue of Mary and a church, we find a laverie (laundromat) next to the supermarket. It’s busy because some homeless people with huge dogs are gathering while doing laundry. After having a machine available we are busy for two hours but then our laundry bag is empty and all clothing and bedding is stored and clean again. We decide not to stay in Le Puy and continue to Pradelles, where next to the Route Nationale, the N88, a butcher shop owns a nice place where we can spend the night. In 15 minutes we walk to the town of Pradelles, also a place on the list of beautiful French towns.

Beautiful church in Pradelles

There are narrow streets and because we are in the mountains, at 4165 feet, we have a magnificent view over the surrounding plains. We are in the forecourt of a large church that, painted white on the inside, radiates nothing. This in contrast to the old chapel further down in the village which is actually closed but where we can have a look inside. The centuries can be clearly seen on the walls and the chapel needs restoration, but it is picturesque and the Virgin Mary statue carved from cedar is beautiful to look at. Slowly walking back through the small steep streets we return to our parking along the N88. It is now 6 pm, the traffic is considerably less and therefore the traffic noise is reduced. We don’t have any problems with it during the night. Because it cools down quite a lot at night (for Europe we are high up in the mountains and during the night it’s only 42 degrees) we have to put a duvet on our bed, so we will not bothered by the cold. Wednesday morning. September 4th , the sky is steel blue and the sun shines. The temperature soon raises. We buy a fresh baguette from the butcher. He has a “pain depot” (bread branch) so I don’t have to walk to town. After breakfast we dump and fill up with water, then we drive over roads meandering through the mountains. Sometimes the roads are so narrow that we are happy that there is no oncoming traffic.

Because we only  drive 61 miles, we arrive at 11 am in La Canourgue, also called “little Venice of France”. It is a nice town with narrow streets and a small stream winding through. Nice because in unexpected places you have an underpass of the river or a shallow stream flows through a street. After exploring the town we look for caches.

Hiking in La Canourge

We soon find out that all caches are hidden on a hiking trail and after climbing a steep hill (where we can look out over town), we decide to split our roads. Dick will look for caches on the lower path, a little more comfortable for his knee, and I will climb up the hill. The path winds up but is easy to climb and the view of the highest point next to three large crosses is beautiful. I call Dick who returned to the RV and with my telelens I see him standing in front of the RV. The narrow path down costs more headaches, it is steep and full of loose stones. It’s good that Dick doesn’t have to walk this path.

Finally, at 4 pm, I ‘m also back at the RV. I’m tired and satisfied because we did find all the caches we wanted to do. Because the restaurants in town do not really have an attractive menu, we only drink something on a terrace at the waterfront. Dick has an ice cream and I have a milkshake. It is tasty but does not match the milkshakes in America, consisting of ice cream and not milk, like this one. The temperature is pleasant, 77 degrees, so we can still sit outside. The next morning there are quite a few clouds but luckily there is also some blue sky. Of course we buy a fresh baguette in town and leave at 9.30 am. The clouds in front of us change to black. The nice weather will not hold. Fortunately, after crossing a mountain pass, the clouds disappear and the sky is again steel blue. Great, we feel the sun warming us. After a drive through some beautiful villages we arrive in Albi. Narrow streets lead us to a large bumpy lawn with some parked RV’s at the river.


Cathédrale in Albi


However, we see a Frenchman drive on and follow him. Around the corner with a view of the Cathedrale of Albi we find a beautifully landscaped site specially for motorhomes. There are no facilities, but we do not need them. We park our RV here and take our bikes to explore the area. After cycling for 7 miles we find out that it’s better to explore this city on foot, so we cycle back and walk to town. The center of Albi is designated as a world heritage site and great to see. It consists of the buildings around the huge cathedrale.



Albi cathédrale inside

We are amazed when we walk into this fully painted cathedral. Every piece of the church’s wall is covered with paintings and under the organ is a enormous painting of the Last Judgment. It is very impressive. After admiring the church we walk through the city center with cozy shops and look for a restaurant.

But it is 5 pm and we are in France. Everywhere we can drink wine and beer but eating: no. This is only possible at 7 p.m. Since we don’t like walking around town for another 2 hours, we return to the RV and cook a meal. Despite the fact that there are at least 20 RV’s on this RV parking, it is very quiet and we enjoy a good night’s sleep.

The next day, Friday, September 6th , we wake up before seven am as we don’t want arrive too late in Blagnac. If we have a chance to book a tour to the Airbus factory, we have to arrive in time. We arrive at Aeroscopia in Blagnac, before 10 am. And yes there are two places left on the French speaking tour at 4 pm. There is also some place on the English speaking tour but that starts at 5 pm. After a short discussion (Dick wants English speaking and I French) we decide, against the will of Dick, to do the French tour. But first we walk around in the museum. Here we find the history of aviation but also various aircrafts on a scale and in real. It’s great you can board a Concorde.

Although the seats are shielded so we cannot sit down in this plane, you feel the narrowness of this aircraft. It must have been fantastic to fly with this plane. There is a world of difference with the neighbouring airbus A 300. Not only rows of seats are here, but also a suite, bedroom and shower can be admired. However, we will never fly in such luxury.

De Concorde in museum Aeroscopia

Slowly we walk past planes placed everywhere, and find the Super Guppy, next to the Concorde, also very impressive. After 2, 5 hours we leave this beautiful museum and walk, filled with impressions, back to the RV. We have a cup of soup and a sandwich and walk back to the museum Aeroscopia at 3pm. There we wait in the central hall among crowds of people. At 4 pm we are escorted to a bus and board. The ride to the Airbus site does not take long and takes us past parked aircrafts. There are different types of Airbus, almost ready to be delivered.

After this tour we arrive at a factory hall and take the elevator to the fourth floor. From here we have a good view of an almost empty factory hall with an airbus 380 in the distance. There is no activity at all in the entire hall. It is dead and our guide says that people work in two shifts. When I ask why there is no activity at all, the guide answer that, because of our language problem, we missed that the production of the Airbus 380 will finish in 2021. Only a few planes are still manufactured. But Not Now. The fact that it is Friday afternoon possible plays a role. What a disappointment. How different it was when we visited the Boeing factories where we saw planes at different stages of manufacture and where people were crawling everywhere.

The Beluga made by Airbus in Blagnac

After this deception we take a last look at the factory with the parked aircrafts and then walk back to the waiting bus that drive us back to the museum. There we can have a look inside at an Airbus 400, a military aircraft, and while we are inside we look at a movie showing how the Army use the various military vehicles. Outside we also see the Beluga. It’s the successor of the Super Guppy. The last is no longer in production and Airbus built its own super transport aircraft and named it Beluga. If you look at the picture of a Beluga there is a very large similarity with the real beluga.  Unfortunately this plane is standing behind the fence of the airport and we cannot get close to it.

Finally at 5pm we walk back to the RV. From now on we will never attend a French speaking tour to avoid missing such essential information as the end of a production line.

Night falls and we take a final look at the Concorde, also parked outside like us, before we go to sleep. On Saturday morning we have breakfast with pain depannage because in the far distance around these airport-grounds is not any  shop, nor bakery. After breakfast we drive further south. Soon we spot in the distance the mountain ranges of the Pyrenees looming in front of us and we drive into the valley of the Ariege. The place in Europe where bears still existed. Unfortunately we don’t see them.

“Gilettes Jaune” in protest

In the town of Foix is a demonstration of the “gilettes jaune” (yellow safety vest). Dick waves with his yellow vest and I talk to the demonstrators through our open window. Immediately we get applause from the people walking in rows through town.  In contrast to the demonstrations in Paris, this one is peacefully and we can drive on after some waiting. At the RV parking in Foix we stop to fill up with water and dump. There are still some (short) places available but unfortunately our RV (longer than the most European RV’s) does not fit in so we drive on to the village of Les Cabannes. There is a nice big parking lot with a lot of space.

From here you have a magnificent view of the surrounding mountains and this place is worth its money (5 euros for 24 hours and at this moment our first paid RV parking). We walk through the small village, which is a bit disappointing because everything is closed. It is 1 pm and only the restaurant (terrace in the shade) is open and full with people. Fortunately we can get a pastry from the bakery that is still open. We enjoy this pastry outside at the RV. Then I want to write again. I am sitting in the sun in an inspiring place with a view of mighty rock walls towering above me. Around 6.30 pm we walk back to the village, but soon we notice that the restaurants are still closed. We are now in an area where you really can’t eat until 8 pm. So we walk to the only supermarket in this village, get some meat, rösti, tomatoes and lettuce and prepare a meal in the RV. We eat inside because the sun disappeared behind the mountains and then it immediately cools down.  It is now 58 degrees.

During the night it cools down even further and on Sunday morning it is 52 degrees, so with my hoodie on, I get bread at the boulangerie in the village. After a nice breakfast we continue through the narrow valley until we reach the mountain-pass to Andorra. Here we start a steep and above all long climb which finally leads us to 8000 feet. It is busy on the road, especially on the opposite roadway.

Pas de La Casa in Andorra

The traffic driving to Andorra is significantly less. Although we have already driven up this mountain several times, it remains awesome. The clouds are completely gone and we see before and above us a steel blue sky with a bright sun. Bend after bend we climb higher and higher and the view is getting nicer. But that’s because I love the high mountains. Dick is more of the grassy meadows with cows. In between the rocks I am pointing them to him. There are tiny grassy spots and you have to guess for the cows. Just above Pas de la Casa, Andorra’s frontier town, our RV says that it is time to refuel (did not know that it also could speak). Because the entire road through Andorra, about 25 miles long, only consists of hotels, shops with alcohol, tabac and chocolate and gas stations we stop at the next gas station and refuel the RV. The prices here are 38 eurocents per liter cheaper than in France.

Just after refueling we take the exit to Grau Roig. Here we will spend the night on the huge parking lot at the ski-run. At least 15 RV’s are parked here. What a difference with other years when we slept here completely alone. We find a place away from the hustle and park the RV. We are now at an altitude of 7100 feet. After admiring the rugged mountain environment for some time I cannot longer sit here. “The mountains are calling and I have to go” so I decide to look for a few caches in the mountains above us. Two are not so far away.

Cache at mountain lake near Grau Roig

However, when I climb up through the woods in the direction of the first cache, the area seems familiar to me and yes, after finding the cache I look at the logbook and discover that we already found this cache on August 30th 2016. That means that this RV already visited Andorra. Because it is disappointing to climb without finding a cache, I decide to climb a little further and close to a mountain lake, high in the mountains at over 8000 feet, I find another cache.

Jumping over the river from stone to stone feels also familiar and yes, we also found this cache in August 2016. So I climb a little further to the top. But first I send a picture of the beautiful mountain lake. Minutes later my niece Inge send me the same picture. She and her husband Paul walked here a few weeks ago. It’s a small world. After returning to the mountain restaurant next to the high lake I climb further up. This route is completely unknown to me and leads me through a herd of cows higher and higher up the ski slope. And then, in the sight of our RV, far below me, I find a cache on a rockpoint, we haven’t found yet. I am happy and call Dick. Also to let him know that if he looks up to the mountain top he will see me. After all, I see him through the telelens of my camera. Unfortunately, whatever directions I give, Dick is unable to distinguish my figure against the massive mountain.

But now Dick knows that I am alive and walk high above him on the rocks. Slowly I climb down the steep ski slope. Fortunately I find a snow pole that I use to descend this slope. Of course I stop for a moment amid a herd of cows. The little ones look at me in astonishment. I get up quickly when mother cow  has had enough of me and walks to me, mooing.  Her impressive horns look dangerous so I walk on. After 6 miles of climbing and descending I am back at the hotels at the ski lifts where Dick is waiting for me and together we walk back to the RV. While I was doing nothing and walked around in the mountains  Dick cleaned the RV, it’s shining. The windows in particular are so clear, they were filthy and dirty. We sit outside in the sun for over an hour. Even though it is not really warm, out of the wind and sitting in the sun the temperature rises to 70 degrees. The moment the sun disappears behind the mountain ridge, the temperature drops quickly and now it’s more pleasant to sit inside. When we wake up on Monday September 9th it is only 38 degrees and the fields are covered with a white haze.

On the ground it has clearly frozen. Temperature drops really at this altitude. Again we have pain depannage for breakfast we drive along the 25 miles road through Andorra until we arrive in Sant Julia de Loria. Here, behind the super Mercado is a large parking area where we can spend the night. It is still early, 10.15 am, so there are many empty spots, although there are more RV’s than I have ever seen. We walk around a bit, of course search a cache but also look around in the stores. However, having no need for liquor and cigarettes (the stores are filled with them) we are quickly bored.

Old and new RV in St. Julia

In the afternoon I return to the stores to get some toiletries and toilet paper. To our surprise, on our return, a Frankia Titan RV is parked next to ours. This is the one we bought and get delivered half October. Now we can compare the old and new RV. Great! Because we had some lunch in the cafeteria of the supermarket, we don’t have dinner until 8 p.m. Nothing for me, having dinner so late because our bedtime is usually around 9.30 pm so we dive into bed with a full stomach.

Despite the fact that we stay in a busy parking lot, we sleep like roses and don’t wake up before 8 am on Tuesday September 10th.  It is raining and every now and then we see some lightning and hear the thundering. What a difference with the past few days. In the rain I walk to the supermercado and later again to do some final shopping before we fill the camper with clean water and depart. At the border with Spain, only a few hundred yards away, customs only pay attention to smoking goods and after opening our garage showing that we do not have any cigarettes or cigars nor carrying crates with alcohol, we may entry Spain.

La Seu d’Urgell

The weather is still gloomy and we drive to La Seu d’Urgell, a town 10 miles south of Andorra. Dick drives through the narrow streets in search of a parking spot at one of the laundromats. Unfortunately, there is no parking available, but not far away next to a beautiful old church we find a large area where RV’s can spend the night.

It is close to one of the laundromats so we park the RV there and while Dick takes the bikes from the camper I get all our laundry. After loading the laundry-bags on the bike we cycle to the laverie. There is nobody here and we can choose from the available machines. I need a 37 pound and an 18 pound washing machine. While Dick cycles back to the camper, I wait at the machines and when Dick returns, after two hours, we fold the clean clothes and bedding together and with our bicycles fully loaded we cycle home. Since we are parked in the center Dick secures the bikes on the RV while I store our clothes. At the same time we are ready and we walk towards the center. It is an old town with narrow streets and arcades. A small cafe looks attractive and we have a sandwich with lots of ham and cheese and very tasty. The Spaniards can also make coffee, because it tastes delicious. Unfortunately, all other shops are closed and unlike France where shops open at 2 pm. in Spain everything is closed until 5 pm.

Wild water in La Seu d’Urgell

After walking 5 miles and looking in all the corners of this beautiful town, Dick goes back to the RV while I take a look at the whitewater course in the Olympic park. The world championships take place there in two weeks and the town is already busy. This whitewater course is indeed very spectacular and I would like to take a canoe, but now that is prohibited territory. Only participants flash by over the turbulent waters of this whitewater track. For a long time I watch and enjoy a new sport. Then, at 5 pm, I return to the RV.  It is  too cold, 58 degrees, to sit outside so we spend the rest of the evening indoors. We also cook inside because the minced meat we bought a few days ago really needs to be prepared. Fortunately the bad weather has blown away. After lots of rain this morning no more drops have fallen and the mountains turn red in the sunset.
Wednesday September 11th we wake up at 8 am and it takes some effort to find an open boulangerie in the town. Most bakery’s do not open until 9 am.
But after wandering around the arcades, I find a store with fresh bread and finally we can have breakfast.

View on Martinet from the camperplace

We decided not to drive far because we do not need to be in L’Escala before Friday, so we stop in Martinet, a small town 20 miles to the east with a beautiful parking spot. For 1 euro we have 8 hours of electricity and if we want we also can have a free shower with ice cold mountain water. The latter is less tempting. After having our usual cup of coffee we walk around town. It is small, but a few caches are hidden. They take us through the old town and also high up in the surrounding mountains. Great for me because in the mountains I always need a climb to the top.  During the morning the clouds disappear and the sky becomes more and more blue and after walking and climbing 5 miles we have a coffee on a terrace in town with a delicious baguette. After getting back at the RV we sit outside in the sun. Writing behind my laptop does not always work so well because the sun is actually too bright to look properly at the screen of my laptop.
But the errors I have in my writings are good for Dick. He loves to remove them. In the evening it cools down immediately and we sit inside. Today is September 11th , the National Day of Catalunya, and everything is closed so we cook in the RV and enjoy our books in the evening. Thursday September 12th we wake up at 8 am, normal life seems to have resumed in this part of Spain. We see children attend school again and all the shops are open. So it is no problem to find a bakery with fresh bread nearby. After breakfast and the dumping of gray and black water we drive on. We have the choice between the mountains or the tunnel. Of course we take the mountain-pass and so we climb up on a steep narrow mountain road, at first 8% but after some time less steep. It is a nice trip that takes us through a beautiful valley higher and higher up to Col de la Torre at 6000 feet altitude.

Around us we see mountain slopes with ski lifts.  I would love to ski here in the winter. Unfortunately, after a long descent we leave the high mountains and arrive at 2900 feet. We are in Sant Joan de les Abadesses. Next to a water source and an old arch bridge is a parking where we can spend the night. We choose a spot along the canyon where the river flows deep below us. It is beautiful here and of course we walk around.

Waterfall during geocaching in St. Joan de Les Abadesses

Geocaching take us to a picturesque lake among the mountains with a waterfall. This is amazing. Only a few ruins of houses show that there has been life here in ancient times. In the afternoon we walk through the extinct town. The centerpiece is the old church with its inner gardens. This has been a monastery since the 9th century and it’s the first women’s monastery in Spain. Unfortunately it is closed but when we return at the end of the afternoon we can go inside and enjoy the silence around us and the really old relics.

Unfortunately, the film in rattling French does not really add much to our understanding of history. Around 6 pm we arrive at a kebab restaurant. Great smells are here and we don’t have to think twice about going inside. Even though it is Spain and the restaurants don’t open until 8 pm, we can sit there and after the flames have been set on, the lettuce cut and delicious French fries fried, we enjoy an excellent meal.

Bridge St.Joan de les Abadesses

In the evening the old bridge is lit by the full moon (and some lights) and therefore needs to be photographed before we go into bed. Friday after having breakfast with fresh baguette, we really leave the mountains and head for the Mediterranean Sea. We arrive at the campground in L’Escala at 11am.

Although we had this morning a blue sky and sun, the clouds have increased during our trip and there is only a small piece of blue sky left. The seawater is apparently warm because when we drive along the bay we see many people in the water. On the campground we are expected tomorrow but with a day of extra payment we can enter. However, our reserved spot is taken and it does not look like the current residents are leaving today. So we walk back to the reception and after several walks up and down (our spot is on the top of a hill) we hear that the current residents will stay another week. A mistake of the campground because this special spot was reserved for us since March.

Camping L’Escala

Because we do not want a fight, we look for another place that we find close to the old one. Here we also have a good place allthough unfortunately there are no trees so we cannot attach clotheslines. We walk around in the area, do some shopping in the supermercado and work on our administration.

In the meantime Rob has informed us that he will arrive at 6pm, so by that time we walk to the reception of the campground. But first we have a nice long talk with Femmi and Gert from Zwolle who chased us away from our reserved spot. We are joking about our new spot and theirs. Rob was also expected to arrive at the campground tomorrow but it’s no problem, one bungalow is already cleaned so he can move in. In the evening we sit outside, have a BBQ and talk about anything. The temperature is pleasant because we can stay outside until 11pm. Unfortunately, Rob’s safety belt broke during the drive to Spain so he has to make some phone calls with insurance and roadside assistance. Fortunately a carshop nearby may help out. Tomorrow he will visit them. Important because driving with a beeping tone and flashing red light is not everything.

During the night it rains every now and then but when we wake up on Saturday morning, September 14th , the rain stops and during the morning the clouds disappear and the sun appears. Great weather and pleasant temperature around 74 degrees. You get used to the sun and blue sky very quickly. Really a good time to wash again. Unfortunately we cannot have washing lines at our place and Dick does not think it is a good idea that I fix lines on an opposite terrain so in addition to a washing coin I also have to buy a drying coin. But the result is that around 1 pm everything is clean and almost dry and I can finally sit with my laptop. After all, writing has to be done again.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor Travelling in France and Spain – part 1 – English version

Frankrijk en Spanje augustus/september 2019

De zomer is bijna voorbij, het is eind augustus. Vorige week hebben we de laatste duiklessen gegeven en nu zijn niet alleen Soof en Martijn maar ook mijn zusje Hannah en haar man Henk PADI Open Water Diver. Maar nu is het weer tijd om op stap te gaan met de camper. We gaan naar L’Escala waar we 13 september hopen te arriveren. Dan komen ook een aantal andere leden van onze duikclub Aqualis om een duikvacantie te hebben. Oorspronkelijk zouden we later vertrekken omdat we eerst de Caravan Salon in Düsseldorf wilden bezoeken maar dat heeft geen zin meer omdat we inmiddels een andere camper hebben gekocht. Helaas bleek het niet mogelijk deze camper, een Frankia Titan, op tijd gereed te hebben zodat we nu nog een laatste trip met onze inmiddels 8 jaar oude Niesmann Bischoff – ARTO gaan maken. Woensdagochtend 28 augustus 2019 zit Dick al vroeg in de bus om de camper uit de stalling te halen. Intussen sjouw ik dat wat mee moet naar beneden zodat we straks alle spullen in de camper een plekje kunnen geven. Het kost wat tijd maar om twee uur is de hele camper ingeruimd, hebben we water getankt en kunnen we vertrekken. Wel met een tussenstop want ook de propaanfles moet nog gevuld worden.

Camperplek Vianen

Het koffiedrinken erna bij Lucky kost meer tijd maar uiteindelijk staan we om 4 uur op ons geliefde camperplekje in Vianen. Het blijft heerlijk om midden in dit leuke oude stadje te overnachten. Het is warm, 29 graden maar tegen de avond verschijnen grote donkere wolken. Alhoewel er geen neerslag is horen we wel een continu gerommel en zo nu en dan zijn lichtflitsen te zien. Na het opstaan de volgende morgen haal ik lekker vers brood bij de winkel nog geen 200 meter hiervandaan en na een smakelijk ontbijt gaan we verder. We stoppen in Eindhoven. Dick is zijn e-reader vergeten en omdat zijn oude exemplaar eigenlijk aan vervanging toe is, rijden we niet terug naar huis maar besluiten we een nieuwe te kopen. Er is niet veel keuze dus de koop is snel gesloten en verder voert de weg ons naar het zuiden door België naar Redange in Luxemburg. Er is voldoende plek om te staan en we kunnen zelfs de camper op het electranet aansluiten. Na een lekkere kop koffie gaan we wat rondwandelen.

Kropeman in Redange

Er moet een cache gevonden worden en bij de Kropeman, een watermonster uit deze streek vinden we deze. Helaas zijn er niet veel andere caches, die hebben we op eerdere bezoeken al gevonden, maar we maken wel een leuke wandeling door de bossen en langs graanvelden voor we weer terug bij de camper zijn Het is 28 graden en het zonnetje schijnt nog lekker dus onder het genot van een glaasje wijn zitten we buiten en lezen een spannend boek. In de buurt zijn geen restaurantjes dus we koken zelf. Nadat we vrijdagmorgen water hebben getankt en ons grey- en black water gedumpt, vervolgen we onze weg dwars door Luxemburg naar het zuidoosten. Niet echt een logische weg naar Spanje maar we willen graag een fort van de Maginot linie bezoeken wat vlakbij Wissembourg ligt. Natuurlijk tanken we nog even aan de grens van Luxemburg voor we de qua brandstof duurdere landen, Duitsland en Frankrijk inrijden. Het is een schitterende tocht over het platteland van Duitsland en later Frankrijk. Bijzonder om langs de plek te rijden waar de eerste Europese gedachte een feit werd. Op tijd arriveren we bij Fort Schoenenbourg. We zijn niet de enige bezoekers want er staan verschillende campers en personenwagens te wachten tot we het fort in mogen. Dat is niet voor 2 uur want we zijn in Frankrijk en het middagmaal is daar heilig. Alles is dus dicht tussen half 1 en 2 uur. Als er enige beweging te zien is bij de ingang, iets voor 2 uur, lopen we ernaartoe. Natuurlijk zijn we de eersten in de rij die al snel groeit omdat er ook een bus met toeristen aankomt.

Fort Schoenenbourg

Om klokslag twee uur gaat de kassa open en na het kopen van een kaartje lopen we de ondergrondse gewelven van het fort in. Het is er groot en uitgestrekt en we dwalen door de enorme gangenstelsels, dalen honderden treden af dieper in de aarde en zien hoe in de tweede wereld oorlog de Franse soldaten hier leefden. De afstanden zijn enorm en tussen het eerste en tweede deel van het fort met de schutskoepels ligt tenminste een kilometer. Geen wonder dat er ondergronds goederen en personentreintjes reden. Gelukkig hebben we ons dons jack meegenomen want in tegen stelling tot buiten, waar het 28 graden is, komt de temperatuur hier niet hoger dan 12 graden. Pas na twee en half uur ronddwalen onder de grond, komen we weer bij ons uitgangspunt en verlaten we deze bijzondere plek. In plaats van bij een wijngoed in Hunspach te overnachten rijden we iets verder door naar Wissembourg waar we naast het overvolle zwembad gelukkig nog een parkeerplekje vinden.

Diner in Wissembourg

Het is dat dit plekje in de volle en hete zon staat waardoor er geen auto is gaan staan. Na even wat gedronken te hebben lopen we dit prachtig plaatsje in op zoek naar een restaurant. En ja, op een hoekje vinden we een mooi terras vol met etende mensen en we schuiven aan. Het is heerlijk weer en echt een avond om buiten op een terrasje te eten. Rond 9 uur zijn we terug bij de camper, het begint inmiddels al wat te schemeren en niet veel later zoeken we ons bed op. Alle ramen blijven wagenwijd openstaan want binnen is het tot laat in de avond nog erg warm. Zaterdag staan we pas om 8 uur op. Het lijkt erop dat we langer slapen als het erg warm is. Natuurlijk haal ik in het dorp een vers stokbrood. We hoeven vandaag niet ver te rijden, slechts 146 km en zijn omdat we veel rijkswegen rijden al om half 12 in Eguisheim. Opnieuw een prachtig pittoresk stadje te midden van de wijnranken in de Elzas. We vinden een mooi plekje bij een wijnboer en nadat de camper aan het electra gezet is lopen we het stadje in. Wat een mooie oude huisjes en heerlijk om zo door de smalle straatjes te dwalen. Helaas lukt het niet om de cache te vinden die ons op verschillende plekken in Eguisheim brengt maar dat mag de pret niet drukken want de straatjes zijn een lust voor het oog. Na enkele uren rondlopen keren we terug naar de camperplek die inmiddels knap volloopt. Het is te warm om naast de camper in de volle zon te zitten dus zet iedereen zijn stoeltje in de schaduw van de schuur en geniet van de koelte. Het is heel gezellig zo allemaal op een rijtje.

Lijfspreuk bij wijngaard Banwarth

We staan op een wijngoed dus willen ook wel wat wijnen proeven en eind van de middag gaan we het lokaal binnen waar de eigenaresse van het weingoed ons verschillende witte en rode wijnen laat proeven. Sommigen zijn afschuwelijk, heel erg zoet, andere wijnen zijn erg vlak en hebben weinig smaak, maar een pinot noir die meer dan een jaar in het vat heeft gerijpt is bijzonder lekker en dus verlaten we, enigszins wankelend op onze benen vanwege de vele en volle proefglazen, het lokaal met een doosje van deze wijnen. In een van de schilderachtige straatjes hebben we vanmiddag een leuk restaurantje gezien en als we daar om 7 uur arriveren blijkt er nog een tafeltje vrij te zijn. We eten bijzonder lekker en genieten van het buiten zitten. Pas om 9 uur zijn we weer terug in de camper. Van alle camperaars vertrekken we zondagochtend als eersten om 8 uur. Het toegangshek is net open. Natuurlijk hebben we een maag gevuld met heerlijk vers stokbrood wat ik eerst in het dorp ben gaan halen. Over stille D wegen rijden we verder naar het zuiden. De Hakuna, onze navigatie, is duidelijk wat van slag want we rijden tot vlak aan de Zwitserse grens voordat we naar het westen draaien. Iets omrijden is het wel en dat blijkt ook als we verder rijden. Het aantal kilometers is aanzienlijk meer dan we hadden uitgerekend. In Flavigny stoppen we om dit middeleeuwse stadje wat tot de mooiste van Frankrijk behoort, te gaan bekijken. Of het komt omdat het overal uitgestorven is of omdat het zwaarbewolkt is en er zo nu en dan een spatje regen valt weet ik niet maar dit stadje kan ons niet echt bekoren.

Vele soorten en maten anijs

Natuurlijk bezoeken we wel de abdij waar zich de fabriek van anijsbonbons bevindt. We zien op films hoe het proces van anijszaadje tot bonbon zich ontwikkelt en proeven natuurlijk de nodige anijssnoepjes. Ze doen mij heel erg denken aan de roze en blauwe muisjes die we op een beschuit strooien als er een kind is geboren. Maar Dick houdt erg van anijs dus kopen we een zakje om tussendoor van te snoepen. Daar het pas 4 uur is als we weer teug zijn op de troosteloze parking onder de abdij besluiten we verder te rijden. We kijken even welke plekken in aanmerking komen en rijden dan verder naar het zuidwesten en arriveren om half 6 in Moux waar aan de rand van een voetbalveld enkele mooie plaatsjes met electra te vinden zijn. Er is nog ruimte voor ons. Helaas is het zondagavond en alles is gesloten in dit dorp dus we eten een simpel hapje in de camper. Nu we afgeweken zijn van ons reisschema, niet vreemd want dat doen we voortdurend, kijken we ’s ochtends terwijl we ons verse stokbrood eten, naar onze volgende bestemming. Na enig zoeken vinden we Oingt, een middeleeuw stadje bestaand uit Pierres Dorees (gouden stenen). Na de sombere dag van gisteren is het nu schitterend weer. Wel waait er een koel windje en de temperatuur komt ondanks de stralende zon niet hoger dan 20 graden. Nadat we de plaatselijke super hebben geplunderd, we dragen in ieder geval bij aan het voortbestaan van dit zieltogende winkeltje in een uitgestorven dorpje, kronkelen we over smalle weggetjes door schitterende bergdalen. Er zijn veel wegversperringen dus we rijden kilometers om maar het landschap, we zitten temidden van de bourgogne en later de beaujolais streek, is schitterend. Uiteindelijk arriveren we op het topje van een berg.

360 Graden om ons heen hebben we uitzicht op de huizen van de beaujolais die door hun geel gouden stenen prachtig afsteken tegen de wijnranken. Aan het einde van een doodlopende weg, opnieuw naast een voetbalveld, vinden we een mooie camper plek. We zijn de enigen dus hebben het voor het uitkiezen.

Uitzicht vanuit Oingt

Na even wat gedronken te hebben lopen we het dorpje Oingt in. Ook hier is het uitgestorven maar er is een schitterend oud kerkje waar we een kaarsje opsteken. Verder lopen we door smalle middeleeuwse straatjes. Maar het oogt mooi door de gouden stenen. Natuurlijk lopen we ook een wijngoed van de beaujolais binnen en proeven daar wat wijn. Het is echter niet onze smaak en snel staan we weer buiten. Daar er noch een restaurant open is noch een winkel in de buurt maken we een maaltijd van restjes eten. ‘s Avonds heeft Dick een heerlijke avond. Eerst kan hij op de eerste rang zittend in de camper de training van de pupillen bekijken en later de training en voetbalwedstrijd van de mannen. Tot 10 uur hebben we voetbal amusement. De volgende ochtend eten we “pain depannage”. Zo noemde de mevrouw uit het winkeltje in Moux het lang houdbare brood wat ik daar kocht. Het moet wel want net als in Moux is hier ook in de wijde omgeving geen bakker of supermarket te vinden. Het brood smaakt niet slecht en de kaas erop doet wonderen zodat we toch met een volle maag een nieuwe reisdag kunnen beginnen. Vanaf deze plek hoog in de bergen rijden we via smalle bergweggetjes naar Le Puy. Ik heb bedacht dat het weer eens tijd is om te wassen en in Le Puy en Velay, bekend om zijn puntige rotsen met Mariabeeld en kerk, hebben we een laverie naast de super U gevonden. 2 Uur zijn we bezig maar dan is ook onze volle waszak leeg en alle kleding en beddengoed is weer schoon en keurig opgeborgen.


Prachtige kerk in Pradelles

We besluiten niet in Le Puy te blijven en rijden verder naar Pradelles waar langs de N88 een prachtig terrein is aangelegd door een slagerij waar we mogen overnachten. We lopen in 15 minuten naar het stadje Pradelles wat ook op de lijst van mooie stadjes een plekje heeft. Er zijn smalle straatjes en omdat we erg hoog zitten, op 1270 meter, hebben we een schitterend uitzicht vanaf het voorplein van een grote kerk die, van binnen wit geschilderd, niets uitstraalt. Dit in tegenstelling tot het oude kapelletje verderop in het dorp wat eigenlijk gesloten is maar waar we toch even binnen mogen kijken. De eeuwen zijn duidelijk te zien aan de muren en het behoeft nodig restauratie maar het is wel pittoresk en het uit cederhout gesneden Mariabeeld is schitterend om te zien. Langzaam teruglopend door de kleine straatjes arriveren we weer op ons plekje langs de N88. Het is inmiddels 6 uur, het verkeer is aanzienlijk minder en daarmee is ook het verkeerslawaai gereduceerd. We hebben er in ieder geval geen last van gedurende de nacht. Omdat het ‘s nachts best afkoelt, we zitten immers hoog en ’s nachts is het 8 graden, hebben we weer een dekbed op ons bed gelegd, we hebben dus geen last van de kou.

Woensdagochtend 4 september is de lucht opnieuw staalblauw en de zon laat al snel de temperatuur stijgen. We halen vers stokbrood bij de slager. Wel handig dat die een depot de pain heeft zodat ik niet 15 minuten naar het stadje moet lopen. Na het ontbijt dumpen we ons vuil water en vullen de camper met vers water. Vervolgens begeven we ons op door de bergen slingerende wegen, soms zijn de wegen zo smal dat we blij zijn dat er geen tegemoetkomend verkeer is. Omdat we slechts 97 km rijden zijn we iets over elven al in La Canourgue, ook wel klein Venetie van Frankrijk genoemd. Het is een leuk stadje met smalle straatjes waar zich een beekje door heen kronkelt. Leuk want op onverwachte plekjes heb je een onderdoorgang van het water of stroomt het ondiepe beekje door een straatje.

Wandelen in La Canourge

Nadat we het stadje verkend hebben gaan we op zoek naar caches. We komen er al gauw achter dat alle caches aan een wandelpad liggen en nadat we een steile rotsheuvel zijn opgeklommen om uit te kijken over het stadje besluiten we dat onze wegen gaan scheiden. Dick zoekt caches op het beneden pad, iets aangenamer voor zijn knie, en ik pak de helling naar boven. Het pad slingert zich omhoog maar is goed beklimbaar en het uitzicht op het hoogste punt naast drie grote kruizen is prachtig. Ik bel Dick die net terug is bij de camper en met mijn telelens zie ik hem naast de camper staan. Het smalle paadje naar beneden kost meer hoofdbrekens, het is steil en vol met losse stenen. Goed dat Dick dit pad niet hoeft te lopen. Uiteindelijk ben ik ook om 4 uur terug bij de camper, moe en voldaan want alle caches die we wilden doen hebben we gedaan. Omdat de eettentjes in het stadje niet echt een aanlokkelijk menu hebben drinken we alleen wat op een terrasje aan het water. Dick neemt een ijsje en ik een milkshake. Het is lekker maar haalt het niet bij de milkshakes in America die uit ijs bestaan en niet uit melk. Het blijft lang aangenaam van temperatuur, 25 graden, zodat we nog heerlijk buiten kunnen zitten. De volgende ochtend zijn er redelijk wat wolken maar gelukkig is er ook wat blauwe lucht te zien. Natuurlijk halen we vers stokbrood in het stadje en om half 10 vervolgen we onze weg. De wolken voor ons worden steeds zwarter en beloven weinig goeds maar nadat we een bergpas zijn overgestoken verdwijnen ze en wordt de lucht voor ons weer staalblauw. Heerlijk, je voelt de zon je gewoon opwarmen. Na door enkele mooie dorpjes te zijn gereden arriveren we in Albi. Via smalle straatjes komen we op een groot hobbelig grasveld uit waar wat campers geparkeerd staan.


Kathedraal van Albi

We zien echter een Fransman doorrijden en rijden achter hem aan en om de hoek met zicht op de grote Cathedrale van Albi vinden we een schitterend aangelegd terrein speciaal voor campers. Er zijn geen voorzieningen maar die hebben we niet nodig. We zoeken een mooi plekje en gaan dan met de fiets de omgeving verkennen.

Na zo’n 10 km te hebben gereden komen we erachter dat we de binnenstad beter lopend kunnen verkennen dus brengen we de fietsen terug en lopen vervolgens naar het stadje waar het centrum als werelderfgoed is aangewezen. Het bestaat uit de gebouwen rondom de enorme kathedraal. We weten niet wat we zien als we deze volledig beschilderde cathedraal inlopen. Ieder stukje muur van de kerk is beschilderd en onder het enorme orgel pronkt een enorm schilderij van het laatste oordeel. Het is erg imponerend.

Kathedraal Albi

Na de kerk uitgebreid te hebben bewonderd lopen we nog door het stadscentrum met gezellige winkeltjes op zoek naar een restaurantje. Maar het is 5 uur en we zijn in Frankrijk. Wijn en bier kunnen we overal nuttigen maar eten, ho maar. Dat is pas mogelijk vanaf 7 uur. Daar we geen zin hebben om nog 2 uur in het stadje rond te lopen, we lopen al een tijdje, gaan we terug naar de camper waar we zelf een potje koken. Ondanks het feit dat er zeker 20 campers staan op dit grote terrein is het erg stil en we genieten van een goede nachtrust.

De volgende dag, vrijdag 6 september, zijn we voor zevenen al op want we willen niet te laat in Blagnac arriveren. Willen we kans maken op een tour naar het Airbus fabrieksterrein zullen we bijtijds moeten arriveren. Nog voor tienen zijn we bij Aeroscopia in Blagnac. En ja hoor, er zijn nog twee plekken vrij op de Franse rondleiding om 4 uur. Ook is er nog plek op de Engelse rondleiding maar die is pas om 5 uur. Na even overleg, Dick wil Engels en ik Frans, besluiten we, tegen de zin van Dick, om de Franse rondleiding te doen.  Maar eerst gaan we het museum in.

De Concorde in museum Aeroscopia

Hier vinden we de geschiedenis van de luchtvaart maar ook verschillende toestellen op schaal en in het echt. Het is leuk dat je een Concorde in kunt lopen. Weliswaar zijn de stoelen afgeschermd zodat we er niet in kunnen zitten maar je voelt de engte van dit kleine toestel. Het moet fantastisch zijn geweest met dit vliegtuig te vliegen. Er is een wereld van verschil met de ernaast staande airbus A 300 waar niet alleen rijen stoelen geplaatst zijn maar ook een zithoek, slaapkamer en wasgelegenheid te bewonderen zijn. In dergelijke luxe zullen we echter nooit vliegen. Langzaam lopen we langs de overal geplaatste vliegtuigen, de Super Guppy is, naast de Concorde, ook erg indrukwekkend. Pas na 2,5 uur laten we dit prachtige museum achter ons en lopen, vervuld van indrukken, terug naar de camper. Na een lekker kopje soep en een broodje alsmede wat drinken gaan we tegen drie uur terug naar Aeroscopia waar we in de hal wachten tussen drommen mensen. Pas net voor vieren worden we naar een wachtende bus begeleid en stappen we in. De rit naar het terrein van Airbus duurt niet lang en voert ons langs geparkeerde vliegtuigen door. Het betreft de verschillende typen Airbus, bijna gereed om afgeleverd te worden. Na deze rondleiding arriveren we bij een fabriekshal waar we met de lift naar de vierde verdieping gaan. Vandaar hebben we een goed zicht op een bijna lege fabriekshal met heel in de verte een airbus 380 waar de laatste hand aan wordt gelegd. Maar dan niet nu want in de gehele hal is geen enkele activiteit te bespeuren. Het is er doods en dat terwijl de gids toch heeft aangegeven dat er in twee dagploegen wordt gewerkt. Op mijn vraag waarom er zo weinig (geen) activiteit te bespeuren is zegt de gids dat we door het taalprobleem iets niet hebben meegekregen en dat is dat de productie van de Airbus 380 in 2021 stopt. Er worden nog maar enkele toestellen gefabriceerd. Maar dat is niet nu en mogelijk speelt het feit dat het vrijdagmiddag is ook een rol.

Wat een teleurstelling. Hoe anders was het toen we bij de fabrieken van Boeing gingen kijken waar we vliegtuigen in verschillende stadia van fabricage konden zien en het overal krioelde van de mensen. Na deze deceptie werpen we nog even een blik op het fabrieksterrein met de geparkeerde vliegtuigen en lopen dan weer terug naar de wachtende bus die ons terug naar het museum brengt. Daar mogen we nog een laatste blik werpen in een Airbus 400, een militair vliegtuig en terwijl we binnen zitten zien we op een filmpje hoe de verschillende militaire voertuigen hiermee vervoerd worden.

De Beluga van Airbus in Blagnac

De Super Guppy wordt niet meer geproduceerd en dus heeft Airbus een eigen super transport vliegtuig gebouwd en deze de naam Beluga gegeven. Als je de foto van een Beluga bekijkt is er een zeer grote gelijkenis te zien. Helaas stond deze achter het hek en konden we eruit dichten bij komen. Uiteindelijk om half 6 lopen we terug naar de camper. Een volgende keer zullen we zeker geen Franse rondleiding meer doen om te voorkomen dat we zulke essentiële informatie als het beëindigen van een fabricagelijn missen. De avond valt en wij werpen nog een laatste blik op de ook buiten staande Concorde, alvorens diep te slapen.

Zaterdagochtend ontbijten we met “pain depannage” want in de verste verte is geen winkel, laat staan bakkerij, te bekennen. Na het ontbijt rijden we verder naar het zuiden In de verte zien we de bergketens van de Pyreneeën voor ons opdoemen en al snel rijden we het dal van de Ariege in.

De Gele hesjes in protest

Net voor het stadje Foix vindt een demonstratie plaats van de gele hesjes. Dick rukt zijn geel hesje tevoorschijn en zwaait ermee en ik praat door ons open raam met de demonstranten. Direct krijgen we applaus van de in een enorme rij lopende gele hesjes. In tegenstelling tot de demonstraties in Parijs vindt deze vreedzaam plaats en na niet al te lange tijd kunnen we weer doorrijden. Bij de camperplek in Foix stoppen we om water te tanken en te dumpen. Er zijn nog wat (korte) plekken vrij maar helaas past onze camper daar niet in dus rijden we verder naar het dorpje Les Cabannes waar wel een mooie grote parking is en plek voldoende.

Vanuit hier heb je een schitterend zicht op de omliggende bergen en dit plekje is zijn geld (5 euro voor 24 uur en tot op heden de eerste betaalde camperplek) dubbel en dwars waard. We lopen op ons gemak door het kleine dorpje, wat wel wat teleurstellend is want alles is dicht. Het is 1 uur en alleen het terras van het restaurant (ook nog in de schaduw) is open en vol met mensen. Gelukkig kunnen we bij de bakker die nog open is een gebakje halen wat we heerlijk buiten bij de camper opeten waarna ik in het zonnetje weer wat ga schrijven over onze gebeurtenissen. Ik zit op een inspirerende plek met zicht op de machtige rotswanden. Tegen half zeven lopen we terug naar het dorpje maar merken al snel dat de restaurants nog allemaal gesloten zijn. We zitten nu in een gebied waar je echt niet eerder dan half 8 kunt gaan eten. Dus lopen we door naar de enige supermarkt die dit dorpje kent, halen daar wat vlees, rösti, tomaten en sla en koken zelf in de camper. We eten binnen want de zon is inmiddels achter de bergen verdwenen en dan koelt het op 600 meter hoogte direct sterk af. Het is slechts 16 graden. Gedurende de nacht koelt het nog verder af zodat het zondagochtend 12 graden is als ik, met hoodie, brood ga halen bij de boulangerie in het dorp. Na een lekker ontbijt rijden we verder door het smalle dal totdat de pas naar Andorra opdoemt en we aan een steile en vooral lange beklimmening beginnen die ons uiteindelijk tot over de 2400 meter voert. Het is druk op de weg maar met name op de tegenovergestelde rijbaan.

Pas de La Casa in Andorra

Het verkeer dat naar Andorra rijdt is beduidend minder. Al hebben we deze pas al enkele malen gereden hij blijft schitterend. De wolken zijn helemaal verdwenen en we zien voor en boven ons een staalblauwe hemel met een felle zon bocht na bocht klimmen we hoger en het uitzicht wordt steeds mooier. Maar ik hou dan ook van het hooggebergte. Dick is meer van de grazige weiden met koeien die ik in het hooggebergte wel aan hem aanwijs. Net boven Pas de la Casa zegt de camper dat het wel eens tijd wordt om te tanken (wist niet dat hij dat ook zei) en omdat de gehele weg door Andorra, zo’n 40 km alleen maar bestaat uit hotels, winkels met alcohol en tabac en tankstations stoppen we bij het eerstvolgende station en tanken de camper vol. De prijzen hier zijn 38 cent per liter goedkoper dan in Frankrijk. Net na het tanken is de afslag naar Grau Roig, waar we op het enorme parkeerterrein bij de skiliften zullen overnachten. Er staan al zeker 15 campers. Wat een verschil met andere jaren toen we hier helemaal alleen stonden. We vinden een plekje weg uit het gedrang en zetten de camper neer. We staan nu op 2125 meter hoogte. Na enige tijd de woeste bergomgeving te hebben bewonderd houd ik het niet langer: “The Mountains are Calling and I Have to Go”. Ik besluit in de bergen boven ons nog een paar caches te zoeken. Twee liggen er niet zo ver van ons vandaag. Als ik echter door de bossen omhoogloop in de richting van de 1ecache komt de omgeving me wel bekend voor en ja hoor, nadat ik de cache gevonden heb en terug blader door het logboek, zie ik dat we deze cache op 30 augustus 2016 al gevonden hebben. Dat betekent dat we met deze camper al eerder in Andorra geweest zijn. Omdat het wel teleurstellend is een stuk te klimmen zonder een cache te vinden besluit ik nog wat verder omhoog te klimmen en vlakbij een bergmeer, hoog in de bergen op meer dan 2400 meter, vindt in een andere cache. Het springen over de rivier van steen naar steen komt ook bekend voor en ook deze cache blijkt in augustus 2016 door ons gevonden te zijn. Dus klim ik nog wat verder naar de top voor een andere cache.

Cache bij bergmeer nabij Grau Roig

Maar eerst stuur ik een foto door van het mooie bergmeertje. Niet veel later krijg ik dezelfde foto terug van mijn nichtje Inge die hier enkele weken geleden samen met haar man Paul ook heeft gewandeld. De wereld is maar klein. Nadat ik terug ben bij het bergrestaurant aan het hooggelegen meertje klim ik verder omhoog Deze route is mij volledig onbekend en voert me dwars door een kudde koeien hoger en hoger de skipiste op. En dan, in het zicht van de camper, vind ik op een rotswand een cache die we nog niet hebben gevonden. Gelukkig. Ik bel van vreugde Dick en ook om hem te laten weten dat, als hij naar de toppen van de berg tegenover de camper kijkt, hij mij zal zien staan. Ik zie hem immers ook door de lens van mijn camera. Welke aanwijzingen ik ook geef, het lukt Dick niet om mijn in het niet vallende figuur tegen de massieve bergwand te onderscheiden. Maar hij weet nu wel dat ik nog leef en hoog boven hem op een rotswand loop. Langzaam loop ik de steile skipiste naar beneden. Gelukkig vind ik een sneeuwpaal die ik gebruik om de steile helling af te dalen. Natuurlijk sta ik even stil temidden van een kudde koeien. De kleintjes kijken me verbijsterd aan. Ik sta snel op als moeder koe genoeg van me krijgt en met luid boegeroep naar me toe komt snellen. Haar horens zien er gevaarlijk uit dus ik haast me verder. Na 8,6 km klimmen en dalen ben ik weer terug bij de liften waar Dick mij opwacht en we samen naar de camper teruglopen. Die zit er een stuk schoner uit, want Dick heeft, terwijl ik lui niets deed en in de bergen rondhuppelde, de camper deels schoongemaakt. Met name de ramen zien er blinkend uit want die waren stinkend smerig.

We zitten nog enige tijd lekker buiten in het zonnetje Ook al is het niet echt warm nu de zon nog schijnt loopt de temperatuur op naar 22 graden. Het moment dat de zon achter de bergkam verdwijnt zakt de temperatuur snel en binnen zitten is dan veel aangenamer. Als we maandag 9 september opstaan is het buiten slechts 4 graden en de velden zijn bedekt met een witte waas. Het heeft aan de grond duidelijk gevroren. Wat daalt de temperatuur op deze hoogte. We eten weer depannage brood en rijden dan de 32 kilometer lange weg Andorra door totdat we in Sant Julia de Loria arriveren waar zich achter de supermercado van River een groot parkeerterrein bevindt waar we kunnen overnachten. Het is nog vroeg, nog geen half 11, dus er is plek voldoende maar ook hier staan meer campers dan ik ooit heb gezien. We wandelen wat rond, natuurlijk om een cache te zoeken maar ook om wat in de winkels rond te kijken. Hebben echter geen behoefte aan drank en rookwaar en dus zijn we snel uitgekeken. Wel loop ik in de middag nog even terug om wat toiletartikelen te halen en wc-papier.

Oud en nieuw in St. Julia

Tot onze verrassing staat bij terugkomst naast onze camper de Frankia Titan geparkeerd Laat dit nu degenen zijn die wij gekocht hebben. Nu kunnen we mooi de oude en nieuwe camper met elkaar vergelijken. Omdat we in het cafetaria van de supermercado wat geluncht hebben eten we pas om 8 uur opnieuw wat. Niets voor mij dat late eten want omdat onze bedtijd toch meestal rond half 10 ligt gaan we met een volle maag naar bed. Ondanks het feit dat we op een druk parkeerterrein staan slapen we als rozen en worden dinsdag 10 september pas om 8 uur wakker. Het regent en zo nu en dan zien we ook wat weerlicht en horen we het donderen. Wat een verschil met de afgelopen dagen. In de regen loop ik naar de bakker en later nog eens om nog wat laatste inkopen te doen voor we de camper voltanken en wegrijden. Aan de grens met Spanje, slechts enkele honderden meters verderop, is slechts aandacht voor rookwaar en nadat we de achterklep hebben opengemaakt en laten zien dat we geen rookwaar bij ons hebben en evenmin kisten met alcohol mogen we verder rijden.

La Seu d’Urgell

Het is nog steeds somber weer en dus rijden we naar La Seu d’Urgell, een plaatsje 16 km ten zuiden van Andorra waar Dick door de smalle straatjes laveert op zoek naar een parkeerplekje bij een van de laundromats. Helaas is nergens een plekje beschikbaar maar een paar honderd meter verderop vlakbij een mooie oude kerk vinden we een groot terrein waar campers mogen overnachten. Het is vlakbij een van de wasserettes, dus zetten we de camper daar neer en terwijl Dick de fietsen van de camper haalt pak ik alle vuile goed bij elkaar en nadat we de zakken wasgoed op de fiets hebben geladen fietsen we naar de laverie toe. Daar is niemand en we kunnen uit de beschikbare machines kiezen. Ik heb een 17 kilo en een 8 kilo wasmachine nodig. Terwijl Dick terugfietst naar de camper wacht ik bij de draaiende machines en als Dick na een uurtje terugkeert vouwen we samen de schone kleding en beddengoed op en met de fietsen weer volbeladen rijden we naar huis. Daar we pal in het centrum staan met de camper bergt Dick de fietsen weer op en ik alle wasgoed en gelijktijdig zijn we klaar en kunnen we richting stadje lopen.

Het is een oud stadje vol met smalle straatjes en arcaden. Een klein café ziet er aanlokkelijk uit en we eten er een broodje dik met ham en kaas belegd en erg smaakvol. Koffie kunnen de Spanjaarden trouwens ook zetten, want die smaakt heerlijk. Helaas zijn wel alle winkeltjes gesloten en in tegenstelling tot Frankrijk waar alles rond 2 of 3 uur opengaat is hier alles potdicht tot 17.00 uur. Nadat we zeker 6 km hebben rondgelopen en alle hoeken en gaten van dit mooie stadje hebben bekeken loopt Dick terug naar de camper terwijl ik nog een kijkje neem bij de wildwaterbaan in het Olympic park Daar vinden over twee weken de wereldkampioenschappen plaats en het stadje staat nu al in het teken daarvan.

Wild water baan in La Seu d’Urgell

De wildwaterbaan is inderdaad erg spectaculair en ik zou graag eens met een kano hierop varen maar dat is nu verboden terrein. Alleen deelnemers zie je nu voorbijflitsen over de woelige wateren van deze wildwaterbaan. Lange tijd blijf ik er kijken en geniet van weer een nieuwe sport. Tegen 5 uur ben ik weer terug. Het is helaas te koud, 16 graden, om buiten te zitten dus brengen we de rest van de tijd binnen door. We koken ook zelf want het gehakt dat we een paar dagen geleden gekocht hebben moet echt bereid worden. Gelukkig is het slechte weer overgewaaid want na de enorme regen van vanmorgen is er geen druppel meer gevallen en de bergen kleuren rood in de ondergaande zon. Woensdag 11 september zijn we pas om 8 uur op en het kost wat moeite om in het stadje een boulangerie te vinden die open is. De meesten gaan pas om 9 uur open. Maar na wat rondslenteren door de arcades vind ik een winkel met vers brood en kunnen we gelukkig ontbijten. We hebben inmiddels vastgesteld dat we vandaag ook maar weinig zullen rijden want hoeven pas vrijdag in L’Escala te zijn dus stoppen we in Martinet een klein stadje 35 km verderop waar een schitterende parkeerplek is. Voor 1 euro hebben we 8 uur stroom en als we willen kunnen we hier óok douchen. Dat is dan wel met ijskoud bergwater, dus minder aanlokkelijk.

Martinet vanaf de camperplaats

Nadat we ons gebruikelijke kopje koffie hebben gedronken lopen we een rondje door en langs het stadje. Het is klein, maar er zijn wel enkele caches verborgen die ons niet alleen dwars door het oude stadje brengen maar ook hoog op de omringende bergen. Heerlijk voor mij want ik heb altijd de behoefte om in de bergen naar de topjes te klimmen. Gaande de ochtend verdwijnen de wolken en wordt de lucht steeds blauwer en nadat we meer dan 7 km rondgelopen en geklommen hebben en op een terrasje in het stadje een koffie gedronken hebben met een heerlijk stukje stokbrood gaan we buiten zitten in het zonnetje en schrijven. Dat lukt niet altijd zo goed omdat de zon eigenlijk te fel is om goed op het scherm van mijn laptop te kijken. Wil dit stuk gepubliceerd kunnen worden zullen eerst de fouten en verschrijvingen eruit gehaald moeten worden. Mooi werkje voor Dick. Tegen de avond koelt het direct af en gaan we lekker binnen zitten. Het is vandaag 11 september, de Nationale dag van Catalunya en alles is dicht dus koken we zelf en genieten van onze spannende boeken.

Donderdag 12 september staan we om 8 uur op en het normale leven blijkt zich in dit deel van Spanje hervat te hebben. We zien kinderen weer naar school gaan en alle winkeltjes zijn open. Het is dus geen probleem om vlakbij een bakker te vinden met vers brood. Na het ontbijt en het dumpen van grey- en black water rijden we verder. Als we iets verderop de keuze hebben tussen de col of de tunnel kiezen we natuurlijk voor de Col en zo klimmen we even later de smalle bergweg op die even 8 % stijgt maar al snel minder steil omhooggaat. Het is een schitterende tocht die ons door een prachtig dal hoger en hoger voert tot op Col de la Torre op 1790 meter hoogte. Om ons heen zien we de zon beschenen berghellingen waar zich overal skiliften en afdalingen bevinden. Wat zou ik hier graag in de winter skiën. Helaas, na een lange afdaling laten we de hoge bergen achter ons en komen op 880 meter. We arriveren in Sant Joan de les Abdesses. Naast een waterbronnetje aan een oude boogbrug is een parking waar we mogen overnachten. We kiezen het plekje langs het ravijn waar in de diepte het riviertje stroomt.

Waterval tijdens geocachen in St. Joan de Les Abadesses

Het is hier mooi en we gaan natuurlijk een eindje lopen. Caches brengen ons naar een pittoresque meertje tussen de bergen met een watervalletje. Wat is dit mooi en uitgestorven. Alleen enkele ruïnes van huizen laten zien dat hier leven geweest is in vroeger tijden. In de middag lopen we door het uitgestorven stadje. Het middelpunt is de oude kerk met zijn binnentuinen. Al sinds de 9eeeuw is dit een klooster en wel het eerste vrouwenklooster van Spanje. Helaas is het gesloten maar als we eind van de middag terugkeren kunnen we wel naar binnen en genieten van de stilte om ons heen en de echt oude relikwieën.  Helaas voegt de film in ratelend Frans niet echt veel toe aan ons begrip van de geschiedenis. Tegen zes uur arriveren we bij een kebab tentje. Er komen heerlijke geuren op ons af en we hoeven dan ook niet lang na te denken om naar binnen te gaan. Ook al is het Spanje en gaan de restaurants pas om half negen open, hier kunnen we al wel terecht en nadat de vlammen om het vlees zijn aangezet, de sla gesneden en heerlijke fritekes gebakken, kunnen we genieten van een voortreffelijke maaltijd.

Halve verlichte brug St.Joan de les Abadesses

‘s Avonds is de oude brug verlicht en beschenen door de volle maan en moet dus gefotografeerd worden voor we ons bedje in kunnen. Vrijdag na natuurlijk een ontbijt met vers stokbrood, laten we de bergen echt achter ons en snel overbruggen we de afstand naar de Middellandse zee. Nog voor elven arriveren we bij de camping in L’Escala. Hadden we vanmorgen nog blauwe lucht en zon, gaande de rit is de bewolking toegenomen maar er is nog een beetje blauw te zien en het zeewater is klaarblijkelijk warm want wanneer we langs de baai rijden zien we veel mensen in het water. Op de camping worden we pas morgen verwacht maar met een dag bijbetaling mogen we toch naar ons plekje. Dat blijkt echter bezet en het ziet er niet uit dat de huidige bewoners vandaag vertrekken. Dus terug naar de receptie waarna heel veel heen en weer geloop blijkt dat de mensen nog een week blijven. Klein foutje want deze plek is al vanaf maart gereserveerd. Omdat we geen ruzie willen zoeken we een ander plekje wat we ernaast vinden. Ach hier kunnen we ook goed staan al zijn er helaas geen bomen waar we waslijnen kunnen vastmaken. We lopen wat rond in de omgeving, doen inkopen in de supermercado aan de weg en werken aan onze administratie. Rob heeft inmiddels ge-appt dat hij tegen zessen aankomt en dus lopen we tegen die tijd naar de receptie van de camping nadat we gezellig lange tijd gesproken hebben met Femmi en Gert uit Zwolle die ons van ons plaatsje hebben verdreven.

Camping L’Escala

Ook Rob wordt door de camping pas morgen verwacht maar geen probleem, er is al een huisje schoon en leeg dus kan hij daar zijn intrek nemen. ’s Avonds zitten we gezellig buiten voor de camper. Eten vlees van de BBQ en praten over alles en nog wat. De temperatuur is aangenaam want tot 23:00 uur kunnen we heerlijk buiten blijven. Helaas is de veiligheidsriem van Rob gedurende de rit hiernaartoe kapotgegaan zodat hij wat telefoontjes moet plegen met verzekering en ANWB. Gelukkig blijkt een garage vlakbij waar hij morgenvroeg langsgaat om te kijken of deze gerepareerd kan worden. Wel belangrijk want met een piepende toon en opflikkerend rood lampje rijden is ook niet alles. Gedurende de nacht regent het zo nu en dan maar als we zaterdagochtend 14 september wakker worden is het gelukkig droog en gaande de ochtend verdwijnen de wolken en komt de zon door. Heerlijk weer en aangename temperatuur rond de 23 graden. Je went wel heel snel aan zon en blauwe lucht.  Echt een goed moment om weer eens even te wassen. Helaas kunnen we op ons plekje geen waslijnen spannen en Dick vindt het geen goed idee dat ik op een tegenoverliggend terreintje lijnen span dus moet ik naast een was jeton ook een droogjeton kopen. Maar het gevolg is wel dat rond 12 uur alles schoon en bijna droog is en ik me weer op mijn laptop kan storten. Er moet immers weer geschreven worden.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor Frankrijk en Spanje augustus/september 2019

France, May – June 2019

France, May-June 2019

It is the last day of May and it is time to write again. We arrived end of the morning in Collonges la Rouge, a town, as the name suggests, entirely built of red stone. Outside it is 82 degrees and the sun shines in a clear blue sky. The perfect moment to sit outside.

We started our trip on Monday May 13th, picked up our RV at the Fiat workshop in Utrecht, packed it with all the necessary stuff, loaded some food and our bicycles and left home. We are on our way to France. We should make this trip earlier in the year, but unfortunately about the middle of February our auntie Ank passed away at the age of 94. It caused that we had to prepare her house in such a way that it was suitable for sale. This week, the real estate agent is advertising to sell her house so now we have some weeks to go out. Our first day brings us to the town of Conty, where we arrive at 3 pm. The RV parking is large and despite the many RV’s, there is enough space on the lawn near the center of the town.

Small street Rouen

Of course we walk into the town and search for some caches. Unfortunately, an icy cold wind is blowing, so sitting outside is not an option, but with a glass of wine and later a delicious kebab meal inside the RV, it is also good. The next day it’s good weather, in the afternoon the thermometer touches 68 degrees. A good day to visit Rouen, 73 mile further south. Next to the river Seine we find a nice parking and around noon we walk across the bridge to the old center of Rouen. You can’t even pass another person in the narrow alleys. Rouen has a beautiful mediaeval center, when you wander around you get a picture of the ancient times.

When we take a break on a bench in the center I am so stupid to leave my GPS. Too late to get it back. A man already picked up my GPS, looked at it in wonder until someone else grabbed the GPS (his friend supposedly left it behind) and disappears into the crowd. I’m kind of sad. Even though this GPS is 5 years old, it still worked well. Now I know that it is better to break something than to leave something behind. We continue our discovery trip through the center of Rouen, but the joy is less although the magnificent cathedral makes up for a lot. End of the afternoon we are back at the parking where we sit outside on the banks of the fast-flowing Seine before the clouds prevail the sun.

We get up at half past eight on Thursday May 16th. Yesterday we had quite a few miles in our legs. After getting some bread half a mile away.

Cathedrale Rouen

(In France a bakery is on every corner) we have breakfast and drive to Bayeux where we want to visit the famous carpet that represents the Battle of Hastings. Unfortunately when we arrive in Bayeux around noon it’s so busy that we cannot find a parking spot for the RV.
Every place, suitable for our RV, is taken so we drive on. In 3 weeks the commemoration of D-Day will be in this region so everywhere the Tombs de Guerre are maintained and already now it is very busy. Neither in the town of Sainte Marie du Mont nor at Utah Beach (and actually anywhere along the coast) we find a place to stay overnight. It’s a pity because I would love to stay here.

Low tide Barfleur

Soon we are on our way to Barfleur, we arrive at 2 pm and there is an empty spot next to a wall. Climbing the wall you look out over the sea and the tall lighthouse of Gatteville. Of course we walk into the town.

It’s low tide so in the harbor is no water and the boats stick in the silt. Unfortunately the sun is no longer shining and a cold seawind is blowing (it is only 55 degrees), but that does not detract the nice ambiance of this town. After a simple diner in the RV, I walk to town to see the rising water. And yes, the sea, at first half a mile from the coast, is now lapping against the quay, the boats are floating around in the harbor and the first fishing vessels are already sailing out. It is fascinating to see the ocean rise and fall. When it finally getting dark we enjoy the light tracks, the lighthouse spreads over the sea and our RV.

The next morning, it is now Friday May 17th, it is only a short drive to Cherbourg (18 miles) and since we are early birds we arrive before 9 am in Cherbourg at the ” Cité de la Mer ”where the RV parking lot is located. Arriving so early in the morning means place and we park in the front row with a view of the deep-sea port of Cherbourg. The early arrival also means that we can have a coffee before walking to the Cité de la Mer. This museum was still closed in January.

Control room submarine

We are the first to buy a ticket and immediately walk, in front of the crowds, to “la Redoutable” a large French nuclear submarine. Impressive! We walk all the way through it and experience what it was to stay in here for 70 days.

Still impressed by this atomic submarine, we visit the departure hall of the Titanic. This famous ship left Cherbourg in April 1912 for its final journey. At this place you feel like one of the immigrants who undertook the journey to America. In a separate room the story of the last days of the Titanic is portrayed through sound clips and we get goosebumps. It feels like we are going through this last boat trip ourselves and when we hit the iceberg I grab Dick’s hand. This sound presentation of the last trip of the Titanic could not have been more impressive. It ends when it plunge into the depths on April 14, 1912. We cannot talk about it because the movie concerning the liberation of Cherbourg is coming up.

Arrival hall Titanic

Walking through the modern arrival hall of cruise ships we arrive in the cinema and dive into the event that changed the face of Europe 75 years ago, D-day and the liberation of Cherbourg, 20 days later.

Full of impressions we want to have a meal and find a restaurant in the Cité. The menu looks attractive so we order. We are not alone here. French don’t skip a lunch and all the tables are taken. The quality of the food offered is excellent. Tonight we won’t have dinner anymore after this great meal, only a piece of baguette. In the afternoon we visit the exhibition about the exploitation of the sea and the underwater life and are back at our RV at 5 pm. We are glad that we visited this Cité de la Mer. We decide to stay another day because we want to visit the “Batterie de la Roule”, a block house high above Cherbourg on a mountain with, only during weekends, guided tours.

Saturday is a beautiful day and after having a good breakfast with freshly baked baguette we walk into Town. Of course we stop at the harbor where fishermen unload their catch, mainly crabs and some lobsters. Many of them are taken directly to a shop on the quay where you can buy the fresh shellfish. We are not so fond of crab and lobster and I also do not know how to prepare it, so we only look at it. Slowly we continue walking towards the mountain where the tour will take place. After Inquiring at the fort on the top of the mountain we find out that the entrance to the Batterie is half way the mountain so we walk back but arrive in time.

Batterie de La Roule

Nobody shows up, only the guides, so we really get a private tour. The guide talks in rattling French, I understand 70% and Dick half of it.

We are glad that yesterday we saw the movie “the 20 days of Cherbourg” so we get a good idea of how this block house worked at the time of the German occupation. Subterranean passages connect the various places where the cannons were placed and the high viewpoint shows us the entire bay. Our guide want regular confirmation or we really listen and understand him because he repeatedly asks control questions and I have to explain what I think he means. At such moments Dick retreats into the darkness beyond the reach of our head lamps. It’s a bit strenuous. After wandering around this underground tunnel system for almost an hour and a half, the warm sun and blue sky feels wonderful, even though it is only 14 degrees and we slowly descend the hill to our RV.

We walked almost 18 miles and feel our legs so the rest of the evening we sit inside, eat some baguette, drink a glass and talk about the events 75 years ago. When I walk to the bakery in the town on Sunday morning, it is still dry, but after filling clean water and dumping black and grey water it starts to drizzle and during our drive to the town of Carteret it stays gloomy with occasional rain. The distance is only 25 miles so we arrive early and take the place of a departing RV.

Washing place

It is a beautiful spot on the edge of a dune and looking at one of the many cliffs in this town. After a cup of coffee we take our bikes and explore the area. We were here in January too, but then it was freezing cold and very unpleasant outside. Now we don’t have much luck because after an hour of cycling it starts to rain. We cycle back and just before the worst rain showers we are in the RV.

Polo on the beach

Fortunately it stops raining in the afternoon so we can walk on the reclaimed beach (it’s low tide). It is busy on the beach because there are polo competitions and we see the riders play a ball on their galloping horses. A spectacular sport to watch.

During the break we take a walk on the huge beaches, climb rocks that normally are flooded with water, to find a cache we unfortunately cannot locate. Eventually we walk back, tired and under the sand where Dick makes us a hot chocolate. That tastes great because it is currently not warmer than 50 degrees. In the evening we walk back to the beach to see what remains when it is high tide and find out that the entire beach as well as the polo playing field is taken by water.

Monday May 20-th we get up at 8 a.m. Large groups of people are standing in the parking lot next to the harbor building from where the boat leaves for the English Island of Jersey. The weather is slightly better than yesterday, it is dry and there are some traces of blue sky but it is not really nice weather yet. After breakfast we drive to Pontorson. We have to wash our clothes and there are washing machines in the parking lot at the Carrefour. There is enough parking space at the supermarket and because it is noon and everyone has lunch time, we immediately can fill our washing machines. Drying goes very fast because of the huge drying machines so at 3 pm everything is stored and we have a clean bedcover.

Cycling to Mont St. Michel

Time to have a nice bike ride to Mont Saint Michel while searching some caches along the way. A good idea because the sky is getting blue and the sun shines bright.

Around 6 pm we arrive at the causeway leading to the island of Mont Saint Michel. From here we have a magnificent view of the island with the impressive church and mediaeval town. Despite the fact that you are allowed to cycle on the causeway from 6 pm, we decide to return, because all the shops on the island are closed now and we are hungry after our bicycle efforts. We buy some food at the supermarket and enjoy the rest of the evening with a book. The next morning we are ready at 8 am, but we have to wait till 9 am until we can buy fresh bread and I don’ t want to walk to town to find a bakery. That means that we leave Pontorson at 10 am, but we have a small trip today, the distance to Saint Malo is only 39 miles. We still arrive in the morning.  In the town of Saint Malo is no place for an RV but 4 miles outside town, near the town of Rotheneuf, is a gravel parking, where an overnight stay is allowed. We are alone on the gravel parking because a little further is a carpark with bitumen where other RV’s are parked.

Saint Malo entrance


But we love this place, at the sea and cycle to the center of Saint Malo, 4 miles away. Almost 40 years ago, we were just married, we visited this town, but I don’t remember much.
We park our bikes in front of the big city wall and walk through the impressive gate into the walled city of Saint Malo. It is busy.
After a short walk through the mediaeval streets we climb the wall because that’s why you want to go to Saint Malo, walking over the wall.
On the west side is sea fog and the sun disappears so it is not really hot, only 55 degrees.
Ships and offshore islands emerge like a ghost from the fog.
From the wall we see an attractive restaurant and, behaving like real French people, we have lunch at an empty table. The sun appears because the sea fog is slowly disappearing.

Fish & Chips in Saint Malo


After an excellent lunch, we continue our walk over the wall, bordering the sea. It is low tide on the beach, people use the seawater swimming pool, supplied with fresh water at high tide, and we see many people walking to islands, only reachable at low tide. It is nice to look at it from the high city wall. Of course we also search for some caches, not always easy in this stone environment. At the end of the afternoon we cycle back to the RV.

Because we stay next to the beach, I cannot resist the temptation to sit on the edge of the dunes, sheltered from the cold sea breeze, and watch the sunset. It is still low tide but the sea is gradually rising. I love looking at the sunset, Dick doesn’t (you can see the sun every day) and stays in the RV.

Wednesday morning May 22nd, we drive deeper into Bretagne. The blue sky is covered with clouds and along the coast a cold wind is blowing. We drive over the Barrage de la Range where a power plant uses the difference between high and low tide and then we are on the road to Cape Frehel.

Fort de la Latte

In the village of Plevenon we find a beautiful parking where it’s allowed to stay overnight, a lawn with plenty of room to park an RV.

We take the bikes and ride to another cape where Fort de la Latte is built. This fort on a rock point stretching out into the sea, we want to visit. After buying a ticket we cross the two drawbridges that separate the fort from the mainland and enjoy the ancient architecture that made it possible for such forts to stand the test of time. We wander around at ease, take pictures and enjoy this environment. Of course we also climb the steep tower where we have a magnificent view of Cap Frehel. It’s a little scary. After a few hours we leave the fort, climb back to the place where our bikes are parked and ride slowly back along narrow roads to the RV. Looking for caches of course because they are everywhere. In town is only a creperie and we don’t want to eat that now, so we prepare our own meal and enjoy the evening outside. We’re the only ones outside because all the RV’s around us have their antenna lit up, their windows blinded and watch TV.

After buying a fresh baguette in the village on Thursday morning and having breakfast, we drive further along the coast. We skip Cap Frehel because we don’t want to pay 5 euros only to park our RV. Next time we come here we take our bikes to the cape. Along the narrow coastal road we arrive in Hillion, 20 miles to the west. The RV parking in town is taken by a gypsy family so we continue to the coast to Lermot where we find a beautiful spot at the cliffs along the water. We talk to our neighbors, English, who spend a few months a year on the mainland. The weather on the mainland is better and travels in England are unaffordable, too expensive. When I ask them what the Brexit means to them, I immediately notice that this is the wrong topic of conversation. Just like in America, you should not bring up politics or religion. We get an hour-long tirade about Theresa May, the prime minister (he does not like her) and the wish of the English people to leave the European Union. England can easily manage alone, without the European Union. The English want to be autonomous and independent. After all Britain is an Empire and ruler over the seas, just like the old days.

Cliffs at Lermot

We end this conversation as soon as possible, say goodbye to our neighbours and then walk the narrow path over the cliffs. Searching for caches and enjoying the views. However, we do not start with cache 1 of a serial hidden along the coast, so regularly we have to walk back and forth. But we enjoy the view of the sea below and climb the narrow paths that wind over the cliffs. At the end of the afternoon we are able to find the bonus cache (an extra cache that you can find if you found all the caches of the serial after calculating the required coordinates for the bonus). We are tired, we walked almost 8,5 miles. We take a chair, eat a snack and drink a glass of wine. Nevertheless, I still want to look for two caches in the evening. I am back 1.5 hours later after a 3 mile walk. Dick is worried so he phones me. Fortunately we have telephone coverage everywhere.

View on the RV and sea

Unfortunately I don’t find the caches but I do enjoy the rising water from the cliffs in the bay below.

I do not have to say that at 9 pm we are in bed and sleep like a baby. Friday May 24th we get up at 8 am. A cold wind is still blowing, but there is a break in the clouds and the sun and more blue sky appears.  After breakfast we drive through Bretagne to the south and stop in the center of Carnac, an old town known for its megaliths, large stones like those in the strips of Asterix and Obelix.


Megaliths in Carnac


The RV parking is right in the center and after parking, not easy because of the low branches, we take the bikes to ride around. Of course along the large and smaller stones. Now you can only walk between the stones with a guide, but from October to April it is free for everyone to walk around the stones. We cycle along the side of the miles long fields with stones. It is impressive. How did these stones end up here and who put them all together so nicely?

We do not think about those questions, but continue our cycling and enjoy. Dick knows the way perfectly. On his GPS he has a miracle map that indicates all the narrow paths and flawlessly he leads us through swamps, on narrow forest paths and through a dune area. Finally after 10 miles we are back at the RV. In town we found a nice eatery with an attractive menu so after refreshing we walk there. The food is delicious and the weather allows us to sit on the terrace. The next morning the entire parking lot is occupied, so newcomers are happy we are early birds. After one last glance at the menhirs we take narrow roads and arrive before 11 am in Guérande, an old medieval town. Here too, just on the outskirts of town is a beautiful motorhome parking and we find a spot from where we have a good overview of the entire site. Of course without trees because we love the heat. Unfortunately the sun is currently hidden behind a thick cloud cover.



Again this is a busy parking lot filled with French RV’s, so it make sense to drive short distances and arriving before noon.

After a cup of coffee we walk to the walled medieval town with an impressive entrance gate. We love to stroll through the alleys and look at the market stalls. We are amazed at the huge numbers of terraces in town. Every table is taken, everyone is eating because eating at noon is sacred in France.

We had an extensive breakfast and at this moment no appetite so after 2,5 hours walking around, Guérande is not really big, we go back to the RV.


Salt from Guerande



In the afternoon I like to cycle to the salt fields where this area is famous for. It is not far away although a strong wind is blowing, but the bright blue sky and the shining sun compensate a lot. Not much can be seen of the salt fields in the sense that they are not white. Everywhere around us small basins can be seen, made of earthen walls in which a layer of salt water that, when it evaporates, leads to the gold of the earth; that is how these salt pans were seen in the Middle Ages.

Here and there men are busy removing a layer of salt with a kind of wooden rake. It’s a lot of work to get some salt. Of course we buy some salt in a stall, although we never use salt, my sister Hannah and her husband Henk may like it. By 6 pm we are back at the RV. We have a sunburn caused by the strong sea breeze and the bright sun and eat a baguette with cheese and goose liver paste. We forgot how to eat much. The sky is cloudy on Sunday, a huge difference from yesterday when the sun was shining. Actually a day to wash, it’s time again, so we decide to stay here another day. I buy bread in town. It feels very special to enter the mediaeval gate and cycle completely alone in this mediaeval town. After breakfast, Dick shows me the way to the laundry. He found the place at the internet and with my bike packed with dirty laundry I cycle to the center where the laundromat is located.

In the laundry

A busy one, there are three shabby men using the washing machines, but luckily I can put my laundry in 4 small washers. The wait starts. But time passes quickly with a pleasant chat with the Frenchmen.

However I open the door to the outside because the body odor inside makes you suspect that more than just clothing should have been cleaned. Around 1 pm Dick arrives by bike, just in time to help me with folding the laundry and buried by bags of clean clothes and bedding, we cycle back to the RV. Everything is in the closets before 2 pm and our bed has a fresh cover. After a coffee with a delicious cake, we take the bikes again to explore the area. The weather does not really look good, heavy clouds with occasional drizzle, but everything is better than hanging around in the RV. With the help of geocaches, Dick find a nice cycle tour of only 10 miles, over quiet paths and through meadows. Back in the RV we eat simply (baguette). It tastes good with cheese, pâté and a glass of wine. We sleep before 10 pm.

Monday May 27th we get up at half past seven and after breakfast we drive to Nantes. We want to visit the “Machinerie de l’Ile”. Along the way I find out that the chosen parking lot on the southern edge of Nantes is too small for our RV so we drive to the north side of Nantes to the “Aire de camping cars” . Once there, I cannot get a ticket. I am not the only one because a Frenchman also has great difficulties, he even has to pay a second time to open the barrier, so we decide to leave Nantes and drive on.

Abbey ruin

Soon we find an alternative destination: Maillezais, a place with ruins of an old abbey. And yes, when we are almost there, we already see the ruins contrasting with the sky. We park the RV on the parking lot, between beautiful ponds and walk inside. Immediately we are immersed in the Middle Ages and experience how pilgrims and monks stayed here centuries ago.

Even though only ruins are left, if you walk between them, history comes to life. For a long time we wander around the grounds of this once powerful abbey. At the end of the afternoon we leave the grounds of the Abbey and look around in the area. We always want to know where the bakery is, or there are promising eateries and where we can buy some food. However, there is not much to do in town so we are back at the RV after a couple of hours.

Staying next to the frog pool

This parking lot feels luxurious standing between ponds, filled with frogs. Unfortunately, there is only one restaurant open that has no appealing food, so we cook ourselves. At night we are repeatedly treated to a frog concert, but that is something different than cars passing by. The next morning, after buying a baguette at the bakery, we enjoy a good French breakfast and then continue our trip over narrow country roads to the city of Cognac.

The weather has changed and drizzle varies with rain. It’s a pity because there are beautiful vineyards in this Cognac region. Unfortunately, the RV parking in the town of Cognac is full, actually overcrowded. Instead of the permitted 3 RV’s there are 9 RV’s and we no longer have a place. So we drive on to a wine estate nearby. It is beautiful here but also remote and with this rainy weather not really attractive so we drive on and stop in Barbezieux at the supermarket Leclerc.

Overnight LeClerc parking

It works out well because now we can supply our food and drinks. With a packed shoppingcart we return to the RV and the rest of the afternoon we walk around in this town. There is a beautiful castle which, unfortunately, has been nailed up. Maybe in the future it’s possible to go there because now the surroundings are being completely renovated. We walk further over steep streets. It is certainly not a bad town to walk around. But as everywhere in France, all shops are closed, after all it’s lunchtime. The next morning I don’t have to walk far to get bread because we stay next to the supermarket.

The overnight stay on this parking lot here has many similarities with Walmarkt. Here too the parking lot was swept clean in the middle of the night with noise machines, so we were wide awake. But you get used to noise and at some point we slept through it. After dumping our black and grey water we drive further east.

Only for max. 10 ft high RV’s


Over narrow roads across the countryside because there are no large west-east connections in this area. On the map I see that we pass Les Eyzies and our final goal is immediately determined. That is where we are going. This is the town we drove to almost 41 years ago during our honeymoon. We find a beautiful RV spot with an enormous amount of space and after Dick has determined the right place (we want to be in the sun during the afternoon) we park our RV and walk into the town. I don’t remember much.

Walking in Les Eyzies


Only the overhanging rocks, where the prehistoric people sought shelter, seem familiar. We walk around, eat ice cream, really good in this temperature, and walk over small and narrow paths under the overhanging rocks,

the path to the shelter of the Cro Magnon, the first human being found here. Certainly we know one thing and that is that we never walked here. Unfortunately there is no tempting restaurant to find, it’s either very expensive or the menu consist only of Canard (and we don’t want to eat duck) so again we prepare our dinner at the RV and have delicious bread with seeds (bought at the local delicacy shop because the bakery is closed on Wednesday afternoon).On Ascension Day, every shop in France is closed. We leave at 9 am to Sarlat where we find a large deserted parking lot on the outskirts of town. We park our RV and walk to the center of Sarlat. Again we are back in the Middle Ages. The “Jours de Terroir” are celebrated so there is a party. The entire mediaeval center is filled with stalls selling Paté de Foie Gras, Nuts and Canard. These ingredients also form the main menu of the restaurants here. We taste some of the canard and I must say that it is not bad but a meal consisting of Canard is not necessary.

Ducks in Sarlat

After a few hours of wandering through narrow alleys and of course around the market stalls in this pleasant busy and crowded center, we also look for some caches. We are assisted by one of the agents of the “Police Nationale”. He points us where the geocache is and is satisfied when we show him that we found the cache at the other side of the square. Then all the terraces are filled and we also look for a place to eat. However, we don’t want to eat a full duck menu and after some searching we find a kebab restaurant with a few tables in the sun. Not a bad choice because the food tastes great. After lunch we walk around a bit and then decide to return to the RV and drive on to Rocamadour, not far from here. It is even busier in this town, glued to the rock face.

Houses glued to the rock Rocamadour

The parking lot at the castle, which is built high on the rocks, is completely full, but with some manoeuvres Dick manage to park the RV and we walk down a narrow zigzag path to Rocamadour.

Despite the fact that it is now 3 pm and some people are climbing back, it is still very busy in the town of Rocamadour. We are looking for answers in a geocache but unfortunately we cannot found them all in the crowds. So we enjoy looking at the shops (all open), buy an ice cream on the square in front of the cathedral and at 6 pm we return to the RV. It is warm, at least 80 degrees and we are sweaty. Not strange when you consider that we walked at least 9 miles. There is more space on the parking lot and Dick park the RV on a better spot. Whether we can stand here, along the road, we do not know but there are a few other RV’s so we will see. Friday May 31 we wake up at 8 am. Here, on top of the rock, it was very quiet and we slept well. After having breakfast with old sandwiches, I will not descent to town (500 feet below) to get bread, I climb to the place where we calculated the geocache must be hidden (based on the answers we found yesterday).

It takes me over a steep, stone-strewn path halfway between Rocamadour and the castle and with the help of a picture I quickly find the cache.

View at Rocamadur

At 9:30 am we leave Rocamadour. Due to a blocked road we cannot follow the road indicated by Garmin, our navigation, but over very narrow mountain roads, scary with our huge RV, we end up on the other side of the valley. I love it because from here you have a magnificent view of Rocamadour. My camera makes overtime. It is extremely busy everywhere, many people have apparently taken a long weekend and the beautiful Grotte de Padirac is overcrowded. Glad we already visited this cave. After 40 miles we arrive in Collonges la Rouge and before noon we find a nice spot on the RV parking within walking distance of town. Again it’s warm and for the first time we enjoy the shade of the trees.

Collonges la Rouge

After a cup of coffee we walk to this special town. It is beautiful, all buildings are made of red stone and with the steel-blue sky and the bright shining sun it forms a wonderful combination.

The town is small so we spend part of the afternoon at our RV in the shade and walk back at 6 pm to eat at “Les Pierres Rouge”. Of course having diner is not yet possible. All restaurants are closed until 7 pm but walking around here is not a punishment. It is also clear that restaurants are not used to receive guests at 7 pm, when we take a seat on the terrace. It takes at least another half an hour before someone comes to ask what aperitif we want and we get our starter at almost 8 pm. But it does not matter. Outside it feels good, it is a sultry summer evening and we enjoy the surroundings and watch the people walk by. At 10 pm we finish our diner and walk back to the RV. A wonderful evening and a delicious meal. And again great weather because even at this time the thermometer still shows 77 degrees. At night I wake up because of light falling through the roof hatch. It’s a clear starry sky.

Immediately I am wide awake and with Dicks T-shirt on I step outside. For the first time I see the Milky Way on European soil. How beautiful and what a fantastic starry sky above us. I enjoy it for a while before I go back to bed.

The June month starts well because at half past seven in the morning it is already 68 degrees. On my way to the bakery, two French people tell me that it’s better to return as the bread depot (there is no bakery in town) does not open until half past nine so we decide to dump and fill the water first before having breakfast in a neighboring village. But while dumping our black and grey water we suddenly hear a deafening honking horn and a bakery car arrives so  we can buy bread on the parking and have breakfast. At 9 am we leave but halfway to Clermont I suddenly realize that it is nicer to camp outside near the water side than in a city so we change the route in our Garmin. The RV spots in Meymac are either crowded or look like a dusty gravel area without any shade, so we drive on to Felletin.

RV parking Felletin

In the center of the town is a parking area with grass strips where we park our RV. The thermometer now shows 90 degrees, so we put up the awning to catch some shade. After 3 pm we explore town. Everything is closed before that time. It is not a special town and after a few miles walking we give up, sit comfortably at the RV with a view of the church. Apparently on this parking lot it is no problem to behave like a camper (sitting with a chair and table outside, often not allowed on a parking) because the passing policemen say nothing. It’s so warm and the temperature remains high that we eat (for the first time) outside the RV. We enjoy the evening. Sunday, June 2nd, the sun is early in the sky and it is warm. After we eat a good fresh “baguette” we drive on.

Over narrow roads, across high plains through the interior of France. The granary must be located here, we drive hours through grain fields. At 12 pm we arrive in Moulins.

Blooming Poplar

Here we find a former campsite on the banks of the river. Probably because there are frequent floods, the campground was not profitable and is now transformed into a place for RV’s. The parking costs are 10 cents an hour. There are spacious lots and we take a beautiful one. Next to us is a special tree, probably a poplar, whose branches bend all the way filled with fluffy flowers. If there is a gust of wind, it looks like it’s snowing. We walk into the town of Moulins. Unfortunately we are just too late for the Sunday market; nevertheless we enjoy this old city center.

Cathedrale Moulins

The large cathedral is special and we spend some time admiring everything and of course we light a candle. Moulins also consists of old, narrow medieval streets where it is wonderful to walk around.

When we are outside the heat feel like a blanket, it is 95 degrees, so we search for a terrace and have a drink. Moulins is a big city so we walk almost 8 miles. A long time it stays warm we don’t go to bed before 10 pm. At night we have a few drops of rain. The contrast on Monday, June 3rd is huge because it’s clouded and there is no sun to be seen. It’s still warm, the temperature does not fall below 67 degrees. We have to wash our clothes so we look for a laundry and in Ainay le Chateau we find washing machines on the parking lot of an Intermarché. What an invention, without such machines we would have to look for a campground. After two hours washing everything is clean and we drive on. This place next to the supermarket between the grain fields is not really special. We continue to Cosne Cours sur Loire.

Nice place near the river Loire

Nobody is parked along the banks of the Loire and to get to the parking area we have to ignore two prohibitory signs (the road is not allowed for more than 3.5 tonnes) but then we have a beautiful spot along the fast-flowing Loire in the center of town. Slowly the sun breaks through and the temperature rises, really ideal conditions for exploring a city. We find another beautiful church and enjoy walking around. It’s getting warmer during the afternoon, so then we take a chair in the grass along the Loire in front of the RV. It is a great place and of course we have a chat with our French neighbors. Topic is their Mercedes RV. We would also like to have such a motorhome because it has rear-wheel drive and makes it possible to drive better in the mountains. The sun keeps shining for a long time and the temperature remains high so we also eat outside and enjoy the reflection of the evening sun in the Loire.

Early in the morning on Tuesday morning, June 4th, it is warm and nice to walk to the bakery to buy some bread. Because the weather is so beautiful we want a parking lot with grass so we can sit outside and we find it in Chaource. We arrive just before noon and still have plenty of choice to find a nice spot with shade. Soon this RV place, a large lawn in Chaource, is completely full. After we have a baguette we walk into town.

Tomb in Chaource

Thanks to a cache (we cannot find this until we first answered a number of questions) we end in an old church. Again a special church because a nice group of statues can be seen in the basement under the church. We admire the statues, look for answers to find our cache and also light a candle for Auntie Ank. Unfortunately the museum of the Chaource cheese (famous in France) is closed so we cannot go there and have to buy the cheese at the bakery. After 5 miles walking around we arrive again at our RV, enjoy a drink (it’s really warm, almost 90 degrees) and stay under the trees.

There are beautiful overnight spots in France. Of course with these temperatures we have diner outside and love it when the wind rises at 9 pm. Although it is not cold on Wednesday, we notice that the temperature dropped and as we drive further north, it’s really cloudy and some drops fall.

Grapes for Champagne

We want to go to Epernay in the middle of the Champagne region. It is a beautiful drive, first between the grain fields but soon we are surrounded by the vineyards of the Champagne region. As far as the eye can see, slopes are covered with grape vines. When we arrive in Epernay, the RV parking looks a bit desolate. Also caused by the drizzle. In any case, we decide not to stay here, but continue our drive and we determine quickly our next goal, 80 kilometers to the north: Laon. To find the parking where it’s allowed to stay overnight, we have to search. At first we are in the wrong place, but soon find the right parking, parallel to the city wall. Thick clouds cover the sky but it is dry. So we climb the city wall and arrive in the center of Laon.

Underground in Laon


There are tours to the catacombs of Laon and as we are curious about that, we buy a ticket and within 10 minutes we walk through an underground tunnel system. The tunnels originated here, at the foot of the hill, because stone blocks were cut away to build the town of Laon. It is a special experience to walk underground and with light images we are brought back to the time of the stonecutters. But it is also cold down here and we are happy to get out again one hour later.

Cathedrale Laon

A faint ray of sunlight illuminates the impressive cathedral in town and we are surprised at its size. It’s huge. Eventually we walk back to the RV, have a drink and walk back to the center around 8pm to have a nice diner in a restaurant.

Just in time we are back in our RV, when we step inside the first raindrops fall from the sky and the thunder is heard. Soon after, a cloud burst follows, hailstones hammering on our RV and a flood of water descends on us. So much water and hailstones come down that the road around the camper turns into a fast-flowing stream. Fortunately this bad weather does not last long and after half an hour we can have a walk outside. The river dries slowly and the piles of white hail melt away. Thursday June 6th, D Day, is also celebrated here. Some houses have the American and Canadian flags. It is considerably cooler and the clouds are almost hanging on the ground but it is dry and after a breakfast with fresh baguette we drive further north over narrow roads. The grain fields are regularly interrupted by Tombes de Guerre, large war cemeteries from the great war (1914-1918), but also the second world war and in particular 1944.

It is a region where during the wars fierce fighting took place. At 1 pm we arrive in Thieu in Belgium. In this area are the differences between the various navigable waters so large that ship elevators have been built. It’s dry now and the sun appears so we park the RV on the quay and walk around.

Ship lift in Thieu

We are lucky because we can follow a tour boat that has to go from a highwater level to a lower water level and will pass two elevators. It is interesting to see the ship elevators in operation and we spend quite some time to look here. Back at our RV, black clouds get the upper hand so we have diner inside, but during the evening it’s clearing up and with jackets on, the temperature is not warm, we can sit outside and enjoy with our neighbors Koos and Monique from Noord-Holland the sunset over the canal. Friday June 7th we are awake at half past six so we leave this nice place just after eight am.

It makes that we arrive home before noon. That’s good because the forecast is not good, bad weather is coming with strong gusts of wind. After unloading all our stuff and cleaning the RV, Dick take the RV back to the storage and is home before the storm. Again we had a fantastic journey.

Geplaatst in EUROPA | Reacties uitgeschakeld voor France, May – June 2019